6.BÖLÜM

Bir hafta göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti.

Cumartesi günü gelmişti.

Mahallede sabahın ilk saatlerinden itibaren herkesin konuştuğu tek bir konu vardı:

Maç.

Öğleden sonra, şehrin en büyük ve en gösterişli halı sahalarından birinin önü kalabalıklaşmaya başlamıştı.

Burası mahalledeki küçük sahalara hiç benzemiyordu.

Geniş tribünleri, ışıklandırmaları, tertemiz soyunma odaları ve çevresindeki kafeteryalarıyla oldukça lüks bir spor kompleksiydi.

İki takımın oyuncuları yavaş yavaş gelmeye başlamıştı.

Mahalleli gençler birer ikişer sahaya girerken çevrelerine bakıyor, birbirlerine takılıyor, maçın heyecanını konuşuyorlardı.

Arda içeri girdiğinde karşı tarafta duran birkaç kişiyi fark etti.

Elif, Ozan ve diğerleriyle birlikte yürürken karşılaştıkları insanlara her zamanki gibi nazikçe başlarını eğdiler.

"Günaydın."

"Hoş geldiniz."

"Kolay gelsin."

Mahalleli gençlerin tavrı her zamanki gibiydi.

Kimse kendisini karşı taraftan üstün görmüyor, kimse rakip olduğu için insanlara kötü davranmıyordu.

Ama karşı taraftan aynı sıcaklık gelmiyordu.

Gülay, Tolga, Murat ve Naz kısa bir bakış atıp kendi aralarında konuşmaya devam ettiler.

Can ve Çiçek de sessizdi.

Demir ile Güneş ise biraz geride duruyordu.

Arda onları fark ettiğinde yine de başıyla selam verdi.

Can kısa bir an tereddüt ettikten sonra başını hafifçe eğdi.

"Merhaba."

Arda gülümsedi.

"Merhaba."

Hepsi bu kadardı.

Sonra takımlar kendi taraflarına ayrıldı.

Mahalle takımının soyunma odasında hava bambaşkaydı.

Bir yanda formalar hazırlanıyor, diğer yanda spor ayakkabıları bağlanıyordu.

Kutay heyecandan durmadan konuşuyordu.

"Ben size söyleyeyim, bugün müthiş oynayacağım."

Hasan güldü.

"Geçen maçta kaleye bile yaklaşamıyordun."

"Bu sefer farklı."

Musa başını salladı.

"İnşallah."

Ozan formasını giyerken Arda'ya baktı.

"Kaptan, hazır mısın?"

Arda derin bir nefes aldı.

"Her zamanki gibi."

Ama onun da içinde bir heyecan vardı.

Bu yalnızca sıradan bir maç değildi.

Rakipleri güçlüydü.

Üstelik iki tarafın arasındaki rekabet uzun zamandır devam ediyordu.

Tam o sırada soyunma odasının kapısı açıldı.

Muhsin içeri girdi.

Çocukların hepsi bir anda toparlandı.

Muhsin'in yüzünde her zamanki sakin gülümsemesi vardı.

"Nasılsınız bakalım delikanlılar?"

"İyiyiz başkan."

Muhsin tek tek hepsine baktı.

Sonra Arda'nın omzuna hafifçe dokundu.

"Heyecan normal."

Arda başını salladı.

Muhsin'in sesi yumuşaktı.

"Ama sahaya çıktığınızda önce birbirinizi düşünün."

"Rakibi küçümsemeyin."

"Kendinizi de gereksiz yere zorlamayın."

"Bir pozisyon için kendinizi tehlikeye atmayın."

Çocuklar dikkatle dinliyordu.

"Futbol bu."

"Bugün kazanırsınız, yarın kaybedersiniz."

"Ama sağlık her şeyden önemli."

Kutay başını salladı.

"Tamam başkan."

Muhsin gülümsedi.

"Bir de..."

Bir an durdu.

"Sinirlenirseniz birbirinize bağırmayın."

Herkes gülmeye başladı.

Hasan hemen Kutay'a baktı.

"Özellikle sana söylüyor."

"Ne alaka?"

Soyunma odasında kahkahalar yükseldi.

Muhsin de gülerek başını salladı.

"İşte böyle."

"Birbirinize güvenin."

"Gerisini sahada halledersiniz."

Arda babasına baktı.

