6.Bölüm:Mahşer yeri

MELİS’İN AĞZINDAN
Mahir Bey, “Kimse onu karıştırmıyor. Ama artık Demirhan soyadını taşıyor. Güvenliği konusunda bilinçli,” dedi.
“Güvenliğimi düşünmeniz güzel ama neyin içinde olduğumu bilmeden karar vermenizi istemiyorum,” diye karşılık verdim.
Selin bileziklerini düzelterek araya girdi. “Alışırsın Melis. Gerçi bu hayata alışmak herkes için kolay olmayabilir.”
Gülümseyerek ona döndüm. “Merak etme, alışmam gereken şeyleri kendim hallederim.”
Efe hafifçe güldü. “Bence de.”
Selin cevap vermedi. Nermin Hanım konuyu değiştirince yemek de fazla uzamadı.
Odaya çıktığımızda Efe kapıyı kapattı.
“Güzel cevap verdin,” dedi.
“Bir dahakine daha iyisini bulurum.”
Efe güldü. Sonra kolumdaki kızarıklığa baktı.
“Kolun hâlâ kızarık.”
“Efe, kolumdan önce bana anlatman gereken şeyler var.”
Bu kez gülümsemesi kayboldu.
“Biliyorum Melis. Konuşacağız.”
Efe birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra bakışlarını koluma indirdi. Sandalyenin arkasına astığı ceketini alıp masanın üzerine bıraktı. Kravatını gevşetirken bir yandan da kolumdaki kızarıklığı inceliyordu.
“Bir bakayım,” dedi.
“Efe, iyiyim.”
“İyi olduğunu söylemen kızarıklığı geçirmiyor.”
Yanıma yaklaştı. Kolumu incitmemek için bileğimin altından dikkatlice tuttu, parmaklarını kızaran bölgenin hemen yanına yerleştirdi. Dokunuşu o kadar hafifti ki neredeyse hissetmedim.
“Acıyor mu?”
“Biraz.”
Kaşları hafifçe çatıldı. Başını kaldırıp yüzüme baktı.
“Biraz dediğin gerçekten biraz mı, yoksa beni uğraştırmamak için mi söylüyorsun?”
“İkincisi olsaydı söyler miydim?”
Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. Cevap vermeden komodinin üzerindeki kremi aldı. Kapağını açıp biraz eline sıktıktan sonra tekrar yanıma döndü.
“Kolunu uzat.”
Bu kez itiraz etmedim. Kremi kızaran bölgeye yavaşça sürdü. Birkaç saniye boyunca konuşmadı. Yüzündeki ifadeden aklının hâlâ restoranda yaşananlarda olduğunu anlayabiliyordum.
“Sen de iyi misin?” diye sordum.
Elini durdurdu. Başını kaldırdı.
“Ben iyiyim.”
“Dudağın hâlâ kanıyor.”
Elinin tersiyle dudağının kenarına dokundu. Sonra omuz silkti.
“Önemli değil.”
“Benim kolum önemli değil diyorsun, kendi dudağına gelince önemli değil.”
Bu kez gerçekten güldü. Kremi kapatıp yerine bıraktı.
“Peki, haklısın.”
Yatağın kenarına oturdu. Ben de karşısındaki koltuğa geçtim. Bir süre telefonunu elinde çevirdi, sonra ekranını kapatıp masaya bıraktı.
“Bugün biraz yoruldun,” dedi.
“Biraz mı?”
“Tamam, bayağı.”
Gözlerimi devirdim. Efe başını öne eğerek güldü. Ardından ayağa kalkıp üzerindeki gömleğin kollarını kıvırdı.
“Bir şey ister misin? Su, çay?”
“Su olur.”
Bardağı doldurup bana getirdi. Bardağı uzatırken gözleri yüzümdeydi. Sanki bir şey söylemek istiyor ama beni daha fazla yormamak için susuyordu.
Suyu içip bardağı komodine bıraktım.
“Bugünlük kavga etmeyelim mi?” dedi.
“Sen başlatmazsan etmeyiz.”
“Ben mi?”
“Evet, sen.”
Başını iki yana salladı. Sonra yatağın diğer tarafına geçip telefonunu aldı.
“Peki hanımefendi. Bugünlük barış.”
İlk defa o akşam yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Efe bunu fark etti ama üzerine gitmedi. Sadece ışığı biraz kıstı.
O gece ilk kez, yanında sürekli tetikte durmam gerekmediğini düşündüm. Tabii bu, ona tamamen güvendiğim anlamına gelmiyordu.
Efe komodinin üzerindeki lambaya uzanıp ışığı açtı. Odanın loşluğu bir anda dağıldı. Gözlerimi birkaç kez kırpıştırarak ışığa alışmaya çalışırken onun bakışlarının koluma indiğini fark ettim. Kaşları hafifçe çatıldı. Yatağın kenarındaki krem kutusunu alıp kapağını açtı.
"Kolunu ver."
