9.BÖLÜM

Akşam olmuştu.

Evin içindeki sessizlik, dışarıdaki şehrin gürültüsünden bile daha ağırdı.

Salonun büyük pencerelerinden şehrin ışıkları görünüyordu. Pahalı mobilyalar, gösterişli tablolar, kusursuz görünen dekorasyon...

Her şey yerli yerindeydi.

Ama o evde yaşayan iki kardeş için hiçbir şey yolunda değildi.

Çiçek koltuğun kenarında oturuyordu.

Can pencerenin önünde, kollarını göğsünde birleştirmiş halde dışarı bakıyordu.

İkisi de konuşmuyordu.

Çünkü bugün konuşacakları şeyin geri dönüşü olmadığını biliyorlardı.

Bir süre sonra Can başını çevirdi.

Çiçek'e baktı.

"Kararından emin misin?"

Çiçek birkaç saniye düşündü.

"Hayır."

Can şaşırdı.

Çiçek devam etti.

"Hiçbir şeyden emin değilim."

Sonra gözlerini kaldırdı.

"Ama böyle devam etmekten de eminim."

Can sessiz kaldı.

Çiçek ayağa kalktı.

"Bugün konuşacağız."

Can başını salladı.

"Tamam."

İkisi birlikte salona geçtiler.

Tibet koltukta oturuyordu.

Onun yanında evin diğer büyükleri vardı.

Çocukların içeri girdiğini görünce Tibet başını kaldırdı.

"Ne var?"

Can birkaç saniye sustu.

Sonra ilk kez gözlerini kaçırmadan babasına baktı.

"Konuşmamız gerekiyor."

Tibet küçümseyen bir ifadeyle arkasına yaslandı.

"Konuş."

Can derin bir nefes aldı.

"Biz artık böyle yaşamak istemiyoruz."

Tibet'in kaşları çatıldı.

"Ne demek o?"

Çiçek de söze girdi.

"Her gün bağırılmasından..."

"Her yaptığımız şeyin küçümsenmesinden..."

"Ne yaparsak yapalım yeterli görülmemesinden bıktık."

Tibet alaycı bir şekilde güldü.

"Ergenliğiniz tuttu yine."

Çiçek'in yüzündeki ifade değişti.

"Ergenlik değil bu."

"Siz yıllardır bize böyle davranıyorsunuz."

Can da kardeşinin sözünü tamamladı.

"Biz sizin çocuklarınızız."

"Rakip takımın oyuncuları değil."

"Her gün kazanmak zorunda olduğumuz bir maçın içindeymişiz gibi davranıyorsunuz."

Tibet ayağa kalktı.

"Ben sizin iyiliğiniz için—"

"Hayır!"

Can'ın sesi ilk kez yükseldi.

"Bizim iyiliğimiz için yaptığınız hiçbir şeyi hatırlamıyoruz artık!"

Odadaki hava bir anda değişti.

Çiçek ağabeyine baktı.

Can devam etti.

"Hatırladığımız şeyler bağırmanız."

"Başarısız olduğumuzda bizi aşağılamanız."

"Korktuğumuzda korkak demeniz."

"Hata yaptığımızda insan yerine koymamanız."

Tibet'in yüzü sertleşti.

"Yeter."

"Hayır, yetmedi."

Can'ın sesi titriyordu ama geri çekilmedi.

"Çünkü yıllardır sustuk."

"Her seferinde geçer sandık."

"Belki bir gün bizi gerçekten görürsünüz sandık."

"Olmadı."

Çiçek'in gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı.

"Ben bazen senden korkuyorum baba."

Tibet bir an sustu.

Çiçek bu cümleyi söylemekte zorlanmıştı.

"Ama bunu söyleyebileceğimi bile düşünmüyordum."

"Çünkü evde bir şey söylediğimizde hemen suçlu oluyoruz."

"Ne yaparsak yapalım..."

"Yine biz yanlış oluyoruz."

Tibet başını iki yana salladı.

"İkiniz de iyice saçmalamaya başladınız."

Can acı bir tebessüm etti.

"İşte tam olarak bundan bahsediyoruz."

"Ne zaman bir şey anlatsak..."

"Yine suçlu biziz."

Çiçek ağabeyinin yanına geçti.

"Biz sizden mükemmel olmanızı istemedik."

"Sadece bizi çocuklarınız gibi görmenizi istedik."

Tibet'in sabrı tükenmişti.

"Yeter artık!"

"İkiniz de odanıza çıkın."

Can başını salladı.

"Hayır."

"Ne demek hayır?"

"Artık odama çıkmayacağım."

Çiçek de başını kaldırdı.

"Biz gidiyoruz."

Odadaki herkes bir anda sustu.

Tibet birkaç saniye boyunca onlara baktı.

Sonra kısa bir kahkaha attı.

