bölüm 8

Asansörün açılan kapısıyla birlikte Arya anında irkildi. Gözlerindeki yaşı elinin tersiyle hızla silip başını dikleştirdi; sadece saniyeler içinde o kırılgan, acı çeken kız gitmiş, yerine yine o dokunulmaz ve soğuk yabancı yerleşmişti. Asansörden çıkan hasta bakıcıya tek bir bakış bile atmadan hızlı adımlarla koridoru terk etti.
Sütunun arkasındaki Barın ise nefesini tutarak Arya’nın peşinden hastane çıkışına yöneldi.
Hastanenin otomatik cam kapıları açıldığında serin gece havası ikisinin de yüzüne çarptı. Arya, bahçedeki ulu çınarın altındaki loş alana geçtiği an cebinden paketini çıkardı. Çakmağın sarı alevi yüzünün sert hatlarını bir anlığına aydınlattı; sigarayı yaktı, ciğerlerini dolduran o zehirden derin bir nefes çekip dumanı yavaşça karanlık gökyüzüne doğru bıraktı. Omuzları hala gergindi ama az önceki gözyaşlarının izini tamamen silmişti.
Birkaç metre geride, hastane bahçesinin çalılıkları ardında gizlenen Barın ise içindeki yangınla baş başaydı. Arya'nın bu yalnız savaşına şahit olmak içini yakıyordu.
Arya sigarasını yere atıp botunun ucuyla ezdikten sonra hastane bahçesinden çıkıp caddeye doğru yürümeye başladı. Sokak lambalarının sarı ışıkları altında tek başına ilerliyordu. Tam ana caddeye bağlanan sokağın başına vardığında, gecenin sessizliğini yırtan gürültülü bir motor sesi duyuldu.
Siyah, mat kaplamalı spor bir motosiklet hızla gelip Arya’nın tam önünde fren yaptı. Lastiklerin asfalttan çıkardığı tiz ses sokakta yankılandı.
Motorun üzerindeki kişi kaskını çıkarmadı; yalnızca vizörünü yukarı kaldırdı. Bu kişi Karahan Lisesi’nin o şımarık, üniformalı çete üyelerine hiç benzemiyordu. Daha olgun, deri ceketli, tekinsiz ama sanki Arya’nın tam olarak ne yaptığını bilen biriydi.
Sürücü elini motordan çekip Arya’ya uzattı ve alçak sesle bir şeyler söyledi. Arya hiç tereddüt etmedi; yüzünde ne bir korku ne de yabancılık vardı. Başını hafifçe sallayarak motorun arkasına asılı duran yedek kaskı eline aldı ve başına geçirdi. Aralarındaki o rahat, sorgusuz sualsiz güven havası uzaktan bile açıkça seziliyordu.
Arya motorun arkasına bindi, ellerini sürücünün beline doladı ve motosiklet karanlığı yırtan bir egzoz patlamasıyla hızla gözden kayboldu.
Kaldırımın kenarındaki gölgede öylece donup kalan Barın’ın kanı beynine sıçradı. Yumruklarını öyle bir sıktı ki parmak boğumları bembeyaz kesildi.
Kimdi bu adam?
Okuldan değildi, çeteden değildi... Arya ona nasıl bu kadar koşulsuz güvenebiliyordu? Çocuğun beline sarıldığı o an, Barın’ın göğsünün tam ortasına kızgın bir demir gibi saplanmıştı. İçini kavuran o gizem ve merak duygusu, yerini kontrol edemediği, boğucu ve yakıcı bir kıskançlığa bırakmıştı.
Barın, motorun kaybolduğu boş caddeye bakarken kendi kendine fısıldadı: "Benden sakladığın başka ne var Arya? O adam kim?"