5. Bölüm

"sevgilim"

Sevgilim?
Kızgın ve sorgular bakışlarımı Esat yönelttim. O da beni kızdırmak için gülüyordu.
"Esat sonunda bir kız arkadaşın oldu ha, iyi oğlum iyi. Çok sevindim senin adına"
Diyen yaşlı kadına baktığımda çok mutlu olmuş görünüyordu. Artık bu yalanı bir süre daha devam ettirmeliyim.

"Kızım"
Dedi bana dönen yaşlı kadın.
"Esat iyi çocuktur ama anlamaz öyle sevgili işlerinden fazla. Ama evlilikten anlar"

Dediğinde boğazımda oluşan yumru ile öksürdüm. Ney diyordu bu kadın ya?
Ben, Esat ve evlilik?
Hayır.
"Kusura bakmayın ama ben evlilik sevemeyen biriyim babaanne, evlenmeyeceğim hele hele Esat ile asla"
Dediğimde Esat bana döndü.
"Görürüz onu Aşkım"
Diyerek dudaklarını kıvıran adam bana deli gözlerle bakarken ona 'ıyyy' dercesine yüz ifademi gösteriyordum. Bir süre kimse konuşmadı.
Sessizliği bozan ise babaanne olmuştu.

"Eee Efsu kızımın eli neden sarılı bakayım Esat?"
"Adım Efsun büyükanne"
Benim düzeltmemden sonra Esat konuştu.
"Atış eğitimi alıyor ve sakarlığı yüzünden eline sıkmış."

He? Yalanın da bir şeyi olur be adam.

...

Saat öğlen olmuştu fakat ben burada stresten ölecekçesine düşünüyordum.
Melih'i, abimi, Burak'ı, onur'u aramıştım fakat hiçbiri telefonu açmamıştı.
Sadece onları düşünüyor ve başlarına gelebilecekleri tek tek hesaplıyordum. Tabi aklımdan öyle iyi şeyler geçmiyordu.

Esat bıraktığı arabayı Başka bir yere parketmek için gitmişti. Yerimizin çabuk öğrenilmesini istemiyordu.

Telefonum çaldı.

Arayan kişi Esatdı. Herhalde bir eşya isteyecekti benden.
Telefonu açtığımda soluk soluğa kalmış, kesik kesik nefes alan Esat'ın sesini duydum.

"Efsun, hemen çık o evden ve her nereye gidebiliyorsan git ve sakın benim olduğum tarafa gelme"

"Esat! Neler oluyor?"
Dediğimde sesini yumuşatarak cevap verdi.

"Sözümü tutuyorum"

Dediğinde telefonu kapattı ve defalarca aramama rağmen açmadı.

' Neler oldu bilmiyorum ama şimdi kaçmak yerine karşılarına çıkıp diğer çocukları kurtarmayı çok istiyorum '

Diye geçirdim içimden.

Tabiki bunu yapacaktım. Telefonumu açtım ve Nesrin hanımın telefon numarasını aradım.

Telefon açılınca hiç sesimi çıkarmadım.

"Arayacağını tahmin ediyordum"
Diyen anneme cevap vermekte zorlandım.

"Bir anlaşma yapalım"

"Ne anlaşması? Arkadaşlarını öldüreyim ve seni hayatta bırakayım gibi bir anlaşma geçersizdir Efsun"

"Beni öldür ama arkadaşlarımı bırak"

"Ne?"
Hiç beklemediği bir davranışımdı bu. Çünkü ben hep kendimi düşünen bencil birisi olmuştum.

"Demek öyle, O Zaman şimdi eve gel, seni arama çalışmalarına son vereceğim. Eğer kaçmak gibi bir hata yaparsan tüm arkadaşların ve abin ölür."

"Tamam" dedim korkuyla, ölmek istemiyordum. Ama diğerlerinin ölmesini hiç istemiyordum.

"Ama şimdi bana hepsinin iyi olduğunu göstereceksin"

Tabiki buna emin olmadan gidemezdim.

"Peki" dedi. Sohbeti görüntülü sohbete çevirince başka odaya geçtiğini görebiliyordum. Hepsi bir bir sandalyeye bağlanmış çocukları gösterdi bana. Evet bunların arasında Esat da vardı.
Ama dur bir dakika. Onur?

Onur ortalarda yoktu ve bu da yakalanmadığı anlamına geliyordu. Tabi yakalanmazdı o mahallenin dışındaydı.
Ama telefonu açmıyordu.

Artık hepsini gördüğüme göre gidebilirdim.
"Geliyorum"
Dediğimde çocukların hepsi karşı çıkıp bana bağırmışlardı. Fakat ben devam etmiştim yoluma.
Telefonu kapattım ve arabanın olduğu yere gittim. Kimsecikler yoktu orada. Arabayı aldım ve ölümüme doğru sürmeye başladım.
...

