12.BÖLÜM

Ertesi gün...

Mahallenin sokakları, akşamüstünün hafif serinliğiyle yavaş yavaş sakinleşmeye başlamıştı. Güneş binaların arasından süzülüyor, turuncuya çalan ışıklar eski apartmanların duvarlarına vuruyordu.

Arda ile Çiçek yan yana yürüyordu.

Arda ellerini cebine koymuş, etrafı göstererek konuşmaya başlamıştı.

— Şurası bizim mahallenin en eski sokağıdır. Çocukluğumdan beri değişmeyen birkaç yerden biri burası.

Çiçek etrafına bakındı.

— Hep böyle mi?

Arda gülümsedi.

— Nasıl yani?

— Herkes birbirini tanıyor gibi.

Arda başını salladı.

— Tanır tabii. Burası öyle bir yer. Birinin başına bir şey gelse, beş dakika içinde herkes duyar.

Çiçek hafifçe güldü.

— İyi bir şey mi bu?

— Bazen.

Arda kısa bir kahkaha attı.

— Bazen de insan "Keşke kimse duymasaydı." diyor.

Çiçek'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

Arda yürürken karşılarına çıkan insanları da tek tek anlatıyordu.

— Şu köşedeki bakkal var ya... Hüseyin amca işletiyor orayı. Mahallenin yarısına veresiye defteri tutar ama kimseye söylemez.

— Gerçekten mi?

— Gerçekten. Birinin parası yoksa "Sonra verirsin." der. Sonra da çoğu zaman o parayı istemez.

Çiçek şaşkınlıkla bakkala baktı.

— Herkes böyle mi burada?

Arda bir an düşündü.

— Herkes aynı değil. Zaten mesele de o.

Çiçek ona döndü.

Arda sakin bir şekilde devam etti.

— Burada herkesin birbirinden farklı bir hikâyesi var. Kimi kavgalı, kimi küs, kimi birbirinin en yakın arkadaşı... Ama biri dara düştüğünde hepsi aynı yerde durur.

Çiçek bir süre sessiz kaldı.

Sonra merakla sordu:

— Peki sen herkesi bu kadar iyi tanıyor musun?

Arda omuz silkti.

— Tanımadığım yok diyelim.

Çiçek gülümsedi.

Normalde böyle bir ortamda bu kadar rahat konuşamazdı. Özellikle yeni tanıdığı biriyle yürürken sürekli ne söyleyeceğini düşünürdü.

Ama Arda'nın konuşmasında onu rahatlatan bir şey vardı.

Ne fazla samimiydi ne de mesafeliydi.

Sadece... güven veriyordu.

Çiçek bir süre sonra tekrar sordu:

— Şu apartmanda kim oturuyor?

Arda hemen başını çevirip baktı.

— Orada mı? Ozanların üst katındaki dairede Neşeler oturuyor.

— Neşeler mı?

— Evet. Birazdan görürsen tanıştırırım.

Çiçek başını salladı.

— Olur.

Arda'nın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.

Çiçek'in artık ilk baştaki kadar çekinmediğini fark etmişti.

Yürümeye devam ederlerken Arda bir yandan mahalleyi anlatıyor, Çiçek de ara sıra sorular soruyordu.

Çiçek farkında olmadan onun anlattıklarını dinlerken gülümsüyordu.

Arda'nın kibar oluşu dikkatinden kaçmıyordu.

Konuşurken sesini yükseltmiyor, karşısındaki insanın sözünü kesmiyor, Çiçek bir şey sorduğunda gerçekten dinleyip cevap veriyordu.

Çiçek bunu belli etmese de hoşuna gidiyordu.

Tam sokağın başına geldiklerinde Arda birden durdu.

Karşılarında küçük ama oldukça hareketli bir dükkân vardı.

Tabelada büyük harflerle:

TUGAY DÖNER

yazıyordu.

Arda tabelayı görünce Çiçek'e döndü.

— Döner sever misin?

Çiçek biraz şaşırarak baktı.

— Severim.

Arda eliyle dükkânı gösterdi.

— O zaman sana bir döner ısmarlayayım.

Çiçek önce tereddüt etti.

— Yok, gerek yok...

Arda gülümseyerek başını iki yana salladı.

— Mahalle turunun yanında yemek de lazım. Hem buranın döneri iyidir.

Çiçek birkaç saniye düşündü.

Sonra küçük bir gülümsemeyle başını salladı.

— Tamam.

Arda'nın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.

— Hadi o zaman.

İkisi birlikte Tugay Döner'e doğru yürümeye başladılar.

Çiçek dükkâna bakarken Arda'nın anlattığı mahalleyi düşünüyordu.

Belki de burası, ilk düşündüğü kadar yabancı değildi.

Belki de insanın bir yere alışmasını sağlayan şey, sokaklardan çok karşısına çıkan insanlardı.

⚽️

Ardaların evinin bahçesinde de durum başkaydı.

Demir,Güneş ve Can kış bahçesinde oturmuştu.Feraye onlara çay ikram etti.Sonra karşılarına geçip oturdu.Can dayanamayıp sordu.

"Siz hep böyle misafirperver misin?"

Feraye çok kibar konuşuyordu.

"Bütün herkes böyle oğlum.Kimse kimseyi yadırgamaz.Herkes iyi kalplidir.Tabi kötü olanlar vardır Elbet ama eninde sonunda onlarda dersini alır."

Bu sefer Demir sordu.

"Bu samimiyetiniz yıllardır böyle sanırım"

Bu sefer Muhsin konuştu.

"35 senedir birçok kişi bu mahallede yaşıyor.Kimileri yeni buralarda yenidir ama yinede herkes birbirini tanır ama sadece insanları tanımaz"

Üçü de merakle sordu.

"Nasıl yani?"

Muhsin anlatmaya devam etti.

"Bu mahallede oturan herkes mahalleninde Adana'nın da altını da üstünü de çok iyi bilir.Buraların karanlık ve aydınlık tarafıda vardır.İnsanlarda da böyle.Herkesin karanlık bir yanı vardır.Ama bir olay oldu mu herkes ilgilenir.Kimse kimseye yardım etmekten çekinmez"

Konuşması ağır ama akıcı,sesi de bir o kadar kibardı.

"Çevrenizdeki insanlara daima iyi davranın ki onlarda size iyi davransın.Herkese saygı duyun ki onlarda size saygı duysun.Buralarda bu çok önemlidir."

Güneş başını salladı.

"Anladık"

Artık bu mahallede kalacaklardı.Tabii ailelerinin onlara yapacaklarından habersizlerdi.