11.BÖLÜM

Saat gecenin onu olmuştu.

Şehrin gündüz kalabalığı çoktan çekilmiş, sokaklar yavaş yavaş sessizleşmeye başlamıştı. Gün boyunca sıcağın etkisinde kalan hava, geceyle birlikte hafifçe serinlemişti. Arada esen rüzgâr, yol kenarındaki ağaçların yapraklarını hışırdatıyordu.

Bir otobüs durağında dört genç yan yana oturuyordu.

Can.

Çiçek.

Demir.

Güneş.

Yanlarında yalnızca çantaları vardı.

Hepsi bu kadardı.

Dört çanta...

Birkaç parça eşya...

Ve ne yapacaklarını bilmedikleri kocaman bir gece.

Can durağın camına yaslanmış, karşıdaki yolu izliyordu. Ara sıra farları görünen araçlar geçiyor, sonra yeniden sessizlik çöküyordu.

Çiçek ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmişti.

Demir başını öne eğmişti.

Güneş ise abisinin omzuna hafifçe yaslanmıştı.

Uzun zamandır kimse konuşmuyordu.

Sonunda Çiçek dayanamadı.

"Biz burada neyi bekliyoruz?"

Can ona baktı.

Bir süre cevap veremedi.

" bilmiyorum."

Çiçek acı bir gülümsemeyle başını salladı.

"Ben de."

Demir gözlerini kaldırdı.

"Belki bir otobüs."

Can ona baktı.

"Sonra?"

Demir sustu.

"Onu da bilmiyorum."

Bu cevap, dördünün de durumunu özetliyordu.

Nereye gideceklerini bilmiyorlardı.

Ne kadar süre dışarıda kalacaklarını bilmiyorlardı.

Yarın ne yapacaklarını bilmiyorlardı.

Hatta bu kararın onları nereye sürükleyeceğini bile bilmiyorlardı.

Ama bir şeyi biliyorlardı.

Geri dönmek istemiyorlardı.

Çiçek başını kaldırıp gökyüzüne baktı.

"Hayatımda ilk defa bu kadar..."

Kelimeyi bulmaya çalıştı.

"Çaresiz hissediyorum."

Can ona baktı.

"Ben de."

Demir sessizce ekledi.

"Ben hiç böyle bir şey yaşayacağımızı düşünmezdim."

Güneş abisine döndü.

"Ben de."

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Güneş, çok kısık bir sesle konuştu.

"Ya yanlış yaptıysak?"

Demir hemen ona döndü.

"Hayır."

"Ama..."

"Yanlış bile olsa birlikte yaptık."

Güneş gözlerini abisine çevirdi.

Demir onun elini tuttu.

"Artık yalnız değilsin."

Can da ikisine baktı.

"Hiçbirimiz değiliz."

Çiçek hafifçe gülümsedi.

"Garip."

"Ne?"

"Dörtümüz de farklı ailelerden geliyoruz."

"Farklı hayatlarımız var."

"Ama şu an aynı durakta oturuyoruz."

Demir başını salladı.

"Çünkü aynı şeyi yaşadık."

Can gözlerini yere indirdi.

"Bazen insanın yanında kimsenin olmaması değil..."

Bir an durdu.

"...yanında olduğu hâlde kendini yalnız hissetmesi daha kötü."

Çiçek ona baktı.

Can'ın gözlerinde ilk defa bu kadar açık bir kırgınlık vardı.

Çiçek bir şey söylemedi.

Sadece elini onun elinin üzerine koydu.

Can şaşırdı ama elini çekmedi.

O sırada uzaktan bir otobüsün ışıkları göründü.

Dördü birden başlarını kaldırdı.

Otobüs durağa yaklaşırken hepsi ayağa kalktı.

Fakat otobüsün üzerindeki tabelaya baktıklarında nereye gittiğini bilmiyorlardı.

Can birkaç saniye düşündü.

Sonra tekrar oturdu.

"Binmeyelim."

Demir ona baktı.

"Neden?"

