Görüldü

BİR SANİYE BEKLE
Bölüm — Görüldü
Saat gece yarısını geçmişti.
Damla yatağına uzanmış, telefonunun ekranına bakıyordu.
Arda'ya birkaç saat önce mesaj atmıştı.
Mesajın altında hâlâ aynı kelime vardı.
Görüldü.
Damla telefonu kapattı.
Beş dakika sonra tekrar açtı.
Değişen hiçbir şey yoktu.
"Tamam..."
Telefonu yatağın kenarına bıraktı.
"İşi vardır."
Bunu kendine söyleyerek içini rahatlatmaya çalıştı.
Ama son zamanlarda Arda'nın söylediği tek şey neredeyse hep aynıydı.
"Vaktim yok."
Damla bunu anlamaya çalışıyordu.
Gerçekten çalışıyordu.
Ama sonra Arda'nın çevrimiçi olduğunu görüyordu.
Başka insanlarla konuşuyordu.
Sadece Damla'ya gelince zamanı yoktu.
Damla'nın asıl canını sıkan da buydu.
Aleyna'nın Arda'nın mesajına bıraktığı kalbi gördüğünde ise bir süre ekrana bakakaldı.
Küçücük bir kalpti.
Belki hiçbir anlamı yoktu.
Belki Aleyna herkese böyle tepki veriyordu.
Ama Damla'nın zihni bunu düşünmekle yetinmiyordu.
"Neden ona cevap veriyor da bana vermiyor?"
"Neden onun mesajına kalp geliyor da benimki görüldü olarak kalıyor?"
Damla telefonu kapattı.
"Saçmalama."
Kendi kendine söylendi.
"Her şeyden anlam çıkarmayı bırak."
Ama bunu söylerken bile gözleri dolmuştu.
Ertesi gün öğleden sonra Arda'dan mesaj geldi.
Arda:
Naber?
Damla mesajı gördü.
Eskiden olsa hemen cevap verirdi.
Bu kez birkaç dakika bekledi.
Sonra:
Damla:
İyiyim.
Arda kısa süre sonra tekrar yazdı.
Arda:
Bir şeyin mi var?
Damla kaşlarını çattı.
"Şimdi mi fark ettin?"
Yazdı.
Sildi.
Tekrar yazdı.
Sildi.
Sonunda:
Damla:
Yok, neden olsun?
Arda:
Bilmem. Soğuk davranıyorsun.
Damla ekrana baktı.
İçinde birikenleri anlatmak istedi.
"Sen bana sürekli görüldü atıyorsun."
"Vaktim yok diyorsun."
"Ama başkalarıyla konuşuyorsun."
"Aleyna'nın mesajına kalp bırakıyorsun."
Ama hiçbirini yazamadı.
Çünkü bunları söylerse kıskançmış gibi görüneceğini düşündü.
Sonunda yalnızca:
Damla:
Yorgunum biraz.
yazdı.
Arda:
Tamam.
Ve yine...
Görüldü.
Damla birkaç saniye ekrana baktı.
Sonra telefonu ters çevirip masaya bıraktı.
Odasında sessizlik vardı.
Kimseye anlatabileceği biri de yoktu.
Arzu'yla konuşmuyordu.
Diğerleriyle de eskisi gibi değildi.
Telefonunu tekrar eline aldı.
Birinin sohbetini açtı.
Bir şeyler yazmak istedi.
Sonra vazgeçti.
"Boş ver."
dedi kendi kendine.
Telefonu kapattı.
Bu kez gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Hemen sildi.
"Ben iyiyim."
Bunu da kimseye değil, kendine söylüyordu.
Akşam saatlerinde Arda'dan yeni bir mesaj geldi.
Arda:
Bugün sana bir şey söyleyecektim ama boş ver.
Damla'nın kalbi hızlandı.
Mesajı birkaç kez okudu.
Sonunda:
Damla:
Ne söyleyecektin?
Mesaj gönderildi.
Birkaç saniye sonra...
Görüldü.
Damla gözlerini kapattı.
"Yine mi?"
Telefonu yatağın üzerine bıraktı.
Bu sefer cevap beklemeyecekti.
En azından kendine bunu söyledi.
Ama birkaç dakika sonra telefonunun ekranı tekrar yandı.
Damla istemeden baktı.
Yeni mesaj Arda'dandı.
Arda:
Damla, gerçekten ne oldu sana?
Damla ekrana uzun uzun baktı.
Sonunda parmakları klavyenin üzerine geldi.
Belki de ilk kez her şeyi söyleyecekti.
Ama yazdığı ilk cümle yalnızca şuydu:
Damla:
Hiçbir şey olmadı Arda. Nolabilir ki
Gönderdi.
Bu kez telefonu kapatmadı.
Sadece Arda'nın vereceği cevabı bekledi.
Çünkü bazı şeyler insanın içinde birikir...
Ve bir noktadan sonra susmak bile yetmez.