3.Bölüm:Yabancı Ev

Sabah alarmım çalmadan birkaç dakika önce uyandım. Gözlerimi açtığımda odamın tavanına baktım. Bir süre hiç kıpırdamadan öylece kaldım. Bugün Mardin'e gidiyordum. Üstelik kendi isteğimle değil, babamın aldığı bir karar yüzünden.
Yataktan kalkıp pencereye yürüdüm. İstanbul'un gri sabahı yine aynıydı. Karşı binanın balkonunda asılı çamaşırlar, sokaktan geçen servis aracı, kaldırımda aceleyle yürüyen insanlar... Her şey normal görünüyordu. Bir tek benim hayatım normal değildi.
Banyoda yüzümü yıkayıp saçlarımı taradım. Uzun saçlarımı açık bıraktım. Üzerime krem rengi bir kazak, siyah pantolon ve kısa kabanımı giydim. Küçük küpelerimi takıp aynadaki görüntüme son kez baktım. Gözlerim uykusuzluktan biraz kızarmıştı ama ağlamayacaktım. Kimsenin karşısında güçsüz görünmeye niyetim yoktu.
Bavulumu alıp merdivenlerden indiğimde annem kapının yanında bekliyordu. Gözleri bavuluma takıldı.
— Her şeyini aldın mı kızım?
— Aldım anne.
Yanıma gelip kabanımın yakasını düzeltti. Parmakları omzumda birkaç saniye kaldı.
— Orada kendine dikkat et. Bir şeye ihtiyacın olursa hemen ara.
— Anne, tatile gitmiyorum. Biliyorum.
Annemin yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
— Babanın da başka çaresi yok Melis.
— Herkesin bir çaresi var anne. Sadece benim fikrimi soran yok.
Kapının önünde bekleyen babam boğazını temizledi.
— Araba geldi. Geç kalma.
Ona döndüm. Üzerinde koyu renk bir palto vardı. Yüzü her zamankinden daha yorgun görünüyordu.
— Son kez soruyorum baba. Gerçekten gitmem gerekiyor mu?
Bir an gözlerimin içine baktı.
— Evet.
Başımı salladım. Bavulumu alıp kapıya yöneldim. Annem arkamdan sarıldı. Kollarını belime doladığında ben de ona sarıldım. Kokusu çocukluğumdan beri bildiğim, evimin kokusuydu.
— Seni çok seviyorum, dedi kulağıma.
— Ben de seni.
Babamla vedalaşırken yalnızca yanağına bir öpücük kondurdum. Bana bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.
Arabaya bindim. Camdan anneme el salladım. Araç hareket ettiğinde annem hâlâ kapının önünde duruyordu.
Başımı cama yasladım.
Bu evden ilk kez ayrılmıyordum ama ilk kez nereye gittiğimi bilmeden gidiyordum.
Uçak Mardin'e indiğinde öğleden sonra olmuştu. Havalimanından çıktığım anda yüzüme sıcak ve kuru bir hava çarptı. İstanbul'un nemli havasından sonra bu sıcaklık farklı hissettirmişti.
Telefonumu açar açmaz Duru'dan mesaj geldi.
Duru: İndin mi?
Melis: İndim.
Duru: Bir şey olursa beni ara. Ciddiyim.
Melis: İlk fırsatta ararım.
Valizimi alıp çıkış kapısına yöneldim. Kalabalığın arasından bana doğru gelen takım elbiseli bir adam dikkatimi çekti. Elinde küçük bir tabela yoktu ama telefonumdaki fotoğrafıma bakıyordu.
— Melis Hanım?
— Evet, benim.
— Hoş geldiniz. Demirhan ailesinden geliyorum. Aracımız dışarıda.
Demirhan ailesi...
İsmi duymak bile midemi sıkıştırmıştı.
Adam bavulumu almak için uzandı.
— Kendim taşıyabilirim, teşekkür ederim.
Israr etmedi. Birlikte dışarı çıktık. Siyah, büyük bir araç kapının önünde bekliyordu. Arka kapıyı açtı. İçeri otururken çevreme son kez baktım. Geldiğim şehirden kilometrelerce uzaktaydım ve burada tanıdığım tek bir kişi bile yoktu.
Yol boyunca pencereden dışarıyı izledim. Taş evler, dar sokaklar, uzaktan görünen tepeler... Mardin, fotoğraflarda gördüğümden çok daha etkileyiciydi. Ama güzelliği içimdeki huzursuzluğu azaltmıyordu.
Bir süre sonra araç büyük demir kapıların önünde durdu.
Kapılar ağır ağır açıldı.
