8.Bölüm:Eve gitmem gerek

MELİS’İN AĞZINDAN

Hastaneden çıkacağımız sabah, odanın içine solgun bir güneş ışığı doluyordu. Komodinin üzerindeki eşyalarım toplanmış, yatağımın yanına küçük valizim bırakılmıştı. Doktor taburcu olabileceğimi söylemişti ancak birkaç gün dinlenmem, ilaçlarımı düzenli kullanmam ve kendimi fazla yormamam gerekiyordu.

Yatağın kenarında oturmuş, Nermin Hanım’ın benim için hazırladığı kıyafetleri giyiyordum.

Krem rengi, bol kesimli kumaş pantolonumu ve üzerine aynı tonlarda dökümlü bluzumu giydim. Üzerime açık bej, dizlerimin biraz altına kadar uzanan trençkotumu aldım. Ayaklarımda düz tabanlı, açık renk ayakkabılarım vardı. Saçlarımı tarayıp omuzlarımdan aşağı bıraktım. Sarı saçlarımın uçları hafif dalgalıydı. Birkaç tutam yüzüme düşmüş, geri kalanları sırtıma doğru yayılmıştı.

Aynanın karşısında durup kendime baktım.

Yüzümdeki solgunluk hâlâ belirgindi. Gözlerimin altındaki hafif şişlikler, son günlerde yaşadığım uykusuzluğu belli ediyordu. Dudaklarım kurumuştu. Makyaj yapmak istemedim. Yalnızca dudaklarıma renksiz bir nemlendirici sürdüm.

Komodinin üzerindeki siyah güneş gözlüğünü aldım. Geniş çerçeveli gözlüğü takıp aynadaki yansımama son kez baktım.

Gözlerimi kimsenin görmesini istemiyordum.

Kapı açıldığında Efe içeri girdi. Üzerinde siyah gömlek, antrasit renkli takım elbise ve siyah klasik ayakkabılar vardı. Ceketinin kolundan metal saati görünüyordu. Sarı saçlarını geriye doğru taramıştı. Önlerden birkaç tutam alnına düşüyordu. Yüzündeki hafif sakal, çenesinin belirgin hatlarını ortaya çıkarıyordu.

Bir an bana baktı.

“Hazır mısın?”

Çantamı aldım.

“Evet.”

Başka hiçbir şey söylemedim.

Efe birkaç saniye daha bekledi. Sanki konuşmamı bekliyordu ama yüzüme baktığında herhangi bir karşılık alamadı. Çantamı elimden aldı.

“Yürürken dikkat et. Doktor fazla hareket etmemeni söyledi.”

Cevap vermeden kapıya yöneldim.

Ayağa kalktığımda başım hafifçe döndü. Denge sağlamak için yatağın kenarına tutundum. Efe hemen yanıma geldi.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

Kolunu uzattı. Bir an baktım, sonra destek almadan yürümeye çalıştım. Ancak birkaç adım sonra yeniden durmak zorunda kaldım.

Efe bu kez bir şey söylemeden koluma girdi. İtiraz etmedim. Sadece bir an önce odadan çıkmak istiyordum.

Koridorda Nermin Hanım ve İpek bizi bekliyordu. İpek beni görünce yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

“Sonunda çıkıyorsun!”

Yanıma gelip sarılmak istedi ama bandajlı ellerimi görünce hareketini yavaşlattı.

“Çok özledim seni.”

“Ben de,” dedim kısaca.

Nermin Hanım saçlarımı okşadı.

“İyi ki toparlandın kızım. Hepimiz çok korktuk.”

Başımı hafifçe salladım. Ardından asansöre doğru ilerledik.

Asansör aşağı indikçe dışarıdan gelen sesler daha belirgin hâle gelmeye başladı. Kalabalık bir uğultu, alkışlar ve birbirine karışan kadın sesleri duyuluyordu.

Kapılar açıldığında hastanenin girişinde gördüğüm manzara karşısında duraksadım.

Dışarısı insanlarla doluydu.

Hastanenin önündeki geniş alan, cadde ve karşı kaldırım boyunca uzanan kalabalık neredeyse göz alabildiğine devam ediyordu. İnsanlar gruplar hâlinde toplanmıştı. Kadınlar renkli kıyafetleriyle yan yana duruyor, erkekler kalabalığın gerisinde bekliyordu. Bazılarının ellerinde çiçekler, bazılarının ellerinde telefonlar vardı.