"Çünkü nereye gittiğini bilmiyoruz."

Çiçek hafifçe güldü.

"Zaten nereye gideceğimizi de bilmiyoruz."

Bu kez Demir de gülümsedi.

Çok küçük bir gülümsemeydi.

Ama o gece ilk defa dördünün yüzünde biraz olsun sıcaklık vardı.

Otobüs duraktan ayrıldı.

Dört genç yeniden yerlerine oturdu.

Rüzgâr biraz daha sert esmeye başlamıştı.

Güneş kollarını kendisine doladı.

Çiçek çantasından bir şey çıkarmaya çalıştı.

Can ona baktı.

"Üşüyor musun?"

"Biraz."

Can kendi üzerindeki hırkayı çıkarıp ona uzattı.

"Al."

Çiçek şaşırdı.

"Sen?"

"Ben iyiyim."

Çiçek hırkayı aldı.

"Teşekkür ederim."

Can sadece başını salladı.

Demir bunu fark edip hafifçe gülümsedi.

"Ne?"

Can ona baktı.

"Hiç."

"Öyle bakma."

"Bir şey demedim."

Çiçek ikisine bakıp gülmeye başladı.

"Şu anda bile kavga edecek hâliniz var."

Demir omuz silkti.

"Bizim de alışkanlığımız."

Güneş de ilk kez biraz daha rahat gülümsedi.

O küçücük sohbet bile gecenin ağırlığını birkaç dakikalığına hafifletmişti.

Ama gerçek değişmemişti.

Dört genç hâlâ bir otobüs durağındaydı.

Yanlarında yalnızca çantaları vardı.

Nereye gideceklerini bilmiyorlardı.

Ve belki de ilk kez hayatlarında sahip oldukları her şeyin ne kadar kırılgan olduğunu hissediyorlardı.

Can karşıdaki karanlık sokağa baktı.

"Yarın ne yapacağız?"

Demir cevap vermedi.

Çiçek de bilmiyordu.

Güneş ise yalnızca kardeşinin elini tuttu.

Can sonunda sessizce konuştu.

"Yarın düşünürüz."

"Bu gece sadece burada kalalım."

Kimse itiraz etmedi.

Çünkü o an için dört gençten hiçbiri geleceği düşünmek istemiyordu.

Sadece birkaç saatliğine bile olsa...

Bağırılmadan,

küçümsenmeden,

korkmadan,

hesap vermeden oturmak istiyorlardı.

Belki evleri yoktu.

Ama birbirleri vardı.

Ve bazen insan, elinde hiçbir şey kalmadığını düşündüğü bir anda bile yanında birilerinin olduğunu fark edince biraz olsun nefes alabilir.

Gece ilerlerken dört genç sessizce oturmaya devam etti.

Ne kadar süre orada kalacaklarını bilmiyorlardı.

Ama hiçbiri geri dönmek için ayağa kalkmıyordu.

Çünkü onların gözünde o gece...

bilinmeyen bir yerde olmak, bildikleri acının içine geri dönmekten daha katlanılabilir görünüyordu. 🤎🌙

Saat gece 00.00'yi geçmişti

Durağın üzerindeki küçük sarı ışık, kaldırımın üzerine soluk bir aydınlık bırakıyordu. Yol neredeyse tamamen sessizdi. Arada bir uzaktan geçen bir arabanın sesi duyuluyor, ardından o ses de gecenin içinde kaybolup gidiyordu.

Can, durağın en ucunda oturuyordu.

Çiçek hemen yanında, ellerini dizlerinin arasında birleştirmişti. Demir başını geriye yaslamış, gözlerini yolun karşısındaki karanlığa dikmişti. Güneş ise çantasını kucağına almış, fermuarıyla oynayıp duruyordu.

Dördünün de aklında aynı soru vardı.

Şimdi ne yapacaklardı?

Saatlerdir burada oturuyorlardı ama hâlâ hiçbir cevap bulamamışlardı.

Evlerine dönmeyeceklerdi.

Bunu artık kesin olarak biliyorlardı.

