Bir Tabut, Bin Gözyaşı

BİR TABUT, BİN GÖZYAŞI

Bir veda, bin acı ve yarım kalan bir ömür…

Alparslan Arslan…

Bir vatanın askeri, bir annenin evladı, bir kız kardeşin kahramanı ve bir kadının çocukluk aşkıydı.

Ela, çocukluğundan beri sevdiği adamla bir gelecek kurmanın hayalini taşıyordu. Alparslan'ın dönüşünü bekliyor, birlikte yaşayacakları güzel günleri düşlüyordu. Çünkü Alparslan ona bir söz vermişti.

Geri dönecekti.

Ancak büyük bir operasyon sırasında düşen bir füze, herkesin hayatını değiştirdi.

Teğmen Alparslan Arslan kaybolmuştu.

Saatler süren aramalara rağmen ona ulaşılamadı. Geriye yalnızca cevapsız sorular, yarım kalan hayaller ve ailesine götürülen boş bir tabut kaldı.

Bir anne, evladının ardından ağıtlar yaktı.

Bir baba, dimdik durmaya çalışırken içten içe yıkıldı.

Bir kız kardeş, abisinin tişörtüne sarılarak onun geri döneceği günü bekledi.

Bir kadınsa gökyüzüne bakıp sevdiği adama seslendi:

“Seni çok seviyorum, askerim.”

Herkes Alparslan'ın öldüğüne inanıyordu.

Ama ya gerçek, bildiklerinden çok farklıysa?

Aradan üç ay geçti. Ela, kaybının acısıyla yaşamayı öğrenmeye çalışırken hukuk fakültesine adım attı. Hayat devam ediyordu ama kalbinin bir köşesinde Alparslan'ın yeri hâlâ boştu.

Oysa Alparslan'ın hikâyesi henüz sona ermemişti.

Peki, sevdiklerinin öldüğünü düşündüğü bir asker, yeniden evine dönebilecek miydi?

Esaretin gölgesinde hangi sırlar saklıydı?

Ve bir gün geri dönerse onu bekleyenler, kaybettiklerini sandıkları adama yeniden sarılabilecek miydi?

Bir tabut… Bin gözyaşı… Ve henüz anlatılmamış bir gerçek.

Çünkü bazen bir insanın hikâyesi, herkes onun bittiğine inandığında yeniden başlar.