2.Bölüm-Sende Bil

EFE DEMİRHAN

Mardin’in sabahı İstanbul’un sabahına benzemezdi. Burada gün, güneşin taş evlerin üzerinden ağır ağır yükselmesiyle başlardı. Güneş ışıkları, sarı kalker taşlarının üzerine vurduğunda bütün şehir sanki başka bir zamana aitmiş gibi görünürdü. Dar sokakların arasından yükselen ezan sesi, uzaktan gelen kuş cıvıltılarına karışır; eski taş konakların avlularında çoktan hareket başlamış olurdu.

Demirhan Konağı’nda ise sabahın sessizliği fazla uzun sürmezdi.

Konağın geniş avlusunda çalışanlar çoktan işlerinin başına geçmişti. Mermer çeşmenin başında suyun kesintisiz sesi duyuluyor, avlunun köşesindeki asırlık zeytin ağacının yaprakları hafif rüzgârla kıpırdıyordu. Yüksek kemerli pencerelerden içeri süzülen güneş, konağın taş duvarlarında uzun gölgeler bırakıyordu. Duvarlardaki eski aile fotoğrafları, ağır ahşap kapılar ve yıllardır değişmeyen eşyalar bu evin yalnızca büyük bir aileye değil, köklü bir geçmişe de sahip olduğunu anlatıyordu.
Benim odam konağın üst katındaydı. Geniş, yüksek tavanlı ve gereğinden fazla düzenliydi. Koyu ceviz mobilyalar, büyük bir kitaplık, duvarın tamamını kaplayan pencereler ve odanın ortasında duran geniş yatak… Her şey yerli yerindeydi. Dağınıklıktan hoşlanmazdım. İnsan kendi odasını bile kontrol altında tutamıyorsa hayatının geri kalanını nasıl yönetecekti?
Saatime baktım.
Sekizi on geçiyordu.
Yataktan kalkıp pencerenin önüne yürüdüm. Üzerimdeki siyah tişörtün kollarını dirseklerime kadar sıvadım. Aşağıda babamın arabasının konağın önüne getirildiğini gördüm. Şoför, aracın kapısının yanında bekliyordu. Babam erkenden çıkacak olmalıydı.
Benim de şirketle ilgili birkaç işim vardı.
Banyoya geçtim. Soğuk suyu yüzüme çarptıktan sonra aynanın karşısında birkaç saniye durdum. Koyu renk saçlarımı geriye doğru düzelttim. Çenemdeki hafif sakalı tıraş etmeye üşenmiştim. Siyah gömleğimin düğmelerini iliklerken telefonum çaldı.
Arayan kardeşim değildi. Şirketten arıyorlardı.
— Söyle.
Karşımdaki adam hızlıca konuşmaya başladı.
— Efe Bey, günaydın. Dün gönderdiğimiz sözleşmeyle ilgili bir sorun var.
Saatimi takarken kaşlarımı çattım.
— Dün de söyledim. O sözleşme imzalanmayacak.
— Ama karşı taraf…
— Karşı tarafın ne düşündüğü beni ilgilendirmiyor. Şartlarımızı kabul etmiyorlarsa masadan kalkarlar.
— Anlaşıldı efendim.
— Bir daha aynı konuyla ilgili beni aramayın.
Telefonumu kapattım. Ceketimi alıp odadan çıktım.
Merdivenlerden aşağı inerken konağın içindeki hareketlilik daha da belirginleşmişti. Çalışanlardan biri elindeki tepsiyi mutfağa götürüyor, diğeri salonun perdelerini açıyordu. Konağın girişindeki büyük avizenin ışığı, mermer zemine yansıyordu. Her köşesi özenle hazırlanmış bu evde büyümüştüm. Küçüklüğümden beri bana öğretilen tek bir şey vardı: Demirhan soyadını taşıyorsan attığın her adımın bir karşılığı olurdu.
Babam bu konuda özellikle hassastı.
Mahir Demirhan’ın oğlu olmak kolay değildi.
Aşağı indiğimde babam yemek salonundaydı. Önündeki gazeteyi okuyor, bir yandan da çayını içiyordu. Üzerinde ütüsü kusursuz bir takım elbise vardı. Yaşı ilerlemiş olmasına rağmen duruşundan hiçbir şey kaybetmemişti. Saçlarına düşen beyazlar bile ona ayrı bir ağırlık veriyordu.
