Sessiz Duvarlar Arasında

​Ertesi günün sabahı, konağın o devasa avlusuna düşen ilk güneş ışığı bile aralarındaki buzları eritmeye yetmemişti. Zerya, odanın balkonuna çıkmış, Mardin’in taş sokaklarında koşturan insanları izlerken içindeki o sıkıntıyı atmaya çalışıyordu. Üzerindeki o gururlu duruş, dışarıdan bakanlara ne kadar güçlü olduğunu gösterse de, içeride kopan fırtınaların tek şahidi kendisiydi.
​O sırada kapı aralandı ve içeri Miran girdi. Elindeki kahve fincanıyla kadının arkasında durdu, gözlerini Zerya’nın sırtına dikti. Sesi her zamankinden daha sakin ama bir o kadar da mesafeli çıkıyordu:
— "Kahvaltı sofrası hazır. Aşağıda ailenin karşısında sürekli bu dik kafalı hallerini sergileyeceksen, bugünkü misafirlere şimdiden sabır dileyeyim."
​Zerya başını hafifçe omzunun üzerinden çevirdi. Gözlerindeki o keskin parıltı hiç sönmemişti; aksine karşısındaki adama bakarken daha da hırslanıyordu:
— "Benim kimin karşısında nasıl davranacağımı öğretecek son kişi sensin, Miran. O sofraya ineceksem kendi kurallarım için inerim, senin o baskıcı kurallarını tatmin etmek için değil!"
​Miran bardağı masaya sertçe bırakıp adeta bir leopardin hızıyla Zerya’ya yaklaştı. Aralarındaki mesafeyi sıfıra indirirken sesi bu kez fısıltı gibi ama tehditkârdı:
— "Sen hala oyun oynadığını sanıyorsun, değil mi Zerya? Bu evde benimle inatlaşmanın bedelini her geçen dakika daha ağır ödeyeceksin. O yüzden o tatlı maskeni takın ve aşağıda huzurlu bir eş gibi davran."
​Zerya, adamın bu yakınlığına boyun eğmek bir yana, çenesini daha da yukarı kaldırarak meydan okudu:
— "Maske takmak benim doğamda yok, Miran Bey! Ne hissediyorsam o! Zorla getirdiğiniz bu masada oynamamı beklemeyin!"
​İkisi arasındaki bu nefes kesen düello, daha uzun süre kapalı kapılar ardında fırtınalar koparacağının açık bir kanıtıydı. Ne nefretleri dinmeye niyetliydi ne de birbirlerinden gözlerini kaçırabiliyorlardı...