5.Bölüm:Mardin

MELİS’İN AĞZINDAN

Bu adamla bir ömür nasıl geçecekti, gerçekten bilmiyordum.

Efe’nin hafif gülüşünü duydum. Yatağın kenarında otururken telefonunu eline aldı. Ekranın ışığı yüzüne vuruyor, başparmağı hızla ekranda gezinirken ara sıra kaşlarını çatıyordu. Birkaç dakika önce benimle uğraşan adam gitmiş, yerini işlerine dalmış ciddi birine bırakmıştı.

Ben de fırsattan istifade yatağın diğer ucundan kalktım.

“Ben duş alacağım.”

“Tamam.”

Dolaptan pijamalarımı çıkarıp banyoya geçtim. Kapıyı kapatmadan önce arkamı dönüp baktığımda Efe hâlâ telefonuyla ilgileniyordu.

En azından bu gece biraz sessizlik olacaktı.

Duşun sıcak suyu omuzlarımdan aşağı akarken bütün günün yorgunluğu yavaş yavaş üzerimden çekildi. Saçlarımı yıkayıp uzun uzun taradım. Banyodaki büyük aynanın üzerinde biriken buharı elimle sildim. Yüzümdeki makyaj tamamen çıkmıştı. Gözlerimin çevresi hafifçe kızarmış, saçlarım ıslak hâlde sırtıma yapışmıştı.

Gri, bol pijamalarımı giyip saçlarımı havluyla kuruladıktan sonra odadan içeri girdim.

Efe telefonla konuşuyordu.

“Sabah hallederiz. Şimdi uğraşamam.”

Bir süre karşı tarafı dinledi.

“Tamam, Mahmut. İyi geceler.”

Telefonu kapatıp komodinin üzerine bıraktı. Bakışları üzerime geldiğinde kısa bir an durdu.

“Duş iyi geldi mi?”

“Evet.”

“Saçlarını kurutmayı unutma. Hasta olursun.”

Bu kadar basit bir cümleyi ondan duymak tuhafıma gitti. Cevap vermeden saçlarımı havluyla biraz daha kurulayıp makyaj masasının önüne geçtim.

Efe de ayağa kalkıp dolabın diğer tarafına yöneldi. Üzerini değiştirmek için birkaç parça kıyafet aldı.

“Ben de duş alacağım. Çok oyalanma, banyoda eşyalarımı unutmuşum.”

“Tamam.”

Banyoya girmeden önce kapının yanında durup bana baktı.

“İyi geceler demeden uyuma bari.”

Gülümseyerek başımı salladım.

Kapı kapandığında odanın sessizliği yeniden üzerime çöktü.

Yatağa geçip yastıkları düzelttim. Odanın ışıklarını kapatıp yalnızca komodinin üzerindeki küçük lambayı açık bıraktım. Dışarıdan gelen hafif rüzgâr sesi ve bahçedeki suyun şırıltısı gecenin sessizliğine karışıyordu.

Efe banyodan çıktığında saçları ıslaktı. Üzerinde siyah bir tişört ve koyu renk eşofman vardı. Havluyu omzuna atmış, saçlarını parmaklarıyla geriye doğru tarıyordu.

Bir an bakışlarımız karşılaştı.

“Ne oldu?” diye sordu.

“Bir şey yok.”

Gülümsedi ama üstelemedi. Havluyu banyoya bırakıp yatağın kendi tarafına geçti.

Aramızda geniş bir mesafe bırakarak uzandı. Telefonunu komodine koyduktan sonra lambayı kapattı.

Odanın içi karanlığa gömüldü.

İlk birkaç dakika ikimizden de ses çıkmadı. Yatağın diğer ucundaki hareketlerini duyabiliyordum. Bir ara yorganı kendine doğru çektiğini hissettim.

Bir süre tavana baktım. Yatağın diğer tarafında Efe’nin telefonunun titreştiğini duydum. Ekranın ışığı karanlık odada kısa süreliğine parladı.

“Uyudun mu?” diye sordu.

“Hayır.”

“İyi. Bir şey soracağım.”

Başımı yastığa biraz daha gömdüm.

“Sabaha bırakamaz mısın?”

“Bırakırım da merak ettim. Yarın ne yapmak istiyorsun?”

Bu soruyu beklemiyordum. Birkaç saniye düşündüm. Telefonunu komodine bıraktığını duydum. Yatak hafifçe hareket etti. Efe sırtüstü uzanmış, bir kolunu başının altına yerleştirmişti.

“Yarın kahvaltıdan sonra çıkarız. İstersen çarşıya gideriz, biraz dolaşırsın.”

Arkamı dönmeden konuştum.

“Olur, birkaç eksiğim vardı. Onları alırım.”

Perdelerin arasından süzülen güneş ışığı yüzüme vurduğunda gözlerimi araladım. Birkaç saniye hareketsiz kaldım. Odanın tavanına, ağır perdelerine ve karşımdaki büyük gardıroba baktım.

Sonra nerede olduğumu hatırladım.

Başımı diğer tarafa çevirdim.

Efe yatakta yoktu. Yastığı düzgünce bırakılmış, komodinin üzerindeki telefonu da alınmıştı. Banyodan hafif su sesi geliyordu.

Yavaşça doğrulup saçlarımı yüzümden çektim. Dün geceki yorgunluk hâlâ üzerimdeydi. Yataktan kalkıp pencereye yürüdüm. Avluda çalışanlar sabah hazırlıklarını yapıyordu. Bir kadın masaları düzenliyor, diğeri büyük saksıların etrafındaki yaprakları topluyordu.

Birkaç dakika sonra banyodan kapı açıldı.

Efe, saçları hafif nemli hâlde dışarı çıktı. Üzerinde siyah bir tişört ve açık renk pantolon vardı. Beni pencerenin önünde görünce kısa bir an durdu.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

“İyi uyudun mu?”

Başımı salladım.

“Evet, sen?”

“Ben de.”

Komodinin üzerinden saatini aldı. Bileğine takarken kapıya doğru yürüdü.

“Kahvaltıya inelim. Annem bekler şimdi.”

“Ben hazırlanayım, sen in.”

“Tamam. Acele etme.”

Kapıdan çıkmadan önce dönüp ekledi:

“Bu arada saçların hâlâ biraz ıslak. Kurutmayı unutma.”

Cevap vermeme fırsat bırakmadan çıktı.

Arkasından kapıya baktım. Sonra kendi kendime hafifçe gülümsedim.

