Bölümler 16Şu an: BÖLÜM 11
- 1 Karakter tanıtımı156 kelime
- 2 Ya oku ya da vazgeç ❗117 kelime
- 3 Bölüm 1273 kelime
- 4 BÖLÜM 2272 kelime
- 5 ❗❗❗ DUYURU ❗❗❗128 kelime
- 6 BÖLÜM 3314 kelime
- 7 BÖLÜM 4354 kelime
- 8 BÖLÜM 5297 kelime
- 9 BÖLÜM 6325 kelime
- 10 Bölüm 7267 kelime
- 11 BÖLÜM 8774 kelime
- 12 BÖLÜM 9503 kelime
- 13 BÖLÜM 10819 kelime
- 14 BÖLÜM 11758 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 BÖLÜM 12719 kelime
- 16 BÖLÜM 13701 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
HATIRLA
O gece gözlerimi kapatamadım.
Aykut'un söyledikleri zihnimde dönüp duruyordu.
“Bir plan yaptık.”
“Sen her şeyi unutunca plan yarım kaldı.”
“Ama sen bitirebilirsin.”
Yatağın kenarında oturmuş, elimde hâlâ o eski fotoğrafı tutuyordum.
Fotoğrafa tekrar baktım.
Ben.
Aykut.
Üç yıl önce.
İkimiz de gülümsüyorduk.
Ama fotoğraftaki yüzümde tuhaf bir şey vardı.
Sanki... bir şeyi biliyormuşum gibi.
Telefonum masanın üzerinde duruyordu.
Bir süre ona baktım.
Sonra ekran açıldı.
00.17
Tam o anda telefon titredi.
Bilinmeyen Numara.
Mesajı açtım.
“Fotoğrafın arkasına tekrar bak.”
Kaşlarımı çattım.
Fotoğrafı çevirdim.
“Kimse bize inanmadı.”
Yazıya parmağımla dokundum.
Sonra fark ettim.
Cümlenin altında çok küçük bir çizgi vardı.
Daha önce görmemiştim.
Fotoğrafı ışığa tuttum.
Çizginin altında silik bir yazı daha vardı.
“6 kişi.”
Kalbim hızlandı.
— Altı kişi...
Aklıma arkadaşlarım geldi.
Asya.
Demir.
Kuzey.
İdil.
Doruk.
Ve ben.
Altı.
Ama neden?
Telefon yeniden titredi.
Bu kez mesaj daha uzundu.
“İlk planı hatırlamak istiyorsan okula git.”
Ardından:
“Eski sınıfa.”
Telefon elimden neredeyse düşecekti.
Eski sınıf.
Oraya yıllardır girmemiştim.
Hatta... neden girmediğimi bile bilmiyordum.
Sabahı beklemek istemedim.
Üzerimi giyip evden çıktım.
Sokaklar sessizdi.
Hava soğuktu.
Okula yaklaştıkça içimdeki huzursuzluk arttı.
Binanın kapısı kilitliydi.
Ama yan taraftaki küçük kapı açıktı.
Bir an durdum.
— Bunu kim açtı?
Cevap yoktu.
İçeri girdim.
Koridor karanlıktı.
Adımlarım boş koridorda yankılanıyordu.
Bir sınıfın önünden geçerken durdum.
Kapının üzerindeki numaraya baktım.
11-B
Nedense kalbim hızlandı.
Elimi kapı koluna koydum.
Kapı açıldı.
İçerisi tamamen karanlıktı.
Telefonumun fenerini açtım.
Sıralar hâlâ duruyordu.
Tahtada eski yazılar vardı.
Yavaşça içeri girdim.
Bir sıranın yanında durdum.
Bir şey dikkatimi çekti.
Masanın altında küçük bir çizik vardı.
Eğilip baktım.
Altı tane çizgi.
Yanında ise tek bir harf:
A
Nefesimi tuttum.
— Aykut...
Tam o anda arkamdan bir ses geldi.
— Buraya gelmemeni söylemiştim.
Olduğum yerde donup kaldım.
Yavaşça arkamı döndüm.
Aykut kapının yanında duruyordu.
— Sen burada ne yapıyorsun?
— Aynı şeyi sana sorabilirim.
— Bana mesaj geldi.
Aykut'un yüzündeki ifade değişti.
— Ne mesajı?
Telefonumu ona gösterdim.
Aykut ekrana baktı.
Uzun süre hiçbir şey söylemedi.
