14.BÖLÜM

Ertesi gün Adana, yine her zamanki sıcaklığıyla uyanmıştı.

Güneş daha sabahın erken saatlerinden itibaren sokakları aydınlatıyor, evlerin balkonlarından konuşma sesleri yükseliyordu. Bir evin penceresinden müzik duyuluyor, başka bir evin önünde kovalar hazırlanıyor, mahalleli ellerinde bezlerle bir oraya bir buraya koşturuyordu.

Çünkü bugün mahallede yaz temizliği vardı.

Mahallede yaşayan herkes bu işe bir ucundan katılmıştı. Kimisi evinin camlarını siliyor, kimisi halılarını yıkıyor, kimisi de kapısının önünü temizliyordu. Çocuklar bile kendilerine bir iş bulmuş, büyüklerin etrafında dolanıp duruyordu.

Tabii bazıları gerçekten yardım ediyordu.

Bazılarıysa yalnızca ortalıkta dolaşıp başkalarının işine karışıyordu.

Mahallede ikinci gruba girenlerin kim olduğuysa pek de sır değildi.

Demir ve Güneş, ellerini ceplerine koymuş, sokakta yürüyordu. Etraflarında devam eden telaşı izlerken bir yandan da kendi aralarında konuşuyorlardı.Evde de Feraye Elif ve Ardaya yaptığı gibi Çiçeğe de zorla temizlik yaptırıyordu.

Güneş, elinde halı taşıyan bir amcayı görünce başını çevirdi.

"Burada insanlar temizlik yaparken bile topluca hareket ediyor."

Demir gülümsedi.

"Sen hâlâ şaşırmaya devam ediyorsun."

"Ne yapayım? Bizim alıştığımız şeylerden biraz farklı."

Demir başını salladı.

"Farklı olduğu kesin."

Tam o sırada yanlarından geçen bir kadın seslendi.

"Gençler! Öyle boş boş dolaşacağınıza gelin, şu kovayı bir tutun!"

Güneş bir anda durdu.

Demir ona baktı.

"Buyur, mahalleye hoş geldin."

Güneş gözlerini devirdi.

"Çok komiksin."

Kadın yeniden seslendi.

"Kızım, sana diyorum! Gel hele!"

Güneş çaresizce Demir'e döndü.

"Sen de geleceksin."

"Benim ne suçum var?"

"Arkadaşlık suçun."

Demir kahkaha atarak kadının yanına yürüdü. Güneş de arkasından gidip kovayı tutmasına yardım etti.

Kadın ikisine de memnuniyetle baktı.

"Heh, şöyle! Gençlik dediğin böyle olacak. Yardım edeceksiniz ki işimiz çabuk bitsin."

Demir başını salladı.

"Emredersiniz."

Güneş hemen ona döndü.

"Bir de dalga geçiyor."

Kadın ikisinin konuşmasını duyunca gülümsedi.

"Siz daha çok birbirinizle uğraşırsınız. Hadi bakalım, iş başına!"

Demir ve Güneş birbirlerine bakıp gülmeye başladılar.

Mahallede daha ilk günden boş durmanın pek mümkün olmadığı anlaşılıyordu.

Can ise bir evin bahçesinde oturuyordu.

Önündeki sandalyeye yayılmış, mahallenin sabah telaşını seyrediyordu. Birkaç dakika önce birileri ona da iş vermeye çalışmıştı ama Can, elindeki su şişesini göstererek çoktan yorulduğunu söylemişti.

Henüz hiçbir şey yapmamış olmasına rağmen.

Kendi kendine gülümserken başını kaldırdı. Bahçenin diğer tarafında Çiçek yürüyordu. Bir elinde bez vardı, diğer eliyle de önündeki kovayı geçmeye çalışıyordu.

"Çiçek!" diye seslendi Can.

Çiçek başını çevirdi.

"Ne?"

"Biraz yavaş ol. Sabah sabah yarışa mı katılıyorsun?"

Çiçek ona ters ters baktı.

"Sen önce oturduğun yerden kalk da konuş."

Can arkasına daha rahat yaslandı.

