Chapter X Son Protokol

B-2 katına inen ağır çelik kapı arkamdan büyük bir gürültüyle kapandı.

GÜÜÜMM...

Ses, dar koridorlarda defalarca yankılandı.

İrkilerek arkamı döndüm.

Kapının üzerindeki elektronik panel tamamen kararmıştı.

Kolunu çevirmeyi denedim.

Kımıldamadı.

"Harika..."

Artık geri dönüş yoktu.

Derin bir nefes aldım ve fenerimi önümde uzanan koridora çevirdim.

Koridor, şimdiye kadar gördüğüm hiçbir yere benzemiyordu.

Duvarlar ham betondandı.

Bazı yerlerde paslı metal levhalar vidalanmıştı.

Tavan boyunca uzanan kalın borulardan ara sıra su damlıyor, sessizliği tekdüze seslerle bölüyordu.

Damla...

Damla...

Damla...

Yerdeki ayak izleri hâlâ devam ediyordu.

Bu kez daha belirgindiler.

Bazıları çıplak ayağa aitti.

Bazılarıysa sanki ağır bir şey yerde sürüklenmiş gibi uzun izler bırakıyordu.

Koridorun sonunda eski bir yön tabelası duruyordu.

B-2 DENEY KANADI

YETKİSİZ GİRİŞ YASAKTIR

Altında yıllar önce aceleyle yazılmış başka bir cümle vardı.

"Onu uyandırmayın."

Boğazım kurudu.

Kimdi "o"?

Koridorun sonunda kalın çelikten yapılmış ikinci bir kapı vardı.

Kapının üzerine siyah harflerle tek kelime yazılmıştı.

SON PROTOKOL

Kart okuyucu hâlâ çalışıyordu.

Kırmızı ışık yanıp sönüyordu.

Tam geri dönmeyi düşünürken cebimdeki telefon kendi kendine titredi.

Ekran açıldı.

Hiç çekmeyen bu yerde tek bir dosya belirdi.

"Protocol_Final.mp4"

Dosyanın tarihi...

17 Ağustos 2012.

Elim titreyerek videoyu açtım.

Ekranda beyaz önlüklü yaşlı bir doktor belirdi.

Yüzündeki yorgunluk her hâlinden belliydi.

Arkasındaki laboratuvarda insanlar panik içinde koşuşturuyordu.

Doktor kameraya baktı.

"Eğer bu kaydı izliyorsan..."

"...demek ki kapılar açıldı."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Ben Başhekim Adrian Wells."

"Bu hastanede yaşananların sorumlularından biriyim."

Başını eğdi.

"Biz insan hayatını kurtarmak isterken..."

"...bir canavar yaratmadık."

"Daha kötüsünü yaptık."

"Bir insanın hayatını çaldık."

Video bir anlığına parazitlendi.

Ardından aynı doktor tekrar konuştu.

"Denek 47'nin gerçek adı Daniel Mercer."

"O gönüllü değildi."

"O sadece yanlış zamanda yanlış yerde bulunan bir hastaydı."

Kalbim sıkıştı.

Doktorun sesi titriyordu.

"Yönetim bize deneylerin güvenli olduğunu söyledi."

"Yalan söylediler."

"Eğer Daniel hâlâ yaşıyorsa..."

"Lütfen..."

"Onu öldürmeyin."

"Onu durdurun."

Video aniden sona erdi.

Telefon tekrar kapandı.

Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.

Tam o anda...

Çelik kapının kilidinden ince bir "klik" sesi geldi.

Kırmızı ışık yeşile döndü.

Kapı yavaşça aralandı.

İçeriden soğuk bir hava yüzüme çarptı.

Fenerimin ışığını içeri tuttum.

Devasa bir laboratuvar önümde uzanıyordu.

Kırılmış kapsüller...

Dağılmış bilgisayarlar...

Parçalanmış ameliyat masaları...

Ve laboratuvarın tam ortasında...

Kalın zincirlerle yere sabitlenmiş dev bir cam kapsül.

Camın üzerinde tek bir yazı vardı.

DENEK 47

Kapsül...

Boştu.