Bazen normal bir insan gibi davranabiliyormuş demek ki.

Dolabın kapağını açıp önümdeki kıyafetlere göz gezdirdim. Dün gece aceleyle yerleştirdiğim eşyalarım hâlâ bavulun içinde duruyordu. Buraya geleli iki gün bile olmamıştı ama sanki aylar geçmiş gibiydi.

Askılardan açık mavi, ince kumaşlı bir gömlek elbise seçtim. Belini ince bir kemerle toparlayıp altına krem rengi babetlerimi giydim. Saçlarımı kuruttuktan sonra geniş dalgalarını parmaklarımla açtım. Yüzüme hafif bir allık, kirpiklerime maskara sürdüm. Dudaklarıma da gül kurusu tonlarında bir ruj geçirdim.

Aynanın karşısında son kez kendime baktım.

Fena değildim.

En azından içimdeki karmaşayı dışarıdan belli etmiyordum.

Odanın kapısını açıp koridora çıktım. Dün gece karanlıkta pek dikkat etmediğim ayrıntılar, sabah ışığında daha belirgindi. Duvarlardaki büyük tablolar, işlemeli ahşap kapılar, tavandan sarkan pirinç aplikler… Bu evin her köşesinde bir zenginlik gösterisi vardı. İnsan yürürken bile kendini misafir gibi hissediyordu.

Merdivenlerden aşağı inerken mutfaktan gelen kahve kokusunu aldım. Yemek salonunun kapısına yaklaştığımda içeriden kahkahalar yükseliyordu.

Herkes toplanmıştı.

Nermin Hanım masanın başında oturuyordu. Üzerinde açık bej bir takım, boynunda ince altın kolyesi vardı. Saçlarını ensesinde zarif bir topuz yapmış, kulağına küçük inciler takmıştı. Yanında İpek, karşılarında ise Aras ve Selin oturuyordu.

Efe de masadaydı. Siyah tişörtünün üzerine koyu renk bir gömlek geçirmiş, kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Bileğindeki saatiyle oynarken başını kaldırdı. Gözleri bir an üzerimde durdu.

“Günaydın,” dedim.

“Günaydın, kızım,” diye karşılık verdi Nermin Hanım. “Gel, otur. Kahvaltı hazırladık.”

Efe’nin yanındaki sandalyeyi gösterdi.

İçimden derin bir nefes alıp yerine oturdum. Masanın üzerinde çeşit çeşit peynirler, zeytinler, bal, reçeller, sıcak ekmekler ve bakır demlikte çay vardı. Evdeki kalabalığa rağmen her şey fazlasıyla düzenliydi.

İpek, bardağına çay doldururken bana doğru eğildi.

“Nasıl geçti ilk geceniz?”

Çay bardağını elime almak üzereydim. Hareketim yarıda kaldı.

“İyi geçti,” dedim.

İpek’in dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Öyle mi? Abi sabah biraz keyifli görünüyor da dün gece ne olduysa artık…”

Utancımdan öksürük tuttu.

Efe, önündeki zeytinden bir tane alıp kardeşine baktı.

“İpek.”

“Ne var abi? Sadece merak ettim.”

“Merakını başka yerde gider.”

İpek kahkaha attı. Sonra gözlerini bana çevirip sesini biraz alçalttı.

“Ben olsam bu kadar sakin olmazdım. İlk gece sonuçta… İnsan biraz uykusuz kalır.”

Nermin Hanım, gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

“İpek, sofrada böyle konuşulmaz.”

“Anne, ben kötü bir şey söylemedim ki.”

Efe çayından bir yudum aldı. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı.

“Senin söylemediğin kötü bir şey kaldı mı zaten?”

“Abi, kıskanma. Benim sohbetim olmasa bu evde kimse konuşmayacak.”

“Keşke bazen konuşmasan.”

İpek bu kez bana dönüp göz kırptı. Ben de istemsizce gülümsedim. Efe bunu fark etmiş olacak ki bakışlarını üzerimde birkaç saniye tuttu.

“Sen de eğleniyorsun galiba,” dedi.

“Biraz.”

“Güzel. En azından evde bir kişi benimle aynı fikirde.”

“Ben seninle aynı fikirde olduğumu söylemedim.”

İpek kahkahasını tutamadı. Aras da gazetesinden başını kaldırıp kısa bir gülümsemeyle bize baktı.

Selin ise çayını karıştırmakla meşguldü. Üzerinde açık krem rengi, vücuduna zarifçe oturan bir elbise vardı. Bakımlı saçları omuzlarına dökülüyor, bileğindeki altın bileklik her hareketinde ışıldıyordu.

“Melis, alışabildin mi bari eve?” diye sordu tatlı bir sesle. “İlk günler biraz zor olur. Hele İstanbul’dan sonra burası sana oldukça farklı gelmiştir.”

Söylediği cümlede açıkça bir şey yoktu ama sesindeki küçümsemeyi fark etmemek mümkün değildi.

“Alışırım,” dedim sakince. “Her yerin kendine göre güzelliği var.”

Selin’in gülümsemesi bir anlığına dondu.

“Tabii, elbette.”

Aras, karısına kısa bir bakış attı. Ardından konuyu değiştirdi.

“Efe, babam sabah seni aramış. Depodaki mesele hâlâ çözülmemiş.”

Efe’nin yüzündeki rahat ifade silindi. Çay bardağını tabağına bıraktı.

“Öğlene kadar hallederim.”

“Ben de geleceğim.”

“Gerek yok. Sen kendi işlerine bak.”

Aras’ın kaşları hafifçe kalktı.

“Peki, sen bilirsin.”

Masadaki sohbet yeniden dağıldı. Nermin Hanım bana dönerek tabağıma biraz daha börek koydu. İpek bir yandan telefonuna bakıyor, bir yandan da arada sırada bana gülümseyerek göz kırpıyordu.

Kahvaltı boyunca Efe’yle pek konuşmadık. Yalnızca önümdeki çaydanlık boşaldığında, ben uzanmadan önce onu alıp bardağıma çay doldurdu.

“Şeker?” diye sordu.

“Yok, teşekkür ederim.”

Bardağı önüme bıraktı. Parmaklarımız birbirine değmedi bile ama nedense o küçücük hareketi fark ettim.

Kahvaltı bittikten sonra Nermin Hanım salona geçeceğini söyledi. Ben de ona yardım etmek için kalktım fakat elini hafifçe kaldırarak beni durdurdu.