"Ben burada denetim yapıyorum."

"Denetim mi?"

"Evet. Herkesin çalışıp çalışmadığını kontrol ediyorum."

Çiçek elindeki bezi havaya kaldırdı.

"Gel, seni de denetleyelim o zaman!"

Can hemen doğruldu.

"Benim başka bir işim var."

"Neymiş o?"

"Önemli."

Çiçek kaşlarını kaldırdı.

"Ne kadar önemli?"

Can ciddi bir ifadeyle su şişesini gösterdi.

"Suyum bitmek üzere."

Çiçek birkaç saniye ona baktıktan sonra kahkahayı bastı.

"Sen gerçekten iflah olmazsın!"

Can da gülmeye başladı.

"Teşekkür ederim. Elimden geleni yapıyorum."

Çiçek başını iki yana sallayıp yürümeye devam etti.

"Bir gün seni gerçekten çalıştıracağım!"

Can arkasından seslendi.

"O gün gelirse haber ver, evden çıkmam!"

Çiçek cevap vermedi ama yüzündeki gülümseme kaybolmadı.

Bahçenin öteki tarafına doğru ilerlerken yerdeki deterjanlı suyu fark etmedi.

Ayağı bir anda kaydı.

Elindeki bez yere düşerken Çiçek'in dengesi bozuldu. Bir eliyle tutunacak bir yer aradı ama etrafında yakalayabileceği hiçbir şey yoktu.

"AY!"

Her şey birkaç saniye içinde olmuştu.

Çiçek yere düşmek üzereyken bir kol beline dolandı, diğer el onu destekledi.

Ve tam yere ulaşacakken durdu.

Arda.

Çiçek gözlerini sımsıkı kapatmıştı. Birkaç saniye boyunca ne olduğunu anlamaya çalıştı. Sonra düşmediğini fark edince yavaşça gözlerini açtı.

Karşısında Arda vardı.

Arda onu düşmekten kurtarmış, hâlâ dengesini sağlamasına yardım ediyordu.

İkisi de bir an boyunca konuşmadı.

Çiçek önce Arda'ya, sonra ayağının kaydığı yere baktı.

Ardından yeniden Arda'ya döndü.

"Ben..."

Söyleyecek bir şey bulamadı.

Arda kaşlarını hafifçe kaldırdı.

"İyi misin?"

Çiçek hemen doğrulmaya çalıştı.

"İyiyim, iyiyim."

Arda onu dikkatlice bıraktı. Çiçek ayaklarının üzerinde durduktan sonra saçını kulağının arkasına attı.

"Teşekkür ederim."

"Bir şey değil."

Arda'nın bakışları yerdeki deterjanlı suya kaydı. Sonra yeniden Çiçek'e baktı.

"Ama sen de biraz önüne baksan iyi olacak."

Çiçek'in kaşları çatıldı.

"Önüme bakıyordum."

Arda yere işaret etti.

"Öyle mi? Demek yer seni görünce ayağının altından kaçtı."

Çiçek birkaç saniye ona baktı.

Sonra istemeden güldü.

"Çok komiksin gerçekten."

"Ben de öyle düşünüyorum."

"Öyle düşünmeye devam et."

Çiçek eğilip yere düşen bezini almak istedi ama Arda ondan önce davranıp bezi yerden aldı.

Çiçek elini uzattı.

"Ver, ben alırım."

Arda bezi ona uzattı.

"Buyur."

Çiçek bezi alırken başını kaldırdı.

"Bu arada sen nereden çıktın?"

Arda omuz silkti.

"Bahçedeydim."

"Ben seni görmedim."

"Fark ettim."

Çiçek gözlerini devirdi.

"Tamam, tamam. Bir daha deterjanlı suya basmam."

Arda gülümsedi.

"İyi olur. Her seferinde seni yakalayacak kadar hızlı olmayabilirim."

Çiçek'in yüzündeki gülümseme bir anlığına değişti.

Söylediği şey sıradan bir cümleydi. Ama Arda'nın onu düşmekten kurtardığı o birkaç saniye yeniden aklına gelince hafifçe utandı.

