𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑰𝑽𝑮𝒆𝒄𝒎𝒊𝒔𝒊𝒏 𝑰𝒛𝒍𝒆𝒓𝒊

Arşiv odasının ağır sessizliği üzerime çökmüştü.

Elimde tuttuğum dosyanın kapağı yıpranmıştı. Sayfalar sararmış, kenarları neredeyse parçalanacak hâle gelmişti. Üst kısmında siyah mürekkeple tek bir ifade yazıyordu.

GİZLİ DOSYA - SADECE YETKİLİ PERSONEL

Yutkundum.

Birkaç dakika önce bunun yalnızca eski bir hastane arşivi olduğunu düşünüyordum. Şimdi ise elimde tuttuğum dosya, bütün bu binanın neden terk edildiğini açıklayabilecek tek şey gibi görünüyordu.

İlk sayfayı çevirdim.

Karşıma eski bir gazete kupürü çıktı.

BLACKWOOD MEMORIAL HOSPITAL'DA TOPLU KAYIP

17 Ağustos 2012

Haberde, hastanede çalışan bazı doktorların ve hastaların aynı gece ortadan kaybolduğu yazıyordu. Resmî açıklama, elektrik sistemindeki büyük bir arıza ve ardından yaşanan tahliye sırasında oluşan karışıklık olarak gösterilmişti.

Ama kupürün altına kırmızı kalemle tek cümle yazılmıştı.

Yalan.

Kaşlarımı çattım.

İkinci sayfaya geçtim.

Bu kez eski bir personel listesi vardı.

Doktorlar.

Hemşireler.

Güvenlik görevlileri.

Bazı isimlerin üzeri siyah mürekkeple tamamen kapatılmıştı.

En altta dikkatimi çeken tek bir satır vardı.

Başhekim: Adrian Wells

Bu ismi daha önce görmüştüm.

Arşiv raflarından aldığım başka bir dosyada.

Hızla o dosyayı da açtım.

İçinde el yazısıyla yazılmış kısa notlar bulunuyordu.

"B-47 beklenenden farklı tepki veriyor."

"Denek artık komutlara cevap vermiyor."

"Personel kayıpları artıyor."

"Yönetim her şeyi gizlememizi emretti."

B-47.

İlk kez bu kodu açık şekilde görüyordum.

Masanın üzerindeki diğer klasörleri karıştırmaya başladım.

Toz havaya kalkıyor, her hareketimde eski kâğıt kokusu odayı dolduruyordu.

Bir klasörün içinde hastane planı buldum.

Normal katlar işaretlenmişti.

Zemin.

Birinci kat.

İkinci kat.

Bodrum.

Fakat bodrum katının sağ alt köşesi siyah kalemle karalanmıştı.

Oraya sonradan eklenmiş gibi duran küçük bir not vardı.

YETKİSİZ GİRİŞ YASAKTIR

Tam o sırada odanın dışından hafif bir metal sesi geldi.

Donup kaldım.

Fenerimi kapıya çevirdim.

Sessizlik.

Sadece tavandan damlayan suyun sesi.

Yavaşça ayağa kalktım.

Kapıya doğru birkaç adım attım.

Koridora baktım.

Kimse yoktu.

Derin bir nefes aldım ve tekrar masaya döndüm.

Dosyanın son sayfalarından biri diğerlerinden farklıydı.

Üzerinde hastane logosu yerine siyah bir amblem bulunuyordu.

Sayfanın ortasında büyük harflerle şu yazıyordu.

PROJECT B-47

Altında ise tek cümle vardı.

"İnsan sınırlarının ötesi."

O an odadaki hava değişti.

Fenerimin ışığı titredi.

Elektrik olmadığı hâlde odanın köşesindeki eski monitörlerden biri kendi kendine açıldı.

Ekranda yalnızca beyaz harfler belirdi.

KAYIT OYNATILIYOR

Bozuk görüntüler arasında ameliyat odasına benzeyen bir yer görünüyordu.

Beyaz önlüklü insanlar panik içinde bağırıyordu.

"Basıncı düşürün!"

"Tutun onu!"

"Kapıları kapatın!"

Kamera aniden sarsıldı.

Görüntü karardı.

Sadece ses kaldı.

Derin.

İnsan olmayan bir nefes sesi.

Monitör tekrar kapandı.

Oda yeniden sessizliğe gömüldü.

Artık emindim.

Blackwood Memorial Hospital terk edilmemişti.

Burada bir şey olmuştu.

Ve o şey hâlâ bu binanın içinde bir yerdeydi.

Elimdeki dosyayı sırt çantama koydum.

Fenerimi aldım.

Kapıya yöneldim.

Koridorun sonunda karanlık bodrum merdivenleri beni bekliyordu.