“Sen otur kızım. Daha yeni evlendiniz, biraz dinlenin.”

İpek hemen araya girdi.

“Anne, bence Melis’i Efe gezdirsin.”

Efe sandalyesini geriye çekip ayağa kalktı.

“Onu ben hallederim.”

Bana döndü.

“Hazırsan biraz dışarı çıkalım.”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Sonra çantamı almak için merdivenlere yöneldim.

Arkamdan İpek’in sesi geldi:

“Çok geç kalmayın!”

Efe hiç dönmeden elini havaya kaldırdı.

“Sen de biraz sus.”

Gülümsememi saklayarak merdivenleri çıktım. Bu evdeki ilk sabahım, düşündüğüm kadar kötü başlamamıştı.

Ama Selin’in bakışları hâlâ aklımın bir köşesindeydi.

Odaya çıktığımda çantamı yatağın üzerinden alıp telefonumu içine koydum. Aynanın karşısında saçlarımın önüne düşen birkaç tutamı düzelttim. Açık mavi elbisemin eteğini hafifçe çekiştirip son kez kendime baktıktan sonra odadan çıktım.

Efe giriş katında beni bekliyordu. Üzerinde siyah bir gömlek, koyu renk pantolon vardı. Gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış, telefonuyla ilgileniyordu.

“Hazır mısın?” diye sordu.

“Hazırım.”

Telefonunu cebine koyup kapıya yöneldi. Birlikte konağın önünde bekleyen arabaya bindik. Demir kapılar açılırken bahçedeki çalışanlardan biri Efe’ye selam verdi. Efe de başıyla karşılık verip arabayı yola çıkardı.

Mardin’in dar sokaklarında ilerliyorduk. Güneş, sarı taş evlerin üzerine vuruyor; balkonlardan sarkan çiçekler hafif rüzgârla sallanıyordu. Camdan dışarı bakarken şehrin güzelliğine dalmıştım ki ilerideki kalabalık dikkatimi çekti.

Bir grup kadın yolun kenarında sohbet ediyordu. Arabamızı fark ettikleri anda yüzlerinde kocaman gülümsemeler belirdi.

“Maşallah! Maşallah!”

Ardından içlerinden biri yüksek sesle zılgıt çekti.

Ne olduğunu anlamadan diğer kadınlar da ona katıldı. Birkaç saniye içinde sokak zılgıt sesleriyle dolmuştu. Kadınlar ellerini havaya kaldırıp bize doğru sesleniyor, bazıları gülerek alkış tutuyordu.

Şaşkınlıkla Efe’ye döndüm.

“Ne oluyor?”

Efe direksiyondan gözünü ayırmadan gülümsedi.

“Bize kutlama yapıyorlar.”

“Bize mi?”

“Evet, yeni evlendiğimizi duymuşlar.”

Arkamı dönüp kadınlara tekrar baktım. İçlerinden biri cama doğru seslendi:

“Gelinimiz, maşallah sana!”

Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Elimi hafifçe kaldırıp selam verdim. Bu kez zılgıtlar daha da yükseldi.

“Efe, herkesin haberi nasıl oldu?”

“Buralarda haber hızlı yayılır.”

“İyi de bizi nereden tanıyorlar?”

“Benim ailemi tanımayan pek yoktur burada.”

Bunu öyle sıradan bir şeymiş gibi söylemişti ki yeniden dışarıya baktım. Biraz ileride iki genç de arabayı görünce gülümseyip el salladı. Efe korna çalarak karşılık verdi.

“Sen alışkınsın tabii,” dedim.

“Çocukluğumdan beri böyle.”

“Ben biraz şaşırdım açıkçası.”

“Daha dur, annem fotoğraflarımızı paylaşınca telefonun susmayacak.”

Ona döndüm.

“Annen neden fotoğrafımızı paylaşsın?”

Efe kısa bir kahkaha attı.

“Çünkü annem. Yeni gelinini herkese göstermek için fırsat kolluyor.”

Tam o sırada telefonum titredi. Ekrana baktığımda Nermin Hanım’dan bir mesaj gelmişti. Bir fotoğrafımızı göndermişti; bahçede yan yana durduğumuz, ikimizin de gülümsediği kare.

Altında da kocaman harflerle:

MAŞALLAH BENİM GÜZEL ÇOCUKLARIMA. ALLAH NAZARLARDAN KORUSUN. ❤️

Ardından aile grubuna da gönderdiğini fark ettim.

“Daha şimdiden başlamış,” diye mırıldandım.

Efe göz ucuyla telefonuma baktı.

“Demiştim.”

Gülerek başımı iki yana salladım. Ekrana bir cevap yazacakken yeni bir bildirim geldi. Nermin Hanım fotoğrafı sosyal medya hesabında da paylaşmıştı.

“Efe!”

“Ne oldu?”

“Annen fotoğrafımızı paylaşmış.”

“Şaşırdım mı? Hayır.”

“Altına da maşallah yazmış.”

“Onu da her fotoğrafın altına yazar zaten.”

Gülmemek için kendimi zor tuttum. Telefonu çantama koyup yeniden camdan dışarı baktım.

Bir süre sonra Efe arabayı eski çarşının yakınında park etti. Kapımı açıp inmemi bekledi.

“Geldik.”

Arabadan indiğimde etrafıma bakındım. Dar sokaklar, taş kemerli dükkânlar ve sokak boyunca uzanan renkli tezgâhlar karşıma çıkmıştı. Her köşede başka bir ayrıntı vardı.

“Güzelmiş,” dedim.

Efe yanıma geldi.

“Beğendin mi?”

“Evet. Beklediğimden farklı.”

“İstersen biraz dolaşalım. Sonra bir yerde otururuz.”

Başımı sallayıp onunla yürümeye başladım. Birkaç adım sonra arkamızdan yine bir ses yükseldi.

“Efe Bey!”

Efe dönüp baktı. Dükkânının önünde duran orta yaşlı bir adam gülümseyerek yanımıza geliyordu.

“Gözümüz aydın! Düğününüz hayırlı olsun.”

“Sağ ol, Mehmet Amca.”

Adamın bakışları bana çevrildi.

“Gelinimiz de pek güzelmiş. Maşallah, Allah mesut etsin.”

“Teşekkür ederim,” dedim, hafifçe gülümseyerek.

Adam birkaç güzel söz daha söyledikten sonra dükkânına döndü. Ben Efe’ye baktım.

“Burada herkes seni tanıyor galiba.”

“Çoğu tanır.”