Ama evlerine dönmemekle birlikte nereye gideceklerini de bilmiyorlardı.

Can derin bir nefes aldı.

"Sabaha kadar burada mı oturacağız?"

Kimse cevap vermedi.

Can başını çevirip arkadaşlarına baktı.

"Bir şey söyleyin bari."

Demir omuzlarını silkti.

"Ne söyleyelim?"

"Bilmem."

"Ben de bilmiyorum zaten."

Demir'in sesi yorgundu.

Güneş sessizce araya girdi.

"Belki sabah bir şey düşünürüz."

Çiçek ona baktı.

"Sabah ne değişecek ki?"

Güneş cevap veremedi.

Çünkü değişmeyecekti.

Sabah olduğunda da aynı sorun onları bekliyor olacaktı.

Nereye gideceklerdi?

Kimin kapısını çalacaklardı?

Kime güveneceklerdi?

Dördü de birbirlerine sahip çıkmaya çalışıyordu ama gerçeği biliyorlardı.

Hepsi çocuktu.

Ceplerinde onları uzun süre idare edecek kadar para yoktu. Kalabilecekleri bir yer yoktu. Gidecekleri bir adres yoktu.

Sadece yanlarında taşıdıkları çantaları vardı.

Bir de birbirleri.

Bir süre daha kimse konuşmadı.

Tam o sırada yolun ilerisinden bir adamın silueti göründü.

Adam kaldırımda ağır adımlarla yürüyordu.

Muhsin Bey'di.

O gece mahalle tarafına doğru giderken durağın önünden geçiyordu. İlk başta durakta oturan dört kişiyi fark etmedi bile. Havanın karanlığı ve durağın ışığının zayıflığı yüzünden çocukların yüzleri belli olmuyordu.

Fakat birkaç adım daha attıktan sonra tekrar dönüp baktı.

"Dört kişi mi onlar?"

Kendi kendine mırıldandı.

Bir an durdu.

Çocukların gecenin bu saatinde durakta oturması dikkatini çekmişti.

Mahallede bu saatte dışarıda çocuk görmek zaten alışılmış bir şey değildi.

Hele dört çocuğun birden...

Muhsin Bey birkaç saniye onları uzaktan izledi.

Sonra merakına yenilip durağa doğru yürümeye başladı.

Ayak seslerini duyan Can başını kaldırdı.

"Birisi geliyor."

Demir de baktı.

Çiçek hafifçe doğruldu.

Güneş çantasını daha sıkı tuttu.

Adam yaklaştıkça yüzü biraz daha görünür hâle geldi.

Muhsin Bey durağın önünde durdu.

Çocuklara baktı.

Çocuklar da ona.

Muhsin Bey önce hiçbir şey söylemedi.

Dört yüzü tek tek inceledi.

Sonra kaşları hafifçe çatıldı.

Sanki bir yerden tanıyordu onları.

Ama tam çıkaramamıştı.

"Çocuklar..."

Can temkinli bir şekilde baktı.

"Buyurun?"

Muhsin Bey başını hafifçe eğdi.

"Siz burada ne yapıyorsunuz bu saatte?"

Çocuklar birbirlerine baktılar.

Kimse cevap vermedi.

Muhsin Bey onların yüzündeki tedirginliği fark edince ses tonunu yumuşattı.

"Korkmayın, size kızmıyorum. Sadece merak ettim."

Demir biraz şüpheyle baktı.

"Siz kimsiniz?"

Muhsin Bey şaşırdı.

"Tanımadınız mı beni?"

Çocukların dördü de başını iki yana salladı.

Muhsin Bey kısa bir nefes verdi.

"Ben Muhsin."

Bu isim de çocuklara hiçbir şey ifade etmedi.

Muhsin Bey gülümseyerek ekledi:

"Arda ile Elif'in babası."

Bir anda dört çocuğun yüzündeki ifade değişti.

Can'ın gözleri büyüdü.

"Arda'nın... babası mı?"

"Evet."

Demir bir anda toparlandı.

