7.Bölüm:Bir avuç Pişmanlık

EFE’NİN AĞZINDAN
Ambulansın içindeki her saniye, olduğundan çok daha uzun geliyordu.
Gözlerim sürekli Melis’in yüzündeydi. Sedyede hareketsiz yatıyordu. Az önce konağın salonunda çığlıklar atan, önüne gelen her şeyi savuran, gözyaşları içinde kendini kaybeden kadın şimdi gözlerini bile açmıyordu.
Elini avuçlarımın arasına almıştım. Parmaklarının arasındaki küçük kesikleri gördükçe içimdeki huzursuzluk biraz daha büyüyordu. Sağlık görevlileri onunla ilgilenirken ben yalnızca yüzüne bakabiliyordum.
“Beyefendi, biraz sakin olun. Müdahale ediyoruz.”
Sakin olmak…
Nasıl sakin olabilirdim?
Birkaç dakika önce kollarımın arasında bayılmıştı. Yüzünü avuçlarımın arasına almış, defalarca adını söylemiştim. Ama gözlerini açmamıştı.
Başımı eğip eline baktım. Parmakları avucumun içinde öylece duruyordu.
“Melis, hastaneye gidiyoruz. Duyuyor musun beni?”
Cevap yoktu.
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Gözlerimi ondan ayırıp karşımdaki sağlık görevlisine baktım.
“İyi olacak, değil mi?”
“Doktorumuz değerlendirecek. Şu an müdahalemizi yapıyoruz.”
Başımı salladım ama içimdeki korku azalmadı.
Konağın salonu gözümün önüne geldi. Kırılan vazolar, yerdeki cam parçaları, devrilmiş eşyalar… Ve salonun ortasında iki eliyle başını tutmuş, gözyaşları içinde çığlık atan Melis.
O an ne yapacağımı bilememiştim.
Ona yaklaşmak istemiştim ama benden uzak durmamı istemişti. Bir adım daha atsam belki daha kötü olacaktı. Sonra dizlerinin bağı çözülmüş, yere düşerken onu son anda yakalamıştım.
Başımı geriye yasladım.
Gözlerimi kapattığımda kendi sesim yankılandı zihnimde.
Babanın borcunu kapatmak için evlendirildik.
O sözleri ben söylemiştim.
Gece kulübünde, öfkeyle, düşünmeden söylemiştim. Onun yüzündeki ifadeyi görmüştüm ama ne kadar kırıldığını anlamak istememiştim. Sanki söylediğim sözlerin onun üzerinde hiçbir etkisi olmayacakmış gibi davranmıştım.
Yanılmıştım.
Hem de çok kötü yanılmıştım.
Melis’in gözyaşları, salonun ortasında duyduğum o çığlık, yere düşen eşyaların sesi… Hepsi gözümün önünden gitmiyordu.
Biraz önce bana baktığında gözlerinde yalnızca korku ve çaresizlik vardı. Bana kızgın bile değildi artık. Sanki karşısında beni görmüyordu.
O bakış, duyduğum bütün sözlerden daha ağır gelmişti.
“Efendim, hastaneye ulaştık.”
Gözlerimi açtım.
Ambulansın kapıları açılırken sağlık görevlileri sedyeyi dikkatlice dışarı çıkardı. Ben de hemen ardından indim. Elini bırakmak istemiyordum ama hastane personeli sedyeyi acil servise doğru götürürken onlara yol vermek zorunda kaldım.
“Ben de geliyorum.”
Bir görevli bana dönüp kısa bir şey söyledi. Sedyenin arkasından yürümeye devam ettim. Koridorun ışıkları gözlerimi alıyordu. İnsanların konuşmaları, ayak sesleri, kapıların açılıp kapanması… Hiçbirine dikkat etmiyordum.
Tek düşündüğüm Melis’ti.
Onu bir odanın kapısından içeri aldılar.
Ben kapının önünde kaldım.
Kapı kapandığında elim istemsizce yumruk oldu. Birkaç adım geri çekildim. Sonra tekrar kapıya baktım. İçeride neler olduğunu göremiyordum. Bu belirsizlik beni daha da kötü yapıyordu.
Telefonum çaldı.
Annemdi.
Hemen açtım.
“Efe, neredesiniz? Melis nasıl?”
Gözlerimi kapattım.
“Acile aldılar anne. Doktorlar ilgileniyor.”
“Ben de geliyorum oğlum. Sakın yalnız kalma.”
“Tamam.”
Telefonu kapattım. Duvara yaslandım. Başımı öne eğdim. Ellerime baktım. Birkaç dakika önce Melis’in yüzünü avuçlarımın arasına almıştım. Yanaklarından akan yaşları silmiştim. O sırada gözlerini açması için neler vermezdim.
Ama açmamıştı.
Kapının açılma sesiyle başımı kaldırdım.
Doktor dışarı çıktı.
Hemen yanına gittim.
“Nasıl? Durumu nasıl?”
Doktor sakin bir sesle konuşmaya başladı.
“Şu an bilinci kapalıydı. Yaşadığı yoğun stres ve duygusal zorlanma sonrasında bayılmış. Genel durumunu değerlendirmek için gerekli kontrollerini yapacağız. Bir süre gözlem altında tutacağız.”
“Ciddi bir şey var mı?”
“Şu an kesin bir şey söylemek için erken. Tetkiklerini tamamlayalım.”
Başımı salladım. Doktor birkaç şey daha söyledikten sonra yeniden içeri girdi.
Bir süre olduğum yerde kaldım.
Yoğun stres…
Duygusal zorlanma…
Bunlar onun yaşadıklarını anlatmaya yetiyor muydu?
