bölüm 7

Hastanenin koridorları, dışarıdaki sokaklardan bile daha soğuk ve ıssızdı. Ağır dezenfektan kokusu havadaki boğucu gerilime karışıyor, sadece birkaç adımda bir duvara monte edilmiş monitörlerin ritmik bip sesleri duyuluyordu.
Arya, yoğun bakım ünitesinin önüne geldiğinde durdu.
Bölüme girmesi yasaktı; sadece kalın, ses geçirmez camın ardından bakabiliyordu. Üzerindeki o sert okul ceketini çıkarmış, kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Camın arkasındaki yatakta; kollarına serumlar takılı, ağzındaki solunum cihazının ritmine mahkûm, bembeyaz bir çehreyle Ece yatıyordu.
Birkaç metre geride, koridorun gölgesinde kalan yangın tüpünün ve sütunun ardında ise Barın vardı. Parktan çıktığı andan beri Arya’yı nefes aldırmadan, gölge gibi takip etmişti. Arya’nın nereye gittiğini, o sert kabuğun ardında ne sakladığını kendi gözleriyle görmek zorundaydı. Şimdi karşısında duran manzarayı izlerken kalbi parçalanıyordu.
Arya iki elini birden camın soğuk yüzeyine dayadı.
Okuldaki o kibirli, meydan okuyan, gözlerinden kıvılcımlar saçan çete liderinden eser kalmamıştı. Başını hafifçe cama yasladı. Omuzları çöktü; dudakları titremeye başladı ve gözlerinden iki damla yaş sessizce süzülüp çenesine doğru aktı.
"Bugün yine geldim Ece," diye fısıldadı Arya. Sesi o kadar çatallı ve kırıktı ki Barın’ın boğazına bir yumru oturdu. "Beni duyuyorsun, biliyorum. Ne olur biraz daha diren."
Derin, titrek bir nefes aldı; tırnaklarını camın pürüzsüz yüzeyine bastırdı.
"Çok az kaldı kardeşim," dedi, bu kez sesine bastırmaya çalıştığı bir öfke ve çaresizlik karışmıştı. "O çatıda sana kimin dokunduğunu, seni o karanlığa kimin ittiğini bulmama çok az kaldı. Onların arasına girdim... Masalarına oturdum, nefes aldıkları havayı soluyorum. Bana inanıyorlar, benden korkuyorlar. Kimse benim kim olduğumu bilmiyor."
Arya başını iki yana salladı, gözyaşları camın üzerinde buğulu izler bıraktı:
"Bazen aynaya baktığımda kendimden nefret ediyorum Ece. İçtiğim o zehirden, söylediğim yalanlardan, insanlara attığım o soğuk bakışlardan tiksiniyorum. Ama başka yol yoktu. Adaletin sustuğu yerde ben konuşmak zorundaydım... Seni o hale getiren her kimse, ona aynı cehennemi yaşatmadan bu okuldan tek bir adım bile atmayacağım. Yemin ederim."
Gölgenin ardındaki Barın, yumruklarını cebinde öyle bir sıktı ki tırnakları derisini delip geçti.
Arya'nın o buz tutmuş maskesi ilk kez Barın’ın gözleri önünde paramparça olmuştu. Karşısında bir canavar değil; kardeşinin intikamı uğruna kendi ruhunu ateşe atmış, yapayalnız bir kız çocuğu duruyordu.
Barın bir adım öne çıkıp o camın kenarında Arya’ya sarılmak, "Yalnız değilsin, ben buradayım" diye haykırmak istedi. Fakat tam adımını atacağı sırada, koridorun sonundaki asansörün metal kapısı tiz bir sesle iki yana açıldı.