9.Bölüm:Gemişin gölgesi

MELİS’İN AĞZINDAN
Sabah gözlerimi açtığımda odanın içine dolan güneş ışığı, perdelerin arasından süzülerek yatağın ucuna kadar ulaşmıştı. Bir süre kıpırdamadan yattım. Konağın sabahları kendine has bir sessizliği vardı. Geceleri kalabalık olan koridorlar, sabahın erken saatlerinde sakinleşir; yalnızca uzaktan gelen ayak sesleri ve mutfaktan yükselen tabak çanak sesleri duyulurdu.
Yorganı üzerimden atıp yataktan kalktım. Banyoya geçerek yüzümü yıkadım, saçlarımı taradım. Aynanın karşısında birkaç saniye durup kendime baktım. Son haftalarda hayatımda çok şey değişmişti. Bir zamanlar adını bile duymak istemediğim adamla aynı odada uyanıyor, onunla kahvaltıya iniyor, hatta sabah koşusuna çıkıyordum.
İnsan bazen alışmakla kabullenmeyi birbirine karıştırıyordu.
Üzerime rahat bir kıyafet giyip odadan çıktım. Merdivenlerden inerken salondan gelen kahkahaları duydum. İpek'in sesi diğerlerinden daha çok yükseliyordu.
“Abim, kabul et artık. Koşu konusunda benden kötüsün.”
“İpek, daha sabahın köründen beri konuşuyorsun.”
“Çünkü gerçekleri söylüyorum.”
Salona girdiğimde Efe koltuğun kenarında oturmuş, İpek'in elindeki telefona ulaşmaya çalışıyordu. İpek ise telefonu arkasına saklamış, abisinin öfkeli bakışlarına rağmen gülmeye devam ediyordu.
Beni görünce hemen seslendi.
“Melis abla, sen söyle. Dün kim daha iyiydi?”
Efe başını bana çevirdi.
“Dikkatli cevap ver.”
Dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Ben kendi performansımdan memnunum.”
İpek zafer kazanmış gibi ellerini birbirine vurdu.
“Duydun mu?”
Efe başını iki yana salladı.
“İkiniz de anlaşmışsınız.”
“Günaydın,” dedim.
“Günaydın,” diye karşılık verdi.
Tam o sırada Nermin Hanım mutfaktan çıktı.
“Günaydın kızım. Hadi, kahvaltıya geçelim. Herkes seni bekliyor.”
Yemek odasına geçtiğimizde Mahir Bey çoktan masadaki yerini almıştı. Önündeki gazeteyi katlayıp kenara bıraktı. Selin de pencereye yakın sandalyede oturuyordu. Nermin Hanım, masadaki eksikleri tamamlamakla meşguldü.
Efe karşıma oturdu. Ben çayıma uzanırken o da ekmeğinden bir parça kopardı.
“Bugün ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sordu.
“Henüz karar vermedim. Biraz kitap okuyabilirim.”
“Öğleden sonra dışarı çıkmak ister misin?”
Başımı kaldırdım.
“İşin yok mu?”
“Var ama birkaç saat ayırabilirim.”
“Bakarız.”
İpek hemen araya girdi.
“Ben de geleyim mi?”
Efe hiç düşünmeden cevap verdi.
“Hayır.”
“Niye?”
“Çünkü sen gelince iki kişilik gezemiyoruz.”
“Ben ne yapıyorum?”
“Her mağazaya giriyorsun, her şeyi inceliyorsun, sonra da hiçbir şey almadan çıkıyorsun.”
İpek dudaklarını büzdü.
“Seninle gezmek zaten çekilmiyor.”
Gülmemek için başımı önüme eğdim. Nermin Hanım da kızının hâline gülümseyerek baktı.
Kahvaltı masasında konuşmalar devam ederken Efe'nin telefonu titredi. Ekrana göz attığında yüzündeki ifade değişti. Az önceki rahatlığı bir anda kaybolmuş, bakışları keskinleşmişti.
Telefonu eline alıp aramayı açtı.
“Efendim?”
Karşı tarafı dinlerken sırtını sandalyeye yaslamaktan vazgeçti. Bir eli masanın üzerinde duruyor, parmakları belli belirsiz hareket ediyordu.
“Ne zaman gelmiş?”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Kimle görüşmüş?”
Yüzündeki gerginlik biraz daha belirginleşti.
“Tamam. Kimse bir şey yapmasın. Ben geliyorum.”
Telefonu kapattı. Birkaç saniye ekranına baktıktan sonra ceketini almak için ayağa kalktı.
Mahir Bey oğlunun hareketlerini dikkatle izliyordu.
“Ne oldu?”
Efe ceketini omzuna aldı.
“Karahanlardan biri Mardin'e gelmiş.”
Masadaki çatal sesleri kesildi. Nermin Hanım elindeki servis tabağını masaya bıraktı. İpek'in yüzündeki gülümseme kaybolurken Selin de Efe'ye döndü.
Mahir Bey'in bakışları sertleşti.
“Kim gelmiş?”
“Cemal'in adamlarından biri. Dün gece şehre giriş yapmış.”
Mahir Bey sandalyesinde doğruldu.
“Yıllar sonra buraya gelmeye cesaret etmiş demek.”
Konuşulanları anlamaya çalışırken gözlerim Efe'ye kaydı.
“Karahanlar kim?”
Efe bana döndü. Bir an ne söyleyeceğini tartar gibi sustu.
“Eski düşmanlarımız.”
“Nasıl bir düşmanlık?”
Bu kez Mahir Bey konuştu.
“Yıllar önce iki aile arasında yaşanan bir anlaşmazlık, kızım. O günden beri aramızda kapanmayan bir mesele var.”
“Ne yüzünden?”
Mahir Bey'in yüzünde belli belirsiz bir ifade değişikliği oldu. Sanki geçmişte yaşananları yeniden hatırlamak istemiyordu.
“Uzun bir konu. Şimdi konuşmanın sırası değil.”
Kaşlarımı hafifçe çattım.
“Peki neden şimdi geri dönmüşler?”
Efe ceketinin düğmesini ilikledi.
“Onu öğrenmeye gidiyorum.”
“Efe, ben de bu evde yaşıyorum. Sürekli bir şeylerin konuşulduğunu duyup hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranamam.”
Bakışları benimkilerle buluştu. Masanın üzerindeki sessizlikte yalnızca duvardaki saatin sesi duyuluyordu.
“Akşam konuşacağız, Melis.”
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
Başımı salladım. Efe kapıya yöneldi. Çıkmadan önce babasına kısa bir bakış attı, ardından salondan ayrıldı.
Kapının kapanmasıyla birlikte masadaki gerginlik biraz daha belirginleşti.
İpek çatalını tabağına bıraktı.
“Yine başladı.”
Nermin Hanım kızına uyarıcı bir bakış attı.
“İpek.”
“Anne, ben bir şey demedim.”
Selin sessizce çayından bir yudum aldı. Ben ise önümdeki tabağa bakıyordum. Karahanlar ismi, bu evde herkesin bildiği ama kimsenin konuşmak istemediği bir kapıyı aralamıştı.
Ve o kapının ardında ne olduğunu artık merak ediyordum.
EFE’NİN AĞZINDAN
Avluya çıktığımda güneş çoktan yükselmişti. Sabahın serinliği yerini Mardin'in kuru sıcağına bırakmaya başlamıştı. Avlunun taş zemininde yürürken ayakkabılarımın sesi duvarlarda yankılanıyordu.
Aras'ın arabası kapının önünde bekliyordu. Kendisi de aracın yanında durmuş, telefonla konuşuyordu. Beni görünce konuşmasını bitirip telefonu cebine koydu.
“Sonunda.”
“Yeni haber aldım.”
“Ben senden önce öğrendim.”
Aracın kapısını açtım.
“Cemal'in adamı mı?”
Aras başını salladı.
“Dün gece gelmiş. Sabah da eski ortaklarımızdan biriyle görüşmüş.”
Araca bindik. Şoföre ofise geçmesini söyledikten sonra Aras bana döndü.
“Babam bu işin peşini bırakmayacak.”
“Bırakmasın zaten. Önce ne istediklerini öğrenelim.”
Aras gözlerini yoldan ayırmadan konuştu.
“Sen hâlâ bunun yalnızca eski bir hesap olduğunu mu düşünüyorsun?”
“Ne düşünmem gerekiyor?”
“Son haftalarda yaşananları unutma. Restorandaki olay, adamların etrafımızda dolaşması… Bunların hepsi birbiriyle bağlantılı olabilir.”
Çenemi sıktım.
“Restorandaki adamların kim olduğunu buldunuz mu?”
“Henüz kesin bir şey yok.”
“Bulun.”
Aras bana döndü.
“Efe, bir de şu var. Melis'in adını kullanmaya başlayabilirler.”
Başımı ona çevirdim.
“Bu konuya onu karıştırmayacaklar.”
“Sen istemiyorsun diye karışmayacaklarını mı sanıyorsun?”
“Aras.”
“Ne? Gerçeği söylüyorum. Evliliğiniz herkesin dilinde. Karahanlar da bunu biliyor.”
Camdan dışarı baktım. Mardin'in dar sokakları, taş evleri ve birbirine yaslanmış yapıları aracın camından geriye doğru akıyordu.
Melis'in bu meseleyle hiçbir ilgisi yoktu. Babamın geçmişte yaşadığı bir anlaşmazlığın bedelini onun ödemesine izin vermeyecektim.
“Önce kim olduklarını ve ne istediklerini öğreneceğiz,” dedim.
Aras başını salladı.
“Umarım bu kez düşünmeden hareket etmezsin.”
Cevap vermedim.
EFE’NİN AĞZINDAN
Ofise vardığımızda babam toplantı odasındaydı. Masanın üzerinde birkaç dosya açık duruyordu. Mahir Bey başını kaldırıp ikimize baktı.
“Geldiniz mi?”
“Geldik baba,” dedi Aras.
Ben karşımdaki sandalyeye oturdum.
“Ne öğrendiniz?”
Babam önündeki dosyayı bana doğru itti.
“Cemal'in adamı, yıllar önce bizimle çalışan biriyle görüşmüş. Bu adamın Karahanlarla ne zamandır bağlantısı olduğunu bilmiyoruz.”
Dosyaya göz gezdirdim.
“Peki ne istiyorlar?”
“Henüz bilmiyoruz.”
Aras sandalyesine yaslandı.
“Bence yalnızca eski anlaşmanın peşinde değiller. Son zamanlarda bizimle ilgili bilgi toplamaya çalışıyorlar.”
Babam başını salladı.
“Ben de aynı fikirdeyim.”
“Restorandaki olay?” diye sordum.
Mahir Bey'in yüzü ciddileşti.
“Onunla bağlantısı olduğunu düşünüyorum ama elimizde kanıt yok.”
O gün restoranda yaşananları düşündüm. Melis'in kolundan tutulduğu an gözümün önüne geldi. O adamların söyledikleri hâlâ aklımdaydı.
“Melis'in adını kullanmaya başlamışlar,” dedim.
Aras bana döndü.
“Ne demek istiyorsun?”
“Henüz bir şey olmadı. Ama bundan sonra onu da hedef alabileceklerini düşünüyorum.”
Babam ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
“Bu yüzden dikkatli olacağız. Melis'in güvenliği konusunda da gerekli önlemler alınacak.”
“Onunla ilgili kararları ben konuşacağım.”
Babam bakışlarını bana çevirdi.
“Efe, mesele yalnızca sen değilsin. Bu ailede herkesin sorumluluğu var.”
“Biliyorum.”
Aras araya girdi.
“Melis'in bu konudan haberdar olması gerekiyor.”
“Zaten konuşacağım.”
Babam sandalyesinden kalkıp pencereye yöneldi.