Bir insanın birkaç dakika içinde bu hâle gelmesine nasıl izin vermiştik?
Annemin koridorun diğer ucundan geldiğini gördüm. Yanıma ulaştığında yüzüme baktı. Gözleri kızarmıştı.
“Efe…”
“İçeride anne.”
Annem kapıya baktı, ardından elini koluma koydu.
“Nasıl oldu bu?”
Cevap vermedim.
Çünkü anlatacaklarımın içinde benim de payım vardı.
Annem bunu yüzümden anlamış gibi bir süre sustu.
“Böyle üzülmesine ne sebep oldu?”
Başımı eğdim.
“Babamın söyledikleri… Selin’in söyledikleri… Bir de benim ona söylediklerim.”
Annemin yüzündeki ifade değişti.
“Sen ne söyledin?”
Derin bir nefes aldım.
“Gece kulübünde tartıştık. Ona bu evliliğin babasının borcuyla ilgili olduğunu söyledim.”
Annem gözlerini kapattı. Bir şey söylemedi. Sessizliği, kurabileceği cümlelerden daha ağırdı.
“Anne, ben…”
Cümlemi tamamlayamadım.
Çünkü kendimi savunacak hiçbir şeyim yoktu.
Bir süre sonra doktor yeniden yanımıza geldi. Melis’in kontrollerinin devam ettiğini, biraz daha gözlem altında tutulacağını söyledi. Ardından onu görebileceğimizi belirtti.
Odaya girdiğimde ilk gördüğüm şey yüzüydü.
Yastığın üzerinde hareketsiz duruyordu. Saçları dağılmıştı. Ellerindeki küçük kesikler temizlenmiş, üzerleri kapatılmıştı. Kolunun yanında hastane örtüsü vardı.
Yavaşça yatağının yanına gittim.
Bir süre hiçbir şey yapmadan yüzüne baktım. Sonra sandalyeyi çekip oturdum. Elini dikkatlice tuttum. Bu kez canını acıtmaktan korkar gibi çok hafif kavramıştım.
“Melis…”
Sesim odanın sessizliğinde kayboldu.
Gözleri kapalıydı.
Yüzüne doğru eğildim. Dağılmış saçlarını alnından geriye doğru aldım.
“Bana kız. Bağır. Ne istersen yap… Ama gözlerini aç.”
Bir an durdum.
Söylediklerimin hiçbirini duymadığını biliyordum. Yine de susamadım.
“Ben sana böyle hissettirmek istemedim.”
Bu cümle ağzımdan çıktığında kendimden nefret ettim. Çünkü istememiş olmam, yaptığım şeyi değiştirmiyordu.
Elini iki avucumun arasına aldım.
“Biliyorum, bunu söylemeye hakkım yok. Ama keşke o gece ağzımdan çıkanları geri alabilsem.”
Başımı eğdim. Alnımı yatağın kenarına yasladım.
İlk defa bir şeyleri kontrol edemiyordum. Ne ailemin kararlarını, ne kendi hatalarımı, ne de Melis’in gözlerini açmasını sağlayabiliyordum.
Kapının yanından annemin sesi geldi.
“Efe, biraz dinlen oğlum.”
Başımı kaldırmadan cevap verdim.
“Gitmeyeceğim anne.”
Annem bir şey söylemedi.
Ben de Melis’in elini bırakmadım.
O gece hastane odasında saatler geçerken gözlerim sürekli yüzündeydi. Bir hareketini, parmaklarının kıpırdamasını, kirpiklerinin aralanmasını bekledim.
Çünkü konağa döndüğümüzde beni karşılayan şey onun öfkesi olsun istiyordum.
Bana kızsın istiyordum.
Benden nefret ettiğini söylesin, yüzüme bile bakmasın…
Yeter ki gözlerini açsın.
Ambulansın kapıları açıldığında ilk inen ben oldum. Sağlık görevlileri Melis’i sedyeyle indirirken hemen yanlarında yürümeye başladım. Bir elim sürekli sedyenin kenarındaydı. Gözlerim ondan bir an bile ayrılmıyordu.
Hastanenin acil girişine ulaştığımızda koridorun başında birkaç adamımızı gördüm. Haberi alır almaz gelmişlerdi. Telefonlar susmuyor, herkes birilerine ulaşmaya çalışıyordu. Demirhan ailesinden birinin hastaneye geldiği kısa sürede duyulmuştu.
Arkamdan gelen ayak sesleri çoğaldı.
Babam, annem, İpek, amcamlar, kuzenlerimiz… Birkaç dakika içinde hastanenin koridoru ailemizle dolmuştu. Adamlarımız girişte bekliyor, aile büyükleri doktorlardan haber almaya çalışıyordu. Herkes bir şey soruyor, herkes Melis’in nasıl olduğunu öğrenmek istiyordu.
Ama ben hiçbirini duymuyordum.
“Doktor nerede?”
Yanımdaki görevli bizi acil müdahale bölümüne yönlendirdi. Sedyeyi içeri aldıklarında kapının önünde kalmam gerekti. Birkaç kez içeri girmeye çalıştım ama sağlık görevlileri müdahale sırasında beklememi söyledi.
Kapının önünde durdum.
Ellerimi belime koyup başımı öne eğdim. Birkaç saniye sonra yeniden kapıya baktım. Sanki gözlerimi ayırırsam içeride ona bir şey olacakmış gibi hissediyordum.
Annem yanıma geldi.
“Efe, oğlum…”
“Anne, iyi olacak değil mi?”
Annem cevap vermeden önce yüzüme baktı. O da en az benim kadar endişeliydi.
“Doktorlar ilgileniyor. İnşallah iyi olacak.”
Başımı salladım. Ama içimdeki korku yerinden kıpırdamadı.