Kolumu kendime doğru çektim.
"Ben sürerim Efe."
Başını kaldırdı. Gözünü kırpıp kendinden emin bir gülümsemeyle bana baktı.
"Kendini kocanın ellerine bırak."
İstemeden güldüm. Kolumu ona uzatırken başımı iki yana salladım.
"Senin olayları abartma seviyen..."
Cevap vermeden parmağına biraz krem aldı. Elimi dikkatlice kavrayıp kolumu kendisine doğru çevirdi. Kremi kızaran bölgeye yavaşça sürmeye başladı. Parmakları oldukça dikkatliydi. Canımı acıtmamak için her hareketinde biraz daha yavaşlıyor, ara sıra yüzüme bakıyordu.
Efe'nin normalde bu kadar ince düşünen biri olduğunu bilmiyordum. Daha doğrusu, bildiğim Efe ile şu an karşımda duran Efe arasında büyük bir fark vardı. Biraz önce benimle uğraşan, her fırsatta sinirimi bozan adam gitmiş; yerine kolumdaki küçücük kızarıklığı bile önemseyen biri gelmişti.
Bakışlarım yüzüne kaydı.
Dudağının kenarındaki kesik hâlâ duruyordu. Kurumuş kanın ince izi dikkatimi çekince elimi kaldırıp başparmağımla hafifçe dokundum.
"Çok kötü olmuş."
Efe başını biraz bana çevirdi. Gözleri önce parmağıma, sonra yüzüme çıktı.
"Öp de geçsin."
Elimi hemen geri çektim.
"Efeee!"
Kahkaha atarak başını geriye yasladı. Yüzündeki o rahat ifade, söylediği şeyden hiç pişman olmadığını açıkça gösteriyordu. Yatağın üzerindeki yastığı kaptığım gibi ona fırlattım. Efe başını yana çekerek yastıktan kurtuldu.
"Hatunum..."
"Efe, bana hatunum deme!"
Bu kez yatağın diğer tarafına doğru kaçtı. Ben ikinci yastığa uzanırken o da gülerek ellerini kaldırdı.
"Tamam, tamam."
"En sinir olduğum şey!"
"Tamam hatunum."
Yastığı bir kez daha fırlattım. Efe kahkahalarına engel olamadan yastığı yakaladı. Sonunda komodine uzanıp ışığı kapattı.
Oda karanlığa gömüldüğünde yüzümü yastığa çevirdim. Efe'nin hâlâ hafifçe güldüğünü duyabiliyordum.
Bir süre sonra sesler kesildi.
Sabah gözlerimi açtığımda yüzüme vuran güneş ışığıyla hafifçe kıpırdandım. Gözlerimi ovuşturup başımı yastıktan kaldırmaya çalıştım ama hareketim yarıda kaldı.
Bir şey fark etmiştim.
Efe'ye sarılmıştım.
Kolum göğsünün üzerinden geçmiş, başım omzuna yaslanmıştı. Üstelik aramızda dün gece özellikle bıraktığım mesafeden eser yoktu. Yorganın altında birbirimize iyice yaklaşmıştık.
Gözlerim büyüdü.
Ben ne ara böyle uyudum?
Kolumu dikkatlice geri çektim. Başımı kaldırıp Efe'ye baktım. Hâlâ uyuyordu. Saçları alnına dağılmış, yüzü yastığa hafifçe dönmüştü. Uykudayken her zamanki kendinden emin ifadesi kaybolmuştu. Daha sakin, daha huzurlu görünüyordu.
Yavaşça geri çekilmeye çalıştım.
Tam kurtulduğumu düşündüğüm sırada Efe kıpırdandı. Kaşları hafifçe çatıldı, gözlerini araladı. Birkaç saniye boyunca uykulu bakışlarla bana baktı. Ardından dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme oluştu.
"Uyuduğum en güzel uykuydu güzelimle."
Hemen doğruldum.
"Bilerek sarılmadım, uykuluyken olmuş..."
Efe gözlerini biraz daha açtı. Saçlarını geriye doğru itti ve gülerek bana baktı.
"Kesin, kesin."
"Efeee!"
Gülüşü daha da büyüdü. Başını yeniden yastığa bıraktı. Ben ise yüzümdeki sıcaklığı gizlemek için yorganı düzeltiyormuş gibi yaptım.
Tam ona bir şey söyleyecektim ki gözüm komodindeki saate kaydı.
13.30.
Bir an donup kaldım.
Sonra tekrar saate baktım.
13.30.
"EFE! Kalk, kalk!"
Efe yüzünü yastığa gömdü.
"Ne oldu ya?"
"Saat kaç olmuş!"
Bir gözünü zar zor açıp telefonuna uzandı. Ekrana baktığı anda yüzünü buruşturdu. Telefonu yatağa bırakarak yastığı yüzüne bastırdı.
"Offf..."
"Annenler kahvaltıya bekliyor!"