Karşımda kocaman bir konak vardı. Sarı taşlardan yapılmış yüksek duvarları, kemerli pencereleri ve geniş avlusuyla neredeyse küçük bir sarayı andırıyordu. Avlunun ortasında mermer bir çeşme, çevresinde özenle bakılmış ağaçlar vardı.
Araba durduğunda kapı açıldı. İnip konağa baktım. Bavulumu alan görevlinin peşinden birkaç adım yürüdüm.
Tam o sırada konağın kapısından orta yaşlı bir kadın çıktı. Üzerinde zarif, koyu yeşil bir elbise vardı. Saçları özenle toplanmıştı.
Yüzüme sıcak bir gülümsemeyle baktı.
— Melis kızım, hoş geldin.
Zoraki bir tebessüm ettim.
— Hoş buldum.
Yanıma gelip elimi tuttu.
— Ben Nermin. Mahir Bey'in eşiyim.
Demek Efe'nin annesiydi.
— Yolculuk nasıl geçti?
— İyiydi, teşekkür ederim.
Bavuluma bakıp çalışanlara döndü.
— Kızımızın eşyalarını odasına çıkarın.
Ardından yeniden bana döndü.
— Yorulmuşsundur. Önce biraz dinlenirsin, sonra birlikte yemek yeriz.
Konağın içine adım attığımda mermer zeminin soğukluğu ayaklarıma kadar ulaştı. Geniş salon, yüksek tavanı ve büyük avizesiyle göz kamaştırıyordu. Duvarlardaki tablolar, ağır perdeler ve gösterişli mobilyalar bu ailenin ne kadar varlıklı olduğunu açıkça gösteriyordu.
Nermin Hanım merdivenleri işaret etti.
— Odanı hazırlattım. Umarım beğenirsin.
Merdivenleri çıkarken etrafı inceliyordum. Her şey o kadar büyük ve yabancıydı ki kendimi yanlışlıkla başka birinin hayatına girmiş gibi hissediyordum.
Koridorun sonundaki kapı açıldı. İçerisi genişti. Büyük bir yatak, krem tonlarında perdeler, aynalı bir makyaj masası ve bahçeye bakan kocaman bir pencere vardı.
— Burası senin odan, dedi Nermin Hanım.
Bavulumu yatağın yanına bıraktım.
— Teşekkür ederim.
Kadın kapıya yöneldi ama çıkmadan önce durdu.
— Melis, burada kendini yabancı hissetmeni istemem. Artık bizim misafirimizsin.
Ona baktım.
— Misafirler ne zaman evlerine döneceklerini bilirler.
Nermin Hanım'ın yüzündeki gülümseme hafifçe silindi. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama sonunda yalnızca başını salladı.
Kapı kapandığında derin bir nefes aldım.
Telefonumu çıkarıp Duru'yu aradım.
— Kızım, neredesin? diye açtı telefonu.
— Konağa geldim.
— Nasıl bir yer?
Pencereye yaklaşıp avluya baktım.
— Duru, burası bildiğin saray.
— E peki Efe nerede?
Dudaklarımı büzdüm.
— Görmedim. Sanırım burada değil.
Tam o sırada koridordan erkek sesleri yükseldi. Ardından ağır adımlar duyuldu.
Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırıp kapıya baktım.
Duru hâlâ konuşuyordu.
— Melis? Orada mısın?
— Buradayım.
— Ne oldu?
Kapının önünde birinin durduğunu fark ettim.
Ve ardından kapım üç kez çalındı.
— Melis Hanım? Mahir Bey sizi salonda bekliyor.
KANLA YAZILAN NİKÂH
BÖLÜM 1 — MELİS
Kapının diğer tarafından gelen sesle elimdeki saç fırçasını makyaj masasının üzerine bıraktım.
“Melis Hanım? Mahir Bey sizi salonda bekliyor.”
Bir an aynadaki yansımama baktım.
Üzerimde açık krem tonlarında, belimi zarifçe saran bir elbise vardı. Kumaşı vücudumun üzerinde yumuşakça ilerliyor, etek kısmı dizlerimin biraz aşağısında hafifçe genişliyordu. Boynumu açıkta bırakan kesimi köprücük kemiklerimi belirginleştirirken ince askıları omuzlarıma zarifçe oturuyordu. Elbisenin sadeliğini, ayağımdaki ince bantlı topuklu ayakkabılar tamamlıyordu.
