9-Angels or Devıls

Turnuva günü sabahı uyandığımda ilk düşündüğüm şey dans değildi, kupa değildi, Derin hiç değildi. İlk düşündüğüm şey şuydu:

Ya rezil olursak?

Yatağın içinde doğrulup tavana baktım. Kalbim daha sabahın köründe hızlı atıyordu. Bugün sahneye çıkacaktım. Üstelik sadece kendi eğlencemiz için değil.

Haftalardır çalıştığımız koreografi, okulun dans kulübüne girebilme hayalimiz ve on bir kızın emeği bugün birkaç dakikanın içine sığacaktı.

Telefonumu elime aldım. Grup sohbetinde yüzlerce mesaj vardı.

Lavin:
"KIZLAR UYANDINIZ MI?"

Aleyna:
"Uyandım da bedenim uyanmadı."

Sima:
"Benim kalbim dün geceden beri 180."

Ben:
"Ben kusacak gibiyim."

Lavin:
"Sen sahneye çıkınca geçer herşeyin."

Telefonuma bir mesaj daha düştü.

Kuzey:
"Bugün seni izleyeceğim sonunda."

Dudaklarım istemsizce kıvrıldı.

Ben:
"Ya beceremezsem?"

Cevap kısa sürdü.

Kuzey:
"Sen yaparsın sana güveniyorum güzelim."

Telefonu göğsüme bastırdım. Derin bir nefes aldım.

"Teşekkür ederim."

"Rica ederim"

Tammmaamm

Sonra kendi kendime güldüm.

"Hayır. Tamam değil."

Bugün gerçekten yapacaktım. Okula girdiğimde spor salonunun önü insan kaynıyordu. Basketbol takımları çoktan hazırlanmıştı.

Bizim takım da salondaydı.

Poyraz, Kuzey, Arda, Kerem ve Oğuz.

Hepsi aynı gri eşofman takımını giymişti şaka gibiler yaa. Ben birkaç saniye olduğum yerde kaldım.

Çünkü…

Gerçekten kötü bir görüntü değildi.

Poyraz saçlarını geriye doğru atmış, üstleri çıplaktı Oğuz'u dinliyordu. Kuzey topu elinde çeviriyordu. Arda bir şey anlatıyor, Kerem gülüyordu. Oğuz ise Poyraz'abir şeyler anlatıyordu.

Ama o da oradaydı. Günlerdir görmediğim çocuk. Beni fark edince kısa bir gülümseme gönderdi. Ben de karşılık verdim.

Sonra Lavin kulağıma eğildi.

"Poyraz'a bakkk."

"Ne olmuş kii?"

Lavin Poyraz'a bakıp dudaklarını ısırdı.

"Uff… şu baklavaları yemek vardı Bengiii."

Gözlerimi büyüttüm.

"LAVİNNNN!"

Sima hemen Arda'ya baktı.

"Kıskandırmak gibi olmasın ama ben her gece yiyiyorum güzelim."

Arda kahkahayı bastı.

"Ben buradayım, haberin olsun aşkım."

Aleyna yüzünü kapattı.

"Allah'ım siz neden böylesiniz?"

Kerem hemen Aleyna'ya döndü.

"Sen de bana bakabilirsin."

"Seninle hiç uğraşamam."

"Niye?"

"Çünkü başım ağrıyor."

"Ben ağrı kesiciyim."

"Sen baş ağrısısın."

Kerem güldü.

Ben kahkaha atarken Kuzey yanıma geldi.

"Heyecanlı mısın?"

"Çok."

"Yüzünden belli zaten."

"Yardımcı ol banaaa."

"Nasıl?"

"Bir şey söyle."

Kuzey bana biraz yaklaşıp gülümsedi.

"Benim güzelim yalnız gidip kupa ile dönecek inanıyorum sana."

"Bu muydu?"

"Evet."

"Hiç yardımcı olmadı."

"Kalbin daha hızlı atmaya başladı mı?"

Başımı eğdim.

"Biraz."

"İşe yaradı."

Gülerek yanımdan ayrıldı. Ben de arkasından bakıp kendi kendime söylendim.

"Bu çocuk beni gerçekten çıldırtacak."

Sonunda yarışma başladı. Spor salonunun tribünleri doluydu. Öğrenciler bağırıyor, alkışlıyor, tezahürat yapıyordu.

İlk olarak Devils sahneye çıktı. Derin önde duruyordu. Siyah ve kırmızı üstleri vardı. Saçları sıkı toplanmıştı.

Müzik başladığında salonun havası bir anda değişti. Devils gerçekten iyiydi. Hareketleri sertti. Keskin ve özgüvenliydiler. Kalabalık alkışlıyordu.
Derin final hareketini yaptığında salon ayağa kalktı.

Kızların yanına döndüm.

"İyi."

Sima başını salladı.

"Çok iyi."

Lavin derin bir nefes aldı.

"Sıra bizde."

Ben de gözlerimi kapattım.

Bir.

İki.

Üç.

"Angels."

Müziğimiz başladı. İlk hareketle birlikte bütün korkum kayboldu.
Sanki haftalardır yaptığımız her prova bedenimde kendi kendine hareket ediyordu.

Birimiz döndü. Diğerimiz hareketi aldı.
Sonra hepimiz aynı anda yön değiştirdik. Alkış sesleri yükseldi. Ben gülümsedim. Bunu seviyordum. Gerçekten seviyordum. Dans ederken hiçbir şeyi düşünmüyordum.

Sadece müziği.

Sadece hareketi.

Sadece o anı.

