8-Bir Şarkının İçinde

Telefonumun alarmı üçüncü kez çaldığında gözlerimi açtım. Tavana baktım. Sonra telefonu bulmak için elimle yatağın üzerinde birkaç saniye gezindim. Sonunda telefonu yastığın altında buldum.

08.12.

"Hayır."

Yorganı başıma çektim.

"Bugün okula gitmeyeceğim."

Üç saniye sonra kapım açıldı.

"Bengi Rüya!"

Yorganı biraz daha başıma çektim.

"Ben yokummm."

Annem kapının önünde durup birkaç saniye sessiz kaldı.

"Senin odanda senden başka kimse yok, farkındasın değil mi Bengi?"

"Belki ruhum burada değildir anneee."

"Ruhun okula gitse yeter kızım."

Yorgan bir anda üzerimden çekildi.

"Anneeee!"

"Giyin. Kahvaltı hazır hadi öğlen oldu."

Kapı kapandı.

Ben yatağın içinde doğrulup saçlarımı yüzümden çektim. Bazı sabahlar insanın güne başlamak için hiçbir sebebi olmazdı. Benim sebebimse genelde sonradan ortaya çıkıyordu.

Mesela bugün. Okulda beni neyin beklediğini bilmiyordum. Ve belki de güzel olan tam olarak buydu.

Okula girdiğimde daha ilk koridorda Lavin'i gördüm. Elinde telefonuyla bana doğru koşuyordu.

"Bengiii!"

"Ne oldu?"

"Çok önemli bir şey var."

"Ne?"

"Turnuva."

"Ne turnuvası?"

"Bunu bilmiyor musun?"

"Hayır."

Lavin kolumdan tuttu.

"Gel."

Beni koridorun sonuna kadar sürükledi. Sima, Aleyna ve birkaç kız daha oradaydı. Sima'nın elinde bir kâğıt vardı.

"Bak."

Kâğıdı aldım.

OKULLAR ARASI BASKETBOL TURNUVASI.

Altında da bir sürü yazı vardı. Ama bir satır gözümde takılı kaldı. Her okuldan iki ayrı kız grubu ponpon/dans ekibi olarak sahne alacaktır.

"Bir dakika."

Kâğıdı biraz daha yaklaştırdım.

"Dans mı?"

Aleyna hemen araya girdi.

"Evettt!"

Sima heyecanla devam etti.

"Turnuva boyunca iki kız grubu sahne alacak. Jüri değerlendirecek. Daha yüksek puan alan grup okulun dans kulübüne doğrudan katılma hakkı kazanacak."

Kâğıdı elimden düşürecektim.

"Dans kulübü mü?"

Lavin başını salladı.

"Dans kulübüüü."

Bir an hiçbir şey söylemedim. Sonra içimden bir çığlık koptu. Dans etmek benim çocukluğumdan beri istediğim şeydi.

Küçükken odama kapanıp müzik açar, aynanın karşısında saatlerce dans ederdim. Kimse görmesin diye kapıyı kilitlerdim. Sonra büyüdükçe bunu daha az yapmaya başladım.

Ama hayalim hiç gitmemişti. Sadece bir köşede bekliyordu. Şimdi önümdeydi. Sima omzuma vurdu.

"Bengi?"

"Ben katılmak istiyorum."

Lavin gülümsedi.

"Biliyorum."

"Hayır, ciddi söylüyorum. Çok istiyorum."

Aleyna kıkırdadı.

"Yüzünden belli zaten."

Tam o sırada arkamızdan bir kızın sesi geldi.

"Bu kadar heyecanlanmanız biraz erken değil mi?"

Hepimiz döndük.
Derin Soylu.

Okulda onu tanımayan neredeyse yoktu. Ailesi şehirde oldukça tanınan, varlıklı bir aileydi. Derin de bunu hiçbir zaman saklama ihtiyacı hissetmeyen, kendine güveni yüksek bir kızdı.

Yanında üç kız daha vardı. Derin elindeki kâğıda baktı.

"İki grup olacakmış."

Lavin kollarını bağladı.

"Fark ettik Derin."

Derin bana baktı.

"Sen de katılacak mısın?"

"Katılacağım."

Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme oluştu.

"Öyleyse rakip olduk desene."

Ben de gülümsedim.

"Öyle görünüyor evet."

Derin başını hafifçe eğdi.

"İyi olan kazansın."

"Kesinlikle."

Derin uzaklaştı.

Aleyna bana baktı.

"Bu kızla kavga etmeyecek miyiz?"