Sonradan söylenenlere göre on bini aşkın insan gelmişti.

Demirhan ailesinin Mardin’deki kalabalık çevresi, akrabaları ve aileye bağlı insanlar hastanenin önünde toplanmıştı.

Bir anda kadınların zılgıt sesleri yükseldi.

“GEÇMİŞ OLSUN GELİNİMİZE!”

“DEMİRHANLARIN GELİNİ HOŞ GELDİN!”

“ALLAH ŞİFA VERSİN!”

Alkışlar ve seslenişler birbirine karışıyordu. İnsanlar bizi fark ettikçe kalabalık daha da hareketlendi.

Efe yanıma yaklaştı.

“Kalabalık biraz fazla.”

Ona bakmadım.

“Görüyorum.”

“İstersen biraz bekleyelim.”

“Hayır.”

Yalnızca bunu söyledim. Efe başka bir şey sormadı.

Kapıya doğru ilerlediğimizde kalabalığın sesi daha da yükseldi. Bir kadın elindeki çiçekleri havaya kaldırarak bana seslendi.

“Gelinim, geçmiş olsun!”

Bir başkası ellerini havaya kaldırıp zılgıt çekti. İnsanlar gülümsüyor, el sallıyor, telefonlarıyla görüntü alıyordu.

Ben ise başımı hafifçe eğerek yürümeye devam ettim. Güneş gözlüğümün arkasından yalnızca önümdeki yolu görebiliyordum.

Efe koluma girmişti. Adımlarımı yavaşlatınca o da yavaşladı. Birkaç kişi yaklaşmaya çalıştığında yanımızdaki adamlar mesafe oluşturdu.

“Allah şifa versin kızım!”

“Geçmiş olsun gelinimiz!”

“Bir daha hastalık göstermesin Allah!”

Çiçek uzatan bir kadına başımı hafifçe eğerek teşekkür ettim. Fakat konuşacak hâlim yoktu. İçimde ne sevinç ne de heyecan vardı. Bütün bu kalabalık, bütün bu sesler bana ait olmayan bir hayatın parçasıymış gibi geliyordu.

Hastanenin çıkışına yaklaştığımızda kameraları fark ettim.

Gazeteciler kapının önünde sıralanmıştı. Kameralar omuzlara yerleştirilmiş, mikrofonlar hazırlanmıştı. Bizi gördükleri anda seslenmeye başladılar.

“Efe Demirhan! Efe Bey, buraya bakar mısınız?”

“Melis Hanım, geçmiş olsun!”

“Eşinizin sağlık durumu nasıl?”

“Melis Hanım, birkaç soru alabilir miyiz?”

Başımı biraz daha öne eğdim. Kameraların ışıkları güneş gözlüğümün camlarına yansıyordu.

Efe gazetecilere dönerek konuştu.

“Arkadaşlar, bugün röportaj vermeyeceğiz. Eşim hastaneden yeni çıktı. Lütfen yol verin.”

Gazetecilerden biri mikrofonunu uzattı.

“Efe Bey, yalnızca iki dakikanızı alacağız.”

Efe cevap vermeden yürümeye devam etti. Ben de kolunda ilerliyordum. Tam geçeceğimiz sırada başka bir muhabir önümüze geçti.

“Melis Hanım, size birkaç sorumuz olacak.”

Efe durdu.

“Bugün olmaz.”

Muhabir geri çekilmedi.

“Efe Bey, eşinizin de cevap vermesini istiyoruz.”

Efe’nin yüzü sertleşti. Bana dönüp bakmadı bile; yalnızca gazetecilere doğru konuştu.

“Eşim konuşmak istemiyor.”

Muhabir mikrofonunu biraz daha uzattı.

“Melis Hanım, babanızın borcunu kapatmak için Efe Demirhan’la evlendiğiniz söyleniyor. Bu iddialar doğru mu?”

Olduğum yerde kaldım.

Bir an etraftaki bütün sesler birbirine karıştı. Az önce yükselen zılgıtlar, alkışlar, insanların konuşmaları… Hepsi uzaklaştı sanki.

Muhabir sorusunu sürdürdü.

“Bu evliliğin bir anlaşma sonucunda gerçekleştiği iddia ediliyor. Kendi isteğinizle mi evlendiniz?”

Gözlerimi kameraların bulunduğu tarafa çevirdim.

Soruya şaşırmamıştım.

Çünkü gerçek buydu.