Bir noktada gözüm tribünlere kaydı.
Kuzey ayağa kalkmıştı. Poyraz ve Oğuz alkışlıyordu. Arda bağırıyordu.
Kerem ellerini ağzına götürüp tezahürat yapıyordu.

Kuzey'le göz göze geldiğimizde gülümsedi.
Ve ben final hareketine onun gülümsemesiyle girdim.

Müzik kesildi. Bir saniyelik sessizlik ve sonra salon alkıştan yıkıldı. Nefes nefese birbirimize sarıldık. Lavin ağlamaya başlamıştı.

"Yaptık!"

Sima bağırdı.

"YAPTIK!"

Aleyna hepimize sarıldı.

"BAŞARDIKKKK"

Ben sadece gülüyordum. Gerçekten gülüyordum. Jüriler karar vermek için sahnenin kenarına geçtiğinde bütün salon sessizleşti.

Derin kollarını bağlamıştı. Yüzündeki ifade okunmuyordu. Jüri başkanı mikrofonu eline aldı.

"Bugün iki grup da oldukça başarılıydı."

Herkes sustu.

"Devils, güçlü koreografileri ve sahne hakimiyetleriyle gerçekten başarılı bir performans sergiledi."

Derin'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

Sonra jüri devam etti.

"Ancak bugün bir grubun senkronu, enerjisi ve sahneyle kurduğu bağ diğerinden bir adım öndeydi."

Kalbim hızlandı.

"Ve yarışmanın kazananı…"

Lavin elimi tuttu.

"Angels!"

Bir saniye boyunca hiçbir şey duymadım. Sonra çığlık attık.

"ANGELSSSS!"

Birbirimize sarıldık, sahneye çıktık.

Kupa ellerimize verildiğinde onu hep birlikte tuttuk. Gözlerim dolmuştu.
Yıllardır odamda aynanın karşısında tek başıma yaptığım danslar…
Şimdi elimde tuttuğum kupaya dönüşmüştü. Hayalim gerçekten olmuştu.

Kuzey tribünden bana bakıyordu.
Poyraz ıslık çalıyordu. Arda bağırıyordu. Kerem alkışlıyordu.
Oğuz ise gülümsüyordu. Ve Derin…

Bize bakıyordu. Ama onun yüzündeki ifade diğerlerinden çok farklıydı.

Turnuvadan sonra soyunma odasının önünde Oğuz'la karşılaştım. Bir süre ikimiz de konuşmadık.

Sonra ben sordum.

"Geçen sahile neden gelmedin?"

Oğuz başını eğdi.

"Geçmiş olsun demek için değil, gerçekten merak ettiğin için mi soruyorsun?"

"Merak ettim."

Bir süre sustu.

"Evde biraz işim çıktı."

"Önemli bir şey miydi?"

"Biraz."

Sonra bana baktı.

"Sonra da kafam pek yerinde değildi."

"İyi misin?"

"İyiyim."

Cevabı hızlıydı. Ama ardından ekledi:

"Merak etme. Seninle ilgili değildi."

Başımı salladım.

"Ben zaten öyle düşünmemiştim."

Oğuz hafifçe gülümsedi.

"İyi."

Sonra kupa tarafına baktı.

"Bu arada tebrik ederim."

"Sağ ol."

"Gerçekten iyiydiniz."

"Sen izledin mi hepsini?"

"Sonuna kadar izledim."

"Demek ki hepsini."

"Evet."

Kısa bir sessizlik oldu. Sonra Oğuz ekledi:

"Bir şeyi gerçekten istediğinde nasıl değiştiğini gördüm. Başarıların daim olsun Bengi"

Ne diyeceğimi bilemedim.

"Teşekkür ederim."

Oğuz başını sallayıp erkeklerin yanına döndü. Ben ise arkasından birkaç saniye baktım.

Oğuz'un neden sahile gelmediği konusunda tam bir cevap alamamıştım. Ama belli ki anlatmadığı başka bir şey vardı.

Akşam eve geldiğimde kupa odamın masasının üzerindeydi. Yanına oturdum. Telefonumu açtım. Kuzey'den mesaj vardı.

"Bugün çok güzeldin. Söylemek istedim."

Gülümsedim.

"Teşekkür ederim."

"Dans ederken seni izlemeyi unutmuşum bir an."

"Nasıl yani?"

"Bir ara sadece sana baktığımı fark ettim."

Yastığı kucağıma aldım.

"Abartıyorsun Kuzey."

"Hayır Bengi."

Sonra bir mesaj daha geldi.

"Yarın görüşürüz güzelim. İyi geceler seni seviyorum."

Tam cevap yazacakken başka bir bildirim geldi.

Ama bu kez Kuzey değildi.

Derin Soylu. Mesajı açtım aslında uzun değildi. Ama okudukça yüzümdeki gülümseme kayboldu.

"Kupayı hayalimden almış olabilirsin.
Ama ben de senin elindeki en değerli şeyi alacağım.
Beklemede kal, Bengi Rüya Dinçer."

Telefonu elimde tutup uzun süre ekrana baktım. Ne demek istediğini anlamamıştım.

Hangi şeyi?

Ne alacaktı?

Ve neden özellikle beni seçmişti?

Bir an sonra telefonu kapattım. Ama içimdeki huzursuzluk geçmedi.
Çünkü Derin Soylu'nun mesajında beni asıl korkutan şey tehdit değildi.

Ne alacağını bilemememdi.

Ve o gece ilk kez…

Kazandığımız kupanın sevincinin yanında başka bir şey hissettim.

Sanki birileri, hayatımdaki güzel şeylere uzaktan bakıp sırasını bekliyordu.