5.BÖLÜM

Akşam saatleri...

Saat tam 21.00'i gösteriyordu.

Gündüz sıcağı yavaş yavaş yerini serin bir yaz akşamına bırakmıştı.

Mahalle, gün boyu süren hareketliliğin ardından daha sakin bir hâl almıştı.

Evlerin pencerelerinden televizyon sesleri geliyor, balkonlarda oturan komşular çaylarını yudumluyor, sokak lambaları tek tek yanıyordu.

Eski okul binasının hemen önünde bulunan seyrek ağaçlık alan ise her zamanki gibi mahallenin gençlerine ev sahipliği yapıyordu.

Burası onların buluşma noktasıydı.

Çocukluklarından beri...

Ne zaman canları sıkılsa...

Ne zaman kutlayacak bir şey olsa...

Ya da sadece sohbet etmek isteseler...

Kendilerini burada bulurlardı.

Ağaçların altına birkaç ahşap masa yan yana dizilmişti.

Masaların etrafında eski sandalyeler vardı.

Ama en dikkat çeken ayrıntı...

Masaların kenarlarına özenle sarılmış ince ip şeklindeki LED ışıklardı.

Sarı sıcak tonlarda yanan ışıklar, ağaçların arasında adeta küçük yıldızlar gibi parlıyor, ortama huzurlu bir hava katıyordu.

Bu fikir tamamen Arda ve Elif'e aitti.

Bir gün ikisi birlikte,

"Burası daha sıcak görünse nasıl olur?"

demiş, ertesi gün ellerinde kutular dolusu LED ışıkla gelmişlerdi.

İlk başta herkes şaşırmıştı.

Ama ışıklar yanınca...

Kimsenin itiraz edecek hâli kalmamıştı.

Şimdi ise o ışıklar olmadan burası eksik gibi hissediliyordu.

Kutay masaya yaslanıp etrafına baktı.

"Vallahi iyi ki şu ışıkları takmışsınız."

Neşe gülerek Elif'e baktı.

"Özellikle akşamları çok güzel oluyor."

Elif omuz silkti.

"Biraz uğraştırdı ama değdi."

Arda gülümseyerek kardeşine baktı.

"Prensesimin fikirleri genelde güzeldir."

Elif hafifçe omzuyla ağabeyine vurdu.

"Abiii..."

Herkes kahkahaya boğuldu.

Gökmen çayından bir yudum aldı.

"Şu ışıkların altında oturunca insanın eve gidesi gelmiyor."

"Kesinlikle."

diye onayladı Derya.

Rüzgâr hafifçe eserken ağaç dalları usulca sallanıyor, LED ışıklar yaprakların arasında küçük küçük titreşiyordu.

Mahallenin uzak köşelerinden gelen cırcır böceklerinin sesi, sohbetlerine fon oluyordu.

Masanın üzerinde çekirdek, çay bardakları, gazoz şişeleri ve birkaç tabak kurabiye vardı.

Her zamanki gibi...

Kim ne bulduysa getirmişti.

Kutay bir avuç çekirdek alıp gülmeye başladı.

"Geçen haftaki maçı hatırlıyor musunuz?"

Hasan daha şimdiden gülmeye başlamıştı.

"Hangisini?"

"Benim kaleye geçmek zorunda kaldığım maçı."

Musa kahkahasını tutamadı.

"Top sana gelmedi bile."

Kutay hemen itiraz etti.

"Gelsin de görün siz."

Ozan gülerek araya girdi.

"Top sana gelmedi ama sen kendi kendine yere düştün."

Bir anda herkes gülmekten kırılmaya başladı.

Kutay ellerini iki yana açtı.

"Kaydım kardeşim."

Arda gözyaşlarını siler gibi yaptı.

"Kutay..."

"Hayatımda ilk defa topa dokunmadan sakatlanan kaleci gördüm."

Bu söz üzerine kahkahalar daha da yükseldi.

Kutay gülerek çekirdeği Arda'ya doğru fırlattı.

"Dalga geçmeyin ya."

Neşe gülmekten konuşamıyordu.

"Sen var ya..."

"...tam bir felaketsin."

Kutay sahte bir ciddiyetle göğsünü kabarttı.

"Mahallenin neşesi olmak kolay mı?"

"Onu kabul ediyoruz."

dedi Dilek.

"Ama futbolcu kısmı biraz tartışılır."

Bir kahkaha daha yükseldi.

Arda sandalyesine yaslandı.

Yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı.

Bu anları seviyordu.

Skor konuşulmayan...

Rekabetin unutulduğu...

Herkesin sadece birlikte olmaktan mutlu olduğu akşamları...

Bir süre sonra sohbet yaklaşan maça döndü.

Gökmen masaya dirseklerini koydu.

"Rakip güçlü."

Hasan başını salladı.

"Biz de güçlüyüz."

Musa sakince ekledi.

"Önemli olan birlikte oynamak."

Arda arkadaşlarına tek tek baktı.

"Maçı düşünürüz."

"Bugün sadece şu anın tadını çıkaralım."

Kimse itiraz etmedi.

Çünkü hepsi biliyordu...

Maçlar kazanılır ya da kaybedilirdi.

Ama böyle akşamlar...

Yıllar geçse bile unutulmazdı.

İnce LED ışıklarının sıcak aydınlığında, çay bardaklarının tınısı ve dost kahkahaları geceye karışırken, o eski okulun önündeki küçük ağaçlık alan bir kez daha mahalle gençlerinin en güzel anılarına ev sahipliği yapıyordu.