“Cemal Karahan'ın neyin peşinde olduğunu öğrenmeden kimse adım atmayacak. Anlaşıldı mı?”
“Anlaşıldı,” dedik.
Toplantı sona erdiğinde Aras'la birlikte odadan çıktım. Koridorda yürürken abim omzuma hafifçe dokundu.
“Bir şey daha var.”
Ona döndüm.
“Ne?”
“Bu evlilik konusunda ne kadar ciddi olduğunu bilmiyorum ama Melis'in bu aileye alışmaya çalıştığını görüyorum.”
“Ne anlatıyorsun?”
“Onu geçmişimizin içine çekme. Zaten yeterince şey yaşadı.”
Bir süre yüzüne baktım.
“Ben de bunu istemiyorum.”
Aras başını salladı.
“Öyleyse dikkatli ol.”
MELİS’İN AĞZINDAN
Öğleden sonra odamda oturmuş kitap okuyordum. Sayfaları çevirmeme rağmen dikkatimi toplamakta zorlanıyordum. Sabahki konuşma zihnimin bir köşesine yerleşmişti.
Karahanlar…
Efe'nin ailesiyle aralarında yıllardır süren bir düşmanlık vardı. Üstelik restoranda yaşanan olayın da bu meseleyle bağlantısı olabilirdi.
Kitabı kapatıp komodinin üzerine bıraktım. Tam o sırada kapım çalındı.
“Gelin.”
İpek içeri girdi. Elinde iki bardak meyve suyu vardı.
“Rahatsız etmiyorum, değil mi?”
“Hayır, gel.”
Bardaklardan birini bana uzattı, ardından yatağın kenarına oturdu.
“Ne düşünüyorsun?”
“Bir şey yok.”
“Bana yalan söyleme. Sabahki konuyu düşünüyorsun.”
Bardağı komodine bıraktım.
“Evet. Bu Karahanlar meselesi tam olarak ne?”
İpek derin bir nefes aldı. Yüzündeki neşeli ifade biraz olsun silinmişti.
“Ben de her şeyi bilmiyorum. Küçüktüm o zamanlar. Ama bildiğim kadarıyla babamla Cemal Karahan arasında büyük bir anlaşmazlık yaşanmış. Sonra iki aile birbirinden kopmuş.”
“Efe ve Aras da bu yüzden mi bu kadar gergin?”
“Evet. Özellikle Aras abi. Efe de belli etmese bile bu konu açıldığında çok sinirleniyor.”
“Aralarında nasıl bir ilişki var?”
“İyi anlaşırlar aslında. Ama ikisi de inatçı. Aras abi daha soğukkanlıdır, Efe ise bir şeye sinirlendi mi hemen tepki verir.”
Gülümsedim.
“Bunu fark ettim.”
İpek de gülümseyerek başını salladı.
“Efe'nin sana karşı değiştiğini de fark ettim.”
Bakışlarımı ona çevirdim.
“Nasıl yani?”
“Eskiden kimseye bu kadar açıklama yapmazdı. Şimdi sen bir şey sorduğunda cevap vermeye çalışıyor.”
Bir an sessiz kaldım.
“Bunun değişmesi gerekiyor zaten.”
“Bence de. Sen de kendini ezdirme.”
Gülümsedim.
“Merak etme.”
İpek bir süre daha benimle oturdu. Sonra telefonu çalınca ayağa kalktı.
“Ben aşağı ineyim. Bir şey olursa haber ver.”
“Tamam.”
Kapıdan çıkarken yeniden bana döndü.
“Bu arada yarın koşuya çıkıyoruz. Unutma.”
“Unutmadım.”
“Abim unutursa ben uyandırırım.”
Gülerek başımı salladım.
İpek çıktıktan sonra odada yeniden sessizlik hâkim oldu.BÖLÜM — KARAHANLARIN GELİŞİ
MELİS’İN AĞZINDAN
Akşamın karanlığı Mardin’in üzerine ağır ağır çökmüştü.
Demirhan Konağı, gecenin içinde bütün ihtişamıyla yükseliyordu. Yüksek taş duvarların üzerine yerleştirilen sarı ışıklar, konağın eski mimarisini ortaya çıkarıyor; geniş avludaki sütunların gölgeleri taş zemine uzanıyordu. Avlunun ortasındaki çeşmeden akan suyun sesi, gecenin sessizliğinde duyuluyordu. Büyük ahşap kapının iki yanında bekleyen görevliler her zamanki gibi yerlerini almıştı.
Odamda aynanın karşısında hazırlanıyordum.
Üzerimde koyu bordo, uzun bir elbise vardı. Omuzlarımı zarifçe açıkta bırakan yakası, belime oturan kesimi ve aşağıya doğru dökülen eteğiyle oldukça şık görünüyordu. Kumaşın hafif parlak dokusu ışık vurdukça kendini belli ediyordu. Ayaklarımda bileklerimi ince bantlarla saran siyah topuklu ayakkabılarım vardı.
Uzun sarı saçlarımı iri dalgalar hâlinde şekillendirmiştim. Saçlarımın büyük kısmı sırtıma dökülürken önlerden ayırdığım iki tutam yüzümün iki yanında duruyordu. Küçük altın küpelerimi takmış, boynuma ince bir kolye yerleştirmiştim. Bileğimdeki zarif bileklikle takılarımı tamamladım. Gözlerimi belirginleştiren makyajımın ardından dudaklarıma gül kurusu tonlarında bir ruj sürmüştüm.
Tam çantama uzandığım sırada telefonum çaldı.
Ekranda Efe’nin ismini görünce açtım.
“Efendim?”
“Melis, odanda mısın?”
Sesindeki gerginlik hemen dikkatimi çekmişti.
“Evet. Ne oldu?”
“Kapını kilitle. Ben geliyorum.”
Kaşlarım çatıldı.
“Efe, neden?”
“Karahanlar geliyor.”
Bir an olduğum yerde kaldım.
“Ne?”
“Melis, kapını kilitle. Hemen geliyorum.”
“Efe, ne yapacaklar?”
“Şimdi anlatamam.”
Telefon kapandı.
Elimdeki telefonla birkaç saniye bekledim. İpek’in anlattıkları aklıma geldi. Karahanlarla Demirhanlar arasındaki düşmanlık yıllardır sürüyordu. Bu iki aile birbirinin adını bile duymaya tahammül edemiyordu.
Kapıyı kilitledikten kısa süre sonra kapı yeniden açıldı.
Efe içeri girdi.
Üzerinde siyah bir gömlek vardı. İlk düğmeleri açıktı, kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Siyah pantolonu ve kolundaki metal saatle oldukça ciddi görünüyordu. Sarı saçları geriye doğru taranmış, birkaç tutamı alnına düşmüştü. Çenesindeki hafif sakallar yüzüne daha sert bir ifade katıyordu.
Bana doğru birkaç adım attı.
“Hazır mısın?”
“Efe, ne oluyor?”
“Karahanlar konağa geliyor.”
“Neden?”
“Cemil yine haddini aşıyor.”
Yüzündeki ifadeyi anlamaya çalıştım.
“Bize mi saldıracaklar?”
Efe cevap vermeden odanın diğer tarafındaki şifonyere yöneldi. Çekmeceyi açtı. İçindeki eşyaların arasından ruhsatlı silahını aldı. Kısa bir an elinde tuttuktan sonra belindeki kılıfa yerleştirdi. Gömleğini düzeltti ve çekmeceyi kapattı.
Onu izlerken içimdeki endişe büyüdü.
“Efe…”
Bana döndü.
“Benimle geliyorsun.”
“Nereye?”
“Dışarı.”
“Karahanların karşısına mı çıkacağız?”
“Evet.”
Bir an duraksadım.
“Ben de mi?”
Efe yanıma geldi, elimi tuttu.
“Bu aileye ait olan herkes orada olacak. Sen de benim eşimsin. Ama yanımdan ayrılmayacaksın.”
Başımı salladım.
“Tamam.”
“Hazır ol. Herkes bizi bekliyor.”
EFE’NİN AĞZINDAN
Merdivenlerden indiğimde ailemin salonda toplandığını gördüm.
Babam, Mahir Demirhan, salonun ortasında ayakta duruyordu. Üzerinde koyu lacivert, kusursuz kesimli bir takım elbise vardı. Beyaz gömleği ve sade kravatıyla her zamanki ağırbaşlı görüntüsünü koruyordu. Geriye taranmış kırlaşmış saçları, sert yüz hatları ve soğukkanlı bakışlarıyla karşısındaki insanlara kolay kolay geri adım atmayacağını hissettiriyordu.
Annem, Nermin Demirhan, onun biraz gerisindeydi. Koyu renk zarif elbisesi, omuzlarına dökülen düzenli saçları ve dik duruşuyla her zamanki gibi asil görünüyordu.
İpek annemin yanındaydı. Yüzündeki endişeyi saklayamıyordu.
Aras ise Selin’in elini tutmuştu. Selin hamile olduğu için daha dikkatli davranmamız gerekiyordu.
“Aras,” dedim.
Bana döndü.
“Selin’i yanımızda tut. Bizden ayrılmayacak.”
Selin hemen araya girdi.
“Ben de sizinle geleceğim.”
“Selin, bu konuda tartışmayacağız.”
Aras elini tuttu.
“Birlikte olacağız. Merak etme.”
Babam bana baktı.
“Hazır mısın?”
“Hazırım.”
“Öyleyse herkes dışarı çıkıyor.”
Annem başını salladı. İpek çantasını koltuğun üzerine bıraktı. Aras, Selin’in elini bırakmadan yanımıza geçti.
Melis’i de yanıma aldım.
Bu kez kimse içeride kalmayacaktı.
MELİS’İN AĞZINDAN
Büyük kapı açıldığında hep birlikte avluya çıktık.
Önce Mahir Bey, ardından Nermin Hanım ve İpek yürüdü. Aras, Selin’in yanında ilerliyordu. Efe ise benim elimden tutmuş, babasının hemen yanında yürüyordu.
Demirhan ailesinin tamamı konağın önündeydi.
Avlunun taş zemini ayakkabılarımızın sesini yankılatıyordu. Rüzgâr, ağaçların dallarını hafifçe hareket ettiriyor; uzaktan gelen araç sesleri giderek yaklaşıyordu.
Mahir Bey merdivenlerin son basamağında durdu.
Kimse konuşmuyordu.
Herkes gözlerini konağın girişine çevirmişti.
Önce bir aracın farları göründü. Ardından arka arkaya sıralanmış siyah araçlar konağın önünde durdu. Motor sesleri birer birer kesildi. Araçların kapıları açılırken karşı taraftaki adamlar dışarı çıktı.
O an avlunun havası tamamen değişti.
Karahanlar gelmişti.
Önde duran adam, Cemil Karahan’dı.
Üzerindeki siyah takım elbise, geniş omuzlarına kusursuz biçimde oturuyordu. Griye dönmüş saçlarını geriye taramıştı. Kalın kaşları, sert yüz çizgileri ve soğuk bakışlarıyla oldukça otoriter görünüyordu. Parmaklarındaki yüzükler ışığın altında parlıyor, yürüyüşündeki rahatlık kendisini bulunduğu yerin sahibi gibi hissettiğini gösteriyordu.
Yanında oğlu Kaan vardı.
Kaan, uzun boyu ve geniş omuzlarıyla hemen dikkat çekiyordu. Koyu füme takım elbisesinin içine siyah bir gömlek giymişti. Kravat takmamış, yakasının ilk düğmelerini açık bırakmıştı. Koyu kahverengi saçları geriye doğru taranmış, önlerden birkaç tutam alnına düşmüştü. Belirgin kaşları, keskin çene hattı ve hafif kirli sakalı yüzüne ciddi bir ifade veriyordu.