Babamın borcu yüzünden bu evliliğin içine girmiştim. Bunu inkâr edemezdim. Ama bunu binlerce insanın önünde, kameralar karşısında konuşmak istemiyordum.

Efe bir adım önüme geçti.

“Yeterli.”

Muhabir bu kez ona döndü.

“Efe Bey, iddiaları yalanlıyor musunuz?”

“Şu an eşimin sağlığıyla ilgileniyorum. Bu soruların burada sorulmasını doğru bulmuyorum.”

“Ancak kamuoyu—”

“Röportaj vermiyoruz.”

Bir başka gazeteci yeniden bana seslendi.

“Melis Hanım, babanızın borcu yüzünden mi evlendirildiniz?”

Parmaklarım çiçeklerin saplarına sıkıca kapandı. Başımı çevirdim. Efe bunu fark etmiş olmalıydı. Kolumu dikkatlice tuttu.

“Melis, gidelim.”

Ona cevap vermedim.

“Melis?”

“Gidelim,” dedim yalnızca.

Efe başını salladı. Yanımızdaki adamlara işaret etti. Gazetecilerle aramızda mesafe oluşturuldu. Efe beni kalabalığın arasından arabaya kadar götürdü.

Bir muhabir arkamızdan bağırdı:

“Melis Hanım, bir cevap alabilir miyiz?”

Hiç dönüp bakmadım.

Arabanın yanına geldiğimizde Efe kapıyı açtı. Oturmama yardım etti, ardından çiçekleri yanıma bıraktı.

“Başın dönüyor mu?”

“Hayır.”

“Emin misin?”

Cevap vermedim.

Efe birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra kapıyı kapatıp diğer taraftan araca bindi.

Şoföre hareket etmesini söyledi. Araba yavaşça ilerlerken dışarıdaki kalabalık hâlâ el sallıyordu. Kadınların zılgıtları aracın camlarından içeri kadar ulaşıyordu.

Kucağımdaki beyaz çiçeklere baktım.

Efe bir süre telefonuyla ilgilendi. Ardından ekranı kapatıp bana döndü.

“Biraz su iç.”

Yanımdaki su şişesini gösterdi.

“İstemiyorum.”

“Melis, doktor—”

“Duydum Efe. Doktorun ne dediğini biliyorum.”

Sesim sakindi. Ne bağırmıştım ne de tartışmak istemiştim. Yalnızca konuşmayı bitirmek istiyordum.

Efe sustu.

Bir süre sonra yeniden konuştu.

“Gazetecilerin söylediklerini kafana takma.”

Başımı cama çevirdim.

“Zaten herkes biliyor.”

“Her şeyi herkesin bilmesi gerekmiyor.”

“Bunu onlara değil, babana anlat.”

Efe’nin bakışları üzerimde kaldı. Cevap vermedi.

Ben de gözlerimi kapattım.

Kucağımdaki çiçeklerin kokusu burnuma geliyordu. Dışarıda insanlar hâlâ Demirhanların gelinine geçmiş olsun diliyordu.

Ama ben o insanların gelini olmak istememiştim.