Efe yastığı biraz daha yüzüne bastırdı. Ben yataktan kalkıp perdeleri açarken o hâlâ uyanmaya çalışıyordu.
"Beş dakika..."
"Beş dakika değil, saat bir buçuk!"
Sonunda isteksizce doğruldu. Saçları birbirine karışmıştı. Bir eliyle ense kökünü ovuştururken diğer eliyle gözlerini ovuşturdu. Yüzündeki uykulu ifade, her zamanki hâlinden oldukça farklıydı.
Dolabın kapağını açıp kıyafetlerine bakmaya başladı.
Ben de aynanın karşısına geçerek saçlarımı taradım. Üzerimdeki pijama takımını düzeltirken arkamdan tişört kumaşının sesi geldi.
Aynadan baktığımda Efe'nin üzerini değiştirdiğini gördüm.
Üzerindeki tişörtü çıkarıp yenisini almak için dolaba uzanmıştı. Omuzları genişti; tişörtü giyerken kollarını kaldırdığında kollarındaki kaslar belirginleşiyordu. Yeni tişörtü başından geçirip aşağı çekti. Kumaş omuzlarına ve kollarına otururken saçları yeniden dağıldı.
İki eliyle saçlarını geriye itti.
Ben ise aynanın karşısında tarağı elimde tutmuş, farkında olmadan onu izliyordum.
Allah'ım, ne yapıyorum ben?
Hemen bakışlarımı kaçırdım.
"Hoşuna gittiyse detaylı bakabilirsin."
Gözlerimi kapattım.
Yatağın üzerindeki yastığı alıp ona fırlattım. Efe yastığı göğsünde yakaladı. Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
"Düzgün konuş! Daha evleneli iki gün oldu."
Efe yastığı yatağa bıraktı. Gülümsemesini saklamaya çalışarak başını salladı.
"Tamam, tamam."
Ardından telefonunu cebine koydu.
"Bu arada bugün geç gelirim."
Elimdeki tarağı masaya bıraktım.
"Niye?"
"Bir yere gideceğim. Arkadaşlarla."
Kaşlarım hafifçe çatıldı.
"Hangi arkadaşların?"
Efe dolabın kapağını kapattı. Telefonunu kontrol ederken yüzüme kısa bir bakış attı.
"Boş ver, Melis."
İçimdeki merakın yerini hafif bir kırgınlık aldı. Birkaç saniye yüzüne baktım. Sonra omuz silktim.
"İyi, nereye gidersen git."
Efe başını kaldırdı. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama ben çoktan kapıya yönelmiştim.
Merdivenlerden inerken pijamalarımın içinde kendimi biraz garip hissediyordum. Saçlarımı taramış, yüzümü yıkamıştım ama hâlâ yeni uyanmış gibiydim. Efe ise yanımda oldukça rahat görünüyordu.
Yemek odasına girdiğimizde masadaki bakışların üzerimize çevrildiğini fark ettim.
İlk bizi gören Nermin Hanım oldu. Yüzüne sıcak bir gülümseme yerleşti.
"Günaydın kızım."
"Günaydın. Kusura bakmayın, uyuyakalmışız."
Nermin Hanım'ın yüzünde en ufak bir rahatsızlık belirtisi yoktu. Aksine, bana bakarken gözleri yumuşadı.
"Olur mu öyle şey? Uykunuzu almışsınızdır umarım."
Tam cevap verecekken İpek sandalyesinde öne doğru eğildi. Meraklı bakışları önce bana, sonra Efe'ye kaydı.
"Neden yenge?"
Nermin Hanım hemen kızına döndü.
"İpek!"
İpek dudaklarını büzerek annesine baktı.
"Ne var anne?"
Efe sandalyesini çekip otururken kardeşine uyarıcı bir bakış attı. İpek ise bu bakışı görmezden gelerek gülümsemesini saklamaya çalıştı.
Ben de başımı öne eğip gülmemeye çalıştım.
Tam sandalyeme oturacakken Selin'in sesi duyuldu.
"Ben yeni evlendiğimde sabah altıda kalkardım. Önce kahvaltıyı hazırlardım, herkes uyanmadan sofrayı kurmuş olurdum."
Elindeki çatalı tabağına bıraktı. Bileğindeki bilezikler birbirine çarparken başını hafifçe kaldırdı. Üzerindeki simli kıyafet ve özenle yapılmış saçlarıyla oldukça dikkat çekmeye çalışıyordu.
Bakışları kısa bir an üzerimde durdu.
"Şimdiki gelinler de hazır sofraya oturuyor."
Masadaki hava değişti.
Nermin Hanım'ın yüzündeki gülümseme silindi. İpek kaşlarını kaldırarak bana baktı. Efe ise sandalyesine yerleşirken başını hafifçe bana çevirdi.
Ben Selin'in bileziklerine baktım. Ardından yüzüne döndüm.
"Madalyan nerede?"
İpek'in ağzı açık kaldı. Hemen başını önüne eğdi. Omuzları hafifçe titriyordu.