"Gerek var mı?"

"Yok."

Sima güldü.

"Sen zaten dans ederken kavga edersin."

Gülmeye başladık. O sırada aklıma bir şey geldi.

"Kaç kişi olmamız gerekiyor?"

Lavin kâğıdı tekrar okudu.

"On bir."

Hepimiz birbirimize baktık. Sonra Sima parmaklarıyla saymaya başladı.

"Ben."

"Lavin."

"Aleyna."

"Sen."

Sonra çevremizdeki kızlardan birkaçını çağırdık. Sonunda on bir kişi olduk. On bir kız on bir farklı karakter ve aynı hayal.

Benim içinse bu sadece bir yarışma değildi. Belki de yıllardır içimde sakladığım bir şeyin ilk kez gerçek olma ihtimaliydi.

Dersler boyunca aklım dans provasıyla meşguldü. Defterimin kenarına durmadan küçük figürler çiziyordum. Bir ara öğretmen bana baktı.

"Bengi, tahtaya bakıyoruz."

Başımı kaldırdım.

"Evet hocam."

Yanımdaki Lavin fısıldadı.

"Tahtaya değil, kupamıza bakıyoruz hoccaammm."

Gülmemek için dudaklarımı ısırdım. Teneffüste telefonumu çıkardığımda yeni bir mesaj gördüm.

Kuzey

"Bugün neden bu kadar sessizsin?"

Gülümsedim.

Ben

"Sessiz miyim?"

Cevap hemen geldi.

"Normalde teneffüste en az üç kişiye bağırıyorsun sesin bizim kata kadar geliyor."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ben kimseye bağırmıyorum."

"Geçen hafta Kerem'e 'çekil önümden' diye bağırdın."

"Çünkü önümde duruyordu."

"İşte."

"Sen benimle dalga mı geçiyorsun?"

"Biraz."

Telefonun başında istemsizce gülümsedim.

"Dans yarışmasına katılıyorum."

Bir süre yazıyor göründü.

Sonra:

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Dans etmeyi sevdiğini biliyordum."

"Benim hakkımda bunları nereden biliyorsun?"

"Bilmem gerekenleri biliyorum."

Kalbim yine saçma sapan hızlandı. Ardından yeni mesaj geldi.

"Başaracaksın, güzelim."

Telefonu göğsüme bastırdım. Allah'ımmm. Bir insan sadece iki kelimeyle neden bu kadar mutlu edebilirdi?

Akşam eve geldiğimde çantamı yatağın üzerine atıp direkt aynanın karşısına geçtim. Müziği açtım.

Bir süre tek başıma dans ettim. Sonra kızlarla görüntülü arama yaptık. Hepimiz farklı yerlerde hareketleri çalışıyorduk. Aleyna bir anda yanlış yöne döndü.

"Ben sola gidiyorum nedennn?"

Sima kahkaha attı.

"Çünkü sağa gitmen gerekiyordu saalakkk."

"Bende onu biliyorum."

Lavin güldü.

"Hiç bilmiyorsun canım."

"Susunnn."

Bir saat boyunca çalıştık. Yanlış yaptık. Güldük. Baştan aldık. Tekrar yanlış yaptık. Ama hiçbiri umurumuzda değildi. Çünkü eğleniyorduk.

Ve o gece bir mesaj daha geldi.

Kuzey...

"Yarın seni dans ederken görebilir miyim?"

"Hayır."

"Niye?"

"Çünkü utanırım."

"Ben izlerken mi?"

"Evet."

"Ben sana gülmem."

"Ya gülersen?"

"Sen dans ederken sana bakmaktan başka bir şey yapamam güzelim."

Ekrana birkaç saniye baktım.

Sonra yüzümü yastığa gömdüm.

"Bu çocuk beni öldürecek."

Birkaç gün sonra turnuva hazırlıkları iyice hızlandı. Okulun spor salonunda iki farklı alan belirlenmişti.
Biz bir tarafta çalışıyorduk.
Derin ve ekibi diğer tarafta.
Bazen göz göze geliyorduk.

Ama henüz aramızda gerçek bir sorun yoktu. Sadece tatlı bir rekabet vardı.
Derin bir ara yanımıza gelip müziğimizi dinledi.

"Şarkı seçiminiz güzel."

Şaşırdım.

"Teşekkürler."

"Ben de sizin grubun iyi olmasını isterim."

Aleyna hemen bana baktı. Derin devam etti.

"Çünkü kolay kazanırsam eğlencesi kalmaz."

Kaşımı kaldırdım.

