𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑽𝑩𝒐𝒅𝒓𝒖𝒎𝒖𝒏 𝑺ı𝒓𝒓ı

Arşiv odasında birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapmadan durdum.

Monitörde hâlâ aynı yazı vardı.

"SIRADAKİ KİŞİ SEN MİSİN?"

Ekranın siyah yansımasında kendi yüzümü gördüm.

Yorgun...

Korkmuş...

Ama hâlâ burada.

Birkaç saat önce bunun sadece bir araştırma olacağını düşünmüştüm.

Bir fotoğraf.

Bir terk edilmiş bina.

Belki birkaç ilginç hikâye.

Ama Blackwood Memorial Hospital farklıydı.

Burası geçmişini saklayan bir bina değildi.

Burası geçmişini koruyan bir yerdi.

Kameramı kaldırdım ve monitörün fotoğrafını çektim.

Çıt.

Tam o anda ekran tekrar hareketlendi.

Görüntü geri geldi.

Güvenlik kamerası kaydı devam ediyordu.

Tarih hâlâ aynıydı.

14 Nisan 2025

Katliam gecesi...

Ekranda boş bir koridor görünüyordu.

Saat:

23:17

Bir hemşire koşarak görüntüye girdi.

Yüzündeki korku kameradan bile belli oluyordu.

Arkasına bakıyordu.

Sanki bir şeyden kaçıyordu.

Sonra koridorun sonunda bir kapı açıldı.

Hemşire durdu.

Kameraya baktı.

Ve fısıldadı.

"Hayır..."

Görüntü bozuldu.

Birkaç saniye boyunca sadece parazit sesi duyuldu.

Sonra ekran tekrar düzeldi.

Ama hemşire artık yoktu.

Olduğum yerde donup kaldım.

Bu nasıl mümkündü?

Kayıt devam etti.

Koridor boştu.

Ama yerde yeni bir şey vardı.

Bir dosya.

Sanki biri özellikle kameranın önüne bırakmıştı.

Görüntü yaklaştırıldı.

Dosyanın üzerinde tek bir yazı vardı.

PROJE NIGHTFALL

Kalbim hızlandı.

Proje mi?

Blackwood bir hastane değil miydi?

Monitör aniden kapandı.

Odadaki sessizlik geri geldi.

Tam o sırada...

Arkamdan bir ses duydum.

"Buraya hiç gelmemeliydin."

Donup kaldım.

Yavaşça arkamı döndüm.

Ama kimse yoktu.

Fenerimi odanın her köşesine tuttum.

Boştu.

Sadece eski raflar ve tozlu dosyalar vardı.

"Kim var orada?"

Cevap yoktu.

Sonra yerde duran bir şey dikkatimi çekti.

Yeni bırakılmış bir defter.

Üzerinde isim yazıyordu.

Dr. Daniel Hayes

Defteri elime aldım.

İlk sayfasını açtım.

15 Mart 2025

"Bugün yine aynı şey oldu."

"47 numaralı hasta, onu izleyen bir şey olduğunu söylüyor."

"Başta bunun psikolojik bir durum olduğunu düşündük."

"Ama kameralar da aynı şeyi görmeye başladı."

Sayfayı çevirdim.

28 Mart 2025

"Yönetim projeyi durdurmamızı istedi."

"Ama artık çok geç."

"Onu kontrol edemiyoruz."

Bir sonraki sayfada yazılar daha düzensizdi.

Sanki doktor bunları büyük bir korkuyla yazmıştı.

14 Nisan 2025

"Eğer bu günlüğü bulan kişi varsa..."

"Blackwood'tan uzak dur."

"Buradaki şey bir hasta değil."

"O sadece bir insan gibi davranıyor."

Bir anda elimdeki defteri kapattım.

İçimde kötü bir his oluştu.

Telefonum titredi.

Yeni mesaj.

Bilinmeyen numara.

"Doktorun söylediklerini okudun."

Bir mesaj daha geldi.

"Ama onun bilmediği bir şey vardı."

Ekrana baktım.

Son mesaj birkaç saniye sonra geldi.

"47 numaralı hasta hâlâ burada."

O an arşiv odasının ışıkları yanıp sönmeye başladı.

Bir kere...

İki kere...

Üç kere...

Sonra tamamen kapandı.

Karanlığın içinde kaldım.

Fenerimi açmaya çalıştım.

Çalışmadı.

Pilleri doluydu.

Ama açılmıyordu.

Sonra...

Koridorun dışından bir ses geldi.

Ayak sesleri.

Yavaş.

Sakin.

Bana doğru geliyordu.

Tak...

Tak...

Tak...

Nefesimi tuttum.

Arşiv odasının kapısına baktım.

Kapının altından bir gölge geçti.

Biri dışarıdaydı.

Ama kaçmıyordu.

Sadece bekliyordu.

Telefonum tekrar yandı.

Son mesaj:

"Ethan..."

"Onunla tanışma zamanı geldi."

Kapı kolu yavaşça hareket etti.

Ben ise olduğum yerde donup kaldım.

Çünkü o anda anladım...

Blackwood'un en büyük sırrı geçmişte değildi.

Hâlâ buradaydı.