Selin'in yüzündeki ifade bir anda değişti. Az önceki kendinden emin duruşu bozulmuş, dudakları birbirine sıkıca bastırılmıştı.
"Ne?"
"Madalyan. Sabah altıda kalkıp kahvaltı hazırladığın için verilmiştir diye düşündüm."
İpek kahkahasını tutamayarak başını diğer tarafa çevirdi.
"İpek!" diye çıkıştı Selin.
İpek hemen doğruldu. Masum görünmeye çalışsa da gözlerinin içindeki eğlence kaybolmamıştı.
Selin bana döndü. Çenesini hafifçe kaldırdı.
"Aa, edep diye de bir şey var."
Ben de sandalyeme oturup peçeteyi dizlerimin üzerine yerleştirdim.
"Edep karşılıklı olur Selin Hanım."
Selin'in yüzü gerildi. Elindeki bardağı biraz sertçe masaya bıraktı.
Efe araya girdi.
"Yengeciğim, karım... Sakin olun."
Başımı ona çevirdim. Kaşlarımı kaldırarak birkaç saniye yüzüne baktım. Ardından biraz yana eğilip yalnızca onun duyabileceği kadar alçak sesle konuştum.
“Sen onu mu haklı buluyorsun?”
Cevap vermeden önüme döndüm. Sandalyeme biraz daha yaslanıp çatalımı elime aldım.
Efe'nin bana döndüğünü hissediyordum. Bir süre sessiz kaldı. Sonra sandalyesini biraz yaklaştırdı.
"Allah Allah, ne dedim şimdi?"
Cevap vermedim.
Önümdeki tabağa bakarak ekmeğimden küçük bir parça kopardım. Efe'nin yüzündeki şaşkın ifadeyi görmemek için özellikle başka tarafa bakıyordum.
Nermin Hanım ortamı yumuşatmak ister gibi tabağıma peynir koydu.
"Sen al kızım, aç kalma."
"Teşekkür ederim."
İpek de önündeki bardağı bırakıp bana doğru eğildi.
"Yenge, ben senin yerinde olsam madalyayı da isterdim."
Bu kez gülümsememi saklayamadım.
"Bir dahaki sefere isteyeceğim."
İpek kahkaha attı. Selin ise önündeki tabağı düzeltmekle meşguldü. Bileziklerini bileğine doğru çekti, ardından çayından bir yudum aldı.
Efe'nin tabağıma koyduğu peynire baktım. Biraz önceki tartışmanın ardından hiçbir şey olmamış gibi davranması sinirimi bozuyordu. Üstelik Selin'in söylediklerine karşı beni savunmak yerine araya girip ikimizi de susturmaya çalışmıştı.
Çatalımı elime alıp kahvaltıma devam ettim. Efe ara sıra bana bakıyor, yüzümdeki ifadeyi anlamaya çalışıyordu. Ben ise özellikle onunla göz göze gelmemeye dikkat ediyordum.
Masada herkes kendi arasında konuşurken Mahir Bey çayından bir yudum aldı. Ardından bakışlarını bize çevirdi.
"Alışabildiniz mi bakalım evliliğe?"
Sorusu karşısında kısa bir an duraksadım. Nermin Hanım gülümseyerek bana baktı. İpek ise yine merakla bizi izlemeye başlamıştı.
"Alışmaya çalışıyorum Mahir Bey."
Mahir Bey hafifçe güldü.
"Alışırsın kızım. Birbirinizi tanımak için zamana ihtiyacınız var. Efe biraz zor adamdır, çocukluğundan beri böyledir."
Efe babasına dönüp kaşlarını kaldırdı.
"Baba."
"Ne var oğlum? Yanlış mı söylüyorum?"
İpek gülmemek için çayından bir yudum aldı. Ben de başımı önüme eğerek gülümsedim. Efe'nin bana doğru kısa bir bakış attığını fark ettim.
Mahir Bey konuşmasına devam etti.
"Melis, bu evde kendini yabancı gibi hissetmeni istemem. Artık sen de bu ailenin bir parçasısın. Bir şeye ihtiyacın olursa çekinmeden söylersin."
Bu sözleri beklemiyordum. İçimdeki gerginlik biraz olsun azaldı.
"Teşekkür ederim."
Nermin Hanım da söze katıldı. Elini masanın üzerinde benim elime yaklaştırdı.
"Bizim için de kızımız gibisin. Rahat ol, olur mu?"
Gülümsedim. Bu evde herkesin bana aynı şekilde yaklaşmayacağını biliyordum ama Nermin Hanım'ın samimiyetine inanmak istiyordum.
Kahvaltı ilerledikçe sohbet başka konulara kaydı. İpek okulda yaşadığı bir olayı anlatıyor, Nermin Hanım arada ona kızıyordu. Mahir Bey ise Efe'yle işle ilgili birkaç şey konuşuyordu.