"Rakip takımın başkanı sizsiniz."

Muhsin Bey hafifçe gülümsedi.

"Demek şimdi hatırladınız."

Çocuklar birbirlerine baktılar.

Bir anda utanç duygusu üzerlerine çökmüştü.

Karşılarında sadece Arda'nın babası yoktu.

Aynı zamanda mahallede herkesin tanıdığı, çocukların takımının karşısındaki takımın başkanı vardı.

Can gözlerini yere indirdi.

Çiçek ellerini daha da sıkı birleştirdi.

Güneş konuşmak için ağzını açtı ama kelimeler çıkmadı.

Muhsin Bey bunu fark etti.

"Ee?"

Çocuklardan cevap bekledi.

"Bu saatte burada ne işiniz var?"

Yine sessizlik.

Muhsin Bey dört çocuğa tek tek baktı.

"Evlerinizden mi kaçtınız?"

Soru öylesine doğrudan gelmişti ki çocuklar bir an ne diyeceklerini bilemediler.

Sonunda Can başını kaldırdı.

"Kaçmadık."

Muhsin Bey bekledi.

Can yutkundu.

"Evden çıktık."

"İkisi aynı şey değil mi?"

Can gözlerini tekrar yere indirdi.

"Biz... geri dönmeyeceğiz."

Muhsin Bey'in yüzündeki ifade bir anda değişti.

Az önceki meraklı hâli gitmişti.

Yerine ciddi bir ifade gelmişti.

"Neden?"

Çocukların dördü de sustu.

Muhsin Bey bu kez ısrar etmedi.

Sadece durağın kenarındaki boş yere oturdu.

Onlarla aynı seviyeye geldi.

"Bakın," dedi sakin bir sesle. "Bana anlatmak istemediğiniz bir şey varsa anlatmak zorunda değilsiniz."

Çocuklar dikkat kesildi.

"Ama gecenin onunda dört çocuğun bir durakta oturup nereye gideceğini bilmemesi normal bir şey değil."

Can dudaklarını birbirine bastırdı.

"Biz..."

Sesi titredi.

Muhsin Bey bekledi.

Can devam etti.

"Evde kalamıyorduk."

Çiçek gözlerini kapattı.

Demir başını eğdi.

Güneş sessizce nefes aldı.

Muhsin Bey'in sesi daha da yumuşadı.

"Bir şey mi oldu?"

Can cevap vermeden önce arkadaşlarına baktı.

Sonra yavaşça konuşmaya başladı.

"Uzun zamandır bazı şeyler oluyordu."

Muhsin Bey hiçbir şekilde sözünü kesmedi.

"Bugün artık dayanamadık."

Can'ın sesi gittikçe küçülüyordu.

"Çıkıp geldik."

Muhsin Bey başını salladı.

"Sonra?"

Demir araya girdi.

"Sonra nereye gideceğimizi bulamadık."

Güneş mahcup bir şekilde ekledi:

"Bir süre yürüdük."

Çiçek devam etti:

"Sonra buraya geldik."

"Ve o zamandan beri burada mısınız?"

Dördü de başını salladı.

Muhsin Bey'in yüzündeki ifade ağırlaştı.

Dört çocuğun karşısında oturup onların hâline baktığında, söylediklerinden çok söyleyemedikleri şeyleri görüyordu.

Çantaları.

Yorgun yüzleri.

Üşümeye başlayan elleri.

Birbirlerine bakıp durmaları.

Ve en önemlisi...

Hiçbirinin eve dönmek istememesi.

Muhsin Bey derin bir nefes aldı.

"Çocuklar."

Dördü birden ona baktı.

"Bu gece burada kalamazsınız."

Can hemen cevap verdi.

"Biz bir yer buluruz."

"Nerede?"

Can sustu.

Muhsin Bey başını hafifçe yana eğdi.

"Bakın, size kızmıyorum. Ama gerçekçi olalım."

Demir biraz mahcup şekilde konuştu.

"Biz mahalleye gitsek..."

Muhsin Bey bekledi.

