13.BÖLÜM

Günün akşamına doğru Adana sokaklarının telaşı yavaş yavaş azalmaya başlamıştı. Gün boyu güneşin altında ısınan kaldırımlar, akşamın serinliğiyle biraz olsun nefes alıyordu. Mahallenin ara sokaklarından çocuk sesleri yükseliyor, bakkalın önünde oturan birkaç yaşlı kendi aralarında sohbet ediyordu.

Arda'nın mahallesinde sıradan bir akşamdı.

Ama Can, Demir, Çiçek ve Güneş için sıradanlıktan oldukça uzak bir gündü.

Sabah saatlerinden beri gördükleri, duydukları ve tanıştıkları insanları hâlâ düşünüyorlardı. Birkaç saat içinde hiç bilmedikleri bir yerde yürümüş, hiç tanımadıkları insanların evlerinde misafir olmuşlardı. Üstelik burası, alıştıkları hayattan neredeyse tamamen farklıydı.

Akşam buluşmak için sözleştikleri kafeye geldiklerinde Murat, Naz, Tolga ve Gülay çoktan yerlerini almıştı.

Murat sandalyesine yaslanmış, telefonuyla ilgileniyordu. Naz önündeki içeceği karıştırıyor, Tolga etrafı inceliyor, Gülay ise her zamanki gibi sessizce oturuyordu.

Can, Demir, Çiçek ve Güneş'i görünce Murat başını kaldırdı.

"Nihayet! Nerede kaldınız siz"?

Can sandalyesini çekerek oturdu.

"Mahalle turu attık kardeşim. Öyle iki dakikada bitmiyor."

Tolga kaşlarını kaldırdı.

"Mahalle turu mu?"

Demir masaya otururken başını salladı.

"Aynen. Sabah çıktık, akşama kadar insan tanıdık resmen."

Naz hafifçe güldü.

"İnsan tanımak mı? Siz daha ilk günden bütün mahalleyle akraba mı oldunuz?"

Güneş çantasını yanına bırakıp oturdu.

"O kadar da değil ama... İnsanlar gerçekten farklı."

Murat telefonunu masaya bıraktı.

"Nasıl farklı?"

Çiçek konuşmaya katıldı.

"Herkes birbirini tanıyor. Bir yere gidiyorsun, hemen biri selam veriyor. Bir şey soruyorsun, hiç düşünmeden yardımcı oluyorlar."

Naz'ın yüzünde hafif bir şaşkınlık belirdi.

"İyi, işte. İnsanların birbirini tanıması kötü bir şey değil."

"Ben de kötü demedim zaten, diye karşılık verdi Çiçek."

"Ama senin sesinden bayağı etkilenmişsin gibi geliyor, dedi Naz."

Çiçek gülümsedi.

"Belki biraz."

Murat, arkadaşlarının yüzlerini sırayla inceledi. Ardından kollarını masanın üzerine koyup biraz öne eğildi.

"Peki, asıl soruya gelelim."

Can ona baktı.

"Neymiş asıl soru?"

"Pişman mısınız?"

Masadaki konuşmalar bir anda yavaşladı.

Murat devam etti.

"Yani gerçekten soruyorum. Hepinizin ailesinin parası var, imkânı var. İstediğiniz yerde yaşayabilirdiniz. İstediğiniz şeyleri alabilirdiniz.Şimdi kalkıp her şeyi geride bıraktınız.Üstelik öyle küçük bir karar da değildi bu."

Tolga başını salladı.

"Aynen. Bir düşünün. Alıştığınız hayat yok, ailenizin sunduğu rahatlık yok. Yarın ne olacak, neyle karşılaşacaksınız, belli değil."

Naz da söze karıştı.

"İnsan bir yere sinirlenip gidebilir. O an doğru karar verdiğini düşünür ama sonradan işler değişir. Peki ya ileride zorlanırsanız?"

Gülay, o zamana kadar sessiz kalmıştı. Başını kaldırıp arkadaşlarına baktı.

"Hepiniz aynı şeyi düşündünüz mü gerçekten? Yani... geride bıraktıklarınıza hiç mi üzülmediniz?"

Bu kez kimse hemen cevap vermedi.

Çünkü soru, diğerlerinden biraz farklıydı.

Can parmaklarını masanın üzerinde gezdirdi. Demir bakışlarını önündeki bardağa çevirdi. Güneş kısa bir nefes aldı. Çiçek ise arkadaşlarının yüzlerine baktı.Sanki karşılarındaki 14 yıllık arkadaşları onların ailelerinden çektikleri acıları bilmiyormuş gibi konuşuyorlardı.

Tamam,Geride bıraktıkları şeyler az değildi.

Evleri, odaları, alıştıkları düzen, yıllardır bildikleri sokaklar...