Ben konuşmaları dinlerken Efe'nin telefonuna gelen bildirimi fark ettim. Ekrana göz ucuyla baktı, ardından telefonunu cebine koydu. Yüzündeki ifade bir anda değişmişti.
Demek ki bugün gideceği yer gerçekten önemliydi.
Bir süre sonra kahvaltı bitti. Nermin Hanım mutfağa geçmek için ayağa kalkınca ben de yardım etmek üzere doğruldum.
"Ben de geleyim."
"Sen otur kızım, daha yeni uyandın."
"Yardım ederim, sorun değil."
Tam ısrar edecekken Selin'in sandalyesini geriye ittiğini duydum.
"Zaten herkes yardım etmek zorunda değil. Bazıları misafir gibi ağırlanmayı seviyor."
Derin bir nefes aldım. Bu kadının her konuşmamıza bir şekilde dahil olmayı nasıl başardığını gerçekten merak ediyordum.
Ona dönüp sakin bir sesle karşılık verdim.
"Ben yardım etmeyi teklif ettim Selin Hanım. Kabul edip etmemek de Nermin Hanım'ın kararı."
Nermin Hanım araya girdi.
"Tamam, yeter artık. Melis benimle geliyor, isteyen de dinlenebilir."
Selin dudaklarını birbirine bastırıp çantasını aldı. Bize kısa bir bakış attıktan sonra salondan çıktı.
İpek yanıma gelip koluma girdi.
"Yenge, sen onunla uğraşma. Her sabah böyle."
Gülümseyerek başımı salladım.
"Fark ettim."
Mutfakta Nermin Hanım'la birkaç dakika geçirdikten sonra yukarı çıkmak için izin istedim. Merdivenleri çıkarken Efe'yi koridorun sonunda telefonla konuşurken gördüm.
Sırtı bana dönüktü. Sesini alçaltmıştı ama birkaç kelimesini duyabiliyordum.
"Tamam, geliyorum. Siz orada olun."
Telefonu kapattıktan sonra kolundaki saate baktı. Ardından odanın kapısına yöneldi.
Ben de hiçbir şey duymamış gibi davranarak merdivenlerden çıkmaya devam ettim.
Odaya girdiğimde Efe dolabın önündeydi. Üzerine giyeceği gömleği seçiyor, bir yandan da telefonuna bakıyordu.
"Nereye gidiyorsun?" diye sordum.
"Biraz işim var."
"Nerede?"
Başını kaldırıp bana baktı.
"Şehirde."
Cevabıyla kaşlarım çatıldı.
"Çok açıklayıcı oldu, teşekkür ederim."
Gülümseyerek gömleğinin düğmelerini iliklemeye devam etti.
"Merak etme, geç kalmam."
Daha fazla soru sormadım. Zaten anlatmak istese kendisi söylerdi. Birkaç dakika sonra ceketini aldı, telefonunu cebine koydu ve kapıya yöneldi.
"Akşama görüşürüz, güzelim."
Cevap vermek yerine başımı salladım.
Kapı kapandıktan sonra birkaç saniye olduğum yerde bekledim. Sonra pencereye gidip aşağı baktım. Efe arabasına binmiş, şoförüne bir şeyler söylüyordu. Kısa süre sonra araç bahçeden çıktı.
İçimde bir şüphe oluşmuştu.
Telefonunda gördüğüm mesaj, konuşurkenki gülümsemesi ve nereye gittiğini söylemekten kaçınması... Hepsi birleşince merakım daha da artmıştı.
Telefonumu ve çantamı aldım. Önce Nermin Hanım'a dışarı çıkacağımı söyledim. Ardından kimseye fark ettirmeden evden ayrıldım.
Efe'nin gittiği yeri bulmak istiyordum.
Bir süre sonra onun arabasını uzaktan gördüm. Şehir merkezindeki kalabalık bir caddenin önünde durmuştu. Ben de biraz ileride inip etrafıma baktım.
Efe arabadan indi. Üzerindeki gömleğin kollarını düzeltip binanın girişine doğru yürüdü.
Başımı kaldırıp tabelaya baktım.
Bir gece kulübüydü.
Olduğum yerde kaldım.
Burada ne işi var?
Kapının önünde bekleyen görevliler Efe'yi görür görmez kenara çekildi. O da hiç duraksamadan içeri girdi.
Birkaç saniye boyunca kapıya baktım. Sonra derin bir nefes aldım.
Efe'nin bana söylemediği şeyin ne olduğunu öğrenmeye kararlıydım.
İçeri girdiğimde müzik sesi daha kapıdan itibaren kendini hissettiriyordu. Işıklar loştu, içerisi kalabalıktı. Etrafı gözlerimle taradım.
Ve onu gördüm.
Efe, birkaç kişinin bulunduğu bir masada oturuyordu. Yanında iki erkek vardı. Karşısında ise birkaç genç kadın...
Kadınlardan biri Efe'ye doğru eğilmiş, bir şey anlatırken koluna dokunuyordu.
