4.BÖLÜM

Öğle güneşi yavaş yavaş etkisini göstermeye başlamıştı.

Mahallenin girişine yakın geniş kaldırımda dört genç ağır adımlarla yürüyordu.

Gülay elindeki soğuk kahveden bir yudum aldı.

"Emin misiniz? Rakip takım gerçekten burada mı?"

Tolga omuz silkti.

"Babam dün akşam öyle söyledi."

Murat etrafına göz gezdirdi.

Eski evler...

Kapılarının önünde oturan insanlar...

Bisiklet süren çocuklar...

Sokak arasında top oynayan minikler...

Hepsi ona oldukça sıradan görünüyordu.

"Dürüst olmak gerekirse..." dedi alaycı bir tebessümle.

"Hiç rakip gibi durmuyorlar."

Naz da hafifçe gülerek etrafına baktı.

"Ben de daha farklı bir yer bekliyordum."

Tolga başını salladı.

"Bizim takımı bunlar mı yenecek yani?"

Dördü de kısa bir kahkaha attı.

Tam o sırada karşı kaldırımdan dört kişi yürüyerek onlara doğru geliyordu.

Arda...

Elif...

Ozan...

Ve Neşe...

Arda yabancı yüzleri görünce gülümseyerek başını eğdi.

"Merhaba."

Elif de sıcak bir ses tonuyla ekledi.

"Hoş geldiniz."

Neşe gülümseyerek,

"Nasılsınız?"

diye sordu.

Fakat karşı taraftan bekledikleri sıcaklık gelmedi.

Dört genç birbirlerine baktılar.

Sonra Tolga öne çıktı.

"Siz..."

Kısa bir duraksamanın ardından sordu.

"Rakip takım mısınız?"

Arda sakince başını salladı.

"Evet."

Murat dudak büktü.

"Hiç öyle görünmüyorsunuz."

Naz çevreye bakarak hafifçe gülümsedi.

"Burası sizin antrenman yaptığınız mahalle mi gerçekten?"

Gülay da istemsizce alaycı bir ifadeyle konuştu.

"Açıkçası daha... profesyonel bir yer bekliyordum."

Neşe'nin kaşları hafifçe çatıldı.

Ozan derin bir nefes aldı.

Arda ise yüzündeki sakin ifadeyi hiç bozmadı.

"Kazananı saha belirler."

Tolga omuz silkti.

"Onu da görürüz."

Kısa bir sessizlik oldu.

Elif birkaç saniye onları inceledi.

Sonra yumuşak ama kendinden emin bir sesle konuştu.

"Bir şeyi merak ettim."

Dördü de Elif'e döndü.

"İnsanları tanımadan haklarında karar vermek size doğru geliyor mu?"

Kimse cevap vermedi.

Bu kez Ozan söze girdi.

"Hayat herkese aynı şartları vermiyor."

Neşe de arkadaşının sözünü tamamladı.

"Kimi çok imkânın içinde büyür..."

"Kimi ise elindekilerle mutlu olmayı öğrenir."

Arda son kez gençlere baktı.

Sesinde ne öfke vardı ne de kırgınlık.

Sadece sakin bir kararlılık...

"Dışarıdan gördüğünüz hiçbir hayatın tamamını bilemezsiniz."

Bir adım attı.

"Bugün bir başkasını küçümsersiniz..."

"Belki de o kişi, sizden çok daha büyük mücadeleler veriyordur."

Elif hafifçe gülümsedi.

"İnsanları kıyafetleriyle, yaşadıkları yerle ya da imkânlarıyla değil..."

"...kalpleriyle tanımaya çalışın."

Neşe de ekledi.

"Çünkü bazen en çok gülen insan, en büyük acıyı taşıyandır."

Ozan son kez dönüp onlara baktı.

"Kim bilir..."

"Belki bir gün yollarımız yine kesişir."

Arda tebessüm ederek arkadaşlarına döndü.

"Hadi."

Dördü birlikte yürüyüp mahalleye doğru uzaklaştılar.

Arkalarında sessizce kalan Gülay, Tolga, Murat ve Naz ise istemeden de olsa onların söylediklerini düşünmeye başlamıştı.

Belki ilk kez...

Birileri onlara bağırmadan, aşağılamadan...

Sadece düşünmeleri için birkaç cümle bırakıp gitmişti.

⚽️

Öğle güneşi mahalleyi iyice ısıtmaya başlamıştı.

Sokaklarda sabahın hareketliliği yerini tatlı bir günlük telaşa bırakmıştı.

Kimi dükkânının önünü süpürüyor...

Kimi balkonundaki çiçekleri suluyor...