— Bu mesajı sen göndermedin mi?
— Hayır.
— O zaman kim gönderdi?
Aykut gözlerini kapattı.
— Bilmiyorum.
İlk kez gerçekten şaşırmış görünüyordu.
— Sen bilmiyor musun?
— Hayır.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Aykut sınıfa girdi.
Tahtaya baktı.
— Burayı hatırlıyor musun?
Başımı salladım.
— Hayır.
— Birazdan hatırlayacaksın.
— Nereden biliyorsun?
Aykut cevap vermedi.
Elini eski bir sıranın üzerine koydu.
— Burada otururdun.
— Ben?
— Evet.
— Sen de burada mıydın?
— Bazen.
Gözlerimi sınıfta gezdirdim.
Bir anda başımın içinde keskin bir ağrı oluştu.
Elimi alnıma götürdüm.
— Ah...
Aykut hemen bana yaklaştı.
— Lalin?
Gözlerimi kapattım.
Ve bir görüntü gördüm.
Aynı sınıf.
Ama daha aydınlık.
Sıralarda altı telefon vardı.
Ben masanın başındaydım.
Aykut yanımdaydı.
Asya, Demir, Kuzey, İdil ve Doruk'un isimleri bir kâğıtta yazıyordu.
Elimde siyah bir kalem vardı.
Bir şey yazıyordum.
Sonra kendi sesimi duydum.
“Kimse gerçeği öğrenmeden durmayacak.”
Gözlerimi açtım.
Nefes nefese kalmıştım.
Aykut bana baktı.
— Ne gördün?
— Biz buradaydık.
— Evet.
— Altı telefon vardı.
Aykut sessiz kaldı.
— İsimler vardı.
— Hangi isimler?
Hepsini söyledim.
— Asya. Demir. Kuzey. İdil. Doruk...
Bir an durdum.
Sonra ona baktım.
— Ve ben.
Aykut başını salladı.
— Doğru.
— Plan burada başladı.
Aykut:
— Evet.
Bir adım attım.
— Ama neden?
Aykut cevap vermedi.
— Neden onları hedef aldık?
— Çünkü henüz her şeyi hatırlamıyorsun.
— O zaman bana anlat.
— Anlatırsam senin hatırlamanı engellerim.
— Ben artık çocuk değilim.
Aykut gözlerimin içine baktı.
— Biliyorum.
Tam o sırada...
Sınıftaki altı telefondan biri çaldı.
İkimiz de donduk.
Aykut'un yüzü değişti.
— Burada telefon olmaması gerekiyor.
Telefon yeniden çaldı.
Ekran kendi kendine açıldı.
Bilinmeyen Numara.
Aykut telefona doğru yürüdü.
Ama ben elini tuttum.
— Açma.
Aykut bana baktı.
— Neden?
Bir an sustum.
Çünkü bunu neden söylediğimi bilmiyordum.
Ama içimde bir yer biliyordu.
Açmamalıydık.
Telefon sustu.
Ardından ekranında tek bir mesaj belirdi.
“Hatırlamanı istemiyor.”
Aykut mesajı okudu.
— Kim?
İkinci mesaj geldi.
“Çünkü hatırlarsan, Aykut'a güvenmeyeceksin.”
Aykut'un yüzüne baktım.
İçimde ilk kez bir şüphe oluştu.
— Aykut...
— Efendim?
— Bana anlatmadığın başka bir şey mi var?
Aykut cevap vermedi.
Bu sessizlik...
cevaptan daha ağırdı.
Tam o sırada sınıfın kapısı kendiliğinden kapandı.
GÜM!
Işıklar söndü.
Karanlığın içinde telefon tekrar titredi.
Ekranda yalnızca dört kelime vardı:
“İlk yalanı hatırla, Lalin.”
Gözlerimi kapattım.
Ve bu kez...
bir ses duydum.
Kendi sesimi.
Çok küçük bir çocuk gibi fısıldıyordum:
“Aykut'a söyleme.”
Gözlerimi açtım.
Aykut karşımdaydı.
Ama yüzündeki ifade değişmişti.
Çünkü o da duymuştu.
— Lalin...
— Ne?
Aykut yavaşça başını kaldırdı.
— Bunu hatırlamaman gerekiyordu.
Telefonum son kez titredi.
“Çünkü ilk yalanı sen söylemedin.”
Bir saniye sonra yeni mesaj geldi.
“Aykut söyledi"
Bölüm etkileşimi