— Günaydın.
Gazeteden gözlerini kaldırdı.
— Günaydın. Geç kaldın.
Sandalyemi çekip oturdum.
— Saat daha sekiz buçuk.
— Demek ki geç kalmak için dokuz olması gerekmiyor.
Önümdeki çay bardağını kendime doğru çektim.
— Bugün yine erkenden tartışmaya mı başlayacağız?
Babam gazeteyi katladı.
— Seninle tartışmak için özel bir güne ihtiyacım yok.
İstemeden hafifçe gülümsedim.
— Güzel. En azından bu konuda istikrarlısın.
Babam bana kısa bir bakış attı. Ardından önündeki dosyayı kapattı.
— Şirketin durumunu biliyor musun?
— Biliyorum.
— Urfa’daki arazi meselesi?
— Çözüldü.
— İstanbul’daki ortaklık?
— Görüşmeler devam ediyor.
Başını hafifçe salladı.
— Her şeyi tek başına halledebileceğini sanıyorsun.
Çayımı masaya bıraktım.
— Birinin halletmesi gerekiyor.
— O birinin her zaman sen olması gerekmiyor.
— Benim olduğum yerde işlerin yarım kalmasını sevmiyorum.
Babam cevap vermedi. Bir süre sessizce yüzüme baktı. Onun bakışlarını tanırdım. Bir şey söylemek istiyor ama doğru zamanı bekliyordu. Çocukluğumdan beri böyleydi. Önce susar, sonra insanın en hazırlıksız olduğu anda konuşurdu.
— Bugün öğleden sonra bir misafirimiz olacak, dedi sonunda.
— Kim?
— İstanbul’dan.
Kaşımı kaldırdım.
— Şirketle mi ilgili?
— Biraz.
— Biraz ne demek?
Babam çayından bir yudum aldı.
— Geldiklerinde konuşuruz.
Sandalyemi geriye ittim.
— O zaman geldiğinde konuşursun. Benim şimdi şirkete gitmem gerekiyor.
Babamın yüzü sertleşti.
— Efe.
Durup ona baktım.
— Ne oldu?
— Her meseleye bu kadar umursamaz yaklaşma.
— Umursamadığım için değil, bilmediğim bir mesele hakkında konuşmak istemediğim için susuyorum.
Ceketimi omzuma aldım.
— Akşam görüşürüz.
Cevap vermesini beklemeden salondan çıktım.
Konağın dışına çıktığımda güneş çoktan yükselmişti. Avlunun taş zeminine vuran ışık gözlerimi hafifçe kamaştırdı. Şoför arabayı hazırlamıştı ancak elimi kaldırıp onu durdurdum.
— Bugün kendim kullanacağım.
— Peki Efe Bey.
Aracın kapısını açıp direksiyonun başına geçtim. Motorun sesi avlunun sessizliğini böldü. Demir kapılar açılırken aynadan konağa son kez baktım. Bu evde herkesin bir yeri, herkesin bir görevi vardı. Benim görevimse belliydi: Ailemin adını korumak ve babamın yıllardır büyüttüğü düzeni devam ettirmek.
En azından benim bildiğim buydu.
Telefonum yeniden titredi. Bu kez arayan kuzenim Kaan’dı.
— Nerdesin lan?
— Arabadayım.
— Nereye gidiyorsun?
— Şirkete.
— Sabah sabah yine mi iş?
—Başka ne yapayım?
Kahkaha attı.
— Biraz yaşa be adam.
— Sen benim yerime yeterince yaşıyorsun zaten.
— Akşam konağa geliyorum. Bir şeyler yapalım.
— Bakarız.
— Senin şu ‘bakarız’ kelimenden nefret ediyorum.
— Ben de senin gereksiz konuşmalarından.

— Tamam, akşam görüşürüz.

Telefonu kapattım. Direksiyonu hafifçe sola kırarak ana yola çıktım.
Şehir yavaş yavaş uyanıyordu. Yol boyunca taş evlerin önünde oturan yaşlıları, dükkânlarının kepenklerini açan esnafı ve okul yoluna düşmüş çocukları gördüm. Mardin’in sokaklarını ezbere bilirdim. Hangi yolun nereye çıktığını, hangi konağın hangi aileye ait olduğunu, kimin hangi masada oturduğunu… Bu şehirde hiçbir şey göründüğü kadar basit değildi.