Sonunda eve gelmiştim. Zile bastığım parmağım ile oynamaya başladım.
'merhaba ben ölmek için geldim'
İçimdeki fazla adrenalin ile aklıma gelen herşeye güldüğün gibi buna da gülmüştüm.
Evet ben buraya ölümüm için gelmiştim. Acı ama gerçek.

Kapıyı açan kişi bizim hizmetçimiz değil bizzat Nesrin hanımdı.
"Anneciğim sen mi geldin? Hiç beklemiyordum"
Deyip bir kahkaha atınca sinirle bir küfür savurdum ağzımdan.

Önümden çekildiğinde içeriye geçtim.
"Arkadaşlarım nerede?"
Deyince önüme geçti ve bir odanın kapısını açtı.
"Sen telefonu kapatınca çok sorun çıkardılar bu yüzden 30 dakikalık uyku ilacı verdim hepsine."

Bu kadın neden bu kadar anlayışsız. Ben ölüyorum ben, bı zahmet sorun çıkarsın arkadaşlarım.

"Tam şimdi 30. Dakika, şimdi uyanırlar" dediğinde onlara döndüm.
Evet herkes kendine gelmeye başlamıştı.
Beni görünce hepsi kaşları çatık bana bakıyorkardı.
"Niye geldin Efsun, bir kere sözümü dinleyemez mısın be kızım!"
Tahmin ettiğiniz üzere bunu söyleyen kişi Esatdı.

"Çöz onları"
Diyerek Nesrin hanıma baktım.

"Yanında onca adamın var zaten bir şey yapamayız"
Dediğimde ikna olmuştu.

Cidden ama şuan bizimle birlikte 5 kaslı adam daha vardı.

Arkadaşlarım çözülünce Melih'in yanına koştum ve boynuna m sarıldım.
Evet en çok etkilenen kişi o olmuştu bu plandan. Hem dayak yemişti hem de psikolojik baskı yapılmıştı ona.
"Özür dilerim" dedim sadece onun duyabeceği bir ses tonuyla.

O da sarılmama karşılık verdi.
"Sen bu gün istesen de ölemezsin, daha bana hesap vereceksin"
Deyince gülerek ondan ayrıldım.

Daha sonra ise benim için hayatını öne koyan Esat'ın yanına gittim. Gözlerim sulanmış ve bir damla akmaya başlamıştı.
Aramıza bir adım mesafe koyarak sessizce konuştum. Nasıl olsa son günüm. Artık bazı gerçekleri konuşalım.

"Seni seviyorum"

Dediğimde sulanmış gözleri ile gözlerimin içine baktı.

"Bende seni"

Dediği gibi ben daha iki kelimeyi algılayamazken gözleri dudaklarıma kaydı. Aramızdaki bir adımlık mesafeyi kapatıp kafamı eli ile kaldırdı. Yüzümü avuçları içine alınca dudaklarını dudaklarıma yaklaştırdı.

"Seni kurtaracağım"

Dediği an dudakları dudaklarıma değdi. Daha sonra işi büyütüp alt dudağımı emerken yutkunarak ona karşılık vermek için hazırlandım.
Ve verdim de, o hazı hiç bitirmek istemedim. O an zaman donsa da sadece biz ikimiz öyle kalsak ve bu sonsuza kadar sürse diye dua ediyordum içimden.

Dudaklarımız ayrılıp geri adım attığımızda nefes nefese kalmıştık.

"Daha uzun istiyorsan hayatta kal" dedi sessiz bir şekilde.

"Söz veriyorum"
Deyip diğerlerine geçmiştim.
Son olarak abime gelince bir bana bir Esat'a bakıyordu.
"Bunu sonra sana soracağım Efsun"
Dediğinde gülümsedim.
"Merak etme, mantıklı bir cevabım var abi"
Birbirimize sarıldık.
Sarilmamız bitince annemin adamlarından biri kolumu tutarak beni ortaya çekti. Bir sandalyeye bağladı. Ve annem dediğim beni vuracak kadının yanına geçti. Diğer korumalar ise arkadaşlarımın yanındaydı.

Nesrin hanım silahın mermilerini teker teker dolduruyordu. Korkudan bacaklarım titrerken içimden kurtulacağım ile ilgili tüm beklentimi kaybetmiştim.

"Kızım artık huzura kavuşacaksın"
Dediğinde ona umutsuz gözlerle baktım.

"Hayır sen huzura kavuşacaksın, Ben öldüğümde huzura kavuşacaksın"
Bu doğruydu. Zaten beni bunun için öldürüyordu.

"İyi geceler"

Dediği an kapı açıldı ve 'dur' sesi duyuldu.

Sizce kim geldi???

Bölüm yine kısa oldu üzgünüm vaktin yoktu. Ama bilmenizi isterim ki her boş vaktinde kitap yazmaya çalışıyorum.

BEĞENMEYİ VE YORUM YAPMAYI UNUTMAYINIZZ:)

TEŞEKKÜRLER.