Bir süre sonra doktor yanımıza geldi. Melis’in yaşadığı yoğun duygusal zorlanmanın ardından bayıldığını, gerekli kontrollerin yapılacağını ve bir süre gözlem altında tutulacağını söyledi. Ellerindeki ve ayaklarındaki küçük kesiklerle de ilgilenilmişti.
Doktorun söylediklerini dikkatle dinledim.
“Onu görebilir miyim?”
“Birazdan odasına alacağız. Orada yanında kalabilirsiniz.”
Odaya alınacağını duyduğum an içimdeki gerginlik biraz olsun gevşedi. Ama hâlâ onu kendi gözlerimle görmeden rahatlayamayacaktım.
Koridorun diğer ucunda ailemizden insanlar birikmişti. Babam telefonla konuşuyor, amcam doktorlardan bilgi almaya çalışıyor, kuzenlerim kapının önünde bekliyordu. Annem de sürekli yanıma gelip bir şeyler söylemeye çalışıyordu.
Benim aklım ise yalnızca Melis’teydi.
Bir süre sonra hemşire bizi odaya yönlendirdi.
Kapıyı açtığımda Melis’i yatakta gördüm.
Beyaz çarşafların arasında küçücük kalmış gibiydi. Saçları yastığın üzerine dağılmış, yüzü solgunlaşmıştı. Gözleri kapalıydı. Elinin üzerinde küçük bir pansuman vardı. Diğer elinde de serum takılıydı.
Bir an kapının eşiğinde kaldım.
Salonda gördüğüm o hâli gözümün önüne geldi. Başını iki eliyle tutuşu, duyduğu seslerden kurtulmaya çalışır gibi kendini sıkıştırışı, ardından attığı o çığlık…
Gözlerimi kısa bir an kapattım.
Sonra yatağının yanına yürüdüm.
Sandalyeyi çekip oturdum. Elini dikkatlice tuttum. Parmaklarının üzerinde kalan küçük kesikleri gördüm. Hemşirenin verdiği kremi komodinin üzerine bırakmışlardı.
Kapağını açtım.
Önce kendi ellerimi temizledim, sonra Melis’in avucunu dikkatlice çevirdim. Kremi parmak uçlarımla çok hafif hareketlerle sürdüm. Her küçük kesinin etrafına özen gösterdim. Canını acıtmaktan korkuyordum.
“Bunları da senin için bırakmışlar,” diye mırıldandım.
Cevap vermedi.
Zaten vermesini beklemiyordum. Gözleri hâlâ kapalıydı.
Kremi sürdükten sonra elini yavaşça yatağın üzerine bıraktım. Ardından gözüm ayaklarına kaydı. Üzerinde ince hastane örtüsü vardı. Örtüyü biraz düzelttiğimde ayaklarının açıkta kaldığını fark ettim.
Parmak uçlarına dokundum.
Soğuktu.
Kaşlarım istemsizce çatıldı. Elimi yeniden ayaklarının üzerine koydum. Gerçekten de soğuktu. Hemen örtüyü biraz daha yukarı çektim ama içim rahat etmedi.
“Anne,” diye seslendim.
Annem kapının yanından içeri girdi.
“Ne oldu oğlum?”
“Ayakları çok soğuk.”
Annem yatağın diğer tarafına geçti. Ayaklarına baktı, sonra bana döndü.
“Çorap getireyim. Birazdan gelir.”
“Ben alırım.”
Odaya giren hemşireye de danıştım. Hastane koşullarına uygun şekilde çorap giydirebileceğimizi söyledi. Annem çantasından temiz bir çift çorap çıkardı.
Çorabı elime aldım. Melis’in ayaklarını dikkatlice örtünün altından çıkardım. Bir ayağını avucumun içine alıp çorabı yavaşça geçirdim. Sonra diğerini…
Hareketlerim olabildiğince dikkatliydi. Bir yerini incitmekten korkuyordum. Çorapları giydirdikten sonra ayaklarını yeniden örtünün altına yerleştirdim.
“Böyle daha iyi,” dedim kendi kendime.
Annem yatağın diğer yanında sessizce duruyordu. Melis’in yüzüne baktı. Gözleri dolmuştu.
“Çok üzülmüş kızım…”
Başımı eğdim.
“Biliyorum anne.”
“Biraz yanında dur. Biz dışarıdayız. Bir şeye ihtiyacın olursa seslen.”
Annem kapıya yöneldi. Çıkmadan önce omzuma hafifçe dokundu.
“Sen de kendine dikkat et.”
Kapı kapandı.
Oda yeniden sessizleşti.
Sandalyemi biraz daha yatağa yaklaştırdım. Melis’in elini tuttum. Başparmağımla elinin üzerini hafifçe okşadım.
“Bak, ellerine krem sürdüm. Ayaklarına da çorap giydirdim.”
Yine cevap yoktu.
Gözlerimi yüzüne çevirdim. Kirpikleri hareketsizdi. Dudakları kapalıydı. Yüzünde hiçbir ifade yoktu.
Bir süre onu izledim.
Sonra yavaşça konuşmaya başladım.
“Bütün aile burada. Hastane doldu taştı. Herkes seni soruyor.”
Bir an durdum.
“İpek de dışarıda. Seni görünce ağladı. Annem de çok korktu.”
Elini biraz daha dikkatli tuttum.
“Ben de korktum, Melis.”
Bu cümleyi söylerken boğazım düğümlendi.
“Çok korktum.”
Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Gözlerini açmasını bekledim. Bir tepki vermesini, parmaklarını kıpırdatmasını, en azından yüzünde küçücük bir değişiklik olmasını…
Hiçbir şey olmadı.
