BÖLÜM 2

MESAJ
Lalin telefonu elinde tutmaya devam etti.
Ekrandaki mesajı tekrar okudu.
“Sakın Demir'e söyleme.”
Neden Demir?
Bunu kim biliyordu?
Ve daha önemlisi...
Kendi numarasından onu kim aramıştı?
Lalin mesajı sildi.
Telefonu yatağın üzerine bıraktı.
Tam arkasını dönecekti ki ekran yeniden yandı.
Yeni mesaj.
Lalin'in kalbi hızlandı.
Mesajı açtı.
“Sildin mi?”
Lalin'in parmakları buz gibi oldu.
Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.
“Silmemen gerekiyordu.”
Lalin telefonu kapattı.
— Yeter...
Odada yalnızdı.
En azından öyle olduğunu düşünüyordu.
Koridordan hafif bir ses geldi.
Tık.
Lalin başını kaldırdı.
Tık...
Bu kez daha yakından.
Kapısına baktı.
— Anne?
Cevap yoktu.
Yatağından kalktı.
Kapıya yaklaşırken telefon tekrar titredi.
Yeni mesaj:
“Kapıyı açma.”
Lalin olduğu yerde durdu.
Kapının diğer tarafından bir ses geldi.
— Lalin?
Demir'in sesiydi.
Lalin rahatlayarak kapıya doğru bir adım attı.
Sonra telefonu tekrar titredi.
Yeni mesaj:
“O Demir değil.”
Lalin'in eli kapının kolunda kaldı.
Dışarıdaki ses tekrar konuştu.
— Lalin, açsana.
Lalin cevap vermedi.
— Beni duyuyorsun, değil mi?
Ses artık daha yakındı.
Kapının hemen arkasındaydı.
Lalin'in nefesi kesildi.
Sonra dışarıdaki ses fısıldadı:
— Telefonunu neden dinliyorsun?
Lalin'in gözleri büyüdü.
Çünkü bunu...
kimse bilemezdi.
Kapının kolu yavaşça aşağı indi.
Lalin geriye çekildi.
Kilit hareket etti.
Tık.
Bir kez daha.
Tık.
Lalin telefonu sıkıca tuttu.
Tam o anda dışarıdaki ses değişti.
Demir'in sesi gitti.
Yerine Lalin'in kendi sesi geldi:
— Sana söylemiştim.
Kapı kolu bırakıldı.
Koridor sessizliğe gömüldü.
Lalin birkaç saniye bekledi.
Sonra telefonu açtı.
Ekranda tek bir mesaj vardı:
“Yarın arkadaşlarına hiçbir şey anlatma.”
Altında ise bir saat:
08.00
Lalin mesajın altındaki saate baktı.
Sonra telefonun kendi saatine.
03.41
Mesajın gönderildiği saat:
08.00
Lalin'in yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü saat daha 03.41'di.
Ve mesaj...
gelecekten gelmişti.