bölüm 11

Apartmanın merdivenlerini nasıl çıktığını, anahtarı kilide nasıl soktuğunu bile hatırlamıyordu. Arya evin kapısını arkasından kapattığı an, saatlerdir yüzüne çivilediği o taş gibi maske bir anda çatlayıp parçalandı.
Parmak uçlarında odasına kadar koştu. Kapıyı ardına kadar çarpıp kilitlediği saniye, boğazında biriken o zehirli çığlık serbest kaldı.
Barın’ın sokaktaki o dingin, inanmış sesi beyninin içinde yankılanıp duruyordu:
“Ben kiminle büyüdüğümü çok iyi biliyorum... O canavarların seni yutmasına izin vermeyeceğim.”
"Sus!" diye haykırdı Arya kendi kendine, iki eliyle saçlarına yapışarak. "Sus artık, bilmiyorsun!"
Göğsünü yırtarcasına bir feryat koptu dudaklarından. Masanın üzerindeki kitapları, kalemliği bir hamlede yere fırlattı. Plastik ve kâğıtlar odaya saçıldı; ardından makyaj masasının üzerindeki parfüm şişesini alıp duvara savurdu. Şişe tuzla buz olurken etrafa keskin, tekinsiz bir koku yayıldı. Duvardaki panoya, Ece ile çocukken çektirdikleri o gülen fotoğraflara baktıkça nefesi kesiliyor, hıçkırıkları odayı dövüyordu.
"Ben yapamıyorum..." diye fısıldadı boğuk bir sesle, gardırobun kapağını yumruklarken. "Yoruldum... Her gün onların yüzüne gülmekten, o zehri solumaktan nefret ediyorum!"
Odanın kilitli kapısı şiddetle sarsıldı.
"Arya! Bebeğim, aç kapıyı ne olursun!" Annesinin dehşet dolu sesi kapının ardından titriyordu. Hemen ardından kilide bir anahtar sokuldu; kapı hızla açıldı ve içeriye önce annesi, ardından nefes nefese kalmış babası girdi.
Odanın ortasında, kırık dökük eşyaların arasında dizlerinin üzerine çökmüş, titreyerek ağlayan kızlarını gördüklerinde ikisinin de içi parçalandı.
Annesi tereddüt etmeden yere, kırıkların arasına diz çöktü. Arya’yı kollarının arasına alıp göğsüne bastırdı. Arya ilk başta kaskatı kesilip itmeye çalışsa da annesinin o sıcak kokusunu içine çektiği an kendini tamamen bıraktı; küçük bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra annesinin omzuna gömüldü.
Babası da yanlarına çömelip koca elleriyle Arya’nın titreyen sırtını, darmadağın olmuş saçlarını okşamaya başladı.
İkisi de Arya’ya tek bir hesap sormadı. "Bu gürültü ne, neden bu haldesin?" demediler. Çünkü kızlarının son altı aydır neyin içinde çırpındığını, teyzesinin emaneti olan Ece için nasıl bir cehennemin içine kendi ayaklarıyla yürüdüğünü çok iyi biliyorlardı.
Ece o hastane odasında canıyla cebelleşirken, adaletin kapıları onların yüzüne birer birer kapanmıştı. Polislerin "yetersiz delil" deyip kapattığı o dosyayı Arya’nın tek başına sırtlandığını, her sabah o liseye giderken aslında kendi masumiyetini bir giyotine yatırdığını biliyorlardı. Ne kadar yalvarsalar da Arya’yı bu yoldan döndürememişlerdi; çünkü Arya durursa Ece’nin hakkının tamamen kaybolacağını haykırmıştı.
"Geçecek güzelim, geçecek..." diye fısıldadı annesi, kendi gözyaşları Arya’nın saçlarına damlarken. "Bırak artık bu savaşı. Canın çok yanıyor, görüyorum. Bitir bu oyunu, yalvarırım."
Arya başını annesinin omzundan güçlükle kaldırdı. Gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüştü; dudakları titriyordu ama o bakışların ardındaki acı, bir kez daha o korkunç kararlılıkla birleşti. Babasının ellerine tutundu.
"Bırakamam anne," dedi Arya, sesi hıçkırıkların arasında kesilse de taş gibi sertti. "Bırakırsam o çatıda olanlar unutulacak. Rüzgâr ve o arkasındakiler gülerek hayatlarına devam edecek. Ece ise... Ece orada nefes alamıyor."
Babasının gözleri doldu, kızının alnına uzun, kahredici bir öpücük kondurdu. "Seni kaybetmekten korkuyoruz Arya. O canavarlar senin canını alamaz belki ama ruhunu tüketiyorlar."
Arya yavaşça burnunu çekti, yerdeki kırık cam parçasına çarpan gözlerini kapattı. Zihninde bu kez Barın’ın o karanlık sokaktaki bekleyişi canlandı.
İçinden fısıldadı: "Ruhum çoktan gitti baba... Yeter ki geride kalanlar kurtulsun."