2,bölüm devamı

Zeynep, Ela'ya sıkıca sarılmıştı. İkisi de bir süre konuşamadı. Gözyaşları yanaklarından süzülürken Alparslan'la geçirdikleri günler, çocukluk anıları ve yarım kalan hayaller zihinlerinde canlanıyordu.

Ela, Zeynep'in omzuna yaslanmış, sessizce ağlıyordu.

— Onunla bir hayat kuracaktım, Zeynep, diye fısıldadı. — Bütün hayallerimi onunla kurmuştum. Bir gün evlenecektik, kendi evimiz olacaktı… Belki çocuklarımız olacaktı. Bana kışın evlenme teklif edeceğini bilmiyordum bile.

Zeynep'in gözleri yeniden doldu.

— Biliyorum, Ela. Abim seni gerçekten çok seviyordu.

Ela gözlerini kapattı.

— Keşke bir kez daha görebilseydim. Bir kez daha sesini duyabilseydim. Ona söylemek istediğim o kadar çok şey var ki…

Zeynep, Ela'nın ellerini tuttu.

— Keşke ben de bir kez daha abime sarılabilseydim.

Bu sözlerin ardından ikisi de yeniden ağlamaya başladı.

Bir süre sonra Zeynep derin bir nefes aldı. Yanaklarındaki gözyaşlarını elleriyle sildi. Ela'nın yüzüne baktığında onun da gözyaşları içinde olduğunu gördü.

İçinde hâlâ büyük bir acı vardı ama Ela'nın da o acının içinde kaybolmasını istemiyordu.

Elini uzatıp Ela'nın yanağındaki yaşları sildi.

— Hadi, dedi yumuşak bir sesle. — Şu mutfağı toplayalım. Sonrasında bir film izleyelim.

Ela burnunu çekerek ona baktı.

— Şimdi mi?

Zeynep hafifçe gülümsedi.

— Evet, şimdi. Bütün gece burada oturup ağlayamayız. Biraz kafamızı dağıtalım, olur mu?

Ela bir süre sustu, sonra başını salladı.

— Olur.

Zeynep ayağa kalktı ve elini Ela'ya uzattı.

— Hadi, kalk bakalım.

Ela onun elini tuttu ve ayağa kalktı.

Birlikte mutfağa geçtiler. Masadaki tabakları topladılar, bardakları mutfağa taşıdılar. Zeynep tabakları yıkarken Ela tezgâhı temizledi.

Bir süre ikisi de sessizce işlerine devam etti.

Sonunda Zeynep sessizliği bozdu.

— Bu arada, film seçme işi bende.

Ela ona bakıp hafifçe gülümsedi.

— Umarım yine korku filmi seçmezsin.

Zeynep hemen başını çevirdi.

— Tabii ki korku filmi seçeceğim! Başka ne izleyeceğiz?

Ela gülmeye başladı.

— Seninle konuşmak gerçekten imkânsız.

— Ama beni seviyorsun.

— Maalesef.

Zeynep elindeki bezi Ela'ya doğru salladı.

— Maalesef mi?

Ela kahkahasını tutamadı.

— Tamam, tamam! Çok seviyorum.

Zeynep de gülmeye başladı.

Mutfağı toparlamayı bitirdiklerinde saat 21.30 olmuştu.

Zeynep salona geçip televizyonu açtı. Ela mutfaktan cips ve patlamış mısır getirdi. İkisi koltuğa yerleşip birlikte bir korku filmi seçtiler.

Film başladığında Zeynep büyük bir ciddiyetle ekrana bakıyordu.

Ela ona yan gözle baktı.

— Bakalım bu sefer kim korkacak?

Zeynep burnunu kaldırdı.

— Kesinlikle ben değilim!

Ela gülerek arkasına yaslandı.

— Göreceğiz.

O gece, Alparslan'ın yokluğu ikisinin de kalbinde aynı ağırlıkla duruyordu. Hiçbir film, hiçbir kahkaha onu geri getiremezdi.

Ama bazen insanın acısı geçmese bile bir dostun yanında gülümseyebilmesi mümkündü.

Ela ile Zeynep de o gece bunu yapmaya çalışıyordu.

Birbirlerine tutunarak, geçmişlerini hatırlayarak ve yarına birlikte uyanacaklarını bilerek…