2.BÖLÜM

Yaz mevsimi, Adana'nın üzerine tüm sıcaklığını usul usul bırakmıştı.

Daha güneş tam anlamıyla yükselmemiş olsa da sokaklar çoktan uyanmıştı. Açık pencerelerden gelen çay kaşığı sesleri, uzaktan duyulan simitçinin sesi, ağaçların arasından geçen hafif rüzgâr ve turunç çiçeklerinin hoş kokusu bütün mahalleyi sarmıştı.

Sokağın iki tarafını süsleyen eski evler, yılların izlerini taşıyordu. Kimisinin duvarında çocukların çizdiği resimler, kimisinde ise yıllar önce sprey boyayla yazılmış cümleler duruyordu.

"Burası güvenli, kafanız rahat olsun."

Duvarın üzerinde duran bu yazı artık sadece bir cümle değildi. Mahallede büyüyen herkes için sessiz bir sözdü.

Çocuklar çoktan sokağa inmişti.

Bir grup plastik topla maç yapıyor, kaleye geçen en küçük çocuk her gol yediğinde itiraz ediyor, diğerleri ise kahkahalar atıyordu.

Biraz ileride iki yaşlı amca kaldırımın kenarına attıkları sandalyelerde oturmuş, sabah çaylarını yudumlarken memleket meselelerini konuşuyordu.

Karşı apartmanın balkonundan çamaşır asan kadınlar birbirlerine sesleniyor, alt sokaktaki fırından yükselen taze ekmek kokusu bütün mahalleyi dolaşıyordu.

Tugay'ın döner dükkânı henüz yeni açılmıştı.

Kapının önünü süpüren Tugay, dükkânın tabelasını silerken yoldan geçen herkese gülümseyerek selam veriyordu.

Mahallenin emlakçısı Müfit ise dükkânının önüne saksıları diziyor, yoldan geçen çocuklara şeker uzatmayı ihmal etmiyordu.

Her şey olması gerektiği gibiydi.

Sakin...

Sıcak...

Samimi...

Tam da bu sırada eski ahşap kapılardan biri açıldı.

Üzerinde siyah bir tişört, rahat bir eşofman ve spor ayakkabılarıyla Arda dışarı çıktı.

Saçlarını her zamanki gibi aceleyle düzeltmişti. Omzuna küçük sırt çantasını attıktan sonra derin bir nefes aldı.

Yüzüne vuran yaz rüzgârıyla birlikte hafifçe gülümsedi.

Bu mahallede doğmuş, bu sokaklarda büyümüş, çocukluğunu bu kaldırımlarda koşarak geçirmişti.

Her taşın, her ağacın, her evin onun için ayrı bir hatırası vardı.

Kapıyı kapatır kapatmaz sokağın karşısından bir ses yükseldi.

"Arda oğlum!"

Arda başını çevirip gülümsedi.

"Günaydın Remziye Teyze."

Remziye elindeki sulama kabını yere bırakıp yaklaştı.

"Günaydın evladım. Annen nasıl olmuş? Dün biraz yorgun görünüyordu."

"İyi çok şükür. Sabah erkenden kalktı yine."

"Allah eksikliğini vermesin."

"Amin."

Remziye Teyze başını sallayıp yeniden çiçeklerini sulamaya koyuldu.

Arda yürümeye devam etti.

Daha birkaç adım atmadan bu kez karşı kaldırımdan Müfit seslendi.

"Arda! Gel bakayım."

Arda gülerek dükkâna yaklaştı.

"Hayırdır Müfit Amca?"

"Şunları çocuklara dağıtıver."

Masasının üzerinde duran renkli şekerlerden bir avuç alıp Arda'nın eline bıraktı.

"Yine mi?"

"Eee... Ben yaşlandım artık."

Arda gülerek başını salladı.

"Peki."

Sokağın başında misket oynayan çocukların yanına gidip şekerleri uzattı.

Çocukların gözleri bir anda parladı.

"Arda Abi yaşasın!"

İçlerinden biri boynuna sarılırken diğeri teşekkür edip koşarak arkadaşlarının yanına döndü.

Mahallede çocuklar onu sadece futbol kaptanı olduğu için değil...

Kendilerini hiçbir zaman kırmadığı için seviyordu.

Arda yeniden yürümeye başladı.

Her geçtiği evden bir selam yükseliyordu.

O da hiçbirini karşılıksız bırakmıyordu.

"Günaydın Arda."

"Günaydın"

"Kolay gelsin evladım."

"Size de kolay gelsin"

"Maç ne zaman?"

"İnşallah bu hafta kazanacağız"

"Akşam uğra bize."

"Uğrarım."

Burası öyle bir mahalleydi ki...

Kimse kimseye yabancı değildi.

Bir evde pişen yemek kokusu diğer eve ulaşırdı.

Bir çocuk ağlasa bütün sokak kapıya çıkardı.

Birinin derdi olsa herkes kendi derdi gibi sahiplenirdi.

Belki büyük apartmanlar yoktu...

Belki gösterişli arabalar da...

Ama burada insanların birbirine verdiği değer, dünyanın en büyük zenginliğinden bile daha kıymetliydi.

Ve bu mahallenin en sevilen gençlerinden biri...

Arda'ydı.

Mahallenin gözde delikanlısı...

Futbol takımının kaptanı...