“Bana kızabilirsin,” diye devam ettim. “İstersen benimle hiç konuşma. İstersen yüzüme bile bakma. Ama ne olur kendini böyle üzme.”
Sözlerimin ardından odada uzun bir sessizlik oluştu.
Elini bırakıp örtüsünü düzelttim. Saçlarının bir kısmı yanağına düşmüştü. Parmaklarımla nazikçe geriye aldım.
“Babanın borcunu yüzüne vurduğum için özür dilerim.”
İlk kez bu kadar açık söylemiştim.
“Benim de ağzımdan çıktı o sözler. Babamın söylediklerinden farklı değildi belki ama senin canını yaktığını biliyorum.”
Yüzüne baktım.
“Keşke o gece seni dinleseydim.”
Melis hâlâ hiçbir tepki vermiyordu.
Ne gözlerini açtı ne de elimi sıktı. Yalnızca yatağında sessizce yatıyordu.
Bu sessizlik, onun bana bağırmasından çok daha ağırdı.
Bir süre sonra başımı yatağın kenarına yasladım. Elini avucumun içinde tuttum. Çoraplarını giydirdiğim ayakları artık örtünün altındaydı. Ellerine sürdüğüm krem de küçük pansumanların etrafında hafifçe parlıyordu.
Dışarıdan ailemin sesleri geliyordu. Koridorda birileri telefonla konuşuyor, kapının önünde bekleyenler arada içeriye bakıyordu. Demirhan ailesinin kalabalığı hastanenin her tarafına yayılmıştı.
Ama bu odada yalnızca ikimiz vardık.
Ben ve hiçbir şey söylemeyen Melis.
Başımı kaldırıp yüzüne son bir kez baktım.
“Ben buradayım,” diye fısıldadım.
Cevap gelmedi.
Elini bırakmadım.
EFE’NİN AĞZINDAN
Saatin kaç olduğunu bilmiyordum. Telefonum defalarca çalmış, kapının önünde bekleyen adamlarımız sürekli içeri girip çıkmıştı. Babam birkaç kez yanıma gelmiş, annem yemek yemem gerektiğini söylemişti. Ama hiçbirine doğru düzgün cevap vermemiştim.
Melis’in elini tutuyordum.
Arada bir parmaklarına bakıyor, sonra yüzüne dönüyordum. Gözlerini açmasını beklemekten başka yapabileceğim hiçbir şey yoktu.
Bir süre sonra kapı hafifçe aralandı. Annem içeri girdi. Elinde bir bardak su vardı.
“Efe, sabahtan beri burada oturuyorsun. Biraz su iç bari.”
Başımı kaldırdım.
“İstemiyorum anne.”
Bardağı komodine bıraktı. Sonra yatağın diğer tarafına geçerek Melis’in yüzüne baktı. Saçlarını nazikçe düzeltti.
“Henüz uyanmadı mı?”
“Hayır.”
Annem derin bir nefes aldı. Gözleri dolmuştu. Melis’e kızım diye hitap ederken sesindeki şefkati duyuyordum. Onu gerçekten benimsemişti.
“Çok genç daha…” diye mırıldandı. “Bunca şeyi nasıl taşısın?”
Başımı öne eğdim. Annemin söylediklerine verecek bir cevabım yoktu.
Tam o sırada telefonum yeniden çaldı. Ekranda babamın adı vardı. Aramayı sessize aldım.
Annem bunu fark etti.
“Baban konuşmak istiyor.”
“Şimdi değil.”
“Efe, o da merak ediyor.”
İlk kez başımı kaldırıp annemin gözlerine baktım.
“Anne, babamın merak edeceği bir şey yok. Melis’i bu hâle getiren sözlerin bir kısmını o söyledi. Şimdi gelip burada nasıl olduğunu mu soracak?”
Annem sustu. Bir süre yüzüme baktıktan sonra sandalyesini çekip yanıma oturdu.
“Babanın söyledikleri yanlıştı. Ama sen de Melis’in canını yaktın oğlum.”
“Biliyorum.”
“Biliyorsan bunu ona göstermen gerekiyor. Sadece başında bekleyerek değil.”
Gözlerimi Melis’e çevirdim.
“Önce uyansın anne. Sonra ne gerekiyorsa yapacağım.”
Annem elimi kısa bir süre tuttu. Ardından ayağa kalkıp kapıya yöneldi.
“Ben dışarıdayım. Bir gelişme olursa haber ver.”
Kapı kapandığında yeniden yalnız kaldık.
Melis’in yüzüne baktım. Yastığın üzerinde dağılmış saçlarını bir kez daha düzelttim. Alnına düşen birkaç tutamı geriye aldım.
“Biliyor musun, herkes dışarıda seni bekliyor.”
Sesim istemsizce yumuşamıştı.
“İpek sürekli ne zaman uyanacağını soruyor. Annem de eve dönünce sana sevdiğin yemekleri yapacağını söyledi.”
Bir an durdum.
“Ben de seni eve götürmek istiyorum.”
Elini avucumun içine aldım. Parmakları hâlâ hareketsizdi.
“Ama bu kez seni zorla hiçbir yere götürmeyeceğim. Nereye gitmek istersen oraya gidersin. Ne yapmak istersen onu yaparsın.”
Bu sözleri söylerken boğazım düğümlendi.
Çünkü birkaç saat önce onun gitmesine izin vermemek için herkesin karşısında durmuş, babamın sözlerine sessiz kalmıştım. Şimdi ise onu yanımda tutabilmek için tek bir söz bile söylemeye hakkım olmadığını hissediyordum.
Kapı yeniden açıldı. Bu kez İpek içeri girdi. Gözleri ağlamaktan kızarmıştı.
“Abi…”
Başımı ona çevirdim.