Babası gibi sert görünüyordu ama onun kadar öfkeli değildi. Daha sessiz, daha gözlemciydi. Etrafındaki insanları dikkatle süzüyor, konuşmadan önce karşısındakinin yüzüne bakıyordu.
Cemil birkaç adım öne çıktı.
“Demek Demirhanlar hep birlikte dışarı çıkmış.”
Mahir Bey yerinden kıpırdamadı.
“Senin gibi davetsiz misafirleri karşılamak için başka türlü davranamazdık.”
Cemil alaycı bir gülümsemeyle başını yana eğdi.
“Yıllar geçti, Mahir. Hâlâ aynı kibir.”
“Sen de yıllardır aynı hataların arkasına saklanıyorsun.”
Cemil’in yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Dikkatli konuş.”
Babamın sesi hiç değişmedi.
“Bana nasıl konuşacağımı söyleyecek son kişi sensin.”
Cemil bir adım daha yaklaştı.
“Bu topraklarda kimin sözü geçtiğini unutmuşsun.”
Mahir Bey’in bakışları sertleşti.
“Bana kendi toprağımda kimin sözünün geçeceğini anlatma.”
Aralarında birkaç adımlık mesafe kalmıştı. İki adamın da arkasında aileleri duruyordu. Kimse geri çekilmiyordu.
Aras, Efe’nin biraz yanında durmuştu. Nermin Hanım’ın yüzü ciddi, İpek’in bakışları gergindi. Selin ise Aras’ın yanında, elini karnının üzerinde tutuyordu.
Ben Efe’nin yanındaydım.
Kaan’ın bakışları bir anda bana çevrildi.
Önce yüzüme baktı. Sonra gözleri uzun sarı saçlarıma ve bordo elbiseme kaydı. Bakışları üzerimde birkaç saniye fazla kaldı.
Cemil oğlunun baktığı yöne döndü.
“Bu da gelininiz olmalı.”
Mahir Bey kısa bir cevap verdi.
“Evet. Melis, Efe’nin eşi.”
Kaan gözlerini benden ayırmadan konuştu.
“Demek Demirhanların gelini bu.”
Efe’nin elimdeki parmakları sıkılaştı.
Kaan hafifçe gülümsedi.
“İnsan böyle birinin bu kadar eski bir düşmanlığın ortasında kalacağını düşünmüyor.”
Efe öne çıktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Kaan bakışlarını ona çevirdi.
“Gayet açık konuştum.”
“Karım hakkında konuşmayacaksın.”
“Bir iltifat ettik diye bu kadar gerilmene gerek yok.”
Efe’nin yüzündeki ifade sertleşti.
“Senin iltifatına ihtiyacımız yok.”
Kaan başını hafifçe yana eğdi.
“Belli ki.”
Efe bir anda ona doğru ilerledi ve kafa attı.
“Efe!”
Aras hemen kardeşinin koluna girdi.
“Yeter!”
Karşı taraftaki adamlar hareketlenince bizimkiler de yerlerini değiştirdi. Fakat Mahir Bey’in sesi hepsini olduğu yerde durdurdu.
“Kimse hareket etmesin!”
Cemil oğlunun yanına geçti.
“Kaan!”
Efe hâlâ öfkeliydi.
“Bir daha karımın adını ağzına almayacaksın!”
Cemil, Mahir Bey’e döndü.
“Senin oğlun kendini ne sanıyor?”
Babam bir adım öne çıktı.
“Benim oğlumun nasıl davranacağını sana soracak değilim.”
“Bu yaptığınızın bedeli olacak.”
“Yıllardır aynı tehdidi savuruyorsun. Artık sözlerinin hiçbir ağırlığı kalmadı.”
Cemil’in gözleri öfkeyle daraldı.
“Bu düşmanlık burada bitmeyecek, Mahir.”
Babamın cevabı gecikmedi.
“Zaten senin gibi biriyle hiçbir şey kolay kolay bitmez.”
Cemil birkaç saniye ona baktı. Ardından oğluna döndü.
“Gidiyoruz.”
Karahanlar araçlarına doğru ilerlemeye başladı.
Kaan araca binmeden önce bir kez daha bana baktı. Bakışları kısa değildi. Sanki biraz önce yaşananları değil, karşısında duran kişiyi düşünüyordu.
Efe bunu fark etti ve hemen önümde durdu.
“Yeterince baktın.”
Kaan cevap vermedi. Araca bindi.
Siyah araçlar birer birer hareket ederek konağın önünden uzaklaştı.
MELİS’İN AĞZINDAN
Araçların sesi uzaklaştığında bile kimse hemen içeri girmedi.
Mahir Bey, karşıdaki yolun boşaldığından emin olduktan sonra güvenlik görevlilerine döndü.
“Bu gece girişleri kontrol edin. Kimse izinsiz içeri girmeyecek.”
Ardından bize döndü.
“İçeri geçiyoruz.”
Hep birlikte konağa girdik.
Efe’nin yüzündeki öfke hâlâ geçmemişti. Aras yanına yaklaştı.
“Biraz daha devam etseydin ortalık karışacaktı.”
Efe gömleğinin kolunu düzeltti.
“Bıraksaydın da görseydin.”
“Efe, aklını başına topla. Cemil’in istediği de bu zaten.”
Efe cevap vermedi.
Ben ise aklımdaki sorularla yanına yaklaştım.
“Efe?”
Bana döndü.
“Efendim?”
“Karahanlarla aranızda ne yaşandı?”
Bir süre sustu.
“Bu düşmanlık yıllardır sürüyor.”
“Bunu biliyorum. Ama neden?”
Efe gözlerini yüzümde gezdirdi.
“Şimdi anlatamam, Melis.”
“Yine mi?”
Elimi tuttu.
“Bu gece yeterince şey yaşandı. Önce sakinleşelim.”
Başımı hafifçe salladım.
Fakat aklım hâlâ Kaan Karahan’daydı.
Beni ilk kez görmüştü. Ben de onu ilk kez görmüştüm.
Ve bu karşılaşmanın, iki aile arasındaki düşmanlığın içinde sıradan bir an olarak kalmayacağını hissediyordum.
MELİS’İN AĞZINDAN
Salona geçtiğimizde herkesin yüzünde aynı gerginlik vardı. Az önce avluda yaşananlar bitmişti ama konağın içine taşınan sessizlik, olayın henüz sona ermediğini hissettiriyordu.
Mahir Bey salonun ortasındaki koltuğa oturdu. Ceketinin düğmesini açarken bakışlarını Efe’ye çevirdi.
“Efe, yanıma gel.”
Efe birkaç adım ilerleyip babasının karşısında durdu.
“Dinliyorum baba.”
“Bugün yaptığın hareketi bir daha tekrarlamayacaksın.”
Efe’nin çenesi kasıldı.
“Karım hakkında konuştu.”
“Bunu duydum. Fakat Cemil’in yıllardır aradığı fırsatı kendi ellerinle vermeyeceksin.”
“Bana ne söylediğinin önemi yok. Melis’in adını ağzına almayacak.”
Mahir Bey oğluna uzun uzun baktı.
“Öfkeni yönetmeyi öğren. Karahanlar seni kışkırtmak istiyorsa onlara istediklerini vermeyeceksin.”
Aras da konuşmaya katıldı.
“Babam haklı. Cemil’in neyin peşinde olduğunu bilmiyoruz. Bu gece buraya yalnızca laf atmaya gelmedi.”
Nermin Hanım endişeyle eşine baktı.
“Yeter artık. Yıllardır aynı düşmanlık yüzünden huzurumuz kalmadı.”
İpek annesinin yanına oturdu.
“Bence bu sefer farklı bir şey olacak. Kaan’ın bakışlarını gördünüz mü?”
Efe başını hemen kardeşine çevirdi.
“İpek.”
“Ne var? Ben de gördüm.”
“Bu konuyu uzatma.”
İpek dudaklarını birbirine bastırıp sustu.
Ben ise sessizce Efe’nin yanında duruyordum. Aklımda hâlâ Cemil’in sözleri vardı. Özellikle de Bu düşmanlık burada bitmeyecek derken yüzünde oluşan ifade…
Selin, Aras’ın yanındaki koltuğa oturdu. Nermin Hanım hemen ona su getirilmesini istedi.
“İyi misin kızım?”
“İyiyim anne. Sadece biraz yoruldum.”
Aras elini tuttu.
“Biraz dinlenelim. Bu gece yeterince gerildin.”
Selin başını salladı.
Mahir Bey ayağa kalktı.
“Herkes odasına geçsin. Bu gece güvenlik iki katına çıkarılacak.”
Efe başını salladı.
“Ben ilgilenirim.”
Babam son kez ona baktı.
“Melis’i yalnız bırakma.”
Efe’nin eli belime yerleşti.
“Bırakmam.”
EFE’NİN AĞZINDAN
Melis’le birlikte merdivenlerden yukarı çıktık. Koridorda yürürken onun sessizliğini fark etmemek mümkün değildi.
Odasının kapısına geldiğimizde durdum.
“Bir şey mi düşünüyorsun?”
Bana döndü.
“Bir sürü şey.”
“Anlat.”
Kapıyı açıp içeri girdi. Ben de arkasından girdim. Çantasını komodinin üzerine bıraktı, ardından aynanın önüne geçti.
“Bu düşmanlık ne zaman bitecek, Efe?”
Ceketimi çıkarıp koltuğun üzerine bıraktım.
“Bilmiyorum.”
“Nasıl bilmiyorsun? Yıllardır devam ediyormuş.”
“Çünkü mesele yalnızca iki insanın birbirini sevmemesi değil.”
Aynadaki yansımamdan bana baktı.
“Peki mesele ne?”
Bir süre sustum. Babamın yıllardır taşıdığı öfkeyi, Cemil’in bitmeyen hırsını ve iki ailenin geçmişini düşündüm.
“Eskiden yaşanan bazı şeyler var. Ailelerimiz arasında kapanmayan hesaplar, verilen sözler, kayıplar…”
“Ve bunların hepsi hâlâ devam ediyor.”
“Evet.”
Melis saçlarındaki tokayı çıkardı. Uzun sarı dalgaları omuzlarına döküldü. Parmaklarını saçlarının arasından geçirirken bana döndü.
“Peki Kaan?”
Kaşlarımı çattım.
“Kaan ne?”
“Babası gibi mi?”
“Daha az konuşur. Ama ona güvenilmez.”
“Bana oldukça sakin göründü.”
İstemeden güldüm.
“Sakin görünmesi seni yanıltmasın.”
Melis birkaç saniye sustu.
“Bana neden öyle baktı?”
Yüzümdeki gülümseme kayboldu.
“Nasıl baktı?”
“Bilmiyorum. Sanki beni daha önce görmüş gibi…”
Yanına yaklaştım.
“Melis, o adamın bakışlarını düşünmeni istemiyorum.”
“Efe, sadece sordum.”
“Ben de sadece cevap verdim.”
Kollarımı göğsümde birleştirip ona baktım.
“Karahanların ailesiyle aramızdaki düşmanlık yeterince büyük. Bir de seninle ilgili bir şey çıkmasını istemiyorum.”
Melis başını hafifçe yana eğdi.
“Benimle ilgili bir şey çıkacağını kim söyledi?”
“Kimse. Ama ben tedbirli olacağım.”
Bir süre yüzüme baktı. Sonra elbisesinin eteğini hafifçe düzeltti.
“Üstümü değiştireceğim.”
“Tamam. Ben aşağıdayım.”
Kapıya yöneldim ama çıkmadan önce dönüp ona baktım.
“Melis?”
“Efendim?”
“Bu gece kapını kilitle. Bir şey olursa beni ara.”
Başını salladı.
“Tamam.”
Kapıyı arkamdan kapattım.
KAAN’IN AĞZINDAN
Araç konağın önünden uzaklaşırken başımı koltuğa yasladım.