"Merak etme baba."

Muhsin oğlunun omzunu sıktı.

"Ben size güveniyorum."

Sonra bütün gençlere baktı.

"Hepinize."

Bu birkaç kelime bile çocukların üzerindeki gerginliği azaltmaya yetmişti.

Rakip takımın soyunma odasında ise hava tamamen farklıydı.

Tibet, çocukların karşısında sert adımlarla dolaşıyordu.

"Bugün kaybetmek yok."

Can başını eğmişti.

"Anladınız mı?"

"Evet."

"Ne dediniz?"

Bu kez herkes daha yüksek sesle cevap verdi.

"Anladık."

Tibet'in bakışları tek tek çocukların üzerinde gezindi.

"Karşınızdaki takım mahalle takımı olabilir."

"Ama sakın onları hafife almayın."

"Bugün sahaya çıktığınızda yalnızca bir maç oynamayacaksınız."

"Onlara kim olduğunuzu göstereceksiniz."

Çocukların yüzündeki gerginlik giderek artıyordu.

Can ellerini sıktı.

Çiçek gözlerini yere indirdi.

Demir, Güneş'e kısa bir bakış attı.

Güneş'in yüzündeki endişe açıkça belli oluyordu.

Tibet konuşmaya devam etti.

"Bu maçı kazanacaksınız."

"Başka sonucu düşünmek bile istemiyorum."

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonunda Tibet kapıya yöneldi.

"Hayal kırıklığına uğratmayın beni."

Kapı kapandığında içeride ağır bir sessizlik kaldı.

Kimse birkaç saniye boyunca konuşamadı.

Demir kardeşine baktı.

"İyi misin?"

Güneş başını hafifçe salladı.

"İyiyim."

Ama sesi pek inandırıcı değildi.

Can derin bir nefes aldı.

"Bir şekilde oynayacağız."

Çiçek ona baktı.

Can'ın yüzünde yorgun bir ifade vardı.

Bu maç onlar için yalnızca bir maç değildi.

Üzerlerinde taşıdıkları bütün baskının ortasında, birkaç saatliğine bile olsa başka bir şey düşünmek istiyorlardı.

Bir süre sonra iki takım da sahaya çıktı.

Tribünler yavaş yavaş dolmuştu.

Mahalleden gelenler kendi takımlarının arkasında toplanırken diğer tarafta zengin ailelerin oluşturduğu kalabalık yerini alıyordu.

Arda sahaya adım attığında derin bir nefes aldı.

Gözleri arkadaşlarına kaydı.

Ozan...

Hasan...

Musa...

Kutay...

Hepsi hazırdı.

Karşı tarafta Can, Demir ve diğerleri yerlerini alıyordu.

İki takım orta sahada karşı karşıya geldi.

Arda, Can'a baktı.

Kısa bir baş selamı verdi.

Can da aynı şekilde karşılık verdi.

Rekabet vardı.

Kibir vardı.

Baskı vardı.

Ama henüz kimse bilmiyordu ki...

Bu maç yalnızca iki takımın karşılaşması olmayacaktı.

Bazılarının hayatında bir dönüm noktası olacak olayların da başlangıcıydı.

⚽️

Kızlar bir süre sonra sahadan çekilerek tribünlere doğru ilerlediler.

Neşe, Dilek ve Tılsım yan yana otururken Elif diğerlerinden biraz daha aşağıda, saha kenarında kaldı.

Elindeki ilk yardım çantasını yere bıraktı.

Gözleri sürekli sahadaydı.

O artık sadece Arda'nın kardeşi değildi.

Aynı zamanda sağlıkçıydı.

Sahada bir sakatlanma yaşanması durumunda müdahale etmesi gerekiyordu.

Arda'nın gözleri bir ara kardeşine takıldı.

Elif başparmağını kaldırarak gülümsedi.

Arda da gülümseyip sahaya döndü.

Hakem iki takımı orta sahada topladı.

Herkes yerini aldı.

Tribünlerdeki konuşmalar kesildi.

İstiklal Marşı'nın ardından kısa bir sessizlik oldu.

Ve...

Düdük çaldı.

Maç başladı.

İlk dakikalardan itibaren tempo oldukça yüksekti.

Top bir kaleden diğerine gidiyor, iki takım da birbirine üstünlük kurmaya çalışıyordu.