“Beni de tanımaya başladılar sanırım.”

Efe gülümseyip yürümeye devam etti.

“Alışırsın, Melis.”

Onun arkasından ilerlerken aklımdan tek bir şey geçiyordu.

Bu evlilik yalnızca iki aile arasında yapılmış bir anlaşma olarak kalmayacaktı.

Belli ki bütün Mardin’in de haberi olmuştu.

Efe’nin birkaç adım gerisinden yürürken etrafı incelemeye devam ettim. Sokakların her köşesi ayrı güzeldi. Sarı kalker taşından yapılmış evlerin gölgeleri dar kaldırımlara düşüyor, ahşap kapıların üzerindeki işlemeler güneşin altında belirginleşiyordu. Bir dükkândan bakır dövme sesi, diğerinden Kürtçe bir türkü yükseliyordu. Sokak boyunca Türkçe, Kürtçe ve Arapça konuşmalar birbirine karışıyordu.

Biraz ileride, kapısının önüne tabureler dizilmiş küçük bir dükkânın önünde durduk. Dükkânın sahibi Efe’yi görür görmez ayağa kalktı.

“Lo, Efe! Tu çawa yî?”

Efe gülümseyerek adamın elini sıktı.

“Başım gözüm üstüne, iyiyim. Tu çawa yî?”

Adam ardından Arapça birkaç kelime söyledi. İkisi de gülerek konuşmaya devam ederken ben sessizce onları izledim.

Efe, adamla vedalaşıp yanıma döndüğünde merakımı gizleyemedim.

“Ne konuştunuz?”

“Kürtçe selamlaştık. Sonra biraz hâl hatır sorduk.”

“Sen Kürtçe biliyor musun?”

“Biliyorum. Arapça da konuşurum biraz. Burada büyüyünce insan ister istemez öğreniyor.”

“Bana da öğretir misin?”

Kaşlarını kaldırıp yüzüme baktı.

“Ciddi misin?”

“Evet. Herkes konuşuyor, ben hiçbir şey anlamıyorum.”

“Peki. İlk kelimeyi öğreteyim. ‘Spas’ teşekkür ederim demek.”

“Spas.”

“Güzel söyledin.”

“Bir de ‘merhaba’ nasıl deniyor?”

“‘Silav.’”

“Silav,” diye tekrarladım.

Efe’nin yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Böyle devam edersen birkaç haftaya benden iyi konuşursun.”

“Bence o kadar da abartma.”

Yürümeye devam ettik. Bir süre sonra sokak arasından gelen müzik sesi dikkatimi çekti. Bir grup insan küçük bir meydanda toplanmıştı. Ortada birkaç kadın el ele tutuşmuş, ritmik adımlarla halay çekiyordu. Ellerindeki mendilleri sallıyor, müziğin ritmine göre omuzlarını hareket ettiriyorlardı.

Bir kadın yüksek sesle bir şey söyledi. Yanındakiler kahkahaya boğuldu.

“Ne dedi?” diye sordum.

Efe gülerek başını iki yana salladı.

“Seninle ilgili bir şey değil, merak etme.”

“Efe!”

“Her duyduğunu çevirmem gerekmiyor.”

Tam o sırada kadınlardan biri bizi fark etti. Efe’ye seslenip yanına çağırdı.

“Efe! Gel, gel! Gelinini de getir!”

Efe başıyla selam verdi.

“Sonra, teyze. Biraz dolaşalım.”

Kadın bana dönerek gülümsedi.

“Maşallah gelinim, Allah mutluluğunuzu daim etsin. Hoş geldin Mardin’e!”

“Hoş buldum,” dedim.

“İyi bakın birbirinize. Evlilik dediğin emek ister.”

Kadının içtenliği karşısında gülümsedim. Efe ise hafifçe başını eğerek teşekkür etti.

Meydandan uzaklaştığımızda ona döndüm.

“Beni gelin diye çağırmaları hâlâ tuhaf geliyor.”

“Alışırsın.”

“Sen alışmışsın tabii. Herkes seni tanıyor, herkesle konuşuyorsun.”

“Bunun neresi kötü?”

“Kötü demedim. Sadece şaşırıyorum.”

Efe, yüzüme kısa bir bakış attı.

“İstersen seni buranın bütün gelenekleriyle tanıştırırım.”

“Mesela?”

“Mesela misafir ağırlamayı, kahve ikram etmeyi, sofrada neyin nasıl yenildiğini…”

“Yani bana Mardin eğitimi mi vereceksin?”

“İstersen özel ders bile veririm.”

“Ücretin ne kadar?”

Efe gülümseyerek bana döndü.

“Senin için bir kahve yeter.”

“Pahalıymış.”

Kahkaha attı.

Biraz daha yürüdükten sonra taş kemerli, geniş teraslı bir yapının önünde durduk. İçeride birkaç masa vardı. Terasa çıktığımızda Mardin’in manzarası bütün güzelliğiyle karşımıza serildi. Uzakta ovaya doğru uzanan evler, güneşin altında soluk altın rengine bürünmüştü.

Manzaraya bakarken istemsizce derin bir nefes aldım.

“Burası gerçekten çok güzel.”

Efe sandalyeyi benim için çekti.

“Beğendin mi?”

“Çok. Beklediğimden farklı.”

“Daha akşamını görmedin.”

Otururken ona baktım.

“Akşamı daha mı güzel?”

“Güneş batarken burayı bir gör. Bütün şehir başka bir renge bürünür.”

Garson yanımıza geldi. Efe’ye selam verip siparişimizi sordu. Efe kendisine menengiç kahvesi, bana da soğuk bir içecek söyledi. Garson uzaklaşırken masaya küçük bir tabak içinde badem şekeri bıraktı.

Bir tanesini alıp ağzıma attım.

“Bu ne?”

“Badem şekeri. Mardin’in meşhurlarındandır.”

“Güzelmiş.”

“Beğendiysen dönerken alırız.”

Kahvelerimiz geldiğinde Efe fincanını eline aldı. Ben de manzarayı izlemeye devam ettim.

O sırada telefonum yeniden titredi. Nermin Hanım’dan bir mesaj daha gelmişti.

Nermin Hanım: Neredesiniz çocuklar? Bir fotoğraf daha çekin, manzarayla birlikte olsun. Maşallah, paylaşacak güzel bir şey bulurum.

Mesajı okuyunca kahkaha attım.

Efe kaşlarını kaldırdı.

“Ne oldu yine?”

Telefonu ona uzattım.