Babam yanımda oturuyordu. Bir süre sessiz kaldıktan sonra konuştu.
“Bugün yaptığın hareket hoşuma gitmedi.”
Ona döndüm.
“Ne yaptım?”
“Efe’nin karısına bakışlarını gördüm.”
Camdan dışarı baktım.
“Bir şey yapmadım.”
“Yapmadığını sanıyorsun.”
Cevap vermedim.
Melis Demirhan…
Adını ilk kez o akşam duymuştum. Uzun sarı saçları, bordo elbisesi ve kalabalığın içinde bile dikkat çeken duruşu aklımda kalmıştı. Ama beni asıl şaşırtan güzelliğinden çok, iki ailenin arasındaki gerginliğin ortasında bu kadar sakin durabilmesiydi.
Efe’nin elini tuttuğunu, onu kendisine yakın tuttuğunu görmüştüm.
Efe Demirhan’ın eşiydi.
Bunu bilmek, dikkatimi ondan uzaklaştırmam gerektiği anlamına geliyordu.
Babam yeniden konuştu.
“Beni dinliyor musun?”
“Dinliyorum.”
“Demirhanlarla aramızdaki meseleye başka şeyler karıştırma. Özellikle de Efe’nin karısına.”
Başımı ona çevirdim.
“Merak etme baba. Ne yaptığımı biliyorum.”
Babam yüzüme baktı ama başka bir şey söylemedi.
Ben de başımı yeniden cama çevirdim.
O gece Demirhan Konağı’nda gördüğüm kadının yüzü, istemediğim hâlde zihnimde yer etmişti.
MELİS’İN AĞZINDAN
Üzerimi değiştirdikten sonra yatağın kenarına oturdum. Efe henüz dönmemişti. Odadaki sessizlikte dışarıdan gelen hafif konuşmaları duyabiliyordum.
Telefonumu elime aldım. Annemin numarasına baktım ama aramak için geç olduğunu düşündüm.
Tam telefonu komodine bırakacaktım ki ekranımda bilinmeyen bir numaradan mesaj belirdi.
Mesajı açtım.
BİLİNMEYEN NUMARA
Bu gece yaşananlar için üzgünüm. Umarım korkmamışsınızdır.
Kaşlarımı çattım.
Numarayı tanımıyordum.
Bir süre ekrana baktım. Ardından ikinci bir mesaj geldi.
Ben Kaan Karahan.
Telefonu elimde tutarken kalbim hızlandı.
Numaramı nereden bulmuştu?
Tam mesajı kapatacakken üçüncü mesaj geldi.
Babanızın ailesiyle aramızdaki mesele sizinle ilgili değil. Bunu bilmenizi istedim.
Mesajı birkaç kez okudum.
Kaan Karahan…
Telefonu hemen kilitledim. Bu mesajı Efe’ye gösterip göstermemem gerektiğini düşünüyordum.
O sırada kapı açıldı.
Efe içeri girdi.
“Ne yapıyorsun?”
Telefonu komodine bıraktım.
“Bir şey yok.”
Bana doğru yaklaştı.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Yüzüme dikkatle baktı. Ardından komodindeki telefonuma göz gezdirdi.
“Bir şey mi oldu?”
Bir an tereddüt ettim.
Sonra telefonumu elime alıp ekranı açtım.
“Efe, sana bir şey göstereceğim.”
Kaşları çatıldı.
“Ne oldu?”
Telefonu ona uzattım.
Ekrandaki mesajları okurken yüzündeki ifade yavaşça değişti.
“Bu numara kim?”
“Bilmiyorum. Kendisi Kaan Karahan olduğunu yazmış.”
Efe’nin çenesi gerildi.
Telefonu bana geri verdi.
“Bunu bir daha cevaplama.”
“Zaten cevap vermedim.”
“Numarayı engelle.”
“Efe…”
“Melis, lütfen. Bu konuda benimle tartışma.”
Gözlerini telefonumdan ayırıp yüzüme baktı.
“Karahanların seninle iletişim kurmasını istemiyorum.”
Telefonu elimde tutarken ona baktım.
O gece, Cemil Karahan’ın konağın önünde söylediği sözleri yeniden hatırladım.
Bu düşmanlık burada bitmeyecek.
Artık yalnızca iki ailenin geçmişinden ibaret olmayan bir şeyin içine çekildiğimi hissediyordum.
MELİS’İN AĞZINDAN
Gece konağın üzerine çökmüştü. Mardin’in taş sokaklarından gelen hafif rüzgâr, odamın açık penceresindeki ince perdeyi arada bir hareket ettiriyordu. Aşağıdan ailemin konuşmaları duyuluyordu. Efe de babasıyla salondaydı.
Yatağın kenarında oturmuş, telefonumla ilgileniyordum. Kaan Karahan’ın numarasını engellemiştim ama yine de içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Efe’ye bundan bahsetmek istemiyordum. Zaten son günlerde ailelerin arasındaki gerginlik yeterince can sıkıcıydı.
Telefonumu komodinin üzerine bıraktım. Tam ayağa kalkmıştım ki kapım çalındı.
“Kim o?”
“Melis Hanım, Efe Bey sizi çağırıyor.”
Kaşlarımı çattım.
“Efe mi?”
“Evet, aşağıda bekliyor. Acil olduğunu söyledi.”
Efe’nin beni çağırdığını duyunca kapıya yöneldim. Kapıyı açtığımda karşımdaki adamı tanımadığımı fark ettim. Üzerinde koyu renk bir takım elbise vardı. Konağın güvenlik görevlilerine benzemiyordu.
“Sen kimsin?”
“Güvenlik ekibindenim hanımefendi. Yeni başladım.”
“Efe nerede?”
“Arka tarafta. Sizi oraya götürmemi söyledi.”
Bir an tereddüt ettim. Efe’nin neden kendisi gelmediğini anlamamıştım. Telefonumu almak için komodine döndüm.
“Ben kendim giderim.”
Adam başını salladı.
“Tabii.”
Telefonumu elime alıp kapıdan çıktım. Koridor normalden sessizdi. Her zamanki gibi odaların önünde kimse yoktu. Merdivenlere doğru ilerlerken arkamdaki adamın da benimle geldiğini fark ettim.
“Sen aşağı inmeyecek misin?” diye sordum.
“Size eşlik etmem söylendi.”
“Gerek yok.”
Cevap vermedi.
Merdivenlerin başına geldiğimizde aşağıdan birkaç kişinin konuştuğunu duydum. Ancak Efe’nin sesini seçemiyordum. Birkaç basamak indikten sonra adamın hâlâ arkamda olduğunu fark edip durdum.
“Efe tam olarak nerede?”
“Arka kapının orada.”
“Peki.”
Biraz daha ilerledim. Fakat bahçeye açılan koridora girdiğimizde bir şeylerin ters gittiğini hissettim. Normalde bu tarafta duran güvenlik görevlileri yoktu.
Adımlarımı yavaşlattım.
“Burada kimse yok.”
Adam cevap vermedi.
“Bana bak, senin adın neydi?”
Bu kez durdu.
“Melis Hanım, lütfen.”
İçimdeki şüphe büyüdü. Telefonumu açıp Efe’yi aramaya karar verdim. Tam ekranı açmıştım ki koridorun diğer ucundan başka bir adam çıktı.
Olduğum yerde kaldım.
“Ne oluyor?”
İlk adam yanıma yaklaştı.
“Bizimle geleceksiniz.”
“Ne?”
“Lütfen zorluk çıkarmayın.”
Bir adım geriye gittim.
“Ben hiçbir yere gitmiyorum. Efe’yi çağırın.”
Adamın yüzündeki ifade değişti.
“Melis Hanım…”
“Yaklaşma!”
Geri dönüp merdivenlere yöneldim. Ancak diğer adam önüme geçti. Kalbim hızla çarpmaya başlamıştı.
“Yardım edin!”
Sesim koridorda yankılandı.
“GÜVENLİK!”
Birinin koluma uzanmasıyla irkildim. Kendimi kurtarmaya çalışırken çantam yere düştü. Telefonum elimden kayıp taş zemine çarptı.
“Bırakın beni! Ne istiyorsunuz siz?”
Cevap vermediler.
“EFE!”
Adını bütün gücümle bağırdım.
“EFE!”
Beni arka çıkışa doğru götürürlerken bir kez daha kurtulmaya çalıştım. Bahçenin kapısına yaklaştığımızda koyu renkli bir aracın beklediğini gördüm.
O anda korkum daha da büyüdü.
“Hayır! Arabaya binmiyorum!”
Kapının yanında duran kişi bana doğru döndü.
Kaan Karahan.
Yüzünü gördüğüm an olduğum yerde kaldım.
“Sen…”
Kaan’ın üzerinde siyah bir gömlek ve koyu renk bir ceket vardı. Saçları geriye doğru taranmış, yüzü her zamanki gibi sakindi. Sanki karşısında kaçırdığı bir kadın değil de sıradan bir misafir varmış gibi davranıyordu.
“Melis Hanım.”
“Senin ne işin var burada?”
“Benimle gelmeniz gerekiyor.”
“Sen aklını mı kaçırdın? Beni konağımdan kaçırıyorsun!”
“Burada konuşmayacağız.”
“Efe bunu öğrenince seni mahvedecek!”
Kaan’ın yüzünde küçük bir değişim oldu. Bakışlarını birkaç saniye üzerimde tuttu.
“Efe Demirhan’la konuşacağım zaten.”
“Ben senin aile kavganın parçası değilim!”
“Biliyorum.”
“Biliyorsan neden yapıyorsun bunu?”
Cevap vermedi.
Beni araca bindirdiler. Kapı kapandığında gözlerim konağa takıldı. Işıklar hâlâ yanıyordu. Birkaç dakika önce o ışıkların altında, kendi odamda oturuyordum.
Şimdi ise nereye götürüldüğümü bilmiyordum.
Gözlerim doldu. Kendimi toparlamaya çalıştım.
“Efe beni bulacak,” dedim.
Kaan karşımdaki koltuğa oturdu.
“Bundan şüphem yok.”
“Öyleyse neden yaptın?”
Kaan cevap vermedi. Başını cama çevirdi.
Ben de yüzümü diğer tarafa döndüm. Efe’nin sesini duymak, yanında olmak istiyordum. Onunla tartışmayı bile özlemiştim.
İçimden tek bir cümle geçiyordu.
Ne olur beni bul, Efe.
EFE’NİN AĞZINDAN
Salonda babamla konuşuyordum. Mahir babam, Karahan ailesinden gelen son haberleri anlatırken ben de telefonumdan birkaç mesajı kontrol ediyordum.
Annem merdivenlerden indi.
“Efe, Melis nerede?”
Başımı kaldırdım.
“Yukarıda anne.”
“Az önce odasına baktım, yoktu.”
Telefonumu cebime koydum.
“Nasıl yok?”
“İpek de aramış. Bulamamış.”
Bir anda içime bir huzursuzluk çöktü. Melis’in aşağı indiğini görmemiştim. Normalde bir yere gidecekse bana söylerdi.
“Ben bakayım.”
Merdivenlere yöneldim. Birkaç basamak çıktıktan sonra telefonumu çıkarıp onu aradım.
Telefon çalıyordu.
Açmadı.
Bir kez daha aradım.
Yine açmadı.
“Melis, aç şu telefonu,” diye söylendim.
Odasının kapısını açtığımda ilk dikkatimi çeken şey yerde duran çantası oldu.
“Melis?”
İçeri girdim.
Yatak boştu. Banyoya baktım, orada da yoktu. Giyinme odasının kapısını açtım. Her şey yerli yerindeydi.
Komodinin üzerinde telefonu yoktu.
Bir saniye duraksadım.
Sonra telefonu gördüm.
Komodinin üzerindeydi.
