𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑰𝑰𝑰𝑲𝒂𝒓𝒂𝒏𝒍ı𝒌 𝑲𝒐𝒓𝒊𝒅𝒐𝒓𝒍𝒂𝒓

Kapı arkamdan yavaşça kapandı.

Tak.

O küçük ses bile bütün hastanede yankılandı.

Bir an olduğum yerde kaldım.

Artık dışarıdaki soğuk hava yoktu.

Artık sokak lambalarının ışığı yoktu.

Sadece...

Karanlık vardı.

El fenerimi açtım.

Işık, uzun koridorun sadece küçük bir kısmını aydınlatabiliyordu.

Duvarlardaki eski tabelalar hâlâ yerindeydi.

Acil Servis

Yoğun Bakım

Hasta Odaları

Her şey olduğu gibi bırakılmıştı.

Sanki insanlar buradan kaçarken arkalarında hiçbir şey bırakmaya fırsat bulamamıştı.

Yavaşça ilerlemeye başladım.

Ayak seslerim boş koridorda yankılanıyordu.

Tak... Tak... Tak...

Kameramı çıkardım.

Birkaç fotoğraf çektim.

Belki de yıllar sonra bu fotoğraflar Blackwood'un gerçek hikâyesini ortaya çıkaracaktı.

Ama içimde bir şey vardı.

Sanki bu bina...

Benim burada olmamı istemiyordu.

Koridorun sonunda eski bir hemşire bankosu vardı.

Üzerinde toz kaplamış dosyalar duruyordu.

Yanına yaklaştım.

Bir dosyanın üzerinde tarih yazıyordu.

14 Nisan 2025

Kaşlarımı çattım.

Katliamın olduğu gece...

Dosyayı açtım.

İçinde hastane kayıtları vardı.

Ama çoğu sayfa yırtılmıştı.

Kalan tek okunabilir cümle şuydu:

"Hasta sayısı raporlarla uyuşmuyor."

Bir süre o cümleye baktım.

Hasta sayısı mı?

Ne demekti bu?

Tam dosyayı kapatacakken...

Koridorun ilerisinden bir ses geldi.

Tekerlek sesi.

Sanki biri eski bir sedyeyi itiyordu.

Yavaşça başımı kaldırdım.

Koridor boştu.

"Sadece eski bina..." diye fısıldadım.

Ama sonra...

Fenerimin ışığı yerdeki izlere takıldı.

Tozlu zeminde...

Yeni oluşmuş tekerlek izleri vardı.

Ve o izler...

Koridorun derinliklerine gidiyordu.

Kalbim hızlanmaya başladı.

Telefonumu çıkardım.

Çekmiyordu.

Tam o sırada ekran ışığı kendiliğinden yandı.

Yeni mesaj.

"İlk koridoru geçtin."

Donup kaldım.

Başka bir mesaj geldi.

"Ama hâlâ gerçeğin çok uzağındasın."

Telefonu kapattım.

Artık emindim.

Beni buraya çağıran kişi sadece beni izlemiyordu.

Benim her adımımı biliyordu.

Kameramı kaldırdım.

Koridorun fotoğrafını çektim.

Çıt.

Ekrana baktığımda nefesim kesildi.

Fotoğrafta...

Koridorun sonunda bir insan vardı.

Ama gözlerimi kaldırıp tekrar baktığımda...

Orada kimse yoktu.

Yavaşça kamerayı indirdim.

Ve ilk defa gerçekten korktum.

Çünkü Blackwood Memorial Hospital boş değildi.

Burada biri vardı.

Ya da...

Bir şey.

Koridorun sonunda karanlığın içinde küçük bir ışık yandı.

Eski bir kapı açılmıştı.

Üzerinde tek bir yazı vardı:

BODRUM KATI