Efe de gülüyordu.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Demek şehirdeki işi buymuş.
Beni burada görmesini istemiyordum. Kalabalığın arasından biraz daha geriye çekilip onları izlemeye başladım.
Efe'nin yüzündeki rahat gülümsemeye baktım. Sabah evden çıkarken bana söylediği tek şeyin "Biraz işim var" olması aklıma geldi.
İçimdeki kızgınlık büyürken gözlerimi ondan ayırmadım.
Bakalım Efe Demirhan, beni burada gördüğünde ne açıklama yapacaksın?
Efe'nin karşısındaki kadınla gülüşmesini izlerken içimde biriken öfke artık dayanılmaz bir hâl almıştı. Sabah evden çıkarken nereye gideceğini söylememiş, sorduğumda da geçiştirmişti. Şimdi ise onu burada, birkaç kadının arasında oldukça keyifli görüyordum.
Piç...
Dişlerimi sıkarak masaya doğru yürüdüm. Efe beni fark ettiğinde yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. Önce şaşkınlıkla baktı, ardından sandalyesinden kalktı.
"Melis? Senin burada ne işin var?"
"Benim burada ne işim var? Asıl senin burada ne işin var Efe?"
Karşısındaki kadınlardan biri bakışlarını ikimizin arasında gezdirdi. Efe, etrafımızdakilere kısa bir bakış attıktan sonra bana yaklaştı.
"Şimdi sırası değil. Dışarı çıkalım."
"Hayır, tam da sırası. Sabah nereye gittiğini sorduğumda neden söylemedin?"
"Melis, uzatma."
"Ben mi uzatıyorum? Bana doğru düzgün bir açıklama yapmadan evden çıkıyorsun, sonra seni burada buluyorum!"
Efe'nin yüzündeki ifade sertleşti. Birkaç saniye boyunca bana baktıktan sonra sabrını kaybetmiş gibi konuştu.
"Ne anlatıyorsun sen? Babanın borcunu kapatmak için evlendirildik. Sen ne anlatıyorsun?"
Bir an nefes alamadım.
Sanki kulüpteki bütün sesler uzaklaşmıştı. Gözlerim doldu ama ağlamamak için kendimi zor tuttum. Bu evliliğin nasıl başladığını biliyordum. Fakat Efe'nin bunu yüzüme böyle çarpması, üstelik başkalarının önünde söylemesi içimde bir şeyleri kırmıştı.
"Demek benim senin gözündeki yerim hâlâ bu..."
Efe cevap vermedi.
Elimi kaldırıp yanağına bir tokat attım. Başını hafifçe yana çevirdi. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra yeniden bana döndü.
MELİS’İN AĞZINDAN
Valizimin sapını sıkıca kavramış, konağın salonunun ortasında duruyordum. Gitmek için her şeyim hazırdı. Birkaç parça kıyafet, telefonum, cüzdanım… Hepsi valizin içindeydi. Tek istediğim o kapıdan çıkmak ve bir daha bu evin duvarları arasında nefes almaya çalışmak zorunda kalmamaktı.
Ama karşımdaki insanlar buna izin vermeyeceklerini çoktan belli etmişlerdi.
Mahir Bey, salonun ortasında dimdik duruyordu. Yüzünde en ufak bir pişmanlık belirtisi yoktu. Selin ise biraz gerisinde, kollarını göğsünde birleştirmiş, olanları izliyordu. Nermin Hanım’ın yüzünde endişe vardı. İpek sessizdi. Efe ise birkaç adım ötede duruyordu.
Gözlerimi ondan kaçırdım.
Mahir Bey’in sesi duyuldu.
“Bu evden hiçbir yere gidemezsin.”
Parmaklarım valizin sapında biraz daha sıkılaştı. Başımı kaldırmadım. Onunla tartışacak gücüm kalmamıştı.
“Biz seni babanın borcuyla takas ettik, Melis.”
O cümle…
Bir anda içimde bir şeyin yerinden oynadığını hissettim. Başımı yavaşça kaldırdım. Mahir Bey’in yüzüne baktım ama gözlerim onu tam olarak seçemiyordu. Sanki aramıza görünmez bir perde inmişti.
“Bu evliliğin ne olduğunu hâlâ anlamadın mı?” diye devam etti. “Baban borcunu ödeyemedi. Sen de bu evliliğin bir parçası oldun. Şimdi kalkıp istediğin zaman çekip gidemezsin.”
Selin’in sesi araya girdi.
“Bence artık durumu kabullenmeli. Herkesin hayatında istemediği şeyler oluyor. Sürekli kendini mağdur göstermenin bir anlamı yok.”
Başımı ona çevirdim.
Dudakları hareket ediyordu. Bir şeyler daha söylüyordu. Ama kelimeler artık birbirinden ayrılmıyordu. Önce Mahir Bey’in sesi duyuldu, ardından Selin’in. Sonra ikisi aynı anda konuşuyormuş gibi gelmeye başladı.