Yavaşça yaklaştım. Ekranında benim aramam görünüyordu.
“Ne oluyor lan?”
Telefonu elime aldım. Yeniden aradım. Odanın içinde çalmaya başladı.
O an içimde kötü bir şey hissettim.
Melis telefonunu bırakıp hiçbir şey söylemeden nereye gitmiş olabilirdi?
Kapıya yöneldim.
“Aras!”
Sesim koridorda yankılandı.
Aras birkaç saniye sonra karşıma çıktı.
“Ne oldu?”
“Melis’i gördün mü?”
“Hayır. Niye?”
“Odada yok. Telefonunu bırakmış, çantası yerde.”
Aras’ın yüzü ciddileşti.
“Belki aşağıdadır.”
“Az önce annem de yok dedi. Her yere baktım!”
Aşağı indim. Merdivenlerden inerken annemin yüzündeki endişeyi gördüm.
“Anne, Melis’i gördün mü?”
“Hayır oğlum.”
“İpek?”
İpek başını iki yana salladı.
“Ben de görmedim abi.”
Güvenlik görevlisini çağırdım.
“Melis’i gördünüz mü?”
“Hayır, beyefendi.”
“Nasıl görmediniz?”
“Biz bahçe tarafındaydık.”
“Bahçe tarafındaydınız da benim karım nasıl ortadan kayboldu?”
Adam cevap veremedi.
“Güvenlik kameralarını açın. Hemen!”
Mahir babam ayağa kalktı.
“Efe, sesini kontrol et.”
Ona döndüm.
“Baba, karım yok. Ne sesini kontrol edeceğim?”
Tam o sırada güvenlik sorumlusu hızlı adımlarla yanımıza geldi.
“Beyefendi, arka koridordaki kameraları inceledik.”
“Ne olmuş?”
“İki kişi hanımefendiyi arka çıkışa götürmüş.”
Bir an hiçbir şey söyleyemedim.
“Ne?”
“Görüntülerde hanımefendinin iki kişiyle birlikte çıktığı görülüyor.”
“Kim bu adamlar?”
“Kimliklerini tespit etmeye çalışıyoruz.”
“Araba?”
“Plakayı bulmaya çalışıyoruz.”
Başımı iki elimin arasına aldım. Nefesim daralıyordu.
“Hassiktir…”
Aras yanıma geldi.
“Efe.”
“Nasıl lan? Nasıl olur böyle bir şey?”
Sesim yükseldi.
“Benim karımı bu konaktan nasıl çıkarırlar? Bu kadar güvenlik ne işe yarıyor? Kimse görmedi mi lan?”
Telefonumu yeniden elime aldım. Melis’in numarasını aradım. Telefonu odasında çalıyordu.
Bir kez daha.
Bir kez daha.
Her seferinde aynı sesi duyuyordum.
Ulaşılamıyor değildi. Telefonu buradaydı. Kendisi yoktu.
İşte bu beni mahvediyordu.
“Ya başına bir şey geldiyse?” diye mırıldandım.
Annem yanıma yaklaştı.
“Efe, inşallah iyidir.”
Gözlerimi kapattım. Melis’in birkaç saat önce yanımda oturduğu an geldi aklıma. Bana bir şey anlatırken yüzündeki ifadeyi, saçlarını kulağının arkasına atışını, konuşurken gözlerini kaçırmasını…
Şimdi nerede olduğunu bilmiyordum.
“Ben onu bulacağım,” dedim.
Tam o sırada telefonum titredi.
Bilinmeyen bir numara.
Mesajı açtım.
“Melis Hanım bizimle. Kendisi iyi. Sizinle konuşmamız gerekiyor, Efe Demirhan.”
Altında bir isim vardı.
Kaan Karahan.
Telefonu elimde sıktım.
“Anasını sikeyim böyle işin!”
Aras telefonu elimden aldı, mesajı okudu.
“Kaan yapmış.”
“Kim yapacak lan başka?”
Numarayı hemen aradım.
Birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.
“Efendim, Efe Demirhan.”
“Kaan!”
Sesimi duyduğunda kısa bir sessizlik oldu.
“Efe.”
“Senin ben amına koyarım! Karım nerede lan?”
“Önce sakin ol.”
“Sakin mi olacağım? Hassiktir oradan! Sen benim karımı kaçırmışsın, bir de bana sakin ol diyorsun. Ne sanıyorsun kendini lan sen?”
“Melis iyi.”
“Kes sesini! Onu görmek istiyorum. Şimdi!”
“Konuşmamız gerekiyor.”
“Seninle konuşacak hiçbir sikim yok benim. Melis’i geri vereceksin.”
“Bu kadar basit değil.”
“Ne basiti lan? Benim karım nerede, onu söyle! Üşüyor mu, korkuyor mu, ağlıyor mu? Yanında kim var? Bana bunları söyleyeceksin!”
Kaan cevap vermeden önce kısa bir süre bekledi.
“Şu an güvende.”
“Senin yanında güvende falan değil! Onu kaçıran sensin zaten, ne anlatıyorsun bana?”
“Efe, ailelerimizin arasında—”
“Ailelerimizin arasında ne varsa beni ilgilendirir! Melis’i karıştırmayacaktın! Benimle derdin varsa karşıma çıkacaktın. Karımı odasından alıp götürmek ne lan? Adam mısın sen?”
“Sesini yükseltmene gerek yok.”
“Ben daha ne kadar yükselteyim sesimi? Sen benim yerimde olsan ne yapardın? Karını birileri alsa, telefonunu odasında bulsan, nerede olduğunu bilmesen ne yapardın lan?”
Bir an sustum. Boğazım düğümlenmişti.
Sonra yeniden konuştum.
“Bak Kaan, sana yalvaracak değilim. Ama Melis’in korkmasına, ağlamasına, tek bir dakika bile kendini çaresiz hissetmesine tahammül edemem. Onu hemen geri getireceksin.”
“Benimle görüşeceksin.”
“Tamam, görüşeceğim. Ama önce onun sesini duyacağım.”
Kaan sessiz kaldı.
“Kaan?”
“Şimdilik mümkün değil.”
Gözlerim karardı.
“Sen benimle dalga mı geçiyorsun lan?”
“Görüşünce konuşacağız.”
“Ulan sen kimsin de benim karımı benden uzak tutuyorsun? Bir daha söylüyorum: Melis’e dokunulmayacak. Ona bağırılmayacak. Korkutulmayacak. Bir saçının teline zarar gelirse—”
“Melis’e zarar vermeyeceğim.”
“Bunu senin ağzından duymak istemiyorum. Onu geri istiyorum!”
Telefonu kapattım.
Elimdeki telefonu koltuğa bıraktım. Birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım. Sonra iki elimle saçlarımı geriye doğru ittim.
“Siktir ya! Siktir!”
Aras yanıma geldi.
“Efe, beni dinle. Önce yerini bulacağız.”
“Bulacağız tabii! Bulmadan buradan hiçbir yere gitmiyorum!”
“Birlikte hareket edeceğiz.”
“Benim tek istediğim Melis’i karşıma almak, Aras. Başka hiçbir şey umurumda değil.”
Annemin ağladığını fark ettim. Ona döndüğümde gözlerindeki korkuyu gördüm.
“Anne…”
Yanına gittim.
“Onu getireceğim. Söz veriyorum.”
Annem ellerimi tuttu.
“Ne olur dikkat et oğlum. Melis’i de kendini de koru.”
Başımı salladım.
“Getireceğim anne. Ne olursa olsun getireceğim.”
Mahir babam güvenlik sorumlusuna döndü.
“Aracın plakasını ve güzergâhını bulun. Aras, sen de ilgilen.”
Aras başını salladı.
Ben ise telefonumu yeniden elime aldım. Melis’in fotoğrafı ekrandaydı. Birlikte çekildiğimiz fotoğraflardan biriydi. Fotoğrafta bana bakmıyordu, başka tarafa gülüyordu.
Parmağımı ekranın üzerinde gezdirdim.
“Ulan bir de sana kızdım bugün,” diye fısıldadım.
Gözlerimi kapattım.
“Ne olur iyi ol güzelim.”
Sonra başımı kaldırdım. Artık korkumun yerini sert bir kararlılık almıştı.
“Aras, arabayı hazırlat.”
“Hazır.”
“Gidiyoruz.”
“Efe, babam da geliyor.”
“Tamam. Kimseyi geride bırakmayacağız.”
Kapıya doğru yürüdüm. Tam çıkacakken telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Kaan’dandı.
“Melis sizinle konuşmak istiyor.”
Mesajı okuduğum an kalbim yerinden çıkacak gibi oldu.
Hemen cevap yazdım.
“Telefonu ona ver. Hemen.”
Birkaç saniye sonra telefon çaldı.
Ekranda bu kez Melis’in adını gördüm.
Açtım.
“Melis?”
Karşıdan birkaç saniye ses gelmedi.
“Melis, güzelim, beni duyuyor musun?”
Sonunda onun titrek sesini duydum.
“Efe…”
Gözlerimi kapattım. İçimde tuttuğum bütün korku bir anda boğazıma düğümlendi.
“Buradayım karım. Buradayım. İyi misin? Sana bir şey yaptılar mı?”
“Efe, ben…”
“Tamam, tamam. Ağlama. Bana sadece iyi olduğunu söyle.”
“İyiyim.”
“Emin misin? Bir yerin acıyor mu?”
“Hayır.”
Derin bir nefes aldım.
“Dinle beni. Sakın korkma. Seni bulacağım. Tamam mı? Ne olur dayan.”
“Efe, beni buradan götür.”
Sesindeki çaresizlik içimi parçaladı.
“Götüreceğim. Yemin ederim götüreceğim. Sen sadece benim sesimi dinle.”
Telefonun diğer ucundan Kaan’ın sesi geldi.
“Yeterli.”
Ardından telefon kapandı.
“Ulan telefonu kapattı!”
Telefonu cebime koyup kapıya yöneldim.
“Bu herifin yaptığı yanına kalmayacak. Ama önce Melis. Önce karımı bulacağız.”
O an tek bir şey düşünüyordum: Melis’i yeniden görene kadar içimdeki korku da öfke de dinmeyecekti.
EFE’NİN AĞZINDAN
Arabaya bindiğimde ellerimin titrediğini fark ettim. Direksiyona geçmek üzereydim ama Aras anahtarı elimden aldı.
“Sen bu hâlde araba kullanmayacaksın.”
“Ver şu anahtarı.”
“Efe, kendine gel. Melis’i bulacağız. Ama önce aklımızı kullanacağız.”
“Ulan Aras, karım başka bir yerde, ben burada oturup akıl mı kullanacağım?”
“Onu bulmak için kullanacaksın.”
Dişlerimi sıktım. Haklıydı ama bunu kabul etmek istemiyordum. Arka koltuğa geçtim. Mahir babam da diğer araca bindi. Güvenlik ekibi, Kaan’ın mesajındaki numara ve aracın tespit edilen güzergâhı üzerinde çalışıyordu.
Telefonumu elimden bırakmıyordum.
Bir mesaj daha yazdım.
“Melis’i tekrar telefona ver. Onunla konuşacağım.”
Cevap gelmedi.
“Allah belanı versin Kaan…”
Aras dikiz aynasından bana baktı.
“Biraz önce Melis’in sesini duydun. İyi olduğunu söyledi.”
“Ya sırf beni sakinleştirmek için söylediyse?”
“Efe…”
“Ya korkudan doğru düzgün konuşamadıysa? Ya yanında biri varsa? Ya telefonu kapatırken ağlamaya başladıysa?”
Sesim giderek yükseliyordu.
“Ben onu oraya bırakıp nasıl rahat edeceğim lan?”
Aras bir şey söylemedi.