Mesajı okuyunca gözlerini kapatıp başını geriye yasladı.

“Allah sabır versin.”

“Bence çok tatlı.”

“Sen daha annemin fotoğraf arşivine düşmedin. Birkaç güne bütün çocukluk fotoğraflarımı da sana gösterir.”

“Onları da paylaşır mı?”

“Benden bekleme, annemden her şey beklenir.”

Gülümseyerek telefonumu masaya bıraktım.

Belki de Mardin’e alışmam düşündüğüm kadar zor olmayacaktı. Bu şehrin insanları, sokakları, dilleri ve kendine özgü sıcaklığı yavaş yavaş ilgimi çekmeye başlamıştı.

Yalnız bir şeyi henüz bilmiyordum.

Bu şehrin yalnızca güzel gelenekleri ve misafirperver insanları yoktu. Demirhan ailesinin içinde, benim henüz farkında olmadığım başka hesaplar da vardı.

Terastan aşağı indikten sonra Efe’yle birlikte taş sokaklardan birine girdik. Biraz ileride, Mardin manzarasının bütün ihtişamıyla görüldüğü geniş bir seyir alanı vardı. Taş korkulukların ardından uzanan ova, güneşin altında uçsuz bucaksız görünüyordu.

Manzarayı görünce duraksadım.

“Efe, burası çok güzel.”

Yanıma gelip benim baktığım yöne döndü.

“Beğendin mi?”

“Çok. Bir fotoğraf çekelim mi?”

Efe telefonunu cebinden çıkardı ama ben başımı iki yana salladım.

“Yok, birimiz çekince diğerimiz çıkmıyor. Birinden rica edelim.”

O sırada yanımızdan geçen genç bir kadına seslendim.

“Affedersiniz, fotoğrafımızı çekebilir misiniz?”

Kadın gülümseyerek telefonu aldı.

“Tabii ki, gelin şöyle geçin. Manzara arkanızda kalsın.”

Efe yanıma geldi. Önce aramızda biraz mesafe bıraktı. Kadın telefonu kaldırınca hafifçe bana yaklaştı. Kolunu belimin arkasına, omzuma değmeyecek şekilde yerleştirdi.

“Biraz daha yaklaşın,” dedi kadın. “Aranızda mesafe kalmış.”

Efe bana doğru eğilip alçak sesle konuştu.

“Duydun, fotoğrafçı hanım bile memnun değil.”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Biraz daha yaklaştım. Omzum göğsüne değdiğinde başımı kameraya çevirdim.

“Hazır mısınız? Bir, iki, üç!”

Arka arkaya birkaç fotoğraf çekti. Sonra telefonu bize uzattı.

“Çok güzel çıkmışsınız. Allah mesut etsin.”

“Çok teşekkür ederim,” dedim.

Kadın uzaklaşınca fotoğraflara bakmak için Efe’nin yanına geçtim. İlk karede ikimiz de ciddi duruyorduk. İkincisinde ben gülüyordum, Efe ise başını hafifçe bana çevirmişti. Sonuncusunda ikimiz de tam kameraya bakmıştık.

“Şu güzel olmuş,” dedim.

Efe ekrana eğildi.

“Bence de.”

“Anneme göndereceğim. Kesin çok sevinir.”

“Gönder. Zaten sabahtan beri fotoğraf bekliyor.”

Fotoğrafı Nermin Hanım’a yolladım. Daha birkaç saniye geçmeden telefonum titredi.

Nermin Hanım: AY MAŞALLAH! ❤️ BENİM GÜZEL ÇOCUKLARIM. ALLAH NAZARLARDAN KORUSUN.

Ardından bir mesaj daha geldi.

Nermin Hanım: Bunu da paylaşacağım. Çok güzel çıkmışsınız. Bir tane de bana özel gönder, profilime koyacağım.

Efe mesajı görünce başını iki yana salladı.

“Başladı yine.”

Kahkaha attım.

“Bence annem çok tatlı.”

“Senin annen değil, benim annem. Birazdan bütün mahalleye fotoğrafımızı dağıtacak.”

“Ne güzel işte. Gurur duyuyor seninle.”

Efe bana dönüp hafifçe gülümsedi.

“Benimle mi, yoksa geliniyle mi?”

“İkimizle de olabilir.”

Telefonumu çantama koyup yeniden manzaraya baktım. Efe de yanımda durdu. Bir süre konuşmadan şehri seyrettik.

O an, fotoğrafta göründüğümüz kadar mutlu olup olmadığımızı bilmiyordum. Ama en azından o birkaç saniyelik karede, birbirine yabancı iki insan gibi görünmüyorduk.

Terastan aşağı indikten sonra Efe’yle birlikte çarşıya doğru yürüdük. Dar taş sokakların iki yanına sıralanmış dükkânlar, rengârenk tezgâhlar ve kapı önlerinde oturan insanlar vardı. Bir dükkândan gelen taze kahve kokusu, diğerinden yükselen baharat kokusuna karışıyordu.

Bir süre sonra gözüm büyük bir vitrinin önünde durdu.

İçeride zarif takılar, el işçiliğiyle hazırlanmış kolyeler ve taşlı bileklikler sergileniyordu. Fakat en çok vitrinin ortasında duran kolye dikkatimi çekmişti. İncecik altın zincirinin ucunda, küçük zümrüt taşlarla çevrelenmiş damla biçiminde bir mücevher vardı. Işık vurdukça taşların içinden yeşil yansımalar geçiyordu.

Farkında olmadan adımlarımı yavaşlattım.

“Güzelmiş,” diye mırıldandım.

Efe de durup vitrinin önüne geldi.

“Hangisi?”

Şöyle bir işaret ettim.

“Şu kolye.”

Dükkânın kapısını açıp içeri girdik. İçerisi oldukça şıktı. Koyu ahşap vitrinler, cam raflar ve tavandan sarkan zarif avizeler vardı. Tezgâhın arkasındaki adam bizi karşılayarak kolyeyi çıkardı.

“Buyurun, yakından inceleyebilirsiniz.”

Kolyeyi elime aldığımda taşlarının ne kadar güzel işlendiğini fark ettim. Zinciri parmaklarımın arasından geçirirken gözlerim üzerinde gezindi.

“Çok güzelmiş.”

Efe yanımda durdu.

“Tak bakalım.”

“Yok, gerek yok.”

“Bir denemekten ne çıkar?”

