Avludaki Gözler

​Konağın geniş ve taştan avlusu, öğle güneşinin kavurucu sıcaklığı altında adeta nefes almaz bir hal almıştı. Karayel ailesinin büyükleri, eyvanda kurulan sedirde oturmuş, kahvelerini yudumlarken gözlerini merdivenlerden inen çifte dikmişti.
​Zerya, o tatlı ve bebeksi yüzüne yerleştirdiği sahte ama kusursuz gülümsemeyle basamakları iniyordu. Üzerinde asil duruşunu tamamlayan şık bir kıyafet vardı; fakat içindeki fırtına dışarıdan bakıldığında zerre kadar belli olmuyordu. Hemen yanında ise omuzları geniş, yüzü asık ve son derece ciddi duruşuyla Miran yer alıyordu. Miran’ın eli, dışarıya karşı kusursuz bir evlilik tablosu çizmek istercesine hafifçe Zerya’nın beline yerleşti.
​Zerya, adamın parmaklarının belindeki baskısını hissettiği an içi titredi ama bunu bozuntuya vermeden dişlerinin arasından, kimselerin duyamayacağı kadar alçak bir sesle fısıldadı:
— "Elini çekmezsen, o sergilediğin mutlu koca rolünü bu avlunun ortasında başına yıkarım, Miran Bey."
​Miran, başını milimetrik bir hareketle kadına doğru eğdi. Yeşil gözlerindeki o tehlikeli parıltı, dudaklarındaki alaycı kıvrımla birleşti:
— "Uslu dur Zerya... Büyüklerimize bu evliliğin ne kadar kusursuz gittiğini göstermek zorundayız. Yoksa içerideki o inatlaşmanın bedelini bu avlunun önünde çok farklı ödetirim sana."
​Ailenin ak saçlı büyüklerinden biri bastonunu yere vurduğunda, ikisi de aniden aralarındaki mesafeyi koruyup yüzlerine o sahte huzur maskesini taktılar.
— "Bakıyorum da aranızdaki buzlar erimeye başlamış," dedi yaşlı adam memnuniyetle gülümseyerek. "Karayel ve Bozdağ’ın birleşmesi, bu topraklara huzur getirecek."
​Zerya içten içe kahroalsa da, başını nazikçe sallayarak onaylar gibi yaptı. Fakat gözlerindeki o ateş, Miran’ın kalbine saplanan en keskin kılıçtan daha güçlüydü. Bu zoraki mutluluk tablosu, aralarındaki savaşı bitirmek bir yana, onu daha da tehlikeli bir boyuta taşıyordu...