“Ne oldu?”
Yavaşça yatağa yaklaştı. Melis’in yüzüne baktı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra elinin üzerindeki bandaja gözleri takıldı.
“Çok korktum.”
“İyi olacak.”
Bunu söylerken kendimden emin görünmeye çalışmıştım ama sesimdeki tereddüdü saklayamamıştım.
İpek yatağın kenarına eğildi.
“Melis abla, artık uyan. Sana anlatacağım çok şey var.”
Gözlerini silip bana döndü.
“Abi, yanında kalacağım. Biraz oturabilir miyim?”
Sandalyeyi ona doğru çektim.
“Tabii.”
İpek oturdu. Melis’in diğer elini tuttu. Bir süre sessizce bekledi. Sonra başını kaldırıp bana baktı.
“Sen de kendine dikkat et. Yüzün bembeyaz olmuş.”
Cevap vermedim.
İpek biraz daha oturduktan sonra annem onu dışarı çağırdı. Çıkmadan önce Melis’in elini usulca yatağın üzerine bıraktı.
Kapı kapandı.
Yeniden sessizlik…
Saatler geçtikçe hastanenin koridorundaki kalabalık biraz azalmıştı ama ailemizden hâlâ birçok kişi oradaydı. Amcam doktorla konuşmuş, babam da bir süre sonra eve dönmek zorunda kalmıştı. Adamlarımızdan ikisi kapının önünde bekliyordu.
Ben ise aynı sandalyedeydim.
Bir ara Melis’in elini tutarken başımı yatağın kenarına yasladım. Gözlerimi kapatmıştım ama uyuyamıyordum. Ne zaman gözlerimi kapasam o çığlık yeniden kulaklarımda yankılanıyordu.
Sonra bir şey hissettim.
Önce önemsemedim. Belki kendi parmaklarım hareket etmişti. Başımı kaldırıp eline baktım.
Parmakları çok hafif kıpırdamıştı.
Bir anda doğruldum.
“Melis?”
Yüzüne eğildim. Göz kapaklarında belli belirsiz bir hareket vardı. Elini biraz daha dikkatli tuttum.
“Melis, beni duyuyor musun?”
Birkaç saniye sonra kirpikleri yeniden hareket etti.
Gözlerini yavaşça araladı.
Nefesimi tuttum.
Bakışları önce tavanda gezindi. Sonra odanın içinde dolaştı. En sonunda bana ulaştı. Birkaç saniye boyunca yüzüme baktı ama hiçbir şey söylemedi.
“Melis…”
Sesim neredeyse fısıltıya dönüşmüştü.
“Uyandın.”
Gözleri yeniden kapandı. Sonra yavaşça açıldı. Yüzünde yorgun ve şaşkın bir ifade vardı.
Hemen hemşireyi çağırmak için düğmeye bastım.
“Bir dakika, doktor gelecek. Sakın kendini yorma.”
Elimi tutmaya devam ettim. Bu kez parmakları hafifçe hareket etti ama elimi sıkmadı.
Yüzüne eğildim.
“Bir şey istemiyor musun? Su mu? Hemşireye söyleyeyim mi?”
Bana bakmayı sürdürdü.
Sonra bakışlarını elimden çekti.
Elini tutuşumu fark etmişti.
Yavaşça elimi bırakmak istedim. Onu rahatsız etmek istemiyordum. Parmaklarımı gevşettim ve elimi yatağın üzerine koydum.
Tam o sırada hemşire içeri girdi. Melis’in bilincinin açıldığını görünce doktoru çağıracağını söyledi. Ben de yatağın yanından biraz çekildim.
Doktor gelene kadar gözlerim yine Melis’in üzerindeydi.
Uyanmıştı.
Ama yüzündeki ifade, bana hâlâ çok uzakta olduğunu hissettiriyordu.
EFE’NİN AĞZINDAN
Doktor odaya girdiğinde hemen yatağın yanından çekildim. Hemşire de arkasından gelmişti. Doktor önce Melis’in gözlerine baktı, ardından birkaç soru sorarak bilincini kontrol etti. Melis sorulara cevap vermedi. Yalnızca gözlerini yavaşça doktora çevirdi.
“Melis, beni duyabiliyor musun?”
Gözlerini bir kez kırptı.
Doktor sakin bir sesle birkaç soru daha sordu. Melis’in hâlâ konuşmaması içimdeki endişeyi büyütüyordu. Fakat doktor telaşlanmamam gerektiğini söyler gibi elini kaldırdı. Tansiyonunu kontrol etti, hemşireden serumunu ve ölçüm sonuçlarını takip etmesini istedi.
“Şimdilik bilinci açık. Yaşadığı yoğun stresin ardından bayılmış. Gerekli kontrollerini yapacağız. Bir süre burada gözlem altında kalması gerekiyor.”
Başımı salladım ama aklım söylediklerinde değildi. Tek düşündüğüm, Melis’in gözlerini benden kaçırmasıydı.
Doktor odadan çıkmadan önce bana döndü.
“Yanında sakin kalabileceği biri olsun. Çok fazla soru sormayın, kendisini konuşmaya zorlamayın. Dinlenmesi önemli.”
“Tamam doktor bey.”
Kapı kapandığında odanın içindeki sessizlik yeniden üzerimize çöktü.
Melis gözlerini tavana çevirmişti. Yüzünde ne öfke vardı ne de ağlama isteği… Sanki bütün duygularını o gece, konağın salonunda geride bırakmıştı. Onu ilk kez böyle görüyordum. Bana kızsa, bağırsa, hatta yüzüme bakmak istemediğini söylese bile buna razıydım. Yeter ki içindekileri tamamen susturmasın.