"Nereye gidiyorsunuz?"

Can cevap vermedi.

Tibet devam etti.

"İki gün sonra geri dönersiniz."

"Üç gün sonra kapıda ağlarsınız."

"Sonra da yine biz sizi içeri alırız."

Çiçek'in gözlerinden yaşlar akmaya devam ediyordu.

"Belki de dönmeyiz."

Tibet'in yüzündeki ifade sertleşti.

"Bu ne cüret?"

Can kardeşinin elini tuttu.

"Biz kararımızı verdik."

Tibet yeniden onları küçümseyen bir bakışla süzdü.

"Ergenliğiniz tuttu diye ailenizi karşınıza alıyorsunuz."

"Sonra hayatın ne kadar zor olduğunu görünce anlarsınız."

Can'ın yüzünde acı bir ifade oluştu.

"Belki hayat zor."

"Ama sizin yanınızda yaşamak da kolay değil."

Bu sözden sonra ikisi de daha fazla konuşmadı.

Çiçek yukarı çıktı.

Can da arkasından gitti.

Odalarına girdiklerinde ikisi de birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldı.

Çiçek odasının ortasında durup etrafına baktı.

Yıllardır burada yaşamıştı.

Duvarlarındaki eşyalar...

Raflar...

Fotoğraflar...

Çocukluğundan kalan küçük şeyler...

Hepsi bir anda yabancılaşmış gibi geldi.

Can kapının önünde duruyordu.

"Çiçek."

Çiçek ona döndü.

"Ne?"

Can cevap vermeden önce uzun süre düşündü.

"Gerçekten gidiyoruz."

Çiçek gözlerini kapattı.

"Karar verdik."

"Yani..."

"Artık geri adım yok."

İkisi de ne yapacaklarını tam olarak bilmiyordu.

Nereye gideceklerini bilmiyorlardı.

Yarın ne olacağını bilmiyorlardı.

Ama evde kalırlarsa hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşünüyorlardı.

Çiçek birkaç eşyasını yanına aldı.

Can da kendi odasında sessizce hazırlandı.

Ne büyük bir planları vardı...

Ne de önlerinde kesin bir yol.

Sadece yanlarında birbirleri vardı.

Bir süre sonra tekrar koridora çıktılar.

Aşağı indiklerinde ev hâlâ sessizdi.

Tibet onları gördü.

"Gerçekten gidiyor musunuz?"

Can cevap vermedi.

Çiçek babasına baktı.

Belki son bir kez...

Belki içinden bir parça, babasının durup onları çağırmasını bekliyordu.

Ama Tibet hiçbir şey söylemedi.

Çiçek gözlerini kaçırdı.

Can kapıya yöneldi.

Çiçek de onun yanında yürüdü.

Kapı açıldı.

Gece havası yüzlerine vurdu.

İkisi de dışarı çıktığında birkaç saniye oldukları yerde kaldılar.

Çiçek çevresine baktı.

"Can..."

"Hı?"

"Nereye gideceğiz?"

Can sustu.

Çünkü bilmiyordu.

İlk defa ikisi de aynı gerçeğin farkına vardı.

Evden çıkmak kolaydı.

Ama bundan sonrası...

Koskoca bir bilinmezlikti.

Can kardeşinin elini tuttu.

"Birlikteyiz."

Çiçek başını salladı.

"Birlikteyiz."

Sonra yan yana yürümeye başladılar.

Arkalarında bıraktıkları evin ışıkları hâlâ yanıyordu.

Ama artık o ışıklar onlara bir yuva gibi görünmüyordu.

Önlerinde ise karanlık bir gece vardı.

Ve nereye gideceklerini gerçekten bilmiyorlardı.

Yine de yürüdüler.

Çünkü bazen insanın elinde kalan tek şey, yanındaki insanın elini bırakmamak olur. 🤎

⚽️

Demir ve Güneş'in evinde de o akşam hava ağırdı.

Salondaki büyük saat düzenli aralıklarla tik tak ediyor, televizyon açık olmasına rağmen kimse ekrana bakmıyordu.

Demir ayakta duruyordu.

Güneş ise biraz gerisinde, ellerini birbirine kenetlemişti.

İkisi de konuşmaya başlamadan önce birbirlerine baktılar.

Bu kez geri adım atmayacaklardı.

Demir derin bir nefes aldı.

"Bizim sizinle konuşmamız lazım."

Arslan başını kaldırdı.

"Ne var yine?"

Demir'in kaşları çatıldı.

"Yine demen bile her şeyi anlatıyor."

Şahika alaycı bir ifadeyle oğluna baktı.

"Ne anlatıyor?"

"Ne kadar zamandır konuşmaya çalıştığımızı."

Güneş de ilk kez sesini yükseltti.

"Her gün bize bağırıyorsunuz!"