Dükkân sahibi kolyeyi boynuma takmam için uzattı. Saçlarımı bir yana alıp zinciri boynuma yerleştirdim. Karşımdaki aynaya baktığımda yeşil taşın açık mavi elbisemin üzerinde ne kadar güzel durduğunu gördüm.

Efe arkamda durmuş, aynadan bana bakıyordu.

“Yakıştı.”

Gözlerim hâlâ aynadaydı.

“Evet ama fiyatı da güzeldir kesin.”

Dükkân sahibi gülümseyerek fiyatı söyledi.

Söylediği rakamı duyunca elim istemsizce kolyeye gitti.

“Yok, yok. Bu çok pahalı.”

Kolyeyi çıkarıp adama uzatmak istedim ama Efe benden önce konuştu.

“Paketleyebilirsiniz.”

Başımı hızla ona çevirdim.

“Efe, ciddi misin?”

“Evet.”

“Fiyatını duydun değil mi?”

“Duydum.”

“Ben bunu alamam. Gerçekten çok pahalı.”

Efe cüzdanını çıkardı. Sanki az önce söylenen rakam sıradan bir alışveriş tutarıymış gibi sakindi.

“Beğendin mi?”

“Beğendim ama bu kadar para verilecek bir şey değil.”

“Ben veriyorum.”

“Efe…”

Bana dönüp hafifçe gülümsedi.

“Melis, bir kolye aldık diye şirket batmayacak. Beğendiysen mesele yok.”

Dükkân sahibi kolyeyi özenle kutusuna yerleştirirken ben hâlâ onu ikna etmeye çalışıyordum.

“Başka bir şey de alabilirdik. Daha uygun bir şey…”

“Ben bunu istedim.”

Ödemeyi yaptıktan sonra küçük, kadife kutuyu alıp bana uzattı.

“Al bakalım.”

Kutuyu iki elimle tuttum. Birkaç saniye yüzüne baktım.

“Bana bu kadar pahalı bir şey almak zorunda değilsin.”

“Zorunda olduğum için almadım zaten.”

Sesi sakindi. Gözlerinde alıştığım o alaycı ifade yoktu.

“Teşekkür ederim,” diyebildim.

“Güle güle kullan.”

Dükkândan çıktığımızda kutuyu çantama koydum. Birkaç adım sessizce yürüdük.

Sonunda dayanamayarak konuştum.

“Sen hep böyle misin?”

Efe başını bana çevirdi.

“Nasıl?”

“Bir şeyi beğendiğimde hemen alıyorsun.”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Her şeyi beğenmeni bekliyorum o zaman.”

“Efe!”

Kahkaha attı.

“Şaka yapıyorum. Hadi, bir şeyler yiyelim. Acıkmışsındır.”

Yan yana yürümeye devam ettik. Ben hâlâ çantamdaki küçük kutuyu düşünüyordum. Kolye gerçekten çok güzeldi. Ama asıl aklımı kurcalayan, Efe’nin fiyatını duyduğunda bile bir an tereddüt etmemiş olmasıydı.

Onu çözmek hiç kolay olmayacaktı.

Birkaç dakika sonra taş avlulu, oldukça şık bir restorana girdik. Girişte büyük bakır tepsiler, duvarlarda eski Mardin fotoğrafları ve tavandan sarkan işlemeli lambalar vardı. Avlunun ortasındaki küçük çeşme, ortamın sessizliğine hoş bir ses katıyordu.

Garson bizi karşılayıp arka taraftaki masalardan birine götürdü. Efe sandalyemi çekti, ben oturduktan sonra karşıma geçti.

Menüyü elime aldım. Birkaç yemeğin adını daha önce duymuştum ama çoğunu ilk defa görüyordum.

“Ne yiyeceksin?” diye sordu.

“Sen ne öneriyorsun?”

“İkbebet, sembusek… Bir de kaburga dolması var. Ama hepsini yiyemezsin.”

“Beni tanımıyorsun sen.”

Efe güldü.

“Peki, görelim.”

Siparişlerimizi verdikten sonra telefonumu çıkardım. Annemin aramasını görünce yüzümdeki ifade değişti.

“Annem arıyor.”

Efe başıyla onayladı.

“Konuş, ben buradayım.”

Aramayı açtım.

“Efendim anne?”

“Güzel kızım, nasılsın? Nerelerdesiniz?”

“İyiyim anne. Efe’yle yemek yemeye geldik.”

“Efe yanında mı?”

“Yanımda.”

Annemin sesinden gülümsediğini anladım.

“Ver bakalım, damadımla da konuşayım.”

Telefonu Efe’ye uzattım.

“Annem seninle konuşacakmış.”

Efe telefonu alıp kulağına götürdü.

“Buyurun anne.”

Annemin söylediklerini dinlerken yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.

“Merak etmeyin, iyi bakıyorum ben ona.”

Biraz daha konuşup telefonu bana geri verdi.

“Baban da seni soruyor. Akşam görüntülü ararız, olur mu?”

“Olur anne. Öpüyorum sizi.”

“Biz de seni kızım. Kendine dikkat et.”

Telefonu kapattım. Birkaç saniye ekrana baktım. Ailemden uzakta olmak hâlâ içime oturuyordu.

Efe bunu fark etmiş olacak ki konuyu uzatmadan konuştu.

“İstersen birkaç güne İstanbul’a gideriz.”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Gerçekten mi?”

“Evet. Neden şaşırdın?”

“Bilmiyorum. Gidebilir miyiz diye düşünmemiştim.”

“İstersen gideriz. Bu kadar basit.”

Cevap verecektim ki garson siparişlerimizi getirdi. Masaya bakır tabaklar, sıcak ekmekler ve çeşitli mezeler yerleştirildi.

“Afiyet olsun.”

“Teşekkür ederiz,” dedi Efe.

Ben de tabağımdan küçük bir parça alırken Efe’nin telefonu çaldı. Ekrana baktı, kaşlarını hafifçe çattı.

“Bir dakika.”

Telefonu açıp kulağına götürdü.

“Efendim?”

Karşı tarafı dinlerken yüzündeki ifade giderek ciddileşti.

“Şimdi mi?”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Tamam. Ben dönerim.”

Telefonu kapattı.

“Bir sorun mu var?” diye sordum.

“İşle ilgili. Hallederiz.”

Tam o sırada restoranın girişinden sert bir ses duyuldu.

Başımı çevirdim.

İçeri üç adam girmişti. Üzerlerindeki koyu renk kıyafetler, yüzlerindeki gergin ifadeyle birleşince dikkatimi çekmişlerdi. Garson onlara doğru ilerleyip bir şeyler söyledi ama adamlardan biri onu sertçe kenara itti.