Sandalyeyi yatağına biraz daha yaklaştırdım ama aramızda mesafe bıraktım.
“Doktor biraz dinlenmen gerektiğini söyledi.”
Cevap vermedi.
Bakışlarım ellerine kaydı. Avuçlarındaki küçük bandajların kenarlarını kontrol ettim. Canının yanmasından korktuğum için dokunmaya bile çekiniyordum. Bir süre öylece bekledim. Sonra komodinin üzerindeki su bardağını alıp pipeti içine yerleştirdim.
“Su ister misin?”
Gözlerini bana çevirdi. Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra yeniden tavana döndü.
Bardağı yerine bıraktım.
“Peki. İstediğinde söylersin.”
Aslında söylemesine bile gerek yoktu. Ne zaman bir şeye ihtiyacı olsa anlamak istiyordum. Ama bunu yapabilecek kadar iyi tanımıyordum onu. Birkaç gün önce hayatıma giren bu kadının nelerden hoşlandığını, neye üzüldüğünü, korktuğunda nasıl davrandığını bilmiyordum. Onun hakkında bildiğim tek şey, istemediği bir evliliğin içinde benimle yaşamak zorunda kaldığıydı.
Ve ben, bunu ona defalarca hatırlatmıştım.
Kapı hafifçe tıklatıldı. Annem içeri girdi. Elinde Melis için getirdiği temiz bir hırka vardı.
“Nasıl, kendine geldi mi?”
“Geldi anne. Doktor dinlenmesi gerektiğini söyledi.”
Annem yatağa yaklaştı. Melis’in saçlarını yüzünden nazikçe uzaklaştırdı.
“Güzel kızım… Bizi çok korkuttun.”
Melis gözlerini anneme çevirdi. Annemin yüzündeki endişeyi görünce bakışları bir anlığına değişti ama yine konuşmadı.
Annem ona gülümsemeye çalıştı.
“İpek de seni merak ediyor. Biraz önce kapıda bekliyordu. İstersen birazdan gelir.”
Melis’in gözleri kapıya kaydı. Sonra yeniden kapandı.
Annem bana dönüp sessizce işaret etti. Onu daha fazla yormamamızı istiyordu.
“Ben dışarıdayım. Bir şeye ihtiyacınız olursa seslenirsin.”
Annem çıktıktan sonra tekrar Melis’e baktım. Gözleri kapalıydı ama uyuduğunu düşünmüyordum. Yatağın kenarında oturup ellerimi birleştirdim.
“Melis…”
Gözlerini açmadı.
“Benden nefret ediyorsan bunu anlayabilirim.”
Boğazımdaki düğümü yutkunarak geçirmeye çalıştım.
“Bana kızabilirsin. Konuşmak istemeyebilirsin. Hatta yüzümü görmek bile istemeyebilirsin. Ama kendini böyle yalnız bırakma.”
Bir süre sustum. Söyleyecek çok şeyim vardı fakat hiçbirinin onu rahatlatacağından emin değildim.
“Dün gece söylediklerimi geri alamam. Babanın borcunu yüzüne vurmamalıydım. Senin de bu evliliğin içinde ne kadar çaresiz kaldığını biliyordum. Yine de en çok canını yakacak şeyi söyledim.”
Başımı eğdim. Ellerimde hâlâ o geceden kalan titreme vardı.
“Özür dilerim, Melis.”
Bu kez gözlerini açtı.
Bakışlarımız karşılaştı. Yüzünde bir değişiklik olmadı. Bana uzun uzun baktıktan sonra gözlerini yavaşça ellerimize indirdi. Elini tutmadığımı fark etmiş olmalıydı. Çünkü parmaklarını hafifçe oynatıp elini çarşafın üzerine çekti.
Hemen geri çekildim.
“Tamam,” dedim alçak sesle. “Dokunmayacağım.”
Gözlerini yeniden kapattı.
İçimde bir şeylerin yerinden söküldüğünü hissettim. Onu korumak istediğimi söylemek kolaydı. Fakat bazen insan, korumak istediği kişiye en büyük zararı kendi elleriyle verebiliyordu.
O gece onun yanında kalmaya karar verdim. Sandalyeye yaslandım, gözlerimi bir an bile ondan ayırmadım. Koridordan ailemin sesleri geliyordu. Babamın telefonla konuştuğunu, İpek’in anneme bir şeyler sorduğunu duyabiliyordum.
Ama benim için o odada yalnızca Melis vardı.
Bir süre sonra yeniden gözlerini açtı. Bu kez bakışları doğrudan bana yöneldi. Dudakları hafifçe aralandı. Bir şey söylemek istiyor gibiydi.
Hemen doğruldum.
“Bir şey mi oldu?”
Melis birkaç saniye bekledi. Sonra güçlükle fısıldadı:
“Eve…”
Sesini duyduğum an nefesimi tuttum.
“Eve mi gitmek istiyorsun?”
Gözlerini benden ayırmadan çok hafif başını salladı.
İçimdeki ilk düşünce, onu yeniden konağa götürmek oldu. Fakat hemen ardından o salonda yaşadıkları gözümün önüne geldi. O eve dönmek istememesinin nedenini biliyordum.
“Tamam,” dedim. “Doktor izin verdiğinde seni buradan çıkaracağız. Ama önce iyileşmen gerekiyor.”
Melis başını diğer tarafa çevirdi. Konuşmayı bitirmişti.
Ben de üstelemedim.
Çünkü ilk kez, onun benden istediği şeyin bir cevap değil, biraz olsun huzur olduğunu anlamıştım.
EFE’NİN AĞZINDAN
Melis yeniden gözlerini kapattıktan sonra uzun süre konuşmadım. Söylediği tek kelime hâlâ kulaklarımdaydı.