Bir zamanlar hayatlarının merkezinde duran pek çok şey artık uzaktaydı.

Ama bazen insanın elinde her şey varken bile içinde bir eksiklik olabiliyordu.Bunların en büyük eksiklikleri ailelerinden sevgi alamamalarıydı.

Ve o eksikliğin ne olduğunu anlaması, elindekileri kaybetmeden mümkün olmayabiliyordu.

Can sonunda başını kaldırdı.

"Ben pişman değilim."

Murat kaşlarını çattı.

"Bu kadar kolay mı karar verdin?"

"Kolay değildi. Ama karar verdim."

Can sandalyesine yaslandı.

"Bak, ben eskiden bir şey istediğim zaman onu alabiliyordum. Bir yere gitmek istesem gidiyordum. Bir şey beğensem düşünmeden alıyordum. Dışarıdan bakınca her şey güzeldi."

Kısa bir süre durdu.

"Ama insanın her istediğini yapabilmesi, istediği hayatı yaşadığı anlamına gelmiyormuş.Ben ve kardeşim bunu...o babamdan acı çekerek öğrendik."

Tolga'nın yüzündeki ifade değişmedi.

"Biraz ağır konuşmadın mı?"

Can gülümsedi.

"Daha yeni başlıyorum."

Demir hafifçe güldü.

Can devam etti.

"Ben artık bir şeyin fiyatını düşünmeden alabilmekten çok, bir şeyi yaparken kendimi doğru yerde hissetmek istiyorum. Burada her şey farklı. Belki daha çok yorulacağız, belki bazı şeylerden vazgeçeceğiz. Ama en azından kendi kararlarımızın arkasında duruyoruz.En önemlisi kimse size dokunmuyor veya kötü davranmıyor."

Güneş ona bakarak başını salladı.

"Ben de pişman değilim."

Naz hemen döndü.

"Sen de mi?"

"Evet, ben de."

Güneş ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

"İnsan bazen bir evin içinde yaşar ama kendini oraya ait hissetmez. Bazen de hiç bilmediği bir yerde oturur ve ilk kez rahat nefes aldığını fark eder."

Naz cevap vermedi.

Güneş'in yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.

"Benim için mesele daha çok paraya, daha güzel bir eve ya da daha iyi imkânlara sahip olmak değil. Kendimi nasıl hissettiğim. Eğer bir yerde sürekli kendimi açıklamak zorundaysam, sürekli bir şeyleri kanıtlamaya çalışıyorsam, orada ne kadar rahat yaşadığımın benim için pek anlamı kalmıyor."

Çiçek başını salladı.

"Ben de aynı fikirdeyim."

Murat ona döndü.

"Sen zaten sabah mahalleye gittiğinizden beri bir değişik görünüyorsun."

Çiçek gülerek itiraz etti.

"Ne alaka?"

"Ne bileyim, yüzün gülüyor."

Çiçek bir an durdu.

Gerçekten de yüzü gülüyordu.

Sabah Arda'yla yürürken anlattıklarını düşündü. Bakkal Hüseyin Amca'yı, sokaktaki insanları, birbirlerine selam veren komşuları...

Bir de Arda'nın söylediklerini hatırladı.

Burada herkesin farklı bir hikâyesi vardı.

Belki de onu etkileyen şey buydu. İnsanların birbirine benzemeye çalışmadan aynı yerde yaşayabilmesi.

"Çünkü ilk kez bir yere alışmak için kendimi zorlamak zorunda hissetmedim, dedi sonunda."

Naz hafifçe başını yana eğdi.

"Nasıl yani?"

"Bilmiyorum. İnsanlarla konuşurken sürekli ne söyleyeceğimi düşünmedim. Yanlış bir şey yapacağım diye gerilmedim. Herkesin beni hemen tanıması da garipti ama... kötü değildi."

Murat dudaklarını birbirine bastırdı.

"Birkaç kişiyle tanıştınız diye koskoca mahalle hakkında karar vermeyin bence."

"Vermiyoruz zaten," dedi Demir.

Sesi sakindi.

"Sadece gördüğümüz şeyi söylüyoruz."

Murat ona baktı.

Demir devam etti.

"Ben de bu mahallenin kusursuz olduğunu düşünmüyorum. Zaten hiçbir yer kusursuz değil. Her yerde iyi insanlar var, kötü insanlar var. Ama buradaki insanların birbirleriyle kurduğu ilişki dikkatimi çekti."

Bir an durdu.

"Birinin başı sıkıştığında gerçekten yardım etmek istiyorlar. Bunu yaparken karşılığında ne alacaklarını hesaplamıyorlar gibi geldi bana."

Tolga kısa bir kahkaha attı.

"Siz bayağı mahalleye âşık olmuşsunuz."

Can hemen araya girdi.

"Mahalleye âşık olmadık oğlum, insanlara saygı duyduk."