Özellikle de aile meseleleri.
Telefonumun ekranında babamdan bir mesaj belirdi.
Akşam erkenden konağa gel. Konuşmamız gereken önemli bir konu var.
Mesaja birkaç saniye baktım.
Önemli konu…
Babamın önemli dediği şeylerin genellikle sonu uzun toplantılara, bitmek bilmeyen aile konuşmalarına ve benim hiç ilgilenmediğim kararlara çıkardı.
Telefonu koltuğa bıraktım.
Henüz bilmiyordum.
İstanbul’da bir kızın, benim hiç tanımadığım bir adamın borcu yüzünden hayatının değişmek üzere olduğunu bilmiyordum. Babamın benim için çoktan bir kararın eşiğine geldiğinden de haberim yoktu.
Dahası, o kızın adını bile duymamıştım.
Melis…
Benim için o sabah yalnızca bilmediğim bir isimdi.
Ama bazı isimler insanın hayatına girmeden önce bile kaderine yazılırmış.
Ben bunu henüz bilmiyordum.
KANLA YAZILAN NİKÂH
2. Bölüm — Demirhan Konağı
EFE DEMİRHAN
Arabayı konağın demir kapısından içeri sürdüğümde güneş çoktan batmaya başlamıştı. Mardin’in akşam serinliği, gün boyunca ısınan taş duvarların arasına yavaş yavaş yerleşiyordu. Konağın sarı taş cephesi, dışarıdaki loş ışıkların altında daha da heybetli görünüyordu. Geniş avlunun ortasındaki çeşmeden akan suyun sesi, motorun gürültüsü kesilince yeniden duyulmaya başladı.
Arabayı girişin önüne park edip kapıyı açtım. Bir elimle gömleğimin manşetini düzeltirken diğer elimde telefonum vardı. Gün boyu süren toplantılar yüzünden başım ağrıyordu. Tek istediğim odama çıkıp biraz dinlenmekti.
Kapıya yöneldiğim sırada çalışanlardan biri yanıma yaklaştı.
— Hoş geldiniz Efe Bey.
Başımı hafifçe salladım.
— Babam nerede?
— Salonda sizi bekliyor.
Saatime baktım. Kaşlarım istemsizce çatıldı.
— Misafiri mi var?
Adam kısa bir tereddütten sonra cevap verdi.
— Hayır efendim. Yalnızca aileden birkaç kişi var.
Cevap vermeden içeri girdim.
Konağın geniş girişinde ağır ahşap kapının kokusu, temizlenmiş mermer zeminin serinliğiyle karışıyordu. Tavandan sarkan büyük avizenin ışığı duvarlardaki işlemelere vuruyor, uzun koridorun sonundaki salona doğru uzanan halının desenlerini belirginleştiriyordu. Bu evde her şeyin bir düzeni vardı. Eşyaların yeri bile yıllardır değişmemişti.
Ceketimi çıkarıp koluma aldım. Salona yaklaştığımda babamın konuşmasını duydum.
— Efe geldi.
İçeri girdiğimde babam koltuğunda oturuyordu. Yanında amcam Rıza, karşısında ise kuzenim Kaan vardı. Masanın üzerinde çay bardakları ve birkaç dosya duruyordu.
Kaan beni görünce hafifçe sırıtıp koltuğunda doğruldu.
— Beyefendi teşrif etti.
Ona kısa bir bakış attım.
— Çok konuşma.
— Daha eve girer girmez başladın.
Cevap vermeden babamın karşısındaki koltuğa oturdum. Bacak bacak üstüne atıp kolumu koltuğun kenarına bıraktım.
— Ne oldu? Telefonla söyleyemeyeceğin kadar önemli ne var?
Babam elindeki çay bardağını tabağına bıraktı. Parmaklarını birbirine geçirip birkaç saniye yüzüme baktı.
— İstanbul’dan bir misafirimiz olacak.
— Güzel. Beni bunun için mi beklettin?
— Sözümü bitirmedim.
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım. Babamın sesindeki ciddiyet, konuşmanın sıradan bir aile meselesi olmadığını gösteriyordu.
— Dinliyorum.