Eve…
Hangi evi kastettiğini bilmiyordum. Belki annesinin, babasının yaşadığı evi… Belki de kendisini kimsenin bir borcun karşılığı olarak görmediği, başını rahatça koyabileceği herhangi bir yeri.
Bir süre sonra kapı açıldı. İpek başını içeri uzattı. Elinde küçük bir poşet vardı.
“Abi, girebilir miyim?”
Sesini alçak tutmuştu. Başımı salladım. Yavaşça içeri girdi, poşeti komodinin üzerine bıraktı. İçinden Melis’in sevdiği birkaç atıştırmalığı ve bir saç tokasını çıkardı. Nereden bulduğunu bilmiyordum.
“Bunları ona aldım,” dedi. “Uyanınca belki ister.”
Melis’in uyuduğunu sanarak yatağa yaklaştı. Fakat gözlerinin açık olduğunu görünce olduğu yerde durdu.
“Melis…”
İpek’in sesi titredi. Gülümsemeye çalışsa da gözleri dolmuştu.
“Çok korkuttun bizi. Bir daha böyle yapma, olur mu?”
Melis ona baktı. İpek’in yüzündeki üzüntüyü görünce kaşları hafifçe çatıldı. Elini kaldırmak istedi ama kolundaki serum yüzünden hareketi yarıda kaldı.
İpek hemen eline uzandı, fakat dokunmadan önce bekledi. Melis elini biraz ona doğru çevirdiğinde parmaklarını nazikçe tuttu.
“Ben buradayım,” diye fısıldadı.
O an ikisinin arasındaki bağı izlerken içimde tuhaf bir sızı hissettim. İpek, Melis’i yalnızca birkaç gündür tanıyordu ama ona gerçekten üzülüyordu. Ben ise aynı kadını kırmak için birkaç kelimeyi düşünmeden söyleyebilmiştim.
İpek biraz daha yanında kaldıktan sonra annemin çağırması üzerine odadan çıktı.
Kapı kapandığında Melis’in bakışları yeniden tavana döndü.
“İpek seni seviyor,” dedim. “Annem de öyle. Bu evde herkesin sana alışması zaman alacak belki ama…”
Sözümü tamamlayamadım.
Ben de alışacak mıyım? diye düşündüm. Hayır. Mesele alışmak değildi. Onun hayatımda olmasına alışmak değil, onun yanında nasıl biri olmam gerektiğini öğrenmekti.
Telefonum titredi. Ekranda babamın adı belirdi. Aramayı açıp odadan çıkmadan konuştum.
“Ne oldu?”
“Doktor ne dedi?”
“Bir süre gözlem altında tutacaklar.”
“Yarın konağa dönmesi gerekiyor. Bu mesele daha fazla uzamasın.”
Çenemi sıktım. Koridorun sonundaki camdan dışarı baktım.
“Baba, Melis daha yeni kendine geldi.”
“Efe, bu evliliğin ne anlama geldiğini biliyorsun.”
“Biliyorum. Ama o senin borç meselenin bir parçası değil.”
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
“Bana karşı sesini yükseltme.”
“Sesimi yükseltmiyorum. Sadece bu kez ne yapacağımıza ben karar vereceğim.”
Telefonu kapattığımda arkamda annemi gördüm. Bir süredir bizi dinlemiş olmalıydı. Yanıma gelip koluma dokundu.
“Babanla yine tartıştınız.”
“Melis’i daha yeni toparladık anne. Onu konağa götürüp aynı şeyleri yaşatamam.”
Annem gözlerini odanın kapısına çevirdi.
“Bazen insanın iyileşmesi için yalnızca bedeninin değil, kalbinin de dinlenmesi gerekir.”
Başımı salladım. Annem haklıydı.
Odaya geri döndüğümde Melis’in gözleri açıktı. Konuşmamızı duymuş muydu, bilmiyordum. Yatağın yanına geçtim ama bu kez sandalyeye oturmadım. Önce doktorun bıraktığı ilaç saatlerine baktım, ardından hemşireyi çağırmak için zile bastım.
Hemşire gelip serumunu kontrol etti. Melis’in biraz su içebileceğini söyledi. Bardağı elime aldım, pipeti dudaklarına yaklaştırmadan önce ona baktım.
“İçmek ister misin?”
Bu kez başını çok hafif salladı.
Bardağı dikkatlice tuttuğumda birkaç yudum su içti. Ardından başını yastığa bıraktı. Bardağı yerine koyup üzerindeki örtüyü düzelttim.
“Biraz uyumaya çalış.”
Gözlerini kapattı. Ben de yatağın yanındaki sandalyeye oturdum.
Aradan birkaç dakika geçmişti ki telefonum yeniden çaldı. Bu kez arayan adamlarımdan biriydi. Restorandaki saldırıyla ilgili bir gelişme olduğunu söyledi. Normalde böyle bir haberi duyduğumda hemen harekete geçerdim. Fakat şimdi odadan çıkmak bile istemiyordum.
“Yarın konuşacağız,” dedim ve telefonu kapattım.
Melis’in yanında kalacaktım.
Gece ilerledikçe hastanenin koridorundaki kalabalık azalmaya başladı. Babam gitmişti. Annem ve İpek de biraz dinlenmek için aşağı kata inmişti. Yalnızca birkaç adamımız dışarıda bekliyordu.
Melis bir ara huzursuzca kıpırdandı. Hemen doğruldum.
“Bir yerin mi ağrıyor?”
Gözlerini açtı. Birkaç saniye bana baktıktan sonra bakışlarını kapıya çevirdi.
“Annem…” diye fısıldadı.
Ne demek istediğini hemen anlayamadım.
