Bölüm 22-bir haziran

Bir Haziran
1 Haziran.
Son birkaç haftadır Damla ile Arda'nın arasındaki mesafe giderek büyümüştü.
Eskisi gibi konuşmuyorlar, eskisi kadar gülmüyorlardı.
Ama yine de birbirlerinden tamamen kopamamışlardı.
İkinci teneffüste Damla ve Arda sınıfta kısa bir süre yalnız kaldılar.
Arda elini Damla'nın eline uzattı.
Damla da elini onun elinin içine bıraktı.
Bir süre hiçbir şey söylemeden el ele oturdular.
Damla, bunun son kez olduğunu bilmiyordu.
Arda da söyleyeceklerini henüz söylememişti.
Zil çaldı.
İkisi de ellerini ayırdı ve derslerine döndü.
Üçüncü teneffüs.
Damla sırasında oturuyordu.
Arda yanına geldi.
Bu kez yüzündeki ifade farklıydı.
Damla bunu hemen fark etti.
— Ne oldu?
Arda birkaç saniye sustu.
Sonra:
— Damla... yanlış anlamazsan sana bir şey söyleyebilir miyim?
Damla ona baktı.
— Tabii ki söyleyebilirsin. Sıkıntı yok.
Arda derin bir nefes aldı.
— Yanlış anlama ama... bence arkadaş kalmamız daha doğru.
Damla'nın içi bir anda boşaldı.
Ama yüzüne hiçbir şey yansıtmadı.
Sadece birkaç saniye sustu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
— Ben de aynı şeyi söyleyecektim.
Arda şaşırdı.
— Gerçekten mi?
Damla başını salladı.
— Evet.
İçinde ne kadar kırıldığını belli etmemeye çalışıyordu.
— O zaman iyi oldu. Ben de çok sevindim.
Arda hafifçe gülümsedi.
— Arkadaş kalalım mı?
Damla elini uzattı.
— Kalalım.
Tokalaştılar.
İkisi de gülümsedi.
Ama Damla'nın gülümsemesi gerçek değildi.
Arda birkaç saniye sonra kendi sırasına döndü.
Damla ise arkasından baktı.
Sonra başını önüne çevirdi.
İçinden geçenleri kimse duymadı.
Ben de aynı şeyi söyleyecektim.
Ama aslında hiç söylemek istemiyordum.
Damla gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Sonra defterini açtı.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi dersine devam etti.
Ama 1 Haziran, Damla'nın Arda'yla sevgili olduğu son gün olarak kaldı.
Ve ikisi de henüz bilmiyordu...
Arkadaş kalmak, birbirlerini unutmak kadar kolay olmayacaktı.