Bölüm 5

Meriç oturduğu bankta öne doğru eğildi, sesini rüzgârın bile duyamayacağı bir fısıltıya indirdi:
"Geçen senenin son ayıydı... 9. sınıfların bittiği, yaz tatiline bir hafta kala. Bu okulda Ece adında bir kız vardı. Kendi halinde, sessiz, kimseye zararı dokunmayan biriydi. O zamanlar çetenin başında Rüzgâr ve onun ekibi vardı. Ece’yi günlerce hedef aldılar. En sonunda bir cuma akşamı... Kızın çatı katındaki eski havalandırma boşluğundan düştüğünü söylediler."
Barın’ın göğsüne balyoz inmiş gibi oldu. "Düştü mü?"
"Resmi kayıtlara 'dikkatsizlik sonucu kaza' diye geçirdiler. Ama herkes biliyor ki o kız oradan atıldı ya da itildi. Ece aylardır hastanede yoğun bakımda, bitkisel hayatta. Ailesi perişan oldu, Rüzgâr’ın arkasındaki güçler ise olayın üstünü kapatıp dosyayı rafa kaldırdı." Meriç acı bir tebessümle devam etti: "Sonra ne oldu biliyor musun? İkinci dönemin başında birdenbire Arya denen bu kız peydah oldu."
Barın nefesini tuttu.
"Kimse nereden geldiğini, ailesini ya da geçmişini bilmiyor. Okulda kimsesi yok. İlk gün Rüzgâr onu sıkıştırmaya kalktı ama Arya tek bir adım bile geri çekilmedi. Gözünü kırpmadan Rüzgâr’ın boğazına kırık bir cam parçasını dayadı. O günden sonra çetenin içine bir virüs gibi sızdı. Onların yaptığı her kirli işte bir adım öne geçti, okul yönetiminin açıklarını topladı ve birkaç ay içinde Rüzgâr’ı gölgede bırakıp masanın başına kendisi oturdu. Şimdi herkes ona itaat ediyor çünkü herkes onu doğuştan bir canavar, acımasız bir psikopat sanıyor."
Barın banktan yavaşça ayağa kalktı. Şakakları zonkluyordu.
Kimse bilmiyordu.
Okuldaki hiç kimse, Ece ile Arya’nın teyze çocukları olduğunu, kardeş gibi büyüdüklerini bilmiyordu. Arya soyadından geçmişine kadar her şeyi gizlemiş, Ece’nin katilini bulabilmek için o canavarların arasına sıradan, acımasız bir yabancı kılığında sızmıştı. Taktığı o soğuk, ürkütücü maske; sırrını koruyan tek kalkandı.
Ve Barın o gün sınıfa girip "Arya!" diye bağırdığında, kızın kulağına fısıldadığı o söz şimdi yerine oturuyordu: Arya artık yok.
Kız, Ece’nin intikamını alana kadar eski kimliğini tamamen gömmüştü. Eğer biri onun Ece’yle bağını öğrenirse, ya da Barın’la olan çocukluk geçmişi ortaya çıkarsa bütün planı yerle bir olur, canavarlar onu bir saniye bile yaşatmazdı.
"Barın, beni dinliyor musun?" Meriç kolundan tuttu. "Arya kimsenin gözünün yaşına bakmaz. Yanına bile yaklaşma, seni harcar."
Barın yumruklarını ceplerinde sıktı. Gözlerini okulun ufkuna dikti.
"Yanılıyorsun Meriç," dedi Barın içinden. "O bir canavar değil... O sadece tek başına bir savaşın ortasında."
Barın artık gerçeği biliyordu: Arya'yı kurtarmak istiyorsa, önce onun bu sırrını herkesten, hatta çetenin ta kendisinden bile daha sıkı korumak zorundaydı.