Bunu belli etmemek için hemen başka tarafa baktı.

"Zaten bir daha düşmem."

Arda başını salladı.

"Umarım."

Tam o sırada bahçenin diğer tarafından Can'ın sesi duyuldu.

"ÇİÇEK! İYİ MİSİN?"

Çiçek gözlerini kapattı.

İşte şimdi bütün mahalle duyacaktı.

"İYİYİM ABİ!"

Can oturduğu yerden kalkıp onlara doğru yürümeye başladı. Önce Çiçek'e, sonra Arda'ya baktı. Ardından yüzünde yavaşça genişleyen bir gülümseme belirdi.

"Ben burada iki dakika oturuyorum, siz neler yapıyorsunuz?"

Çiçek'in gözleri büyüdü.

"ABİ!"

"Ne var? Kızma hemen. Düşmedin diye seviniyorum."

Arda gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Can bunu fark edince ona döndü.

"Sen de gül tabii, istediğin kadar gül. Burada bir insanın hayatı söz konusu."

Çiçek ellerini beline koydu.

"Hayatım söz konusu falan değildi!"

Can başını salladı.

"Tabii. Sadece yere doğru küçük bir yolculuğa çıkıyordun."

"Abi, yemin ederim..."

"Tamam, sustum!"

Can iki elini havaya kaldırdı ama yüzündeki sırıtış bir türlü kaybolmuyordu.

Arda başını iki yana sallayıp gülümsedi.

"Ben işime döneyim."

Çiçek hemen ona döndü.

"Tamam. Tekrar teşekkür ederim."

Arda başıyla selam verdi.

"Rica ederim, Çiçek."

Arkasını dönüp uzaklaşırken Can, Çiçek'in yanına yaklaştı.

Bir süre Arda'nın gidişini izledi.

Sonra ağır ağır Çiçek'e döndü.

"Şimdi..."

Çiçek gözlerini kıstı.

"Sakın."

Can masum bir ifadeyle kaşlarını kaldırdı.

"Ben daha bir şey demedim ki."

"Demeyeceksin de."

"Yahu insan merak ediyor."

"Neyi merak ediyorsun?"

Can sırıttı.

"Arda seni tutarken kalbin mi hızlı attı, yoksa düşmekten mi korktun?"

Çiçek'in yüzü bir anda değişti.

"ABİ!"

Can kahkahalarla gülerek bahçenin diğer tarafına kaçmaya başladı.

"BEN BİR ŞEY DEMEDİM!"

"BURAYA GEL!"

"YAKALARSAN GELİRİM!"

Çiçek elindeki bezi ona doğru salladı.

"Bir daha seninle konuşursam ne olayım!"

Can koşarken arkasına döndü.

"Yarın yine konuşursun!"

Çiçek istemeden güldü.

Ardından başını iki yana sallayıp yerdeki kovaya baktı. Temizlik hâlâ devam ediyordu ve yapılması gereken bir sürü iş vardı.

Ama aklının bir köşesinde, az önce yaşanan o birkaç saniye kalmıştı.

Arda'nın onu düşmekten kurtardığı an...

Çiçek bu düşünceyi hemen kafasından uzaklaştırmaya çalıştı.

Sonuçta ne olmuştu ki?

Ayağı kaymıştı, Arda da onu tutmuştu.

Hepsi buydu.

En azından Çiçek şimdilik kendine böyle söylüyordu.

Mahallenin diğer ucundaysa yaz temizliği bütün hızıyla devam ediyordu. Kovalar taşınıyor, halılar yıkanıyor, camlar siliniyor, komşular birbirlerine sesleniyordu.

Ve bu kalabalığın içinde, herkesin birbirine karıştığı sıradan bir Adana sabahında, bazı tanışıklıklar yavaş yavaş başka bir hâl almaya başlıyordu.

Henüz kimse bunun farkında değildi.

Şimdilik tek kesin şey, Can'ın Çiçek'in peşini kolay kolay bırakmayacağıydı.

Çünkü o, bir şakayı yakaladı mı sonuna kadar götürürdü.