Kimi de komşusuyla ayaküstü iki lafın belini kırıyordu.

Mahallenin en güzel yanı da buydu.

Burada insanlar birbirlerini sadece isimleriyle tanımazdı.

Kimin çocuğu hasta olmuş...

Kimin oğlu sınav kazanmış...

Kimin evinde misafir var...

Herkes üç aşağı beş yukarı bilirdi.

Kimse bundan rahatsız olmazdı.

Çünkü bu mahallede merak etmek, sahip çıkmanın başka bir yoluydu.

Feraye, bahçedeki çamaşır ipine son tişörtü asarken başını kaldırdı.

Karşı evin penceresinden kendisini izleyen tanıdık yüzü görünce gülümsedi.

"Remziye abla, yine erkenden nöbeti devralmışsın."

Remziye Teyze elindeki çay bardağını kaldırıp kahkaha attı.

"A kız, ben nöbet tutmuyorum. Mahallenin havasını alıyorum."

Feraye gülümseyerek başını iki yana salladı.

"Tabii tabii... Havasını alıyorsun."

Tam o sırada karşı apartmanın bahçesinden Sultan seslendi.

"Ferayeee!"

"Efendim Sultan?"

"Sabah Arda'yı gördüm. Vallahi yine bütün mahalleyle selamlaşa selamlaşa gitti."

Feraye'nin yüzünde gururlu ama mütevazı bir tebessüm belirdi.

"Çocuk işte..."

Remziye hemen söze karıştı.

"Çocuk dediğin öyle olur. Geçen gün benim pazar poşetlerini eve kadar taşıdı."

Sultan da onayladı.

"Ozan da anlatıyor. 'Arda olmasa mahallede işimiz zor.' diyor."

Feraye hafifçe utandı.

"Aman abartmayın kız."

Remziye gözlerini hafifçe kıstı.

"Abartmıyoruz Feraye."

Sonra sesini biraz alçalttı.

"Hem... Benim kulağıma gelenlere göre bizim takımın yeni maçı da yaklaşıyormuş."

Sultan gülerek ellerini beline koydu.

"Senin kulağına gelmeyen bir şey var mı zaten?"

Üçü birden kahkahaya boğuldu.

Remziye de gülmekten kendini alamadı.

"Ne yapayım kız? Haber ayağıma geliyor."

Tam o sırada sokaktan geçen küçük bir çocuk seslendi.

"Remziye Teyze!"

"Efendim kuzum?"

"Annem diyor ki akşama bize gel."

Remziye hiç düşünmeden cevap verdi.

"Gelirim yavrum, annen de çayı hazır etsin."

Çocuk gülerek koşup uzaklaştı.

Feraye çamaşır sepetini eline aldı.

"Biliyor musunuz..."

diye başladı.

"Bazen düşünüyorum da... Biz ne şanslı insanlarız."

Sultan merakla baktı.

"Neden?"

Feraye mahallenin sokağına göz gezdirdi.

Bisiklet süren çocuklar...

Kapısının önünde oturan yaşlılar...

Dükkânının önünü süpüren esnaflar...

Kahkaha atan gençler...

Sonra usulca gülümsedi.

"Çünkü burada kimse kendini yalnız hissetmiyor."

Remziye Teyze'nin yüzündeki gülümseme de yumuşadı.

"Doğru diyorsun."

Sultan başını salladı.

"Belki hepimizin soyadı farklı..."

"Ama gönlümüz aynı."

Kısa bir sessizlik oldu.

Rüzgâr ipte asılı çamaşırları hafifçe salladı.

Turunç ağaçlarının arasından yayılan mis gibi koku bahçeyi doldurdu.

Feraye derin bir nefes aldı.

"Kan bağı olmayabilir..."

"Ama can bağı var."

Remziye çayından son yudumu aldı.

"İşte mahalle dediğin de budur."

Üç kadın aynı anda sokağa baktı.

Çocukların neşeyle koşturduğu, komşuların birbirine seslendiği, kapıların kolay kolay kapanmadığı o eski mahalle...

Onları yıllardır bir arada tutan şey aynı evde yaşamak değildi.

Aynı sevgiyi paylaşmalarıydı.

⚽️

Mahallenin en işlek köşelerinden birinde bulunan Tugay Döner, öğle saatleri yaklaşırken yavaş yavaş dolmaya başlamıştı.

Izgarada pişen etlerin kokusu bütün sokağa yayılıyor, dükkânın önünden geçen herkes istemsizce dönüp bir kez daha bakıyordu.

Tugay, önlüğünü düzelterek döneri ustalıkla kesiyor, bir yandan da müşterilerle sohbet ediyordu.