⚽️

Şehrin en lüks restoranlarından biri...

Geniş camları, loş ışıkları ve şık dekorasyonuyla dışarıdan bakıldığında kusursuz görünüyordu.

Masalarda oturan insanlar gülümsüyor, hafif bir müzik salonun içinde yankılanıyordu.

Ama pencere kenarındaki büyük masada oturan sekiz genç için bütün bunların hiçbir önemi yoktu.

Önlerinde pahalı yemekler vardı.

İçecekler vardı.

Konfor vardı.

Ama huzur yoktu.

Can sandalyesine yaslanmış, önündeki bardağa boş boş bakıyordu.

Yanında oturan Çiçek de pek farklı görünmüyordu.

Normalde sohbet etmeyi seven kız, bu akşam neredeyse hiç konuşmamıştı.

Demir ise kollarını göğsünde birleştirmiş, düşüncelere dalmıştı.

Güneş'in yüzü solgundu.

Gün içinde yaşadığı nefes darlığının etkisi hâlâ üzerinden tam olarak geçmemişti.

Masanın diğer tarafındaki Gülay, Naz, Murat ve Tolga da sessizdi.

Bu sessizlik birkaç dakika daha sürdü.

Sonunda Tolga dayanamadı.

"Şu maç yüzünden mi hepiniz böylesiniz?"

Can hafifçe başını kaldırdı.

"Keşke mesele sadece maç olsa."

Kimse cevap vermedi.

Çünkü herkes ne demek istediğini anlamıştı.

Murat derin bir nefes aldı.

"Bugün yine mi?"

Can acı bir tebessüm etti.

"Yine."

Çiçek gözlerini önündeki tabağa indirdi.

Demir başını iki yana salladı.

"Bizde de farklı değil."

Naz şaşkınca baktı.

"Sizde de mi?"

Demir kısa bir kahkaha attı.

Ama o kahkahada neşe yoktu.

"Sence bu hâlimiz normal mi?"

Güneş sessizce su bardağını eline aldı.

Kimse ona bir şey söylemese de yüzündeki yorgunluk her şeyi anlatıyordu.

Bir süre sonra Can parmaklarını masaya vurdu.

Karar vermeye çalışan bir insan gibi görünüyordu.

Sonunda başını kaldırdı.

"Ben bir şey söyleyeceğim."

Masadaki herkes ona döndü.

Can birkaç saniye sustu.

Sonra yavaşça konuştu.

"Ben artık dayanamıyorum."

Çiçek başını kaldırdı.

Demir dikkat kesildi.

Can derin bir nefes aldı.

"Evden gitmeyi düşünüyorum."

Masada aniden sessizlik oluştu.

Çiçek'in gözleri büyüdü.

Ama şaşırmamış gibiydi.

Sanki bu cümleyi uzun zamandır bekliyordu.

Demir de ciddi bir ifadeyle Can'a baktı.

Kimse konuşmadı.

Can devam etti.

"Her gün aynı şey."

"Bağırmalar."

"Baskılar."

"Sürekli bir şeyleri eksik yapmışız gibi davranmaları."

"Sanki nefes almamıza bile izin vermiyorlar."

Çiçek yavaşça başını eğdi.

Can'ın söyledikleri kendi hislerinden farksızdı.

Güneş sessizce konuştu.

"...Ben anlıyorum."

Can ona baktı.

Güneş gözlerini kaçırdı.

"Ama böyle yaşamak da zor."

Demir de kardeşine hak verir gibi başını salladı.

"Belki de haklıdır."

Masadaki hava daha da ağırlaştı.

Tolga hemen araya girdi.

"Bir dakika."

"Hepiniz ciddi misiniz?"

Murat da aynı şaşkınlıkla baktı.

"Evden kaçmak mı?"

Naz endişeyle konuştu.

"Bu başınıza büyük iş açabilir."

Gülay da huzursuz görünüyordu.

"Ya sizi bulurlarsa?"

"Ya daha kötü olursa?"

Can cevap vermedi.

Çünkü bu soruların cevabını o da bilmiyordu.

Bildikleri tek şey vardı.

Böyle devam edemeyecekleri...

Demir sandalyesinde geriye yaslandı.

"Tolga haklı."

"Riskli bir fikir."

"Ama bazen insanın önünde başka yol kalmıyor."

Yine sessizlik oldu.

Bu kez kimse itiraz etmedi.

Restoranın diğer masalarından gelen neşeli sesler, onların bulunduğu masaya ulaşamıyordu sanki.

Sanki görünmez bir duvar vardı.

Bir tarafta kahkahalar...

Diğer tarafta ise kendi hayatlarının ağırlığını taşımaya çalışan sekiz genç...

Can sonunda önündeki bardağı eline aldı.

"Şimdilik bir şey yapmayacağız."

Herkes ona baktı.

"Önce maç var."

Demir başını salladı.

"Evet."

Güneş de onayladı.

"Maçtan sonra düşünürüz."

Tolga derin bir nefes verdi.

Naz hâlâ endişeli görünüyordu.

Gülay sessizce masaya bakıyordu.

Çiçek ise ağabeyine baktı.

Can'ın gözlerinde uzun zamandır görmediği bir şey vardı.

Kararlılık...

Belki de ilk kez gerçekten bir çıkış yolu arıyordu.

Ama o yolun nereye çıkacağını henüz hiçbiri bilmiyordu.

Şimdilik...

Önlerinde yalnızca yaklaşan maç vardı.

Ve ondan sonra verecekleri zor kararlar...