Başımı cama yasladım. Gözlerimi kapatmaya çalıştım ama Melis’in titreyen sesi kulağımda dönüp duruyordu.
Efe, beni buradan götür.
O iki kelimeyi unutamıyordum.
MELİS’İN AĞZINDAN
Telefon kapandıktan sonra Kaan’ın karşısında sessizce oturdum. Efe’nin sesini duymak beni biraz olsun rahatlatmıştı. Ama bulunduğum yer hâlâ yabancıydı. Büyük, eski bir evin salonundaydık. Duvarlarda koyu renk ahşap işlemeler, geniş pencerelerin önünde ağır perdeler vardı.
Kaan birkaç adım ötede duruyordu.
“Eşiniz birazdan burada olacak,” dedi.
“Bunu senin söylemen hiçbir şeyi değiştirmiyor.”
“Melis Hanım, size zarar vermek istemiyorum.”
“Bunu kaç kere söyleyeceksin? Beni kaçırdın Kaan. Evimden aldın. Telefonumu bile bırakmak zorunda kaldım. Hâlâ nasıl zarar vermek istemediğini söylüyorsun?”
Kaan bakışlarını kaçırdı.
“Bu, Demirhanlarla aramızdaki mesele.”
“Ben Demirhan ailesinin geliniyim. Efe’nin karısıyım. Beni onlardan ayırabileceğini mi sanıyorsun?”
“Hayır.”
“Öyleyse neden buradayım?”
Cevap vermedi.
Ayağa kalktım. Birkaç adım attığımda kapının yanında duran adam hemen hareketlendi.
“Yerinizde kalın.”
Ona döndüm.
“Ben mahkûm değilim.”
Kaan araya girdi.
“Bırakın.”
Adam geri çekildi.
Kaan’a baktım.
“Efe geldiğinde ne olacak biliyor musun? Bu yaptığını asla unutmayacak.”
Kaan’ın yüzünde belli belirsiz bir gerginlik oluştu.
“Efe’yi bu kadar iyi tanıyor musunuz?”
“Onu tanımama gerek yok. Beni bulacağını biliyorum.”
EFE’NİN AĞZINDAN
Telefonum yeniden çaldı. Güvenlik sorumlumuz arıyordu.
“Aç,” dedi Aras.
Telefonu kulağıma götürdüm.
“Konuş.”
“Beyefendi, aracın güzergâhıyla ilgili yeni bir bilgi aldık. Karahan ailesinin kullandığı eski konaklardan birinin çevresinde görülmüş.”
“Adres?”
Adresi söyledi.
“Tamam. Oraya gidiyoruz.”
Aras hemen sürücünün yönünü değiştirmesini söyledi. Ben ise çoktan Kaan’ı aramıştım.
Bu kez telefonu açtı.
“Sonunda,” dedim. “Neredesiniz?”
“Geleceğinizi biliyordum.”
“Adresini söyle.”
“Gelince konuşuruz.”
“Ulan hâlâ oyun oynuyorsun! Benim sabrımı sınama. Melis’i ver, bu işi burada bitirelim.”
“Onu göreceksiniz.”
“Göreceğim değil, alacağım. O benim karım. Senin yanında kalmayacak.”
Kaan kısa bir sessizlikten sonra konuştu.
“Birazdan burada olursunuz.”
Telefon kapandı.
“Şerefsiz,” diye mırıldandım.
Aras bana döndü.
“İçeri girince önce Melis’i bulacağız. Tartışmayı sonra yaparsınız.”
“Benim başka bir şeyle ilgilenecek hâlim mi var?”
“Biliyorum.”
Arabadan indiğimizde konağın önünde birkaç araç vardı. Kapının iki yanında adamlar bekliyordu. Mahir babam diğer araçtan indi ve doğrudan bana yaklaştı.
“Önce Melis.”
Başımı salladım.
“Önce Melis.”
Kapıya doğru ilerledik. İçeriden Kaan çıktı. Siyah gömleğinin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Bizi görünce merdivenlerin başında durdu.
Gözlerim hemen arkasına kaydı.
“Melis nerede?”
Kaan cevap vermedi.
Bir adım daha yaklaştım.
“Karımı getir lan!”
“Efe, konuşacağız.”
“Seninle konuşmayacağım!”
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
“Efe!”
Döndüm.
Melis kapının içinde duruyordu.
Yüzü solgundu. Saçları dağılmış, gözleri kızarmıştı. Üzerindeki kıyafetlerin kırıştığını fark ettim. Beni gördüğü anda gözleri doldu.
“Melis…”
Yanına doğru yürüdüm. O da bana doğru geldi. Aramızdaki mesafeyi kapattığında kollarımı ona sardım.
“Güzelim…”
Başını göğsüme yasladı. Birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedim. Saçlarının üzerinden elimi geçirdim. Gerçekten yanımdaydı. Karşımdaydı.
“İyi misin?” diye fısıldadım. “Bir yerin acıyor mu?”
Başını iki yana salladı.
“İyiyim.”
Yüzünü iki elimin arasına aldım.
“Emin misin?”
“Efe, iyiyim.”
Gözlerindeki yaşları başparmağımla sildim.
“Ödümü kopardın be kadın…”
Melis bu kez daha sıkı sarıldı.
“Çok korktum.”
Gözlerimi kapattım.
“Biliyorum. Özür dilerim.”
Arkamızdan Kaan’ın sesi geldi.
“Artık konuşabiliriz.”
Başımı yavaşça kaldırdım. Melis’i arkamda tuttum ve Kaan’a döndüm.
“Seninle konuşacak hiçbir şeyim yok.”
Kaan ellerini cebine koydu.
“Bunu kişisel algılamayın. Demirhan ailesine bir mesaj vermek istedim.”
“Mesaj mı?”
Acı bir şekilde güldüm.
“Benim karımı kaçırarak mı mesaj veriyorsun? Ulan sen gerçekten aklını mı kaçırdın?”
“Efe,” diye araya girdi Mahir babam.
Ama gözlerimi Kaan’dan ayırmadım.
“Bak bana. Benim ailemle derdin olabilir. Babamla düşman olabilirsin. Ama Melis’in adını bir daha ağzına almayacaksın. Onu bir daha karşına çıkarmayacaksın.”
Kaan’ın bakışları bir an Melis’e kaydı.
Bunu gördüğüm anda çenem kasıldı.
“Ne bakıyorsun lan?”
“Efe, sakin ol,” dedi Melis arkamdan.
Elimi hafifçe geriye uzatıp onun elini tuttum.
“Tamam güzelim. Buradayım.”
Sonra yeniden Kaan’a döndüm.
“Seninle hesabımız bitmedi. Ama bugün burada kalacak. Çünkü karımı alıp gidiyorum.”
Melis’in elini tuttum. Konağın kapısından çıkarken bir an bile arkamı dönmedim.
Arabaya ulaştığımızda kapıyı açtım. Melis içeri oturdu. Ben de yanına geçtim.
Kapı kapanır kapanmaz ona döndüm.
“Bir daha böyle bir şey yaşarsan önce beni ara. Tamam mı?”
Melis gözlerini benden kaçırdı.
“Telefonum yanımda değildi.”
“Biliyorum.”
Bir süre sustum. Sonra elini tuttum.
“Ben hayatımda ilk defa bu kadar korktum, Melis.”
Bana baktı.
“Efe…”
“Ciddi söylüyorum. Seni bulamadığım o birkaç dakika… Aklımdan bin tane şey geçti. Bir daha o korkuyu yaşatmasınlar bana.”
Melis başını omzuma yasladı.
“Ben de seni çok merak ettim.”
Elini dudaklarıma götürüp öptüm.
“Artık evimize gidiyoruz.”
Bu kez gerçekten rahat bir nefes aldım. Çünkü karım yanımdaydı.

MELİS’İN AĞZINDAN
Arabanın içinde sessizlik vardı. Efe bir elimden tutmuş, diğer eliyle de telefonunu sık sık kontrol ediyordu. Beni konağın önünden aldığından beri neredeyse hiç konuşmamıştı.
Başımı cama yasladım. Dışarıdaki Mardin sokakları geride kalırken gözlerim doldu. Kendimi güçlü tutmaya çalışmıştım ama artık güvende olduğumu bilince yaşadıklarım üzerime çökmeye başlamıştı.
Efe elimi biraz daha sıkı tuttu.
“Ne oldu?”
“Bir şey yok.”
“Melis.”
Başımı ona çevirdim.
“Çok korktum Efe.”
Yüzündeki ifade değişti. Birkaç saniye gözlerimin içine baktı.
“Biliyorum.”
“Beni oradan götürürlerken seni çağırdım. Defalarca bağırdım. Belki duyarsın diye…”
Efe’nin çenesi kasıldı. Bakışlarını bir an önüne çevirdi.
“Keşke duysaydım.”
“Telefonumu düşürdüm. Sonra Kaan geldi. Hiçbir şey olmamış gibi konuşuyordu. Sanki ben onun misafiriymişim gibi…”
Efe derin bir nefes aldı.
“Bir daha o adamın yanına yaklaşmayacaksın.”
“Efe, ben zaten—”
“Biliyorum, biliyorum. Ama şu an bunu düşünmek bile istemiyorum.”
Sesini yükseltmemeye çalışıyordu. Fakat yüzündeki gerginlik hâlâ geçmemişti.
“Senin başına bir şey gelecek diye ödüm koptu, Melis. O telefonu açtığında sesini duydum ya… Yemin ederim o an biraz olsun nefes aldım.”
Elimi onun elinin üzerine koydum.
“Artık yanındayım.”
Efe başını salladı. Sonra elimi dudaklarına götürüp bir kez daha öptü.
“Evet. Artık yanımdasın.”
EFE’NİN AĞZINDAN
Konağın kapısından girdiğimizde annem bizi bekliyordu. Bizi görür görmez ayağa kalktı.
“Melis!”
Annem doğrudan ona sarıldı.
“Allah’ım, çok şükür. İyi misin kızım? Bir şeyin var mı?”
Melis anneme sarılırken gözleri yeniden doldu.
“İyiyim anne.”
Annem saçlarını okşadı.
“Bir daha böyle bir şey olmasın. Ödümüz koptu.”
İpek de yanımıza geldi. Gözleri kıpkırmızıydı.
“Abla, seni çok merak ettik.”
Melis ona sarıldı.
“Ben de sizi.”
Selin biraz geride durmuştu. Aras yanında bekliyordu. Hamile olduğu için herkes onun fazla yorulmasını istemiyordu. Yine de Melis’in yanına gelip elini tuttu.
“Çok korkmuş olmalısın.”
Melis başını salladı.
Mahir babam ise sessizce yanımıza yaklaştı.
“Geçmiş olsun, kızım.”
Melis ona baktı.
“Teşekkür ederim.”
Babam güvenlik sorumlusuna döndü.
“Bundan sonra konağın güvenliği yeniden düzenlenecek. Bu gece yaşananların hesabı sorulacak.”
“Baba,” dedim.
Herkes bana döndü.
“Önce Melis dinlensin. Gerisini sonra konuşuruz.”
Babam başını salladı.
“Doğru.”
Melis’in elini tuttum.
“Yukarı çıkalım.”
MELİS’İN AĞZINDAN
Odaya girdiğimizde Efe kapıyı kapattı. Çantam hâlâ yerde duruyordu. Komodinin üzerindeki telefonumu alıp yatağın kenarına oturdum.
Efe de karşıma geçti.
“Bir bakayım sana.”
“Efe, iyiyim.”
“Bir bakacağım dedim.”
Yüzüme, kollarıma baktı. Sonra gözlerini tekrar yüzüme çevirdi.
“Bir yerinde iz var mı?”
“Yok.”
“Başın dönüyor mu?”
“Hayır.”
“Bir şey yedin mi bugün?”
Ona baktım.