"Kolay kazanacağını kim söyledi?"

Derin güldü.

"Kimse bence benim söylemem yeterli."

Sonra arkasını dönüp gitti. Sima bana baktı.

"Bu kız kendini ne sanıyor aq."

Güldüm.

"Yenileceği için üzülüyorum yazık boş verin."

Akşam olduğunda hepimiz sahile gitmeye karar verdik. Ama bu sefer yüzmeye değil. Manifest konseri vardııı.

Lidya, Mina, Esin, Hilal, Sueda ve Zeyneppp.

Kızların konuşmasını duyduğumuz andan beri hepimiz heyecanlıydık.
Sahne alanına geldiğimizde kalabalık çoktan oluşmuştu. Müzik uzaktan duyuluyordu. Işıklar gökyüzünü boyuyordu.

Lavin koluma girdi.

"Ben şu an gerçekten çok mutluyum."

"Ben deee."

Sima Arda'nın elini tuttu.

"Kaybolursam beni bul."

Arda güldü.

"Sen zaten beni salmazsın."

"Doğru."

Aleyna araya girdi.

"Romantikleşmeyin."

Kerem hemen ona baktı.

"Sen kıskandın."

"Ne alaka?"

"Kesin kıskandın."

"Kerem, beş saniye susabilir misin?"

"Hayır."

"Harika."

Müzik yükseldi.

Kalabalık bir anda hareketlendi. Sahneye çıktıklarında hepimiz bağırmaya başladık. Lidya, Mina, Esin, Hilal, Sueda ve Zeynep'in enerjisi bütün alanı sardı. Hepsi mükemmeldi.
Ben dansları izlerken aklıma turnuva geldi.

Bir gün…
Belki biz de böyle bir sahnede olabilirdik. Müziğin içinde. Işıkların altında. Korkmadan. Tam o sırada telefonum titredi.

Kuzey...

"Konserde misiniz?"

"Evet."

"Çok eğleniyor musun?"

"Çok."

"Ben yokum diye mi?"

Gülümsedim.

"Sen olsaydın daha mı güzel olacaktı?"

Cevabı birkaç saniye sonra geldi.

"Kesinlikle."

Kalbim yine hızlandı.

Kuzey yazmaya devam etti.

"Sen de çok rahat konuşuyorsun."

"Mesajda rahatım."

"Yanımda niye değilsin?"

"Çünkü seni görünce ne söyleyeceğimi unutuyorum."

Telefonu kapatıp birkaç saniye sahneye baktım.

Sonra tekrar açtım.

"Ben de."

"Ne"

"Ben de seni görünce ne söyleyeceğimi unutuyorum Bengi."

Mesajı gönderdikten sonra telefonu kilitledim.

Yüzüm yanıyordu.

Lavin bana baktı.

"Ne oldu?"

"Hiç."

"Niye sırıtıyorsun?"

"Dansçıları izliyorum işte kızlar mükemmel."

Lavin gözlerini kıstı.

"Yalan."

Gülerek omzuna yaslandım.
Müzik devam ederken bir an için her şey o kadar güzeldi ki…

Okul.

Arkadaşlarım.

Dans hayalim.

Sahne ışıkları.

Ve telefonumun ekranında duran birkaç kelime.

Bazen insanın hayatında büyük değişiklikler büyük olaylarla başlamıyordu. Bazen bir yarışmayla başlıyordu. Bazen bir şarkıyla.
Bazen de gece yarısı gelen tek bir mesajla. Konserin ortasında Lavin birden yanıma eğildi.

"Bengi."

"Ne?"

"Oğuz'u gördün mü?"

Başımı kaldırdım.

"Hayır."

"Ben de göremedim."

Bir an düşündüm. Geçen sahil akşamını hatırladım. Lavin, Oğuz'un geleceğini söylemişti. Ama gelmemişti. O zaman önemsememiştim. Şimdi ise aklıma takılmıştı. Neden gelmemişti?

Telefonumu çıkardım. Grup sohbetine baktım. Oğuz oradaydı. Ama günlerdir pek konuşmamıştı. Parmağım mesaj kutusunun üzerinde kaldı.

"Bir şey mi olmuştu?"

Bilmiyordum. Ve nedense ilk kez bunu gerçekten merak ediyordum. Sahnedeki müzik yükselirken gözlerimi tekrar kalabalığa çevirdim.

O neredeydi henüz bilmiyordum.

Öğrendiğimde ise onun sadece bir arkadaş grubuna sonradan katılan çocuk olmadığını anlayacaktım.