Bölümler 16Şu an: BÖLÜM 12
- 1 Karakter tanıtımı156 kelime
- 2 Ya oku ya da vazgeç ❗117 kelime
- 3 Bölüm 1273 kelime
- 4 BÖLÜM 2272 kelime
- 5 ❗❗❗ DUYURU ❗❗❗128 kelime
- 6 BÖLÜM 3314 kelime
- 7 BÖLÜM 4354 kelime
- 8 BÖLÜM 5297 kelime
- 9 BÖLÜM 6325 kelime
- 10 Bölüm 7267 kelime
- 11 BÖLÜM 8774 kelime
- 12 BÖLÜM 9503 kelime
- 13 BÖLÜM 10819 kelime
- 14 BÖLÜM 11758 kelime
- 15 BÖLÜM 12719 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 BÖLÜM 13701 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İLK YALAN
Telefon ekranına bakakaldım.
“Aykut söyledi.”
Cümle birkaç saniye boyunca gözlerimin önünde kaldı.
Sonra başımı kaldırdım.
Aykut hâlâ karşımdaydı.
— Ne söyledin?
Aykut cevap vermedi.
— Aykut.
Sessizlik.
Bir adım ona doğru attım.
— Bana ne söylemediğini söyle.
Aykut gözlerini benden kaçırdı.
— Şu an bunu konuşmanın zamanı değil.
— Tam zamanı.
— Lalin...
— Bana yalan mı söyledin?
Bu kez yüzüme baktı.
Ama cevap vermedi.
Telefon yeniden titredi.
Bilinmeyen Numara:
“Sor ona.”
Ardından:
“İlk gününü.”
Kaşlarımı çattım.
— İlk günüm?
Aykut'un yüzündeki ifade değişti.
— Bu mesajları görmezden gel.
— Neden?
— Çünkü seni geçmişine götürmeye çalışıyor.
— Belki de gitmem gereken yer orasıdır.
Aykut sessiz kaldı.
Telefonumu cebime koydum.
— Bana hastaneyi anlat.
— Lalin...
— Beni hastanede ilk gördüğün günü.
Aykut derin bir nefes aldı.
— Seni ilk gördüğüm gün yalnız değildin.
— Kim vardı?
— Bir doktor.
— Başka?
Aykut birkaç saniye sustu.
— Bir kadın.
— Kim?
— Bilmiyorum.
— Bilmiyor musun?
— O zaman adını bilmiyordum.
İçimdeki huzursuzluk arttı.
— Peki sonra?
Aykut eski sınıfa baktı.
— Seni hastaneye getiren kişi onunla konuşuyordu.
— Kimdi?
Aykut cevap vermedi.
— Aykut!
Bir anda başım ağrımaya başladı.
Sınıfın duvarları bulanıklaştı.
Bir görüntü...
Beyaz bir koridor.
Bir sandalye.
Yanımda duran bir kadın.
Kadının sesi:
“Lalin'in bunu hatırlamaması gerekiyor.”
Gözlerimi açtım.
Nefesim hızlanmıştı.
— Bunu duydum.
Aykut bana baktı.
— Neyi?
— Bir kadın konuşuyordu.
— Ne dedi?
— “Lalin'in bunu hatırlamaması gerekiyor.”
Aykut sustu.
— Kimdi o?
Yine cevap yok.
— Sen biliyorsun.
Aykut başını eğdi.
— Evet.
İçimde bir şey koptu.
— O zaman neden bana söylemiyorsun?
— Çünkü hatırladıkça sadece geçmişi değil, neden unuttuğunu da hatırlayacaksın.
— Belki de bunu bilmek istiyorum.
— Hazır değilsin.
— Buna sen karar veremezsin!
Sesim sınıfta yankılandı.
Aykut birkaç saniye bana baktı.
Sonra yavaşça:
— Haklısın.
Bu cevap beni daha da şaşırttı.
— Ne?
— Buna ben karar veremem.
Telefonum tekrar titredi.
Bu kez mesaj çok kısaydı.