Şahika kaşlarını çattı.

"Sesini yükseltme."

"Ben sesimi yükseltmiyorum!"

Güneş'in sesi titriyordu.

"Ben sadece artık dayanamıyorum!"

Demir kardeşinin önüne geçti.

"Yeter."

Arslan ayağa kalktı.

"Ne yeter?"

"Her şey!"

Demir'in sesi salonda yankılandı.

"Her maçtan sonra aynı şey!"

"Her hata yaptığımızda aynı şey!"

"Bir kere bile 'İyi misin?' demediniz!"

"Bir kere bile!"

Arslan sertçe karşılık verdi.

"Çünkü sizden beklenen şeyi yapmanız gerekiyor."

Demir acı bir kahkaha attı.

"İşte mesele bu."

"Biz sizin beklentilerinizi gerçekleştirmek için yaşamıyoruz."

"Biz sizin çocuklarınızız."

Şahika gözlerini devirdi.

"Yine başladınız."

Güneş'in gözleri doldu.

"Anne..."

Şahika dönüp ona baktı.

"Ne?"

Güneş birkaç saniye konuşamadı.

Sonunda sesi kısık çıktı.

"Ben sizden korkuyorum."

Şahika'nın yüzünde en ufak bir yumuşama olmadı.

"Abartma."

Demir öfkeyle araya girdi.

"Abartmıyor!"

"Sen onun neler yaşadığını bilmiyorsun bile!"

Arslan sertçe bağırdı.

"Benim evimde bana bağırma!"

Demir de geri adım atmadı.

"Bizim evimiz değil mi burası?"

Bir anda sessizlik oldu.

Demir nefes nefese kalmıştı.

Güneş ağlamamak için kendini tutuyordu.

Arslan başını iki yana salladı.

"İkiniz de saçmalıyorsunuz."

Demir'in yüzündeki öfke yerini kırgınlığa bıraktı.

"Tamam."

"Anladım."

Arkasını döndü.

Güneş şaşkınca ona baktı.

"Abi?"

Demir kardeşine baktı.

"Biz gidiyoruz."

Güneş'in gözleri büyüdü.

Şahika alaycı bir ifadeyle güldü.

"Nereye?"

Demir cevap vermedi.

Arslan da koltuğuna geri oturdu.

"İki gün sonra dönersiniz."

Demir kapıya doğru yürüdü.

"Belki."

Arslan arkasından seslendi.

"En fazla birkaç gün dayanırsınız."

Demir durdu.

Başını çevirmedi.

Sonra Güneş'e baktı.

"Gel."

Güneş ağabeyinin yanına geçti.

İkisi birlikte odalarına çıktılar.

Birkaç dakika sonra tekrar aşağı indiler.

Yanlarında yalnızca birkaç çanta vardı.

Ne büyük bir hazırlıkları vardı...

Ne de ne yapacaklarını biliyorlardı.

Ama ikisi de artık o evde kalmak istemiyordu.

Kapının önüne geldiklerinde Güneş bir kez daha arkasına baktı.

Şahika televizyona dönmüş, Arslan ise telefonuyla ilgileniyordu.

Kimse onları durdurmadı.

Kimse "Gitmeyin." demedi.

Kimse "Nereye gideceksiniz?" diye sormadı.

Kapı kapandı.

İki kardeş dışarıda kaldı.

Gece serindi.

Güneş birkaç adım attıktan sonra durdu.

"Abi..."

Demir ona döndü.

"Efendim?"

"Nereye gideceğiz?"

Demir sustu.

Bir cevap bulmaya çalıştı.

Bulamadı.

Sonunda dürüstçe söyledi:

"Bilmiyorum."

Güneş'in yüzü düştü.

Demir hemen kardeşinin omzuna elini koydu.

"Ama beraberiz."

Güneş başını salladı.

"Beraberiz."

İkisi yan yana yürümeye başladı.

Arkalarında bıraktıkları evin ışıkları hâlâ yanıyordu.

İçeridekiler ise onların gerçekten gideceğine inanmıyordu.

Belki yarın...

Belki iki gün sonra...

Belki biraz daha sonra geri döneceklerini düşünüyorlardı.

Nereden bilebilirlerdi?

Bu kez çocukları kapıdan çıkarken sadece evden ayrılmıyordu.

Hayatlarının eski hâlinden de ayrılıyorlardı.

Ve Demir ile Güneş'in bilmediği bir başka şey daha vardı.

Aynı gece, başka iki kardeş de başka bir evden çıkmıştı.

Can ve Çiçek...

Dört genç henüz birbirlerinin nerede olduğunu bilmiyordu.

Ama hepsinin yolu, farkında olmadan aynı yere doğru ilerliyordu.

Ve o yolun sonunda...

Bir mahalle vardı. 🤎