Bölüm 3-Aynı kafadan

Aynı Kafadan
Sabah sınıfa giren Damla, çantasını sırasının yanına bırakıp yerine oturdu. Daha kitabını bile çıkaramadan arkasından bir ses geldi.
Arda: Günaydın, cüce.
Damla yavaşça arkasını döndü.
Damla: Günaydın... ne?
Arda: Cüce dedim.
Damla: Ben cüce değilim!
Arda gülerek yanından geçti.
Arda: Boyum senden on santim uzun. Teknik olarak durum ortada.
Damla: On santim yüzünden kendini dev sanma.
Arda: Kıskanıyorsun.
Damla elindeki kalemi Arda'ya doğru kaldırdı.
Damla: Bir daha cüce dersen o kalem kafanda kırılır.
Arda: Tamam, tamam... cüce.
Damla ayağa kalktı.
Damla: ARDA!
Arda gülerek sınıftan çıktı. Damla da onun peşinden koştu.
Koridorda birkaç kişi dönüp onlara bakarken Arda arkasına bile bakmadan kaçıyordu.
Arda: Yakalayamazsın!
Damla: Bir yakalarsam görürsün!
Arda aniden durup geri döndü. Damla da tam ona yetişmişken Arda elini uzatıp Damla'nın omzuna hafifçe dokundu ve tekrar kaçtı.
Damla: Ya!
Arda: Ebe!
Damla kahkaha atarak peşinden gitti.
Ders başladığında ikisi de yerlerine oturmuştu.
Öğretmen tahtaya sorular yazmaya başladı.
Damla sorulara bakınca yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Arda bunu fark etti.
Arda: Ne sırıtıyorsun?
Damla: Bu derste senden daha iyiyim diye.
Arda: Rüyanda.
Damla: Yarışalım mı?
Arda hemen kalemini eline aldı.
Arda: Kim önce bitirirse?
Damla: Kazanan, kaybedene bir hafta boyunca istediği lakabı takar.
Arda sırıttı.
Arda: Kabul.
Öğretmen soruları çözmeleri için süre verdi.
İkisi de bir anda ciddileşti.
Kalemler hızla hareket etmeye başladı.
Damla bir soruda durdu.
Arda da aynı anda ona baktı.
Arda: Takıldın mı?
Damla: Hayır.
Arda: Belli.
Damla: Sen kendi kağıdına bak!
Arda güldü ve sorusuna döndü.
Birkaç dakika sonra Damla kalemini bıraktı.
Damla: Bitti.
Arda birkaç saniye sonra başını kaldırdı.
Arda: Ben de.
Öğretmen kağıtları kontrol etti.
Sonuçlar açıklandığında ikisinin de yüzünde aynı ifade vardı.
Öğretmen: İkiniz de aynı puanı aldınız.
Damla Arda'ya baktı.
Damla: Berabere.
Arda: Şanslısın.
Damla: Ne şansı?
Arda: Seni üzmek istemedim.
Damla gözlerini devirdi.
Damla: Bahane üretme.
Günler geçtikçe ikisinin arasındaki bu garip rekabet sınıfta herkesin dikkatini çekmeye başlamıştı.
Aynı müzikleri seviyorlardı.
Aynı kitaplardan konuşuyorlardı.
Aynı filmleri seviyor, aynı sahnelerde gülüyorlardı.
Hatta bir gün teneffüste ikisi de aynı anda aynı şarkının nakaratını mırıldanmaya başlayınca birbirlerine bakıp kahkahaya boğuldular.
Damla: Bu artık normal değil.
Arda: Bence biz gizlice aynı kişiyiz.
Damla: O zaman benim kopyam sensin.
Arda: Hayır. Daha uzun olan benim.
Damla: Yine başladın boyuna.
Arda: Gerçeklerden kaçamazsın, cüce.
Damla ona hafifçe vurdu.
Arda da gülerek kaçtı.
Sınav haftası geldiğinde ise bütün şakaların yanında birbirlerine gerçekten yardımcı olmaya başladılar.
Damla'nın anlamadığı bir konuyu Arda sabırla anlatıyordu.
Arda'nın eksik bıraktığı notları Damla tamamlıyordu.
Bir akşam sınıf grubunda herkes sınav telaşı yaşarken Arda, Damla'ya mesaj attı.
Arda: Yarınki konu sende var mı?
Damla: Var. Ama senin notların eksik.
Arda: O yüzden soruyorum zaten.
Damla: Fotoğrafını atıyorum.
Birkaç dakika sonra Arda'dan mesaj geldi.
Arda: Sen olmasan ben bu sınavdan kalırım.
Damla gülümsedi.
Damla: Sen de benim anlamadığım konuları anlatıyorsun. Borcumuz kalmadı.
Arda: Ortaklık?
Damla: Ortaklık.
Ertesi gün sınavdan önce yine yan yana oturdular.
Biri diğerinin eksiklerini tamamlıyor, diğeri anlamadığı yeri açıklıyordu.
Sonunda Damla kitabını kapattı.
Damla: Hazır mısın?
Arda başını salladı.
Arda: Hazırım.
Sonra Damla'ya baktı.
Arda: Ama sınavdan sonra rövanşımız var.
Damla: Neyin rövanşı?
Arda: Ders yarışının.
Damla gülümsedi.
Damla: Tamam. Ama bu sefer seni kesin geçeceğim.
Arda: Göreceğiz, cüce.
Damla gözlerini devirdi.
Damla: Bir gün o kelimeyi söylemekten vazgeçeceksin.
Arda gülümseyerek cevap verdi.
Arda: Hiç sanmıyorum.
Ve ikisi, birbirlerine laf atarak sınıfa doğru yürüdüler.
Henüz ikisinin de farkında olmadığı bir şey vardı:
"Bazı insanlar hayatınıza büyük bir olayla değil,aynı şarkıyı sevdiğinizi fark ettiğiniz küçücük bir anla girer."