bölüm 10

Karan’ın yanından ayrıldığında gece yarısını çoktan geçmişti. Şehrin sokakları derin bir uykuya dalmış, sokak lambalarının cılız sarı ışığı kaldırımlara soluk gölgeler düşürüyordu. Arya ceketinin fermuarını boğazına kadar çekti, ellerini ceplerine sokarak adımlarını hızlandırdı. Zihninde Karan’ın bahsettiği o spor kulübü arması, Rüzgâr’ın o günkü soğukkanlı halleri ve Ece’nin monitörden gelen ritmik sesleri yankılanıp duruyordu.
Evinin bulunduğu sokağın köşesini döndüğü an, adımları birdenbire yavaşladı.
Sokağın başındaki elektrik direğinin gölgesinde bir karaltı vardı. Barın oradaydı; kollarını göğsünde kavuşturmuş, sırtını direğe yaslamış halde bekliyordu. Evlerinin arasında sadece birkaç sokaklık mesafe vardı; çocukken bu kaldırımlarda binlerce kez birlikte koşmuş, birbirlerini evlerine bırakmışlardı. Fakat bu gece, aralarındaki o birkaç metrelik mesafe bir uçurum kadar derin ve tekinsiz görünüyordu.
Arya’nın kalbi göğüs kafesine sertçe çarptı. Bir an için dönüp başka bir yoldan gitmeyi düşündü ama bunun bir kaçış olacağını, şüphe uyandıracağını biliyordu. Yüzündeki bütün yumuşaklığı saniyeler içinde sildi; çenesini dikleştirdi, gözlerine o soğuk, mesafeli zırhını yeniden kuşandı.
Barın, Arya’nın yaklaştığını görünce yaslandığı direkten doğruldu. İçinde kabaran o kıskançlığı, motorlu adamın kim olduğunu sorma isteğini, hastanede dinlediği o can yakıcı konuşmanın ağırlığını büyük bir gayretle bastırdı. Arya’nın bu sırrı tek başına taşımak için kendini paraladığını biliyordu; tek bir açık verirse kızın bütün duvarları kapanır, onu hayatından tamamen kazıyıp atardı.
"Beni mi takip ediyorsun sen?" dedi Arya, tam Barın’ın iki adım önünde durarak. Sesi sokaktaki ayaz kadar keskindi. "Okulda söylediklerim yetmedi sanıyordum. Yoksa laftan anlamayan o tiplerden misin?"
Barın gözlerini onun gözlerinden bir an bile ayırmadı. Yüzündeki o sahte sertliği, gözbebeklerinin derinlerinde titreyen o gizli yorgunluğu artık görebiliyordu.
"Evimin yolu burası Arya," dedi Barın, ses tonunu şaşırtıcı derecede sakin tutarak. "Eski mahalleye dönerken yolum buradan geçiyor, unuttun mu?"
Arya’nın bakışlarında anlık bir kırılma oldu ama dudaklarındaki alaycı tebessüm hemen devreye girdi. "Eskiye dair hiçbir şeyi hatırlamıyorum. Senin de unutsan iyi edeceğin gibi. Ne o, yeni okulun düzeni mi seni korkuttu? İlk günden peşimde dolaşmaya başladın."
"Korkmadım," dedi Barın, bir adım öne çıkarak. "Sadece... Bir yıl boyunca tek bir kelime etmeden yok oldun. Öldün mü, kaldın mı bilmeden her gün kapının önünden geçtim. Şimdi karşıma çıkmış, okulun en berbat tipleriyle aynı masada oturuyorsun. Kulağıma 'Arya artık yok' diyorsun ama şu an tam karşımda duruyorsun."
Arya derin, titrek bir nefes aldı; tırnaklarını ceplerinin astarına öyle bir geçirdi ki kumaş neredeyse yırtılacaktı. Barın’ın bu samimi, geçmiş kokan bakışlarına dayanmak onun için bir işkenceydi.
"Karşında duran kişi senin çocukluk arkadaşın değil Barın," dedi, sesindeki tonu bilerek acımasızlaştırdı. "İnsanlar değişir. Bazıları büyür, bazıları güçlenir. Ben kurban olmayı değil, yönetmeyi seçtim. O yüzden o eski mahalle günlerini, o saçma sapan çocuk masallarını kafandan sil. Yarın o okulda karşıma çıkıp bana aynı şekilde seslenirsen... Seni koruyacak bir arkadaş bulamazsın karşında. Çetenin önüne ilk atacağım kişi sen olursun. Anladın mı beni?"
Arya lafını bitirir bitirmez Barın’ın yanından sertçe sıyrılıp geçti.
Barın arkasından uzanıp kolunu tutmadı. Sadece arkasından, gecenin sessizliğini yaran dingin ve kararlı bir sesle seslendi:
"İstediğin kadar o maskeyi tak Arya. İstediğin kadar yabancıymış gibi davran. Ben kiminle büyüdüğümü, senin kalbinin gerçekte kime ait olduğunu çok iyi biliyorum. Ve sen ne kadar inkâr edersen et, o canavarların seni yutmasına izin vermeyeceğim."
Arya’nın adımları bir anlığına duraksadı. Sırtı Barın’a dönüktü; dişlerini sıktı, gözlerine dolan yaşları karanlığa emanet ederek tek kelime etmeden kapıyı açıp apartmanın karanlığına sığındı.