Tribünlerden tezahüratlar yükseliyordu.

"Haydi Arda!"

"Haydi bizim çocuklar!"

"Pas ver!"

"Koş!"

Elif saha kenarından dikkatle takip ediyordu.

Arda topu aldığında kalabalığın sesi daha da yükseliyordu.

İlk gol mahalle takımından geldi.

Top ağlarla buluştuğunda tribünler adeta ayağa kalktı.

Kutay arkadaşlarına sarılırken Ozan kahkahalar atıyordu.

Arda ise sadece elini kaldırıp takım arkadaşlarını sakinleştirdi.

"Devam!"

Rakip takım kısa süre sonra karşılık verdi.

Skor yeniden eşitlendi.

Ardından mahalle takımı bir gol daha buldu.

Fakat rakip takım da pes etmedi.

İkinci golü atarak skoru tekrar eşitlediler.

2-2.

Son dakikalara girilmişti.

Artık herkes biliyordu.

Bir sonraki gol...

Maçın kaderini belirleyecekti.

Tribünlerdeki uğultu giderek azaldı.

Herkes ayağa kalkmıştı.

Kimse gözünü sahadan ayırmıyordu.

Elif'in eli ilk yardım çantasının üzerindeydi.

Arda takım arkadaşlarına işaret verdi.

"Dağılmayın!"

Hakem düdüğüyle oyunu yeniden başlattı.

Top orta sahadan ilerledi.

Birkaç pas...

Bir koşu...

Derken...

Her şey bir anda oldu.

Demir topa doğru hareket ederken ayağı kendi ayağına takıldı.

Dengesini kaybetti.

Yere sertçe düştü.

Bir anda yüzünü buruşturdu.

Elini ayağına götürdü.

"Ah!"

Acıyla bağırınca herkes olduğu yerde kaldı.

Hakemin düdüğü sahayı doldurdu.

Oyun durdu.

Elif hiç düşünmeden ilk yardım çantasını aldı ve saha kenarına yöneldi.

"Demir!"

Arda da hemen yanına koştu.

"İyi misin?"

Demir cevap vermekte zorlanıyordu.

Ayağını tutuyor, yüzünü acıyla buruşturuyordu.

Karşı takımın oyuncuları ise şaşırtıcı biçimde telaştan çok öfkeli görünüyordu.

Birkaç kişi birbirine bakıp söylenmeye başladı.

"Nasıl oldu bu şimdi?"

"Maçın en kritik yerinde..."

Arda bunu duyunca başını kaldırdı.

Yüzündeki ifade değişmişti.

"Bir dakika."

Herkes sustu.

Arda hakeme döndü.

"Maç burada bitmeli."

Karşı taraftan biri itiraz etti.

"Ne diyorsun?"

Arda hiç yükselmeden cevap verdi.

"Adam sakatlandı."

"Şu hâlde maç oynanmaz."

Elif de Demir'in yanına çökmüş, durumunu kontrol etmeye başlamıştı.

Ozan Arda'nın yanına geldi.

"Ben de aynı fikirdeyim."

Hasan başını salladı.

"Devam etmeyelim."

Musa da ekledi.

"Sağlık daha önemli."

Bir an sonra mahalle takımındaki diğer oyuncular da aynı fikirde olduklarını belirttiler.

Rakip takımın oyuncuları sessizleşti.

Hakem iki tarafı da dinledikten sonra kararını açıkladı.

"Maç erteleniyor."

Tribünlerden uğultular yükseldi.

"Yeni tarih ne zaman?"

Hakem takımlara baktı.

"İki ila üç hafta içerisinde yeniden oynanacak."

Arda başını salladı.

"Tamam."

Sonra Demir'e baktı.

"Önce sen iyi ol."

Demir hâlâ yerdeydi.

Yüzündeki acının arasında Arda'ya kısa bir bakış attı.

Belki de hayatında ilk kez...

Rakibi olarak gördüğü birinin, kazanmayı değil onun iyi olmasını düşündüğünü görüyordu.

Elif ilk yardım çantasını toparlarken diğer gençler de Demir'in etrafında toplanmıştı.

Maç bitmemişti.

Kazanan belli olmamıştı.

Ama o gün sahada herkes için başka bir şey netleşmişti:

Bazen bir maçtan daha önemli şeyler vardır.