“Efe, sorguya mı çekiyorsun beni?”
Bir an durdu. Sonra yüzündeki gerginlik biraz gevşedi.
“Evet. Hem de fena hâlde.”
İstemeden gülümsedim.
Efe karşıma oturdu. Ellerimi avuçlarının arasına aldı.
“Bir daha senden habersiz hiçbir yere gitmeyeceğim demeyeceğim. Çünkü bu senin kararın. Ama senden bir şey isteyeceğim.”
“Ne?”
“Böyle bir şey olduğunda bana haber vermekten çekinme. Aramızda ne yaşanırsa yaşansın, ne kadar tartışırsak tartışalım… Ben senin yanındayım.”
Gözlerimi ondan kaçırdım.
“Biliyorum.”
“Biliyor musun gerçekten?”
Başımı salladım.
Efe bir süre sessiz kaldı. Sonra alnını ellerime yasladı.
“Ben seni kaybetmek istemiyorum, Melis.”
Bu söz karşısında ne diyeceğimi bilemedim.
“Kaybetmedin,” diye fısıldadım.
Başını kaldırıp yüzüme baktı.
“İyi ki.”
EFE’NİN AĞZINDAN
Melis banyoya geçip üzerini değiştirdi. Ben de aşağı inip anneme haber vermek için kapıya yöneldim.
Tam çıkacakken telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
Ekranı açtım.
Kaan Karahan: “Melis’in iyi olduğuna sevindim. Bu mesele burada bitmedi.”
Mesajı okudum.
“Ulan hâlâ ne anlatıyorsun sen…”
Telefonu yatağın üzerine bıraktım. Cevap vermeyecektim. Bu gece Melis’in yanında kalacaktım.
Banyodan çıktığında üzerinde rahat bir pijama takımı vardı. Saçlarını gevşekçe toplamıştı. Yüzündeki yorgunluk hâlâ belliydi.
“Ne oldu?” diye sordu.
“Bir şey yok.”
“Efe.”
Telefonu gösterdim.
“Yine mesaj atmış.”
Melis’in yüzü gerildi.
“Ne yazmış?”
“Önemli değil. Sen kafana takma.”
“Bana da mesaj atar mı?”
“Numaranı engellemiştik zaten. Yine ulaşmaya çalışırsa bana söylersin.”
Yatağın kenarına oturdu. Ben de yanına geçtim.
Bir süre konuşmadık. Sonra Melis başını omzuma yasladı.
“Bu gece yanımda kalır mısın?”
Ona dönüp baktım.
“Bir yere mi gidecektim?”
“Bilmiyorum.”
Kolumu omuzlarına doladım.
“Hiçbir yere gitmiyorum.”
Başını göğsüme yasladı. Saçlarının üzerine bir öpücük kondurdum.
“Uyu artık.”
“Sen de uyu.”
“Önce sen.”
Melis gözlerini kapattı. Ben ise bir süre daha uyuyamadım. Her gözümü kapattığımda konağın boş koridoru, yerde duran telefonu ve onun sesini duyamadığım dakikalar aklıma geliyordu.
Elimi saçlarında gezdirdim.
Bu gece onu yanımdan ayırmayacaktım.

MELİS’İN AĞZINDAN
Sabah uyandığımda odanın diğer tarafındaki perdeler aralanmış, içeriye yumuşak bir gün ışığı dolmuştu. Güneşin solgun ışıkları krem tonlarındaki duvarların üzerinde geziniyor, yatağın üzerine düşen ince aydınlık odanın sessizliğini daha da belirgin hâle getiriyordu. Birkaç saniye tavana bakarak uzandım. Son günlerde yaşadıklarımın ardından ilk kez içimde biraz huzur vardı. Konağın gergin atmosferinden, bitmek bilmeyen aile meselelerinden ve üzerimde hissettiğim o ağır baskıdan uzakta olmak iyi gelmişti.
Yanıma döndüğümde Efe’yi gördüm. Bana dönük yatıyordu. Bir kolu yastığımın üzerinde, diğer eli ise hâlâ elimi tutuyordu. Sarı saçları uykudan dolayı dağılmış, alnına birkaç tutam düşmüştü. Normalde yüzünde eksik olmayan kendinden emin ifade, uyurken yerini daha sakin ve yumuşak bir görünüme bırakmıştı. Kirpikleri kapalı gözlerinin üzerine düşüyor, hafif sakalları yüz hatlarını daha belirgin gösteriyordu.
Hafifçe gülümsedim.
Elimi yavaşça çekmeye çalıştığımda gözlerini açtı. Önce birkaç saniye yüzüme baktı, ardından uykulu gözlerini biraz daha araladı.
“Günaydın, güzelim.”
Sesi uykuluydu. Sabahın sessizliğinde her zamankinden daha kalın ve yumuşak duyulmuştu.
“Günaydın.”
“Ne yapıyorsun?”
“Elimi kurtarmaya çalışıyorum.”
Kaşlarını kaldırdı. Yüzünde uyanır uyanmaz beliren o hafif yaramaz ifade vardı.
“Niye?”
“Çünkü kalkacağım.”
Elimi bırakmak yerine biraz daha kendine çekti. Başını yastığa yerleştirirken gözlerini yeniden kapatacak gibi oldu.
“Beş dakika daha.”
“Efe…”
“Melis, daha gözümü yeni açtım. Biraz karımın yanında yatayım, hemen kaçıyorsun.”
Gülmemek için yüzümü çevirdim. Dudaklarımın kenarındaki gülümsemeyi saklamaya çalışırken saçlarım omzumun üzerinden öne doğru döküldü.
“Çok konuşuyorsun sabah sabah.”
“Sen de çok güzelsin sabah sabah. Ne yapacağız şimdi?”
Ona döndüm. Yüzünde kendinden emin, hafif yaramaz bir gülümseme vardı. Gözlerini üzerimden ayırmıyor, sanki verdiğim tepkiyi merakla bekliyordu.
“Her sabah böyle misin?”
“Sen yanımdayken daha beterim.”
Bu kez gerçekten güldüm. Efe de gülümseyerek alnıma bir öpücük kondurdu. Dudaklarının alnıma değdiği o kısa anın ardından biraz geri çekildi. Bir süre yüzüme baktı.
“İşte bu. Ben bu gülüşü özlemişim.”
Bir süre gözlerimin içine baktı. Sonra elini kaldırıp saçlarımı yüzümden çekti ve kulağımın arkasına yerleştirdi. Parmakları saçlarımın arasından geçerken hareketleri oldukça nazikti.
“Bugün ne yapmak istersin?”
“Bilmiyorum. Senin bir planın mı var?”
“Var aslında.”
“Nedir?”
“İstanbul’a gidiyoruz.”
Şaşkınlıkla doğruldum. Üzerimdeki ince örtü belime doğru kayarken yüzüne baktım.
“Ne?”
“İstanbul. Birkaç günlüğüne.”
“Ciddi misin?”
“Gayet ciddiyim. Biraz uzaklaşalım istiyorum. Bu konaktan, aile meselelerinden, Karahanlardan… Her şeyden.”
İstemeden gülümsedim. İstanbul fikri, son günlerde zihnimi meşgul eden bütün düşüncelerin arasında beklemediğim kadar güzel gelmişti.
“Ne zaman?”
“Bugün.”
“Efe, bugün mü? Hiçbir şey hazırlamadım.”
“Sen hazırlan. Gerisini ben hallederim.”
“Kaç gün kalacağız?”
“Sen ne kadar istersen.”
Başımı hafifçe yana eğdim. Birkaç günlüğüne de olsa her şeyden uzaklaşma düşüncesi hoşuma gitmişti.
“Biraz uzun kalabilir miyiz?”
Efe gülümsedi. Yüzündeki ifade daha da yumuşadı.
“İstersen İstanbul’da ev tutup seni orada yaşatırım.”
“Abartma.”
“Daha başlamadım bile.”
Yanağıma küçük bir öpücük bıraktı. Ardından yataktan doğrulup saçlarını eliyle geriye doğru taradı.
“Haydi, hazırlan. Seni İstanbul’a götürüyorum.”
EFE’NİN AĞZINDAN
Melis hazırlanırken ben de aşağı indim. Merdivenlerden inerken konağın sabah sessizliği yavaş yavaş yerini günlük hareketliliğe bırakıyordu. Görevliler koridorlarda işlerini yapıyor, salondan hafif konuşma sesleri geliyordu.
Babam çalışma odasındaydı. Kapıyı çalıp içeri girdim. Geniş çalışma masasının üzerinde birkaç dosya, açık duran bir ajanda ve babamın kahvesi vardı. Mahir başını kaldırıp bana baktı.
“Baba.”
Mahir başını kaldırdı.
“Gel, oğlum.”
“Melis’le İstanbul’a gidiyoruz. Birkaç gün kalacağız.”
Babam dosyasını kapattı. Sandalyesinde hafifçe geriye yaslanıp yüzüme baktı.
“Ne zaman dönersiniz?”
“Belli değil. Biraz dinlenmesini istiyorum.”
Başını salladı. Yüzündeki sert ifade bir miktar yumuşadı.
“İyi düşünmüşsün. Son günlerde fazlasıyla yoruldu.”
“Buradaki meseleleri de siz halledersiniz.”
Babamın yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.
“Sen eşinle ilgilen. Burayı merak etme.”
Tam çıkacakken arkamdan seslendi.
“Efe.”
Döndüm.
“Melis’e iyi bak.”
Babamın sesinde alışılmış otoritesinin yanında bu kez daha farklı, daha babacan bir ton vardı.
“Merak etme baba.”
Çalışma odasından çıktığımda İpek koridorda beni bekliyordu. Duvara yaslanmış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Beni gördüğü anda yüzünde meraklı bir ifade belirdi.
“Abi, nereye gidiyorsunuz?”
“İstanbul’a.”
“Nasıl yani? Bensiz mi?”
“Evet.”
“İnanamıyorum. Ben de gelmek istiyorum!”
“Sen gelmiyorsun.”
“Niye?”
“Çünkü karımla baş başa vakit geçireceğim.”
İpek’in ağzı açık kaldı. Ardından yüzünde geniş bir gülümseme belirdi.
“Vay be! Abi romantik olmuş.”
“İpek, yürü işine.”
Gülerek uzaklaştı. Başımı iki yana sallayıp hafifçe gülümsedim.
Ben de telefonumu çıkarıp son hazırlıkları kontrol ettim. Ulaşım, konaklama ve yolculukla ilgili ayrıntıların tamamlanmış olduğundan emin olmak istiyordum. Melis’in rahat etmesi için her şeyin hazır olmasını istiyordum.
MELİS’İN AĞZINDAN
Dolabın önünde durmuş, valizime ne koyacağımı düşünüyordum. Gardırobun açık kapakları boyunca sıralanmış kıyafetlerime göz gezdirdim. Birkaç günlük kıyafetimi, bakım ürünlerimi ve sevdiğim takıları özenle yerleştirdim. Yanıma alacağım parçaları seçerken İstanbul’da geçireceğimiz günleri düşünmeden edemiyordum.
Üzerime krem rengi, yüksek bel bir pantolon; içine beyaz, sade bir bluz giydim. Pantolonun kumaşı üzerimde düzgün duruyor, beyaz bluzun sade görünümüyle uyum sağlıyordu. Üzerime açık bej bir trençkot aldım. Saçlarımı açık bıraktım, uçlarını hafifçe dalgalandırdım. Omuzlarıma dökülen saçlarımı parmaklarımla düzelttim. Küçük altın küpelerimi ve ince bilekliğimi taktım. Makyajımı doğal tuttum; gözlerime hafifçe belirginlik verip dudaklarıma doğal tonlarda bir renk uyguladım.
Valizi kapatmaya çalışırken Efe kapıda belirdi.
