Bilinmeyen Numara kitap kapağı

7. bölüm / 16

BÖLÜM 4

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: BÖLÜM 4

00.17
Telefon ekranındaki yazıya bakakaldım.
LALİN — 00:17 — 1 GÜN SONRA
— Bu... mümkün değil.
Demir yanıma geldi.
— Ne oldu?
Telefonumu ona uzattım.
Ekrana baktı.
Sonra Asya'nın telefonuna.
Onun ekranında da aynı şey vardı.
Kuzey, İdil ve Doruk da telefonlarını çıkardı.
Hepsinde aynı saat vardı.
00.17.
Ve hepsinin ekranında...
yarının tarihi.
— Şaka mı bu? — dedi Kuzey.
Kimse cevap vermedi.
Çünkü hepimiz aynı şeyi düşünüyorduk.
Bu bir şaka değildi.
Okulun koridorları hâlâ karanlıktı.
Acil durum ışıkları yanıyor, duvarlarda uzun gölgeler oluşturuyordu.
Sonra...
Tık.
Bir ses geldi.
Hepimiz sustuk.
Tık.
Ses koridorun sonundan geliyordu.
İdil Demir'in koluna yaklaştı.
— Bence buradan çıkalım...
Demir başını salladı.
— Önce ne olduğunu anlayacağız.
Asya telefonuna baktı.
— Hayır.
— Ne oldu? — diye sordum.
Asya ekranı bize çevirdi.
Telefonunda yeni bir mesaj vardı.
Gönderen:
BİLİNMEYEN NUMARA
Mesaj sadece üç kelimeydi.
"Sizi görüyor."
Kuzey'in yüzündeki ifade değişti.
— Kim?
Asya cevap vermedi.
Çünkü ikinci mesaj gelmişti.
"Altı kişi."
Üçüncü mesaj hemen ardından geldi.
"Ama biri eksik."
Hepimiz birbirimize baktık.
— Altı kişiyiz zaten, — dedi Doruk.
Asya yavaşça başını kaldırdı.
— Bence ondan bahsetmiyor.
— Ne demek istiyorsun?
Asya'nın bakışları bana döndü.
— Bence... bu mesajları gönderen kişi bizi tanıyor.
Tam o anda okulun hoparlöründen cızırtı yükseldi.
Şşşşşş...
Sonra bir ses duyuldu.
Bu kez okul müdürünün sesi değildi.
Bir kızın sesiydi.
Sakin.
Çok sakin.
— Lalin...
Kalbim hızlandı.
Ses devam etti.
— Dün sana söyledim.
Gözlerimi kapattım.
O sesi tanıyordum.
Telefondaki ses.
Benim sesim.
— Okula gelme demiştim.
Demir bana baktı.
— Lalin... bu senin sesin.
Başımı yavaşça salladım.
— Biliyorum.
Hoparlör sustu.
Birkaç saniye hiçbir şey olmadı.
Sonra...
Tık.
Koridorun sonundaki bir sınıfın kapısı kendiliğinden aralandı.
Hepimiz ona baktık.
Kapının üzerinde sınıf numarası vardı.
17.
Asya fısıldadı:
— 17...
Telefonuma baktım.
Saat hâlâ...
00.17.
Sonra kapının içinden bir telefon sesi geldi.
Dring...
Bir kez.
Sonra tekrar.
Dring...
Demir öne çıktı.
— Kimse yaklaşmasın.
Ama telefon sesi kesilmedi.
Ve üçüncü kez çaldığında...
İçeriden bir ses duyuldu.
Fısıltı kadar hafifti.
Ama hepimiz duyduk.
— Lalin...
Bu kez ses benim sesim değildi.
Daha önce hiç duymadığım bir sesti.
Ve o ses son cümlesini söyledi:
— Beni neden hatırlamıyorsun?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

87okunma 26beğeni 8yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…