"Kolay gelsin Tugay."

Kapıdan giren tanıdık sesle başını kaldırdı.

"Hoş geldin Muhsin!"

Arkasından Müfit de içeri girdi.

"E bize de bir çay var mı?"

Tugay kahkaha attı.

"Size çay yok da kime var?"

Üçü de gülüştü.

Dükkânın cam kenarındaki her zamanki masalarına geçtiler.

Bu masa yıllardır değişmezdi.

Mahallenin büyükleri ne zaman bir araya gelse kendilerini burada bulurlardı.

Biraz sonra çaylar masaya geldi.

Tugay ilk yudumunu aldıktan sonra Muhsin'e baktı.

"Ee başkan..."

"Maç hazırlıkları nasıl gidiyor?"

Muhsin bardağını yavaşça masaya bıraktı.

"Çocuklar çalışıyor."

"İstekliler."

"İnşallah emeklerinin karşılığını alırlar."

Müfit gülümseyerek söze karıştı.

"Arda'nın kaptanlığında sırtınız yere gelmez."

Muhsin hafifçe tebessüm etti.

"Arda tek başına takım değil."

"Hepsi birbirinden değerli."

Tugay başını salladı.

"Doğru diyorsun."

"Hasan, Musa, Ozan..."

"Hepsi pırlanta gibi çocuklar."

Müfit gülerek ekledi.

"Kutay'ı saymıyorum."

"Neden?"

"Top oynamaktan çok milleti güldürüyor."

Üçü de kahkahaya boğuldu.

Tam o sırada Tugay'ın telefonu çaldı.

Kısa bir konuşmanın ardından telefonu cebine koydu.

"Rakip takım kesinleşmiş."

Muhsin merakla baktı.

"Kim?"

Tugay derin bir nefes aldı.

"Tibet'in takımı."

Masadaki neşeli hava bir anda durgunlaştı.

Müfit'in yüzündeki gülümseme hafifçe silindi.

Muhsin sessizce çayından bir yudum aldı.

Birkaç saniye kimse konuşmadı.

Sonra Tugay sessizliği bozdu.

"Kolay maç olmayacak."

Muhsin başını hafifçe salladı.

"Biliyorum."

"Rakip güçlü."

Müfit omuz silkti.

"Güçlü olabilir."

"Ama bizim çocuklar da azimli."

Muhsin gözlerini masadaki çay bardağına dikti.

"Ben rakipten çok başka şeyleri düşünüyorum."

İkisi de ona döndü.

"Ne gibi?"

Muhsin derin bir nefes verdi.

"Futbol güzel spor..."

"Ama sert de bir spor."

"Bazen tek bir pozisyon..."

"...bir çocuğun bütün kariyerini değiştirebilir."

Sesinde bir başkandan çok...

Bir babanın endişesi vardı.

"Arda için korkuyorum."

"Daha doğrusu sadece Arda için değil..."

"Ozan için..."

"Hasan için..."

"Musa için..."

"Hepsi benim gözümün önünde büyüdü."

"İçlerinden biri sakatlansa..."

"Cidden üzülürüm."

Tugay hafifçe gülümsedi.

"Sen de her şeyi fazla düşünüyorsun Muhsin."

Müfit de onu destekledi.

"Aynen öyle."

"Bunlar genç delikanlılar."

"Düşerler, kalkarlar."

"Yarın yine topun peşinden koşarlar."

Tugay çayını masaya bıraktı.

"Hem bak..."

"Arda'nın başında sen varsın."

"Takımın yanında biz varız."

"Mahalle var."

"Allah'ın izniyle bir şey olmaz."

Muhsin dostlarının yüzüne baktı.

Onların iyi niyetini biliyordu.

İçini rahatlatmaya çalıştıklarını da...

Yine de bir baba yüreğini susturmak kolay değildi.

Hafifçe gülümsedi.

"İnşallah..."

"İnşallah dediğiniz gibi olur."

Tugay ayağa kalkıp Muhsin'in omzuna dostça dokundu.

"Olacak."

"Biz önce hayırlısını isteyelim."

Müfit de tebessüm etti.

"Aynen."

"Gerisini sahadaki çocuklara bırakalım."

Muhsin başını salladı.

"Hayırlısı..."

Dışarıdan çocukların neşeli sesleri geliyordu.

Bir yanda döner kokusu, bir yanda çay buharı, diğer yanda dost sohbeti...

Mahallenin en güzel yanlarından biri de buydu.

Sevinçler paylaşıldığı gibi...

Endişeler de hiçbir zaman tek başına taşınmazdı.