Kapı eşiğine yaslanmış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Bir süre beni süzdü. Bakışları önce yüzümde, ardından kıyafetlerimde dolaştı. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Hazır mısın?”
“Sanırım.”
Valize uzandı.
“Bunu ben alırım.”
“Efe, taşıyabilirim.”
“Biliyorum. Ama ben taşımak istiyorum.”
Valizi eline aldı. Sonra bana yaklaşıp trençkotumun yakasını düzeltti. Kumaşın omzumda kıvrılan kısmını eliyle düzelttikten sonra yakasını iki yana yerleştirdi.
“Çok güzel olmuşsun.”
“Teşekkür ederim.”
“Biraz daha güzel olsan İstanbul’a varamadan geri dönerim.”
Gözlerimi devirdim. Yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.
“Başladın yine.”
Gülerek elimi tuttu. Parmakları parmaklarımın arasına yerleşti.
“Ne yapayım? Karım güzel.”
Birlikte aşağı indik. Merdivenlerden inerken Efe valizi diğer eliyle taşıyor, benim adımlarımı takip ederek yanımda yürüyordu. Annem bizi kapıda karşıladı.
“İyi yolculuklar çocuklar. Melis, kendine dikkat et kızım.”
“Merak etmeyin anne.”
İpek hemen yanıma gelip sarıldı. Kollarını boynuma dolarken yüzünde heyecanlı bir ifade vardı.
“Bana İstanbul’dan bir şey al!”
“Ne istiyorsun?”
“Bilmiyorum, güzel bir şey.”
Efe araya girdi.
“Bana da bir şey al, İpek. Seninle uğraşmaktan kurtulmak istiyorum.”
“Abi!”
Hepimiz güldük. Annem başını iki yana sallayarak bizi izliyordu. Babam da biraz geride durmuş, yolculuğa çıkmadan önce bizi uğurluyordu.
Efe valizi araca yerleştirdi. Sonra benim için yolcu kapısını açtı. Bir eliyle kapıyı tutarken diğer eliyle araca binmem için yer açtı.
“Buyurun hanımefendi.”
“Teşekkür ederim beyefendi.”
Arabaya binerken gülümsedim. Efe kapıyı kapatmadan önce kısa bir an yüzüme baktı, ardından kendi tarafına geçmek üzere aracın çevresinden dolaştı.
EFE’NİN AĞZINDAN
Yola çıktığımızda Melis camdan dışarıyı izliyordu. Sabah güneşi yolun kenarındaki ağaçların üzerinden süzülüyor, aracın camına aralıklarla gölgeler düşüyordu. Melis başını cama doğru çevirmiş, dışarıdaki manzarayı seyrediyordu.
Bir süre sonra elini uzatıp radyoyu açtı. Hafif bir müzik çalmaya başladı. Aracın içindeki sessizlik müziğin eşliğinde daha keyifli bir hâl almıştı.
“Uykun var mı?” diye sordum.
“Biraz.”
“İstersen uyu. Varınca uyandırırım.”
“Sen de yorulacaksın.”
“Ben iyiyim.”
Bana döndü. Yüzünde hafif bir endişe vardı.
“Efe, sürekli benimle ilgilenmek zorunda değilsin.”
Bir an ona baktım. Direksiyondaki elimi gevşetip yeniden yola odaklandım.
“Zorunda olduğum için yapmıyorum zaten.”
Melis sustu. Bakışlarını bir süre üzerimde tuttu, ardından yeniden önüne döndü.
“Seninle ilgilenmek hoşuma gidiyor. Bunu ne zaman anlayacaksın?”
Gülümsedi ama cevap vermedi.
Bir süre sonra elini uzatıp benim elimin üzerine koydu. Parmaklarının sıcaklığını elimde hissettiğimde göz ucuyla ona baktım. Yüzünde küçük, içten bir gülümseme vardı.
“Anlamaya başladım galiba.”
Bu cümleyle yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
“Güzel. Çünkü anlatmaya devam edeceğim.”
MELİS’İN AĞZINDAN
İstanbul’a doğru ilerlerken camdan dışarıyı izliyordum. Mardin’in alıştığım manzarası geride kalmış, yerini giderek kalabalıklaşan yollara, yüksek binalara ve tanıdık şehir görüntülerine bırakmıştı.
İstanbul’a gelmeyeli uzun zaman olmuştu. Aslında buraya gelmek istememin tek bir sebebi vardı: Annemi görmek.
Efe, direksiyonda bir eliyle arabayı kullanırken diğer elini vitesin yanında tutuyordu. Arada bana bakıyor, sonra yeniden yola dönüyordu.
“Anneni aradın mı?” diye sordu.
“Sabah konuştum. Geleceğimizi biliyor.”
“Sevindi mi?”
Gülümsedim.
“Çok sevindi. Birkaç kez gerçekten geleceğime emin misin diye sordu.”
Efe hafifçe güldü.
“Özlemiştir seni.”
“Ben de onu özledim.”
Bir süre sessiz kaldık. Sonra Efe elini bana doğru uzattı. Ne demek istediğini anlayınca avucumu onun eline bıraktım. Parmaklarını parmaklarımın arasına geçirdi.
“Bugün annenle istediğin kadar vakit geçir. Yarın da istersen yine gideriz.”
Ona döndüm.
“Senin işlerin?”
“Melis, İstanbul’a iş yapmak için gelmedik.”
“Yine de…”
“Yine de yok.” Elimi hafifçe sıktı. “Bu birkaç gün senin. Ne yapmak istiyorsan onu yapacağız.”
Başımı cama çevirdim ama yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.
Otele vardığımızda hava kararmaya başlamıştı. Efe arabayı otelin girişinde durdurdu. Görevli yanımıza yaklaşırken Efe valizleri bagaja uzandı. Ben de çantamı alıp arabadan indim.
Otel oldukça şıktı. Geniş camları, mermer zemini ve loş aydınlatmalarıyla daha kapıdan girerken insanı etkileyen bir havası vardı. Resepsiyonda işlemlerimizi halleden Efe, kartları aldıktan sonra yanıma geldi.
“Hanımefendi, odamıza çıkabilir miyiz?”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Hanımefendi mi?”
“Nasıl hitap etmemi istersin?”
“Melis yeterli.”
Efe gülümseyerek başını salladı.
“Nasıl istersen Melis Hanım.”
Asansöre birlikte bindik. Efe valizi bir elinde tutuyor, diğer eliyle benim elimi bırakmıyordu. Odaya girdiğimizde ilk dikkatimi çeken şey geniş camlardan görünen İstanbul manzarası oldu. Şehrin ışıkları uzaktan parlıyor, boğazın üzerindeki hareketlilik odaya kadar ulaşıyordu.
“Çok güzelmiş,” dedim.
Efe valizi kenara bıraktı.
“Beğenmene sevindim.”
Camın önüne ilerledim. Bir süre manzarayı izledikten sonra arkamı döndüğümde Efe’nin beni seyrettiğini fark ettim.
“Ne oldu?”
“Bir şey olmadı.”
“Öyle bakıyorsun ama.”
Yanıma geldi. Ellerini belime koymadan önce kısa bir an duraksadı, sonra kollarını hafifçe çevreme doladı.
“Burada seninle olmak güzel.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Senin için her yer güzel zaten.”
“Sen yanımdaysan evet.”
Bu kez cevap veremedim. Bakışlarımı kaçırdım ama Efe çenemi nazikçe kaldırıp yüzüme baktı.
“Yine mi utandın?”
“Biraz susabilir misin?”
Gülerek alnıma bir öpücük kondurdu.
“Tamam, sustum.”
Ama yüzündeki gülümseme uzun süre kaybolmadı.
Akşam yemeğinden sonra otele dönmüştük. Üzerimde rahat bir pijama takımı vardı. Saçlarımı tarayıp yatağın kenarına oturdum. Efe de banyodan çıkmış, üzerindeki tişörtü düzeltirken yanıma gelmişti.
“Yoruldun mu?” diye sordu.
“Biraz. Ama annemi yarın göreceğim için heyecanlıyım.”
“Sabah erkenden gideriz.”
Başımı salladım. Efe yatağın diğer tarafına oturdu. Bir süre konuştuk. Annemden, İstanbul’da gezmek istediğim yerlerden, Mardin’e döndüğümüzde yapacaklarımızdan bahsettik.
Sonra Efe bana biraz daha yaklaştı. Elimi tuttu, yüzüme baktı. Aramızdaki mesafe azaldığında beni öpmek istediğini anladım. Ben de geri çekilmedim.sonra Efe bana sarıldı. Ancak yakınlığı biraz daha ilerletmek istediğini hissettiğimde ellerimi göğsüne koyarak onu nazikçe durdurdum.
“Efe…”
Hemen geri çekildi.
“Ne oldu?”
Gözlerimi kısa süreliğine yere indirdim. Bunu nasıl söyleyeceğimi düşünüyordum.
“Ben… henüz hazır değilim.”
Efe’nin yüzündeki ifade bir anda değişti. Ellerini benden çekti ve aramızda biraz mesafe bıraktı.
“Melis…”
“Yanlış anlama. Seni istemediğimden değil. Sadece bunun için henüz hazır hissetmiyorum.”
Efe başını hafifçe öne eğdi. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra bana döndü.
“Haklısın. Özür dilerim.”
“Özür dilemene gerek yok.”
“Var.” Sesi sakindi. “Seni rahatsız hissettirmek istemem. Bir an kendi istediğime odaklandım, senin ne hissettiğini yeterince düşünemedim.”
Elimi tuttu ama bu kez yalnızca ben izin verdiğim için.
“Ben seni beklerim. Ne zaman hazır hissedersen… O zaman. Bunun için kendini zorunda hissetmeni istemiyorum.”
Yüzüne baktım. Söylediklerinde en ufak bir kızgınlık yoktu.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.” Elimi hafifçe sıktı. “Senin benim yanımda rahat olman, benim istediğim herhangi bir şeyden daha önemli.”
İçimdeki gerginlik yavaşça dağıldı. Başımı omzuna yasladım.
“Teşekkür ederim.”
Efe saçlarıma küçük bir öpücük bıraktı.
“Teşekkür etme güzelim. Bu zaten böyle olmalı.”
Bir süre öylece oturduk. Sonra Efe yastıkları düzeltti, üzerimizi örtmem için kenara çekildi.
“İyi geceler, karım.”
“İyi geceler, Efe.”
Işığı kapattığında elimi bulup tuttu. O gece başka hiçbir şey için acele etmedi. Sadece yanımda kaldı.
Ve ilk defa, onun yanında kendimi bir şeyleri açıklamak ya da kanıtlamak zorunda hissetmeden uykuya daldım.
EFE’NİN AĞZINDAN
Melis uyuduktan sonra bir süre yüzüne baktım. Günlerdir yaşadıklarımızdan sonra yeniden gülümsemesini görmek benim için her şeyden değerliydi.
Az önce söyledikleri aklıma geldi. Hazır değildi. Bunu söylemesi gerekiyordu ve ben de bunu anlamalıydım.
Elini biraz daha dikkatli tuttum. İçimden kendime kızıyordum. Onu kaybetmekten korktuğum için her şeyi telafi etmeye çalışıyordum ama bazen insanın sevdiği kişiye alan tanıması gerektiğini unutuyordum.
Saçlarının yüzüne düşen bir tutamını usulca kenara aldım.
“İyi ki varsın,” diye fısıldadım.
Melis uykusunda hafifçe kıpırdandı ama uyanmadı.
Yarın annesini görecekti. Onu mutlu etmek için elimden geleni yapacaktım. Çünkü bu kez Melis’in hayatında kararları onun yerine veren biri olmak istemiyordum.
Yanında yürüyen, elini tuttuğunda elini sıkan, istemediğinde durmayı bilen biri olmak istiyordum.