BİLMIYORUM

Görünen yıldız değil yir yir delinmişdür felek Gün yüzünün hasretiyle tir-i ahımdan benüm. -Atilla İlhan

☀️

Etrafımı çevreleyen çok sır vardı ancak ben hiçbirini bilmiyordum.

☀️

Bazen kendimi o kadar işe yaramaz hissediyordum ki sanki yaşamam anlamsızmış gibi geliyordu.
Sanki hiçbir değerim yokmuş gibi.

Oysa eskiden en çok kendimi değerli görürdüm. Çünkü herkes öyle yapmalıydı. Kendinizi değerli görmezseniz başkaları da sizi değerli görmezdi.
Annem bana “değerim” derdi. “Değerlim” derdi.
Şimdi bana sarılacak bir beden dahi yoktu.
Yalnız değildim belki. Sara vardı köpeklerim vardı ama yalnız hissediyordum. Yalnız olmaktan daha kötü olan da buydu zaten. Eve gelmiştik ve yemek yapmak için gelen abla bugün gelmiş ve yemek hazırlamıştı. Ben bir salak olduğum için Miran’ı da çağırmıştım.

Beraber yemek yemiştik sessizce. Zaten biz çok konuşamıyorduk ki.

Yemekten sonra salona geçip oturmuştum. Düşünülmesi gereken çok şey vardı ve hepsi yavaş yavaş zihnime sızıyorlardı. En başta notsuz hediyeyi düşündüm. Belki de onu da babam almıştı ve not bırakmamıştı. Bu gayet mantıklıydı çok düşünmeye gerek yoktu. Sonra aklıma babamın doğum günümü kutlaması geldi. Bunu ne kadar düşünsem de çözemezdim o yüzden çok üstünde durmadım. Miran’ın kaza olayını hiç açmaması ve açıklama yapmaması geldi aklıma. Anlam veremiyordum. Bunların hiçbirinin bir çıkışı yoktu. Tek çıkış gerçeklerdi.

Ben öyle oturup kara kara düşünürken yine yeni yeniden kapı çaldı. “Ben bakıyorum.” Bu sefer benim kalkmama gerek kalmamıştı.

Kısa bir süre sonra Miran'ın tekrar yaklaşan adımlarını duydum. “kimmiş?” kafam o kadar doluydu ki kimseye katlanacak havamda değildim. “Şampuan sipariş etmiştim. Biraz daha duş almazsam pasaklı olacağım iyice. Banyoyu kullanabilirim değil mi?” Kaç gündür benim peşimde dolanıp duruyordu. Eve hiç gitmiyor burada duruyordu. Uyku uyumuyordu. Tabi ki banyo yapabilirdi bunda sorun olmazdı.

“Hayır sorun olmaz.” Sorun olmazdı olmasına ama misafirler için ayrılan banyoda en son Sara banyo ederken yanlışlıkla duşa kabini kırmıştı. Ne kadar benim banyomu kullan desem de kullanmadığı için olmuştu her şey. Babamın banyosunu kullanmasına ben karar veremezdim. Babam askerlerinden birinin kendi banyosunu kullanmasını istemeyebilirdi ama zaten Eve geldiği yoktu. “Babamın banyosunu kullanabilirsin.”

“Komutanım kızmasın?” eve geldiği vardı sanki.

“Yok bir şey olmaz.”

Bunu dememle dizlerime bir şey bıraktığını hissettim. Ellerimle yokladığımda çikolata olduğunu anladım. “Şampuan sipariş ederken çikolata da almıştım.” Ben çikolata severdim. Mutlu olmuştum ama kafamda o kadar düşünce ve olan o kadar olay vardı ki mutlu olmama çok izin veriyorlardı. “Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.” Bok vardı da teşekkür ediyordum. Sanki çok büyük bir şey yapmıştı.
Bazen anlık düşünce değişimlerim oluyordu çok bir sorun değildi.

“Kıyafetlerimi alayım ben arabadan.” Kafamı salladım. Bana bilgilendirme geçmesine gerek yoktu. Televizyondaki dizinin seslerini dinlemeye odaklanmıştım. Hangi dizi olduğunu bilmiyordum zaten dizi izleyemezdim ama bu dizi ilgimi çekmişti. En azından dinleyerek çözmeye çalışıyordum. “Birkaç dakikaya çıkarım bir şey olursa seslen.” Dizi o kadar sarmıştı ki ona cevap vermeyi unutmuştum. Zaten yavaş yavaş uykum gelmeye başlamıştı.
Yine de sesleri dinlemeye devam ettim. Zaten günlük hayatta benim yaptığım başka ne vardı ki? Tam gözlerim kazanacağı sırada elimin üzerinde böcek gibi bir şey hissettim. Kendimden bile beklemediğim bir hızla ayağa kalktım ve çığlık attım.
Çığlık biraz spontane gelişmişti. Ben elimdeki şey düşsün diye elimi silkelerken bir yandan da korkudan gözlerimden yaşlar akıyordu. Tam o sırada imdadıma Miran yetişti. “Vira ne oluyor, iyi misin?” korkmuş olmalıydı bende korkmuştum valla. Sesinin geldiği yere gidip tek elimle yoklayarak buldum. Üzerindeki tişörtü çekiştiren konuştum. “böcek, böcek var elimde al şunu.” Tişörtünü tutan elimi tutarak üzerinden çekmişti. “Vira bornozumu düşüreceksin.”