"Daha ilk günden bu kadar bağlanmanız garip geliyor bana."

Güneş omuz silkti.

"Bağlanmak için yıllar geçmesi gerekmiyor. Bazen bir insanın sana nasıl davrandığını görmek bile yeterli oluyor."

Gülay ilk kez hafifçe gülümsedi.

"Bunda haklı olabilir."

Naz ona döndü.

"Sen de mi onların tarafındasın?"

"Taraf tutmuyorum. Sadece söylediklerinin mantıksız olmadığını düşünüyorum."

Murat başını iki yana salladı.

"Tamam, diyelim ki haklısınız. Peki, ailenizle ne olacak? Onları tamamen geride bırakabilecek misiniz?"

Bu soru masadaki havayı değiştirdi.

Can'ın yüzündeki gülümseme azaldı.

Demir bakışlarını bir noktaya sabitledi.

Çiçek'in parmakları bardağının çevresinde birleşti.

Güneş ise derin bir nefes aldı.

Ailelerini geride bırakmak, yalnızca başka bir eve taşınmak değildi. Her birinin içinde taşıdığı ayrı bir mesele vardı. Üstelik bundan sonra ne yaşayacaklarını henüz bilmiyorlardı.

Demir sonunda konuştu.

"Biz ailelerimizi unutmak için gitmedik."

Murat sessizce onu dinledi.

"Ama kendi hayatımızı kurmak için onların gölgesinden çıkmamız gerekiyordu. Bunu anlamak istemeyenler olabilir. Yine de kararımızı onların ne düşüneceğine göre vermeyeceğiz.Onlar bizi sevmiyor,bizim de onlara fikrimiz konusunda da danışmamıza gerek yok yani"

Tolga'nın yüzü ciddileşti.

"Peki ya işler düşündüğünüz gibi gitmezse?"

Demir gözlerini ona çevirdi.

"O zaman sonuçlarına katlanacağız."

Kısa ve net bir cevaptı.

Murat bir süre sustu. Sonra arkasına yaslandı.

"Umarım dediğiniz gibi olur."

Ama sesinden, onların kararını hâlâ doğru bulmadığı anlaşılıyordu.

Naz da aynı düşüncedeydi.

"Ben yine de biraz erken karar verdiğinizi düşünüyorum. İnsan bazen sahip olduklarının kıymetini ancak onları kaybedince anlar."

Çiçek hafifçe gülümsedi.

"Bazen de insan, sahip olduklarının sandığı kadar değerli olmadığını anlayınca değişir."

Naz cevap vermedi.

Tolga önündeki bardağı eline aldı.

"Neyse, zaman gösterecek. Şimdilik hepiniz mutlusunuz. Bakalım bir ay sonra da aynı şeyleri söyleyebilecek misiniz?"

Can gülerek başını salladı.

"Bir ay sonra yine sorarsın."

"Soracağım zaten."

"Bekliyoruz."

Masada kısa bir kahkaha yükseldi.

Konuşma yavaş yavaş başka konulara kaydı. Gün içinde yaşadıkları küçük olaylardan, mahallede gördükleri insanlardan, yarın yapacakları işlerden bahsettiler.

Ancak Murat, Naz, Tolga ve Gülay'ın zihninde aynı düşünce hâlâ duruyordu.

Arkadaşları büyük bir karar vermişti.

Ve onlar, bu kararın doğru olduğuna henüz inanmıyorlardı.

Onlara göre Can, Demir, Çiçek ve Güneş alıştıkları hayatın rahatlığını bir kenara bırakmış, kendilerini gereksiz bir zorluğun içine atmışlardı.

O mahallenin insanlarını tanımıyorlardı.

Sokakların ardında nasıl hikâyeler saklandığını bilmiyorlardı.

Birbirine yardım eden insanların yanında, kendi hesaplarını yapanların da bulunabileceğini henüz görmemişlerdi.

Ama bilmedikleri bir şey daha vardı.

Bir gün, bugün hakkında bu kadar mesafeli konuştukları mahallede kendileri de birer yabancı olmaktan çıkacaktı.

Sokaklarını ezberleyecek, esnafıyla selamlaşacak, bazı evlerin kapısını hiç düşünmeden çalacaklardı.

Hatta belki de bir gün, buradan ayrılmayı düşünmek bile onlara zor gelecekti.

Şimdilikse bu ihtimal, akıllarının ucundan bile geçmiyordu.

Çünkü bazı yerlere alışmak, orayı ilk gördüğün gün başlamazdı.

Bazen insanın önyargılarıyla gerçekler arasındaki mesafe kapanmadan önce, hayatın onlara birkaç şey öğretmesi gerekirdi.

Ve onların hikâyesi daha yeni başlıyordu.Olacak olan şeyler sürprizdi.