Bölümler 16Şu an: BÖLÜM 9
- 1 Karakter tanıtımı156 kelime
- 2 Ya oku ya da vazgeç ❗117 kelime
- 3 Bölüm 1273 kelime
- 4 BÖLÜM 2272 kelime
- 5 ❗❗❗ DUYURU ❗❗❗128 kelime
- 6 BÖLÜM 3314 kelime
- 7 BÖLÜM 4354 kelime
- 8 BÖLÜM 5297 kelime
- 9 BÖLÜM 6325 kelime
- 10 Bölüm 7267 kelime
- 11 BÖLÜM 8774 kelime
- 12 BÖLÜM 9503 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 BÖLÜM 10819 kelime
- 14 BÖLÜM 11758 kelime
- 15 BÖLÜM 12719 kelime
- 16 BÖLÜM 13701 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
HATIRLA
Gözlerimi açtığımda ilk fark ettiğim şey sessizlikti.
Nerede olduğumu bilmiyordum.
Başımı kaldırmaya çalıştım.
Oda karanlıktı.
Duvarın bir köşesinden çok hafif bir ışık geliyordu.
Bileğim hâlâ ağrıyordu.
Az önce yaşananları hatırlamaya çalıştım.
Ev...
Doruk...
Demir...
Sonra o gölge.
Ve beni buraya getiren kişi.
Ayağa kalkmaya çalıştım.
“Kimse var mı?”
Cevap gelmedi.
Kapıya doğru birkaç adım attım.
Tam kapıya ulaşmıştım ki arkamdan bir ses geldi.
— Uyandın.
Donup kaldım.
Yavaşça arkamı döndüm.
Aynı gölge oradaydı.
Yüzünü hâlâ göremiyordum.
— Sen kimsin?
Sessiz kaldı.
— Beni neden buraya getirdin?
Bir adım attı.
Sonra ışığın biraz daha yakınına geldi.
Yüzünü ilk kez gördüm.
Ama yüzünü görmemden çok...
Söylediği isim beni korkuttu.
— Lalin.
Kaşlarımı çattım.
— Adımı zaten biliyorsun.
Başını hafifçe eğdi.
— Sadece adını değil.
İçimde garip bir his oluştu.
— Seni tanıyor muyum?
Bir süre bana baktı.
Sonra çok sakin bir şekilde:
— Tanıyordun.
Kalbim hızlandı.
— Ne demek bu?
Cevap vermek yerine cebinden telefonunu çıkardı.
Ekranı açtı.
Bana doğru tuttu.
Eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta ben vardım.
Yanımda ise...
O.
Gözlerimi fotoğraftan ayıramadım.
— Bu...
Sesim kesildi.
— Nerede çekildi?
— Hatırlamıyorsun.
— Hayır.
— Biliyorum.
Telefonunu kapattı.
— Çünkü hatırlamaman gerekiyordu.
— Sen kimsin?
Bu kez cevap verdi.
— Aykut.
İsim zihnimde yankılandı.
Aykut.
Bir anlığına başım ağrıdı.
Gözlerimi kapattım.
Bir koridor...
Beyaz duvarlar...
Bir sandalye...
Ve aynı ses.
“Bir gün beni unutursan, seni hatırlatacak bir şey bırakacağım.”
Gözlerimi açtım.
Aykut hâlâ karşımdaydı.
— Hatırladın mı?
Başımı salladım.
— Hayır.
Aykut hafifçe gülümsedi.
— Daha değil.
— Beni neden kaçırdın?
— Kaçırmadım.
— Ne?
— Seni geri getirdim.
Bir adım geri çekildim.
— Nereye?
Aykut cevap vermedi.
Masadaki siyah defteri aldı.
Defteri görünce nefesim kesildi.
Benim defterim.
— Bunu nereden buldun?
— Sen bıraktın.
— Ben mi?
— Evet.
Defteri açtı.
Son sayfaya geldi.
Orada tek bir cümle vardı.
“Eğer bunu okuyorsam, hiçbir şey hatırlamıyorum.”
Boğazım düğümlendi.
— Bunu ben yazmış olamam.
Aykut gözlerimin içine baktı.
— Yazdın.
— Neden?
— Çünkü bir gün unutacağını biliyordun.
Sessizlik oldu.
Aykut defteri kapattı.
— Mesajlarda beni hatırla.
Kaşlarımı çattım.
— Ne?
— Beni hatırla, Lalin.
— Neden?
Aykut'un sesi ilk kez biraz değişti.
— Çünkü kurduğumuz şeyi tek başıma devam ettiremem.
Kalbim hızlandı.
— Ne kurduk?
Aykut cevap vermedi.
Sadece bana baktı.
— Bunu hatırladığında her şey değişecek.
— Ben hiçbir şey hatırlamıyorum!
— Biliyorum.
— O zaman beni neden buraya getirdin?
Aykut birkaç saniye sustu.
Sonra:
— Çünkü hikâye başladı.
Kapıya doğru yürüdü.
— Bekle!
Durdu.
— Arkadaşlarım nerede?
— Evde.
— Doruk...
Aykut arkasını döndü.
— Yaşıyor.
İçim biraz olsun rahatladı.
— Peki neden onu seçtirdin?
Aykut'un yüzündeki ifade değişmedi.
— Ben seçmedim.
Donup kaldım.
— Ne?
Aykut kapıyı açtı.
— Sana seçtiğini düşündürdüler.
Kapı kapandı.
Tek başıma kaldım.
Aykut'un son cümlesi kafamda dönüp duruyordu.
“Sana seçtiğini düşündürdüler.”
Telefonumu elime aldım.
Ekranda yeni bir mesaj vardı.
Bilinmeyen Numara.
Mesajı açtım.
“Hâlâ hatırlamıyorsun.”
Altında ikinci mesaj belirdi.
“Ama Aykut seni hatırlıyor.”
Ve son mesaj:
“Asıl soru şu...”
Bir süre ekran boş kaldı.
Sonra yeni bir cümle geldi.
“Sen Aykut'u neden unutmak zorunda kaldın?”
Bölüm etkileşimi