Demir devam edemedi.

Can tamamladı.

"Millet ne der?"

Muhsin Bey birkaç saniye sustu.

Sonra hafifçe başını salladı.

"Şu an insanların ne diyeceği mi önemli?"

Kimse cevap vermedi.

"Yoksa sizin geceyi güvenli bir yerde geçirmeniz mi?"

Çocukların başları öne eğildi.

Muhsin Bey ayağa kalktı.

"Ben size bir şey teklif edeceğim."

Dört çocuk da ona baktı.

"Benimle mahalleye gelin."

Bir anda hepsi birbirine baktı.

Can hemen başını salladı.

"Olmaz."

"Neden?"

"Utanırız."

Muhsin Bey şaşırmadı.

"Kimden utanacaksınız?"

Can cevap vermedi.

Çiçek kısık bir sesle konuştu.

"Arda'yla Elif var."

"Var."

"Biz onların rakibiyiz."

Muhsin Bey gülümsedi.

"Bu saatte bunun hiçbir önemi yok."

Demir hâlâ tereddütlüydü.

"Ya insanlar konuşursa?"

"Konuşurlar."

Çocuklar ona baktı.

Muhsin Bey omuz silkti.

"İnsanlar zaten konuşur."

Sonra biraz eğilip onlara baktı.

"Ama sabah olduğunda susarlar. Siz ise bu geceyi nerede geçirdiğinizi hatırlarsınız."

Bu cümle çocukların içine oturdu.

Muhsin Bey devam etti.

"Size kimse hesap sormayacak. Kimse sizi sorguya çekmeyecek. İsterseniz sadece bu gece kalırsınız. Sabah ne yapacağınıza birlikte karar veririz."

Can hâlâ kararsızdı.

"Gerçekten sorun olmaz mı?"

"Olmaz."

"Arda kızmaz mı?"

Muhsin Bey hafifçe güldü.

"Arda'nın kızıp kızmamasını ben hallederim."

Çiçek başını kaldırdı.

"Elif de mi?"

"Elif'i de ben hallederim."

Dört çocuk ilk kez biraz olsun rahatladı.

Muhsin Bey ellerini cebine koydu.

"Üstelik siz benim çocuklarımla arkadaşsınız."

Demir şaşkınlıkla baktı.

"Arkadaş mı?"

Muhsin Bey gülümsedi.

"Rakip takımda olmanız arkadaş olmanıza engel değil."

Can hafifçe gülümsedi.

Sonra tekrar sustu.

Muhsin Bey bu kez biraz daha kararlı konuştu.

"Bakın, sizi burada bırakıp gitmeyeceğim."

Can şaşırdı.

"Niye?"

"Çünkü dört çocuğu gece yarısı durakta bırakıp eve gitmek bana göre değil."

Çocuklar yine birbirlerine baktılar.

Muhsin Bey elini uzattı.

"Hadi."

Can birkaç saniye o ele baktı.

Sonra yavaşça ayağa kalktı.

Çiçek de kalktı.

Demir çantasını omzuna aldı.

Güneş ise son kez durağa baktı.

Sanki orada geçirdikleri saatleri geride bırakıyordu.

Muhsin Bey onları bekledi.

Can yanına geldiğinde Muhsin Bey omzuna hafifçe dokundu.

"Her şey hemen düzelmeyecek."

Can başını kaldırdı.

"Ama bu geceyi atlatacağız."

Can hiçbir şey söylemedi.

Sadece başını salladı.

Dördü de Muhsin Bey'in arkasından yürümeye başladılar.

Bir süre kimse konuşmadı.

Mahalleye doğru ilerledikçe uzaktan evlerin ışıkları görünmeye başladı.

Çocukların adımları hâlâ ağırdı.

Hâlâ ne olacağını bilmiyorlardı.

Hâlâ korkuyorlardı.

Ama artık en azından nereye gideceklerini biliyorlardı.

Ve o gece ilk defa...

Dördü de yalnız olmadıklarını hissediyordu.🌙🧚🏻♀️🤎