Biz seni takas ettik, Melis.
Baban borcunu ödeyemedi.
Bu evliliğin ne olduğunu biliyordun.
Gözlerimi kırpıştırdım.
Bir anlığına salonun ortasında değilmişim gibi hissettim. Sesler sanki duvarlardan, tavandan, etrafımdaki insanlardan gelmiyordu. Doğrudan zihnimin içinde yankılanıyordu.
Biz seni takas ettik.
Sen bu evliliğin bir parçasısın.
Babanın borcu…
Nefes almaya çalıştım. Göğsümün yükseldiğini hissettim ama aldığım nefes yetmedi. Bir kez daha denedim. Bu kez daha hızlıydı. Parmaklarım valizin sapından ayrıldı.
Ellerimi kulaklarıma götürdüm.
Sıkıca kapattım.
Olmadı.
Sesler susmadı.
Başımı iki yana salladım. Gözlerimi kapattım. Parmaklarımı kulaklarıma bastırdıkça omuzlarım gerildi. Başımın iki yanında dayanılmaz bir baskı hissediyordum. Ellerimi kulaklarımdan çekip şakaklarıma götürdüm. Parmaklarım saçlarımın arasına karıştı.
Yüzüm kasılmıştı. Çenem titriyordu. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken başımı öne eğdim.
Biz seni takas ettik.
Babanın borcu.
Bu evliliğin ne olduğunu biliyordun.
Sesler üst üste biniyordu. Birini susturmaya çalıştıkça diğeri yükseliyordu. Gözlerimi açtım. Karşımda Efe vardı. Bana doğru bir adım atmıştı.
“Melis…”
Sesini duydum ama ona bakamadım.
Başımı iki elimle daha sıkı kavradım. Saçlarım yüzüme döküldü. Nefesim gittikçe düzensizleşiyordu. Göğsüm hızlı hızlı inip kalkıyor, parmaklarım titriyordu.
Efe bir adım daha yaklaştı.
“Melis, bana bak.”
Başımı iki yana salladım.
Sesler…
Yine aynı sesler.
Biz seni babanın borcuyla takas ettik.
Bir anda ellerimi başımdan çektim.
Gözlerim salondaki eşyalara takıldı. Sehpanın üzerindeki vazo, çerçeveler, küçük süs eşyaları… Her şey gözümün önünde bulanıklaşıyordu.
Ve o an içimde tuttuğum her şey koptu.
Ağzımdan çıkan çığlık konağın içinde yankılandı.
Öyle güçlü, öyle beklenmedik bir çığlıktı ki herkes irkildi. Nermin Hanım elini ağzına götürdü. İpek korkuyla geri çekildi. Mahir Bey bile bir anlığına olduğu yerde kaldı.
Sehpanın üzerindeki vazoyu yere savurdum.
Parçalanan camların sesi salonu doldurdu. Ardından çerçeveleri yere attım. Masanın üzerindeki eşyaları elimle süpürür gibi savurdum. Bir yastığı koltuğun üzerinden çekip yere fırlattım. Ne yaptığımı düşünmüyordum. Eşyaların kırılma sesleri, içimdeki o uğultuyu bastırmaya yetmiyordu.
Bir kez daha çığlık attım.
Gözyaşlarım yüzümü ıslatmıştı. Ellerim saçlarımın arasındaydı. Başımı iki yanından tutuyor, parmaklarımı saçlarımın arasında sıkıyordum. Omuzlarım sarsılıyor, nefesim kesik kesik çıkıyordu.
Efe’nin sesini yeniden duydum.
“Melis!”
Bana doğru geldi.
Ben ise gözlerimi kapatmış, başımı iki yana sallıyordum. Sesler hâlâ devam ediyordu. Mahir Bey’in cümlesi, Selin’in küçümseyen sesi, Efe’nin gece kulübünde söyledikleri… Hepsi birbirine karışmıştı.
Efe tam karşıma geldiğinde ellerimi başımdan çektim.
Bana bakıyordu.
Yüzündeki ifade değişmişti. Gözleri telaşla yüzümde dolaşıyor, ne yapacağını bilemiyormuş gibi ellerini kaldırıp tekrar indiriyordu.
Bir adım daha attı.
Tam o sırada ayaklarımın altındaki kırık parçalara bastım. Dengem bozuldu. Koltuğun kenarına tutunmak istedim ama parmaklarım kumaşı kavrayamadı.
Görüşüm bulanıklaştı.
Salonun ışıkları dağıldı. İnsanların yüzleri birbirine karıştı. Sesler artık uzaktan geliyordu. Başımı kaldırmaya çalıştım ama boynumu bile hareket ettirmekte zorlanıyordum.
Efe’nin bana doğru atıldığını gördüm.
Dizlerim aniden çözüldü.
