Bölüm 9-İyi bir ekip

İYİ BİR EKİP
Öğle arası zili çaldığında sınıf bir anda hareketlendi.
Herkes yemekhaneye doğru giderken Damla çantasından defterini çıkarıp masasına bıraktı.
Tam ayağa kalkacakken Arda yanına geldi.
Arda: Yemek yiyecek misin?
Damla: Evet.
Arda: Benimle gelsene.
Damla şaşkınlıkla ona baktı.
Damla: Olur.
Birlikte yemekhaneye gittiler. Yemeklerini alıp daha sakin bir köşedeki masaya oturdular.
Bir süre sadece yemek yediler.
Sonra Arda konuşmaya başladı.
Arda: Bu arada tarih ödevini yaptın mı?
Damla gözlerini devirdi.
Damla: Daha öğle arasındayız. Biraz rahat bırak.
Arda: Son derse bırakınca yetiştiremiyorsun.
Damla: Sen ne zamandır benim ödevimi takip ediyorsun?
Arda: Çünkü geçen sefer sen benimkini kurtardın.
Damla gülümsedi.
Damla: Doğru.
Arda çantasından defterini çıkardı.
Arda: O zaman yemek bittikten sonra beraber yapalım.
Damla: Tamam.
Yemeklerini bitirdikten sonra masayı biraz toparlayıp defterlerini çıkardılar.
Arda kitabını açtı.
Arda: Şu kısmı anlamadım.
Damla deftere baktı.
Damla: Burada önce olayı anlatman gerekiyor. Sonra nedenini yazacaksın.
Arda: Ben direkt sonuca geçmişim.
Damla: Aynen.
Arda yazmaya başladı.
Bir süre sonra bu kez Damla durdu.
Damla: Şu tarihi hatırlıyor musun?
Arda düşündü.
Arda: Evet. Ama sen yılını yanlış yazmışsın.
Damla şaşkınlıkla baktı.
Damla: Ciddi misin?
Arda: Ciddiyim.
Defterini Damla'ya doğru çevirdi.
Arda: Bak, burada yazıyor.
Damla kontrol etti.
Damla: Tamam, doğru. İyi ki söyledin.
Arda: Borcumuz kapandı.
Damla: Daha değil. Ben sana daha çok yardım ettim.
Arda: O zaman bir sonraki ödevde yardım ederim.
Damla gülümsedi.
Damla: Anlaştık.
Ödevlerini yaparken konu bir anda dersten çıktı.
Arda: Sen neden bu kadar tarih seviyorsun?
Damla bir an düşündü.
Damla: Bilmiyorum. Geçmişte yaşanan şeyleri öğrenmek hoşuma gidiyor. İnsanların nasıl yaşadığını, neler olduğunu merak ediyorum.
Arda: Ben de aynı şeyi seviyorum.
Damla ona baktı.
Damla: Zaten şaşırmadım.
Arda: Neden?
Damla: Çünkü sevdiğim şeylerin çoğunu sen de seviyorsun.
Arda gülümsedi.
Arda: Doğru.
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Arda defterini kapattı.
Arda: Bitti.
Damla kendi defterine baktı.
Damla: Benimki de.
İkisi de birbirlerine baktı.
Arda: İyi ekip olduk.
Damla başını salladı.
Damla: Evet. Fena değil.
Arda: “Fena değil” mi?
Damla gülerek defterini çantasına koydu.
Damla: Çok iyi ekip olduk.
Zil çaldı.
İkisi de eşyalarını topladı ve sınıfa doğru yürümeye başladı.
Bu kez ne yarışmışlardı ne de birbirleriyle dalga geçmişlerdi.
Sadece birlikte vakit geçirmiş, konuşmuş ve birbirlerinin eksiklerini tamamlamışlardı.
Belki de aralarındaki en güzel şey buydu: Birlikteyken her şey biraz daha kolaydı.