Ne olduğunu anlamaya çalışırken adamlardan biri doğrudan bizim masaya doğru yürümeye başladı.

Efe’nin yüzündeki bütün rahatlık bir anda silindi.

Sandalyemi hafifçe geriye çektim.

“Efe?”

Cevap vermedi. Bakışları gelen adamlardaydı.

Adam masamızın önünde durdu.

“Demek buradasın Demirhan.”

Efe yavaşça ayağa kalktı.

“Ne istiyorsunuz?”

Adam alaycı bir gülümsemeyle bana baktı.

“Gelinini de getirmişsin.”

Efe’nin çenesi gerildi.

“Onun adını ağzına alma.”

Adamın gülümsemesi büyüdü.

“Ne oldu? Daha dün evlendin diye kendini dokunulmaz mı sanıyorsun?”

Bir anda masanın kenarındaki bardaklardan biri yere düştü. Camın kırılma sesiyle irkildim.

Ardından her şey çok hızlı gelişti.

Diğer adamlardan biri Efe’ye doğru hamle yaptı. Efe son anda geri çekilip adamın kolunu savurdu. Sandalyeler devrildi, masadaki tabaklar yere saçıldı.

“Efe!”

Ayağa kalkmaya çalıştığım sırada adamlardan biri kolumu sertçe tuttu.

“Bırak beni!”

Kolumu çekmeye çalıştım ama adam bırakmadı. Tam o sırada Efe’nin sesi restoranın içinde yankılandı.

“Melis’e dokunma lan!”

Bir hamlede adamın üzerime kapanmasını engelledi. Kolum serbest kalınca sendeleyerek geriye çekildim. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.

Restorandaki insanlar çığlıklarla dışarı yönelirken garsonlardan biri yardım çağırıyordu.

Efe önünde duran adamla boğuşurken dudağının kenarında ince bir kan çizgisi oluştu.

“Efe, yeter! Lütfen!”

Sesimi duyduğunu sanmıyordum. Gözleri öfkeyle karşısındaki adamdaydı.

Bir başka adam elindeki sandalyeyi kaldırmaya çalıştığında restoran çalışanlarından ikisi araya girdi. Kısa süre sonra dışarıdan güvenlik görevlilerinin sesleri duyuldu.

Adamlar geri çekilmeye başladı.

Kapıya yönelirken içlerinden biri son kez Efe’ye baktı.

“Bu daha başlangıç Demirhan!”

Efe peşlerinden gitmek için bir adım attı ama sonra arkasını dönüp bana baktı.

O an yüzündeki öfke yerini endişeye bıraktı.

“Melis!”

Yanıma geldi.

“İyi misin?”

Cevap veremedim. Ellerim titriyordu. Kolumu tuttuğum yerde hafif bir kızarıklık vardı.

“Bir yerin acıyor mu?”

Başımı iki yana salladım.

“Hayır… Senin dudağın…”

Efe elinin tersiyle dudağındaki kanı sildi.

“Bir şeyim yok.”

“Nasıl bir şeyin yok? Az önce adamlar—”

“Melis, bana bak.”

Gözlerimi ona çevirdim.

“İyi misin, gerçekten?”

Bu kez başımı salladım.

Efe derin bir nefes aldı. Ardından yerde devrilmiş sandalyelere, kırılmış bardaklara baktı.

“Şerefsizler…”

Elini saçlarının arasından geçirdi. Sonra telefonunu çıkarıp birini aradı.

“Restorana gelin. Hemen.”

Telefonu kapatıp yeniden bana döndü.

“Buradan gidiyoruz.”

Çantamı aldım. Efe bir eliyle beni dışarı yönlendirirken diğer eliyle telefonunu kulağına götürdü.

Restoranın kapısından çıktığımızda arkamı dönüp son kez içeri baktım.

Az önce kahkahalarla yemek yediğimiz masa devrilmiş, yerde cam parçaları ve dağılmış yemekler kalmıştı.

Arabaya bindiğimizde Efe kapımı kapatıp şoför koltuğuna geçti.

Motoru çalıştırdı ama hemen hareket etmedi.

“Bana bak,” dedi.

Başımı çevirdim.

“Bir daha böyle bir şey olursa sakın araya girme. Tamam mı?”

Kaşlarımı çattım.

“Ben mi araya girdim? Adam kolumu tuttu, Efe!”

“Biliyorum.”

“Ne demek biliyorum? Az kalsın—”

“Melis.”

Sesini yükseltmemişti ama oldukça gergindi.

“Şu an tek düşündüğüm sana bir şey olmamış olması.”

Sustuğumda gözlerini kısa bir süre üzerimde tuttu. Sonra arabayı hareket ettirdi.

Ben ise camdan dışarı bakarken aklımda tek bir soru vardı:

Bu adamlar kimdi ve Efe’yle neyin hesabını görüyorlardı?

Arabada dakikalardır konuşmuyorduk. Efe’nin bir eli direksiyonda, diğer eli vitesin üzerindeydi. Çenesini sıkmış, gözlerini yoldan ayırmadan ilerliyordu. Dudağının kenarındaki kan kurumuştu. Arada bir aynadan bana bakıyor, sonra yeniden önüne dönüyordu.

Benimse aklım hâlâ restorandaydı.

“Efe…”

“Efendim?”

“Az önceki adamlar kimdi?”

Cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.

“Bizimle meselesi olan insanlar.”

“Ne güzel açıkladın. Biraz daha detay verirsen belki anlarım.”

Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı ama gülümsemesi hemen kayboldu.

“Melis, şu an anlatmak istemiyorum.”

“Ben de az önce bir adam tarafından kolumdan çekiştirilmek istemiyordum ama pek seçme şansım olmadı.”

Bu kez bana baktı.

“Haklısın.”

Beklemediğim bir cevaptı. Bir süre daha sustum. Sonunda araba, yüksek taş duvarlarla çevrili büyük bir konağın önünde durdu.

Kapıdaki güvenlik görevlileri bizi görür görmez demir kapıyı açtı. İçeri girdiğimizde bahçenin farklı noktalarında bekleyen adamları fark ettim. Bazılarının kulaklarında telsiz vardı. Birkaç araç konağın önüne sıralanmıştı.

Burası artık bana ilk geldiğimde gördüğüm sakin ev gibi değildi.

Efe arabadan indi, benim kapımı açtı.