Ama hepsinden önemlisi...

Herkesin güvenip sırtını yaslayabildiği bir mahalle evladı.

Arda ağır adımlarla yürümeye devam etti.

Mahallenin dar sokakları, sabahın ilk saatlerinde bile capcanlıydı.

Bir evin önünde oturan yaşlı amcalar çay bardaklarını tokuştururken hararetli bir şekilde futbol konuşuyor, birkaç ev ötede kadınlar kapılarının önünü süpürüp birbirlerine sesleniyordu.

"Arda oğlum, annene selam söyle!"

"Başüstüne Şaziye Teyze."

Biraz ileride bisiklet süren iki çocuk Arda'yı görünce heyecanla bağırdı.

"Arda Abi!"

Arda gülümseyerek elini kaldırdı.

"Sabah sabah yine sokakları mı arşınlıyorsunuz bakalım?"

Çocuklardan biri kahkaha attı.

"Bugün seni yeneceğiz abi!"

"Öyle mi? Önce biraz büyüyün de ondan sonra konuşuruz."

Çocuklar gülerek yollarına devam ederken Arda da yürümeyi sürdürdü.

Karşısına çıkan herkese tek tek selam veriyor, kimiyle birkaç cümle sohbet ediyor, kimiyle sadece tebessüm ediyordu.

Mahallede onu tanımayan neredeyse yoktu.

Çünkü Arda sadece futbol takımının kaptanı değildi.

Düğünde sandalye taşıyan da oydu.

Yaşlı birinin poşetini evine kadar götüren de...

Mahalledeki çocuklarla top oynayan da...

Birinin derdi olduğunda ilk kapısını çalanlardan biri de oydu.

Belki bu yüzden...

Mahallenin gözde delikanlısı denildiğinde herkesin aklına aynı isim geliyordu.

Arda...

Yolun sonuna geldiğinde karşısında mahallenin futbol sahası belirdi.

Beton tribünleri yılların izlerini taşısa da, o saha mahallenin en kıymetli yerlerinden biriydi.

Duvarlarında eski turnuvalardan kalma afişler, çocukların çizdiği futbol topları ve yıllar önce yazılmış isimler duruyordu.

Sahanın tellerine yaslanmış birkaç genç, Arda'yı görünce ayağa kalktı.

"Oo, kaptan sonunda teşrif etti."

Kutay'ın sesiyle diğerleri de gülmeye başladı.

"Yarım saattir seni bekliyoruz."

Arda iki elini yana açtı.

"Abartmayın, daha yeni geldim."

Tam o sırada sahanın diğer tarafından tanıdık bir ses yükseldi.

"Abiii!"

Arda başını çevirdiği anda Elif koşarak yanına geldi.

Hiç düşünmeden ağabeyine sıkıca sarıldı.

Arda da yüzünde sıcacık bir gülümsemeyle kardeşini karşıladı.

"Ne oldu benim prensesime?"

Elif başını kaldırıp gülümsedi.

"Hiç... Seni göresim geldi."

Arda hafifçe eğilip kardeşinin yanağına sevgiyle bir öpücük kondurdu.

"Benim güzel prensesim."

Elif çocuk gibi gülümseyince çevredekiler de istemsizce tebessüm etti.

Arda'nın kardeşine olan düşkünlüğünü mahallede bilmeyen yoktu.

İkisi bazen didişir, bazen birbirlerine takılırlardı ama söz konusu biri olduğunda daima birbirlerinin yanında dururlardı.

Elif'in ardından Neşe, Dilek ve Tılsım da selam vererek yanlarına geldi.

"Hoş geldin Arda."

"Hoş bulduk kızlar."

Arda daha sonra arkadaşlarının yanına yöneldi.

İlk olarak Ozan'la tokalaştı.

"Ne haber kuzen?"

"İyidir. Senden?"

"Her zamanki gibi."

Ardından Hasan, Musa, Gökmen ve Kutay'la tek tek selamlaştı.

Kutay gülerek omzuna hafifçe vurdu.

"Bugün de geç kaldın."

"Beş dakika geç kaldım diye mahalle ayağa kalkmış."

"Sen olmayınca saha eksik kalıyor kaptan."

Herkes gülmeye başladı.

Gökmen, sahanın ortasına doğru bakarak söze girdi.

"Yeni maçın tarihi kesinleşmiş."

Arda'nın yüzündeki gülümseme yerini ciddiyete bıraktı.

"Ne zaman?"

"Haftaya cumartesi."

Hasan kollarını bağladı.

"Rakip de belli."

Kutay derin bir nefes aldı.

"Yine onlar..."

Arda birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra sahanın çimlerine göz gezdirip kendinden emin bir ifadeyle konuştu.

"Rakibin kim olduğu önemli değil."

Arkadaşları dikkat kesildi.

"Biz sahaya birbirimiz için çıkıyoruz. Sonuç ne olursa olsun elimizden gelenin en iyisini yapacağız."

Musa hafifçe gülümsedi.

"İşte bizim kaptan."

Herkes başını onaylarcasına salladı.

Sabah güneşi yavaş yavaş sahanın üzerine yayılırken, dostlukla yapılan o ayaküstü sohbetin arasında kahkahalar yükseliyor, mahallenin gençleri yeni maçın heyecanını şimdiden yaşamaya başlıyordu.