Üzerindeki tişörtü değil bornozdu demek. Ben korkudan neye dokunduğumu mu biliyordum sanki. Çığlığını duyunca üzerini giyinmeden alelacele gelmişti demek ki yanıma.

Böcek olduğunu düşündüğüm elimi tuttu. “Ee yok ki böcek falan.” Nasıl yoktu? Düşmüş olmalıydı yoksa orada böcek olduğuna ben emindim. “Vardı düşmüştür gerçekten vardı.” Elimi bıraktı. Beni koltuğa oturttu. “Tamam yok bir şey artık rahat ol.” Diyene bak sanki çok bir şey yapmıştı.
“Ben bir üstümü giyinip geleyim.” Yani giyinmeye de olurdu gören yoktu sonuçta.

“Tamam.” O üstünü giyinmeye giderken ben de onun bana verdiği çikolatayı açmış yemeye başlamıştım. Bu hayatta çikolata olmak vardı diye geçirdim içimden ama sanki biraz saçma olmuştu. Yine de olsundu çikolata güzel şeydi. Görmeyi kaybedecek gözleri de yoktu.

Kendimi saçma sapan şeyler düşünürken bulmaktan yorulmuştum. Bir içki içip kafayı bulsaydım belki de tüm düşüncelerim giderdi.

On sekiz yaşına girdiğimizde hayatı çok seven deli dolu olan iki kişi olarak bir çılgınlık yapıp içmiştik Sara ile. O her zaman benden daha kontrollü biriydi. Ben hep hayatı spontane ve dolu dolu yaşardım o ise daha kontrollü. Ben ilk kez içtiğimi aklıma getirmediğim için çok içmişken o az içse de ikimizde sarhoş olmuştuk.

Günün sonunda annem ve babam görevde olduğu için bizi Sara'nın abisi almıştı.
Eskilere dalıp gitmişken Miran’ın yanıma oturduğunu hissettim. Sanki koltuk yoktu. Sürekli etrafımda gezdiği yetmiyormuş gibi bir de dibime giriyordu. Muhatap olmamayı seçtim. Zaten ne konuşacaktım ki fazlasıyla sohbet etmiştik. Miran’la konuşmak riskliydi. Her an farkında bile olmadan beni üzecek bir şey söyleyebilirsin gereği yoktu.
Her şeyi bir kenara bırakınca televizyonun sesinin çok açık olduğunu fark ettim. Elimle kumandayı yoklasam da bulamadım. Miran üzerine oturmuş olabilirdi. “Miran.”

Miran’a sormak için seslenmiştim ama Mirandan bir cevap gelmemişti.

“Miran.”

“Ha ne?” uyuya mı kalmıştı yani. Haklıydı kaç gündür uyumuyordu vücudu bitkin düşmüş olmalıydı. “Kumandayı soracaktım.” Birkaç saniye sonra kumandayı elime bıraktı. Televizyonun sesini koşarken konuşmayıp uyumasına izin vermeye karar verdim. Ayakta uyuyor olmalıydı. Zaten isteyerek ölse de uyumazdı. Artık gözlerine karşı koyamıyor durumdaydı sanırım.

“Vira.” Sesi uykulu geliyordu. Sanki uyumamaya direniyordu.
“Efendim?”

“Güzelsin.” Ne demişti o? Güzelsin mi demişti? Bana demişti değil mi? Güzelsin demesine sevinsem mi yoksa yaptıklarından sonra kendinde böyle bir şeyi diyecek yüzü bulabilmesine sinirlenmem mi bilemedim. Teşekkür etmedim bu sefer. “Bir şey demeyecek misin?” Uykulu Miran da sessizliği sevmiyordu sanırım. “Ne dememi istersin.”
Miran benden her şeyimi almıştı. Süslü kelimelerimi bile. Şimdi benden ne dememi bekliyordu?
“Bilmem.” Kendisi bile kendini savunamıyordu ben onu içimde nasıl aklayabilirdim
Aklamaya gerek yok öyle de seviyorsun zaten dedi iç ses.

Teşekkür ederimdi yani salaklığımı yüzüme vurmaya ne gerek vardı.

Tam oturduğum yerden kalkacağım sırada elim koluna çarptı.

Miran cayır cayır yanıyordu.

☀️

Selamlarr canlarım. Sanırım en kısa bölüm falan yine de beni idare edin sahurdan sonra okuyun diye hemen atmak istedim. Yazım hataları varsa kusura bakmayın düzenleme yapmadım sonradan yapacağım.

Kendimi değerinizin farkına varmayı unutmayın. Seviliyorsunuz🫶🏻.