“Gel.”

“Efe, burası neden böyle?”

“İçeri geçelim.”

Birlikte konağa girdik. Salona adım attığımızda Mahir Bey’i ayakta, elinde telefonla konuşurken bulduk. Yanında Aras vardı. İkisinin de yüzü oldukça asıktı.

Mahir Bey bizi görünce telefonu kapattı.

“Ne oldu?”

Efe ceketini çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı.

“Restoranda önümüzü kestiler.”

Aras’ın bakışları bir anda sertleşti.

“Kim?”

“Henüz emin değilim.”

“Nasıl emin değilsin Efe? Adamlar herkesin ortasında saldırmış!”

“Bağırarak bir şey çözülmüyor Aras.”

Mahir Bey araya girdi.

“Yeter. Önce Melis otursun.”

Herkesin bakışları bana döndü. Kendimi bir anda bütün bu konuşmaların ortasında, ne olduğunu bilmeyen küçük bir çocuk gibi hissettim.

Nermin Hanım merdivenlerden aceleyle indi.

“Melis’im! Kızım, iyi misin?”

Yanıma gelip yüzümü, kollarımı kontrol etti.

“İyiyim Nermin Hanım.”

“Allah korumuş seni.”

Bana sarıldı. Ben de ona karşılık verdim. Tam o sırada İpek merdivenlerin başında belirdi. Normalde yüzünden eksik olmayan gülümsemesi yoktu.

“Abi, ne olmuş?”

Aras kısa bir bakış attı.

“İpek, odana çık.”

“Ya ne odası? Melis’e bir şey olmuş mu diye soruyorum.”

“İyiyim,” dedim hemen.

İpek yanıma gelip elimi tuttu.

“İyi olmana sevindim.”

Efe bu sırada babasına döndü.

“Benimle çalışma odasına gel.”

Mahir Bey başını salladı. Aras da peşlerinden ilerledi.

Onlar uzaklaşırken Nermin Hanım beni kolumdan tutup koltuğa oturttu.

“Sen hiç merak etme kızım. Babanla Efe hallederler.”

Başımı salladım ama içimdeki huzursuzluk geçmiyordu.

“Anne,” diye seslendi İpek, “bunlar yine mi?”

Nermin Hanım ona sertçe baktı.

“İpek.”

İpek sustu. Ama o iki kelime kafamda dönüp duruyordu.

Yine mi?

Demek bu ilk değildi.

Bir süre sonra odama çıktım. Üzerimdeki kıyafetleri değiştirmek için dolabımı açtım. Tam elimi askılara uzatmıştım ki kapı tıklatıldı.

“Gel.”

Efe içeri girdi. Gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Dudağındaki yara daha belirgin görünüyordu.

“Ne yapıyorsun?”

“Kıyafet değiştireceğim. Sen ne yapıyorsun?”

“Ben de seninle konuşmaya geldim.”

Dolabın kapağını kapatıp ona döndüm.

“Buyur, dinliyorum.”

Bir an yüzüme baktı.

“Bu evde bazı şeyler var, Melis. Benim ailem sıradan bir aile değil.”

“Onu bugün biraz anladım.”

“Demirhanlar, Mardin’in en büyük aşiretlerinden biri. Ailemizin yıllardır süren işleri, ortaklıkları, düşmanlıkları var. Herkesle aramız iyi değil.”

Kaşlarımı çattım.

“Peki ya bugün?”

“Bugün yaşananlar tesadüf değildi.”

İçim yeniden sıkıştı.

“Yani beni de mi hedef aldılar?”

Efe birkaç saniye sustu.

“Bundan sonra senin güvenliğin benim için daha önemli.”

“Efe, ben senden kaç yaşında olduğumu saklamıyorum. Bana çocukmuşum gibi davranma. Ne olduğunu bilmek istiyorum.”

Bakışları yüzümde gezindi. Sonra başını hafifçe salladı.

“Haklısın. Ama sana her şeyi bir anda anlatamam.”

“Peki, başka ne saklıyorsun?”

“Şu an senden sakladığım bir şey yok.”

Buna inanmak istedim ama içimdeki şüpheyi susturamadım.

Efe kapıya yöneldi. Çıkmadan önce durdu.

“Bir de… Bundan sonra dışarı çıkarken yalnız olmayacaksın. Yanında mutlaka korumalardan biri olacak.”

“Yani artık peşimde adamlar mı dolaşacak?”

“Evet.”

“Harika. Hayalimdeki evlilik hayatı gerçekten.”

Efe hafifçe güldü.

“Daha romantik bir şey bekliyordun sanırım?”

“En azından restoranda yemek yiyebildiğim bir hayat.”

“Onu da ayarlayacağız.”

Kapıdan çıktı.

Ben ise yatağın kenarına oturup ellerime baktım. Daha dün Mardin sokaklarında kolye seçen, fotoğraf çektiren biriydim. Şimdiyse koca bir aşiretin içine düşmüş, ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.

Akşam yemeğine indiğimde salondaki hava hâlâ gergindi. Mahir Bey telefonla konuşuyor, Aras bilgisayarının başında bir şeyler inceliyordu. Efe ise pencerenin önünde ayakta duruyordu.

Masaya oturdum.

Bir süre sonra Efe yanıma geldi.

“Yemek yiyecek misin?”

“Biraz.”

Karşıma oturdu. Tam o sırada Mahir Bey telefonunu kapatıp bize döndü.

“Efe, yarın sabah korumalarla konuş. Melis’in güvenliği için gerekli düzenlemeyi yapın.”

Efe başını salladı.

“Tamam baba.”

Aras sandalyesine yaslandı.

“Bence artık daha ciddi önlemler almalıyız.”

Efe ona baktı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Melis de bu ailenin bir parçası. Ona da kendini korumayı öğretmek gerekiyor.”

Çatalımı tabağın üzerine bıraktım.

“Bir dakika. Kendimi korumak derken?”

Aras bana döndü.

“Bu evde yaşayan herkes bazı konularda hazırlıklı olmalı.”

Efe’nin yüzü değişti.

“Melis’i bu işlere karıştırmayacağız.”

Mahir Bey sakin bir sesle konuştu.

“Kimse onu karıştırmıyor. Ama artık Demirhan soyadını taşıyor. Güvenliği konusunda bilinçli olması gerekiyor.”

O an içimde bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim.

Demirhan.

Bu soyadını artık ben de taşıyordum.

Ama bunun ne anlama geldiğini henüz bilmiyordum.