Uzun, koyu kahverengi saçlarım omuzlarımdan göğsüme doğru dökülüyordu. Saçlarımın uçlarına verdiğim iri dalgalar yüzümü çevreliyor, arada bir hareket ettikçe omuzlarımın üzerinde kayıyordu. Önlerden ayırdığım iki tutam yüzümün iki yanına düşmüştü. Tenime uygun hafif bir makyaj yapmıştım; kirpiklerimi belirginleştiren maskara, gözlerimin rengini ortaya çıkaran ince bir eyeliner ve dudaklarımdaki gül kurusu ruj… Ne fazla süslü ne de özensiz görünüyordum.
Aynadaki yüzümde güzel bulduğum şeylerden biri gözlerimdi. Büyük, hafif çekik ve koyu kahverengiydi. Kaşlarımın doğal kavisini belirginleştirmiştim. Burnumun ince yapısı ve dudaklarımın dolgunluğu yüzüme yumuşak bir ifade veriyordu. Fakat şu an yüzümdeki tek belirgin şey gerginliğimdi.
Derin bir nefes aldım.
“Geliyorum.”
Kapıyı açıp koridora çıktım.
Konağın üst katı, insanın kendisini küçük hissetmesine neden olacak kadar büyüktü. Sarı kalker taşından yapılmış duvarlar, yüksek tavanlar ve ahşap işlemeli kapılar birbirini tamamlıyordu. Duvarlardaki eski aile fotoğraflarının altın çerçeveleri, loş ışıkta parlıyordu. Koridorun sonunda bulunan geniş pencerelerden avlu görünüyordu. Bahçedeki güllerin kokusu, açık pencereden içeri süzülüyordu.
Merdivenlere yöneldim. Bir elimle korkuluğa tutunurken elbisemin eteğini diğer elimle hafifçe topladım. Topuklu ayakkabılarım mermer basamaklarda yankılanıyordu. Aşağı indikçe salondan gelen konuşmalar belirginleşti.
Salonun kapısına ulaştığımda kısa bir an duraksadım.
İçeride beş kişi vardı.
Geniş salonun ortasında duran ceviz ağacından sehpanın üzerinde porselen kahve fincanları, gümüş bir şekerlik ve taze çiçeklerle hazırlanmış büyük bir vazo bulunuyordu. Krem rengi koltuklar, koyu ahşap mobilyalarla tamamlanmıştı. Tavandaki büyük avize, taş duvarların üzerine sıcak bir ışık yayıyordu.
Beni ilk fark eden Nermin Hanım oldu.
“Gel kızım.”
Ayağa kalkarken üzerindeki koyu yeşil elbisenin eteği zarifçe hareket etti. Saçlarını ensesinde toplamıştı. İnci küpeleri, boynundaki ince altın kolyesi ve özenli makyajıyla oldukça asil görünüyordu.
Yanına yaklaştım.
“Seni aileyle tanıştırayım.”
Önce koltukta oturan genç kadını gösterdi.
“Bu kızım İpek.”
İpek hemen ayağa kalktı. Pudra pembesi elbisesi, belini ince gösteren kesimi ve omuzlarına dökülen uzun kahverengi saçlarıyla oldukça hoş görünüyordu.
“Merhaba! Sonunda tanışabildik.”
Elini uzattı.
“Merhaba.”
“Ben İpek. Efe’nin küçük kardeşiyim.”
“Memnun oldum.”
“Ben de. Umarım iyi anlaşırız.”
Gülümseyerek başımı salladım.
Nermin Hanım bu kez karşıdaki adama döndü.
“Bu da büyük oğlum Aras.”
Aras ayağa kalktı. Üzerindeki siyah gömleğin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Koyu saçları düzgünce taranmış, yüzündeki hafif sakal çenesini belirginleştirmişti. İlk bakışta oldukça sakin ve ağırbaşlı görünüyordu.
Elini uzattı.
“Aras Demirhan. Hoş geldin.”
“Melis. Teşekkür ederim.”
“Umarım alışabilirsin.”
Sesi sakindi. Fakat gözlerini üzerimde biraz fazla gezdirmesi hoşuma gitmemişti.
Yanındaki kadın da ayağa kalktı.
“Selin. Aras’ın eşiyim.”
Selin’in üzerinde açık bej renginde, vücudunu kusursuz biçimde saran bir elbise vardı. Uzun, açık kahverengi saçları kuaförden yeni çıkmış gibi kusursuz dalgalar hâlinde sırtına dökülüyordu. Bileğindeki altın bileklik, parmaklarındaki yüzüklerle uyumluydu. Yüzünde pahalı bir fondötenin altında bile doğal görünmeyi başaran bir makyaj vardı.
Bana sarıldı.
“Hoş geldin canım.”
“Hoş buldum.”
Beni kendisinden uzaklaştırırken yüzüme baktı. Ardından gözleri elbiseme indi.