Babam masanın üzerindeki dosyalardan birini açtı.
— Mehmet adında bir adam var. Bir süredir ailemize borcu bulunuyor.
Başımı hafifçe yana eğdim.
— Ne kadar?
Söylediği miktarı duyunca kaşlarım çatıldı. Parmaklarımı koltuğun ahşap kenarına iki kez vurdum.
— Bu kadar parayı nasıl borçlanmış?
— İşleri kötü gitmiş. Ödeyemiyor.
— Avukatlarla görüşülsün. Alacağımızı tahsil edelim.
Babam dosyayı kapatırken gözlerini benden ayırmadı.
— Mesele yalnızca borç değil, Efe.
Derin bir nefes alıp sırtımı koltuğa yasladım.
— O zaman asıl meseleye gelelim baba.
Babamın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu. Sanki söyleyeceği şeyin tepkisini önceden biliyordu.
— Adamın bir kızı var.
Bakışlarımı ona çevirdim.
— Eee?
— Adı Melis.
İsmine birkaç saniye sessiz kaldım. Sonra kaşlarımı çatarak babama baktım.
— Baba, ne anlatmaya çalışıyorsun?
Babam ellerini dizlerinin üzerine koydu.
— Seninle evlenmesini istiyorum.
Salondaki sessizlik bir anda ağırlaştı.
Dudaklarım aralandı ama ilk birkaç saniye konuşmadım. Ardından başımı geriye atıp kısa, inanmayan bir kahkaha çıkardım. Elimi yüzümden geçirerek babama yeniden baktım.
— Sen ciddi misin?
— Gayet ciddiyim.
Gülüşüm tamamen silindi. Çenemi sıktım, koltuğun kenarından destek alarak doğruldum.
— Benim haberim olmadan benim evliliğimi mi kararlaştırdın?
Babamın bakışları sertleşti.
— Bu ailede bazı kararlar yalnızca kişisel değildir.
— Benim hayatım kişisel değil mi?
Kaan sessizce önündeki çay bardağına uzandı. Amcam ise tek kelime etmeden bizi izliyordu.
Babam ayağa kalktı.
— O kızın babasının borcu silinecek. Böylece iki taraf da istediğini alacak.
Gözlerimi birkaç saniye babamın üzerinde tuttum. Sonra başımı iki yana salladım.
— Ben kimsenin borcunun karşılığı değilim.
— Kimse sana öyle demedi.
— Başka nasıl açıklayabilirsin bunu?
Sesim yükselmişti. Sağ elimle gömleğimin yakasını gevşettim. İçimde biriken öfkeyi bastırmaya çalışırken çenem yeniden kasıldı.
— Tanımadığım bir kadınla evlenmemi istiyorsun. Üstelik bunu bana bir seçenekmiş gibi bile sunmuyorsun.
Babam bir adım yaklaştı.
— Efe, bu konu kapanmayacak.
Ayağa kalkıp onunla aynı hizaya geldim.
— Ben de kapanacağını söylemedim. Ama benim cevabım hayır.
Babamın yüzündeki çizgiler belirginleşti.
— Daha kızın yüzünü bile görmedin.
— Görmek zorunda da değilim.
Ceketimi koltuğun üzerinden aldım. Kapıya doğru yürürken Kaan’ın bakışlarını üzerimde hissettim.
— Efe, bir sakin ol, dedi.
Durup ona döndüm.
— Sen de karışma Kaan.
Ardından yeniden babama baktım.
— Bu meseleyi benim dışımda konuşabilirsiniz. Ama benim adıma karar veremezsiniz.
Salondan çıktım. Merdivenleri ikişer ikişer çıkarken ayak seslerim taş duvarlarda yankılandı. Odamın kapısını açıp içeri girdim ve ceketimi koltuğa bıraktım.
Kravatımı gevşetip aynanın karşısına geçtim. Bir süre kendi yansımama baktım.
Melis.
İsmi bile yabancıydı.
Ben daha yüzünü görmediğim bir kadınla evlenmeye zorlanıyordum.
Telefonum titredi. Kaan’dan mesaj gelmişti.
Kaan: Babamla biraz daha sakin konuşsan ölür müsün?
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
— Hayır, dedim kendi kendime. Ölmem.
Ama bu evlilik meselesinin kolay kolay kapanmayacağını artık anlamıştım.