Yere düşmeme izin vermedi. Kollarını bedenimin etrafına dolayarak beni yakaladı. Bir kolunu sırtımın altına, diğerini dizlerimin arkasına yerleştirdi. Beni kucağına alırken başım omzuna düştü.
“Melis! Melis, gözlerini aç!”
Yüzümün iki yanını avuçlarının arasına aldı. Başımı dikkatlice kendisine çevirdi. Başparmaklarıyla yanaklarımdaki yaşları silmeye çalıştı.
“Bana bak, güzelim. Hadi, gözlerini aç.”
Göz kapaklarım ağırlaşıyordu.
Efe’nin yüzünü bulanık bir şekilde seçebiliyordum. Kaşları çatılmış, dudakları aralanmıştı. Gözlerindeki telaş daha önce hiç görmediğim kadar büyüktü.
Başparmağı yanağımda durdu.
“Ne olur…”
Sesi titredi.
“Ne olur beni duy.”
Başım yeniden koluna düştü. Gözlerim kapandı. Bedenim tamamen gevşedi.
“Melis!”
Efe’nin sesi bu kez çok daha yüksek çıktı.
Beni kucağında tutarken yüzüme eğildi. Yanağıma hafifçe dokundu, ardından başımı göğsüne yasladı.
“Anne!”
Sesi konağın içinde yankılandı.
“Anne, hemen gel!”
Nermin Hanım koşarak yanımıza geldi. Beni Efe’nin kollarında görünce yüzü bembeyaz kesildi.
“Ne oldu kızım? Melis’e ne oldu?”
Efe’nin gözleri benden ayrılmıyordu.
“Bayıldı anne. Kendinde değil. Hemen hastaneye gitmemiz gerekiyor!”
“Ambulans çağıralım!”
Efe başını salladı. Bir yandan beni dikkatlice tutuyor, diğer yandan yüzüme bakıyordu.
“Ambulansı ara. Hemen!”
İpek ağlamaya başlamıştı. Nermin Hanım titreyen elleriyle telefonuna uzandı. Mahir Bey birkaç adım geride durmuş, sessizce bizi izliyordu. Selin’in yüzündeki ifade tamamen silinmişti.
Efe ise hiçbirini görmüyordu.
Beni kucağında biraz daha dikkatli tuttu. Yüzümün iki yanına yeniden dokundu.
“Melis, duyuyor musun beni?”
Cevap vermedim.
“Bir şey söyle…”
Sesi gittikçe alçaldı. Alnını kısa bir anlığına alnıma yaklaştırdı.
“Lütfen böyle korkutma beni.”
Nermin Hanım yanımıza çömeldi.
“Efe, ambulans geliyor. Sakin ol oğlum.”
Efe başını kaldırdı.
“Anne, ellerine bak…”
Cam parçalarından dolayı ellerimde ve ayaklarımda küçük kesikler vardı. Nermin Hanım gözyaşlarını tutmaya çalışarak elimi dikkatlice inceledi.
“Doktor görsün, oğlum. Hadi, ambulans gelsin.”
Efe beni bırakmıyordu. Kollarının arasındaki bedenimi sanki biraz gevşetse yeniden düşecekmişim gibi dikkatle tutuyordu.
Dakikalar sonra ambulansın sesi konağın önünde duyuldu.
Efe, sağlık görevlileri içeri girer girmez yanlarından ayrılmadı. Beni sedyeye yerleştirdiklerinde bile elimi bırakmadı. Sağlık görevlilerinden biri ona birkaç soru sorarken gözleri sürekli yüzümdeydi.
“Ne zamandır baygın?”
“Az önce. Çok kötü bir hâle geldi, bir anda bayıldı.”
“Daha önce böyle bir durum yaşadı mı?”
Efe kısa bir an duraksadı.
“Bilmiyorum. Lütfen ona yardım edin.”
Sağlık görevlileri beni ambulansa alırken Efe de peşimden bindi. Nermin Hanım diğer araçla geleceğini söylemişti ama Efe bunu duyacak durumda değildi.
Ambulansın kapıları kapandı.
Efe sedyenin yanına oturdu. Elimi avuçlarının arasına aldı. Parmaklarımın üzerinde küçük kesikler vardı. Onlara bakarken yüzü daha da gerildi.
Başımı çevirdi. Yüzüme baktı.
“Melis…”
Söyleyecek çok şeyi varmış gibi görünüyordu ama hiçbirini söyleyemedi.
Biraz önce salonu dolduran çığlığımın ardından şimdi ambulansın içinde yalnızca cihazların sesleri duyuluyordu.
Efe elimi bırakmadı.
Başparmağıyla elimin üzerini usulca okşadı. Gözlerini bir an bile benden ayırmadı.
“Dayan,” diye fısıldadı. “Ne olur dayan.”
Ben ise hiçbir şey duymuyordum. Ne onun sesini ne de ambulansın içindeki telaşı…
Efe’nin korkuyla tuttuğu elim, avuçlarının içinde hareketsiz duruyordu.