“Ne kadar sade giyinmişsin.”
Söylediği şeyin iltifat olmadığını anlamak için fazla düşünmeme gerek yoktu.
“Teşekkür ederim.”
Selin gülümsedi.
“Yani kötü anlamda söylemedim. Bizim ailede davetler, yemekler, toplantılar biraz farklıdır. Zamanla alışırsın. Herkesin bir duruşu olması gerekiyor sonuçta.”
Aras koltuğuna otururken karısına kısa bir bakış attı. Selin ise hiçbir şey söylememiş gibi saçlarını omzunun arkasına attı.
Ben de karşılık vermek üzereydim ki kapıdan bir erkek sesi duyuldu.
“Ben olmadan başlamışsınız.”
Başımı çevirdim.
Efe kapının önünde duruyordu.
Üzerinde siyah kumaş pantolon ve beyaz bir gömlek vardı. Gömleğinin ilk iki düğmesi açıktı; kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Koyu saçları geriye doğru taranmış, birkaç tutam alnına düşmüştü. Keskin çene hattı, belirgin kaşları ve yüzündeki kendinden emin ifade ona fazlasıyla dikkat çekici bir görünüm veriyordu.
Bileğindeki saatle oynayarak salona girdi.
İpek gözlerini devirdi.
“Abi, yine geç kaldın.”
Efe kardeşine bakıp gülümsedi.
“Özledin mi?”
“Hayır.”
“Üzüldüm.”
Ardından bakışları bana çevrildi.
Bir an durdu. Gözleri yüzümde, saçlarımda ve elbisemde dolaştı. Sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Demek misafirimiz burada.”
“Misafir değilim.”
Efe karşımdaki koltuğa otururken gömleğinin yakasını düzeltti.
“Şimdiden evin sahibi mi oldun?”
“Senin kadar kendimi beğenmiş değilim.”
İpek kahkaha attı. Aras da fincanını eline alırken belli belirsiz gülümsedi.
Efe ise hiç alınmış görünmüyordu.
“Fena değil. Cevap vermeyi biliyorsun.”
Mahir Bey, sehpanın üzerindeki fincanını bırakarak konuşmaya başladı.
“Yeter artık. Melis, otur kızım.”
Boş koltuğa geçip oturdum. Elbisemin eteğini dizlerimin üzerinde düzelttim. Parmaklarımı birbirine kenetleyerek Mahir Bey’e baktım.
“Konuşmamız gereken önemli bir konu var,” dedi.
“Dinliyorum.”
Mahir Bey birkaç saniye sustu. Ardından gözlerini doğrudan gözlerime dikti.
“Babanın bize olan borcunu biliyorsun.”
Kaşlarım çatıldı.
“Babamın borcu olduğunu biliyorum ama ne kadar olduğunu bilmiyorum.”
“Oldukça büyük bir meblağ.”
Selin fincanını dudaklarına götürdü.
“İnsan ailesinin böyle şeyleri bilmesi gerektiğini düşünüyor,” dedi. “Sonuçta sonradan öğrenmek daha zor oluyor.”
Başımı ona çevirdim.
“Babamın borcunu bilmemem benim suçum değil.”
Selin dudaklarını birbirine bastırıp gülümsedi.
“Elbette canım. Ben sadece söyledim.”
Mahir Bey araya girdi.
“Bu borcun kapanması için bir çözüm bulduk.”
İçimde kötü bir his oluştu.
“Nasıl bir çözüm?”
Mahir Bey, yanındaki oğluna baktı. Sonra yeniden bana döndü.
“Efe ile evleneceksin.”
Bir an nefesim kesildi.
Önce Mahir Bey’e, ardından Efe’ye baktım.
Efe’nin yüzündeki rahat ifade kaybolmuştu. Elindeki fincanı sehpanın üzerine bıraktı.
“Bir dakika,” dedi. “Bunu gerçekten şimdi mi konuşuyoruz?”
Mahir Bey sertçe oğluna baktı.
“Konuşuyoruz.”
Ben ise oturduğum yerde doğruldum.
“Ben böyle bir şeyi kabul etmedim.”
Selin başını hafifçe yana eğdi.
“Canım, bazen insanın hayatında istemediği şeyleri de kabul etmesi gerekiyor.”
Ona döndüm.
“Benim hayatım hakkında karar vermek size düşmüyor.”
Selin’in gülümsemesi kayboldu.
Efe ise koltuğuna yaslanıp bana baktı. Dudaklarının kenarında yeniden o sinir bozucu ifade belirmişti.
“Sanırım bu evlilik düşündüğümden daha eğlenceli olacak.”