“Masaya bak.”
İkimiz de masaya döndük.
Demin boş olan sıranın üzerinde şimdi küçük, siyah bir zarf duruyordu.
Aykut hemen ona doğru yürüdü.
— Dokunma.
Elimi uzatmıştım bile.
Zarfı aldım.
Üzerinde sadece adım yazıyordu.
LALİN
Zarfı açtım.
İçinden küçük bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafa baktığım anda nefesim kesildi.
Hastane koridoruydu.
Ben vardım.
Aykut vardı.
Ama fotoğrafta üçüncü bir kişi daha vardı.
Yüzü görünmüyordu.
Arkası dönüktü.
Fotoğrafın arkasında bir cümle yazıyordu:
“Bunu hatırlarsan, Aykut'un neden seni bulduğunu anlayacaksın.”
Başımı kaldırdım.
— Sen beni neden buldun?
Aykut sustu.
— Hastanede neden benim yanıma geldin?
— Çünkü seni tanıyordum.
— Ama sen daha önce üç yıl önce tanıştığımızı söyledin.
— Evet.
— O zaman beni daha önceden nereden tanıyordun?
Aykut cevap vermedi.
Kalbim hızlandı.
— Aykut...
Bir adım geri çekildim.
— Sen beni hastaneye gelmeden önce de tanıyordun.
Aykut gözlerini kapattı.
— Evet.
Dünya bir anlığına durmuş gibiydi.
— Nereden?
Aykut gözlerini açtı.
— Bunu hatırladığında bana çok kızacaksın.
— Belki de kızmam.
— Kızacaksın.
— Nereden tanıyordun beni?
Aykut cevap vermek yerine fotoğrafı elimden aldı.
— Henüz değil.
— Yine mi?
— Çünkü bir sonraki anını hatırlarsan...
Durdu.
— Ne?
— O gün neden hastaneye geldiğini de hatırlarsın.
Başım döndü.
Bir görüntü daha geldi.
Karanlık bir oda.
Ben ağlıyordum.
Karşımda Aykut vardı.
Ama bu kez daha küçüktük.
Aykut bana bir kâğıt uzatıyordu.
Ben kâğıdı alırken ağlıyordum.
Ve kendi sesimi duydum:
“Bunu kimseye söylemeyeceğim.”
Görüntü aniden kayboldu.
Gözlerimi açtım.
— Ben sana bir şey söylememeye söz vermişim.
Aykut sessizce başını salladı.
— Ne hakkında?
— Bilmiyorum.
— Ben biliyorum.
— Söyle.
Aykut bana baktı.
— Çünkü o sırada sen gerçeği biliyordun.
— Hangi gerçeği?
Aykut cevap vermedi.
Tam o anda okulun koridorundan bir ses geldi.
Tak.
İkimiz de kapıya döndük.
Tak.
Bir adım sesi.
Sonra bir tane daha.
Aykut kapıya doğru yürüdü.
— Burada kimse olmaması gerekiyor.
Kapıyı açtı.
Koridor boştu.
Ama yerde bir telefon vardı.
Ekranı açıktı.
Bilinmeyen Numara.
Yeni mesaj:
“Lalin artık hatırlıyor.”
Bir saniye sonra:
“Ama Aykut'un sana anlattığı geçmiş, gerçeğin tamamı değil.”
Aykut telefonu yerden aldı.
Ben ona baktım.
— Bunu neden yaptın?
Aykut'un yüzü sertleşti.
— Neyi?
— Bana geçmişimin sadece bir kısmını anlattın.
Sessizlik.
— Neden?
Aykut cevap vermedi.
Telefon bir kez daha titredi.
Son mesaj ekrana düştü:
“Çünkü asıl sır...”
Mesaj birkaç saniye sonra silindi.
Ardından yalnızca tek bir cümle kaldı:
“Lalin'in kuzeninin ölümünden sonra başladı.”
Gözlerim büyüdü.
Aykut bana baktı.
Ve ilk kez...
onun da korktuğunu gördüm.
Bölüm etkileşimi