“Anneni mi istiyorsun?”
Başını salladı.
“Arayayım mı?”
Yeniden küçük bir hareket yaptı.
Telefonumu çıkarıp annesini aramak için numarasını istedim. Melis güçlükle numarayı söyledi. Aradım ve telefonu ona uzattım. Konuşacak gücü olmadığını düşünerek hoparlörü açmadım; telefonu kulağına yakın tuttum.
Annesinin sesi duyulur duyulmaz Melis’in gözleri doldu.
“Melis’im?”
Melis dudaklarını araladı. Sesi çok zayıftı.
“Anne…”
O tek kelimenin ardından gözyaşları yanağından süzüldü. Başını çevirmeden, sessizce ağlıyordu. Telefonu biraz daha yaklaştırdım.
Annesi telaşla sorular soruyordu ama Melis cevap veremiyordu. Bir süre yalnızca annesinin sesini dinledi. Sonunda telefonu benden geri aldı ve kapattı.
Gözyaşlarını silmek için elini kaldırmaya çalıştı. Bandajlı parmaklarını görünce hareketi durdu. Komodinden temiz bir mendil alıp ona uzattım.
Mendili aldı.
Ona dokunmadım. Yalnızca yanında oturdum.
Bir süre sonra gözlerini bana çevirdi.
“Annem gelsin.”
Bu kez sesi biraz daha belirgindi.
“Gelsin,” dedim. “Hemen haber veririm.”
Telefonumu alıp annesini yeniden aramak için kapıya yöneldim. Tam çıkacakken arkamdan gelen sesi duydum.
“Efe…”
Olduğum yerde kaldım.
Bana ilk kez kendi isteğiyle seslenmişti.
Yavaşça ona döndüm.
“Buradayım.”
Melis gözlerini kaçırdı. Birkaç saniye sustuktan sonra güçlükle konuştu.
“Beni… buradan götür.”
İçimdeki bütün düşünceler bir anda sustu.
Bu kez ne soracağını, ne söyleyeceğini biliyordum. Onu konağa götürmekten söz etmiyordu. Benden uzaklaşmak istiyordu.
Bir an cevap veremedim. Sonra başımı salladım.
“Tamam, Melis. Önce annen gelsin. Sonra doktorla konuşuruz.”
Yüzündeki ifade değişmedi. Ama gözlerini kapatırken yanağında bir damla daha yaş birikti.
Kapıdan çıkıp annesini aradım.
Bu kez onu konağa götürmek için değil, istediği yere gidebilmesi için ne gerekiyorsa yapmak üzere.
MELİS’İN AĞZINDAN
Efe odadan çıktığında gözlerimi kapattım. Annemin geleceğini düşünmek bile içimde biraz olsun rahatlama yaratmıştı. Onu görmek istiyordum. Birkaç gündür yaşadığım her şeyden uzaklaşıp sadece annemin yanında olmak…
Kapının açıldığını duyunca gözlerimi araladım. Efe içeri girdi. Telefonu elindeydi. Yüzündeki ifadeden bir şeylerin yolunda gitmediğini anladım.
“Annenle konuştum,” dedi.
Hemen ona baktım.
“Ne dedi?”
Efe birkaç saniye sustu. Sanki söyleyeceği şeyi nasıl anlatacağını düşünüyordu.
“Şu an gelemeyeceğini söyledi.”
Yüzümdeki umut yavaşça kayboldu.
“Neden?”
“Çalışıyormuş. İşten çıkamayacağını söyledi.”
Bir süre hiçbir şey söylemedim. Annemin çalıştığını biliyordum. Evdeki durumumuz yüzünden kolay kolay izin alamazdı. Ama hastanede olduğumu öğrenince yine de gelebileceğini düşünmüştüm.
“Sonra gelir mi?”
Efe sandalyeyi yatağın yanına çekti.
“İşten çıkınca tekrar konuşacağını söyledi.”
Başımı yastığa çevirdim. Gözlerimin dolmasını istemiyordum. Zaten yeterince ağlamıştım. Annemi görmek istemem çok mu fazlaydı?
“Tamam,” diye fısıldadım.
Efe bir şey söylemedi. Telefonunu komodinin üzerine bıraktı. Bir süre beni izlediğini hissettim ama ona bakmadım.
“İstersen annenle görüntülü konuşabilirsin.”
“İstemiyorum.”
Sesim beklediğimden daha sert çıkmıştı. Efe karşılık vermedi.
Gözlerimi kapattım. İçimde biriken kırgınlıkların hangisine üzüleceğimi bilmiyordum. Babamın borcuna mı, zorla yapılan evliliğime mi, Efe’nin söylediklerine mi, yoksa annemin bile yanıma gelememesine mi?
Hepsi birbirine karışmıştı.
Bir süre sonra Efe’nin sesini duydum.
“Biraz dinlen. Ben buradayım.”
Gözlerimi açmadan cevap verdim.
“Gitmeni istiyorum.”
Odanın içinde kısa bir sessizlik oldu.
“Peki.”
Sandalyenin geriye çekildiğini duydum. Kapıya doğru yürüdü. Tam çıkacakken durduğunu hissettim.
“Bir şeye ihtiyacın olursa hemşireyi çağır. Ben dışarıdayım.”
Kapı kapandı.
Yalnız kaldığımda yüzümü yastığa çevirdim. Ağlamamaya çalıştım ama gözyaşlarım yine de durmadı.
O an tek istediğim, kimsenin benden hiçbir şey beklemediği bir yerde olmaktı. Kimsenin karısı, kimsenin borcunun karşılığı, kimsenin ailesine ait biri olmadığım bir yerde…
Sadece Melis olabileceğim bir yerde.