Bunu bilen tek kişi de yanımda oturuyordu.
MELİS’İN AĞZINDAN
Arabanın içinde uzun süre sessizlik hâkim oldu. Başımı cama yaslamış, dışarıdaki kalabalığın yavaş yavaş geride kalışını izliyordum. Mardin’in sokakları gözümün önünden geçerken kucağımdaki çiçekleri biraz kenara bıraktım.
Efe telefonuna gelen aramalara cevap veriyordu. Konuşmalarından konağa haber verdiğini, eve ulaşmamıza az kaldığını anladım.
Bir süre sonra telefonu kapattı.
“Eve varınca doğrudan odana çıkarsın. Doktorun verdiği ilaçları da hazırlattım.”
Cevap vermedim.
“Bir şeye ihtiyacın olursa odadaki zile basarsın. Annem de seninle ilgilenir.”
Yine sessiz kaldım.
Efe başını bana çevirdi. Güneş gözlüğüm hâlâ gözlerimdeydi.
“Melis, beni duyuyor musun?”
“Duyuyorum.”
“Peki.”
Konuşmayı sürdürmedi. Ben de gözlerimi yeniden dışarı çevirdim.
Bir süre sonra telefonum çaldı. Ekranda annemin adı yazıyordu. Aramayı açtım.
“Efendim anne?”
“Melis’im, hastaneden çıkmışsın. Nasılsın kızım?”
“İyiyim.”
“Efe Bey’in annesi söyledi. Çok şükür toparlanmışsın. Kendine dikkat et, olur mu?”
“Tamam.”
Annem bir an sustu. Ardından sesini biraz alçalttı.
“Ben bugün de gelemeyeceğim kızım. İşten çıkamadım. Biliyorsun, izin almak kolay değil.”
Gözlerimi kapattım.
“Biliyorum anne.”
“Hafta sonu yanına gelmeye çalışacağım.”
“Tamam.”
“Bir şeye ihtiyacın var mı?”
“Yok.”
Annem birkaç kez daha tembihte bulundu. İlaçlarımı düzenli kullanmamı, dinlenmemi söyledi. Sonra telefonu kapattım.
Telefonu kucağıma bıraktığımda Efe’nin bana baktığını fark ettim.
“Annen miydi?”
Cevap vermedim.
“Gelecek mi?”
“Hafta sonu gelmeye çalışacakmış.”
Efe başını salladı. Ardından yeniden önüne döndü.
Araba bir süre daha ilerledi. Konağa yaklaştıkça yol kenarlarında bekleyen insanları görmeye başladım. Bazıları arabayı tanıyıp el sallıyor, bazıları da yolun kenarından bizi izliyordu.
Sonunda büyük demir kapılar açıldı.
Araba avluya girdiğinde içeride bekleyen kalabalığı gördüm. Hastanenin önündeki kadar büyük değildi ama konağın avlusu da oldukça kalabalıktı. Aile üyeleri, çalışanlar ve birkaç akraba kapının önünde toplanmıştı.
Araba durdu.
Efe önce kendi kapısını açıp indi. Ardından benim bulunduğum tarafa geçti. Kapıyı açtı ve elini uzattı.
“Yavaş.”
Elini tutmadan kendi başıma inmeye çalıştım. Ancak ayaklarım yere değer değmez hafifçe sendeledim. Efe kolumdan tuttu.
“İnat etme, Melis.”
Kolumu kurtarmaya çalışmadım. Sadece yüzüne bakmadan yürümeye başladım.
Nermin Hanım merdivenlerin önünde bekliyordu.
“Geldiniz mi kızım? Çok şükür.”
Yanıma gelip omuzlarıma dokundu.
“Yoruldun mu?”
“Biraz.”
“Sen hemen odana çık. Sana çorba hazırlattım.”
İpek de yanımızdaydı. Elindeki küçük çantayı bana uzattı.
“Bunları senin için aldım. Hastanede ihtiyacın olur diye düşündüm ama çıkmışsın zaten.”
Çantayı aldım.
“Teşekkür ederim.”
İpek gülümseyerek koluma girdi.
“Ben sana eşlik edeyim mi?”
“Gerek yok, kendim çıkarım.”
Nermin Hanım hemen araya girdi.
“İpek, sen de yanında ol. Biraz dinlensin.”
İtiraz etmedim. Merdivenlere doğru yöneldim. Efe arkamızdan geliyordu. Birkaç basamak çıktıktan sonra dönüp ona baktım.
“Sen gelmeyecek misin?”
Efe durdu.
“Geleceğim.”
“Gelme demedim.”
Bunu söyledikten sonra yeniden önüme döndüm.
İpek bana kısa bir bakış attı ama bir şey söylemedi.
Odaya ulaştığımızda İpek kapıyı açtı. İçeri girdim. Yatağın üzerindeki temiz örtü, komodinin üzerine bırakılmış ilaçlar ve pencerenin önündeki çiçekler dikkatimi çekti.
Efe çantamı koltuğun üzerine bıraktı.
“Doktorun söylediklerini unutma. Birkaç gün dinleneceksin.”
Cevap vermedim.
“İlaçlarını saatinde içeceksin.”
Yatağın kenarına oturdum.
“Tamam.”
Efe bir süre ayakta bekledi. Sonra ceketinin düğmesini açtı.
“Bir şeye ihtiyacın var mı?”
“Yok.”
“Peki.”
Kapıya yöneldi. Çıkmadan önce yeniden bana baktı.
“Birazdan yemek gönderirler.”
“İstemiyorum.”
“Yine de göndereceğim. Acıkırsan yersin.”
Kapı kapandı.
İpek yanıma oturdu. Bir süre konuşmadan beni izledi. Sonra yastığı düzeltti.
“Abim biraz sinir bozucu olabiliyor.”
Ona baktım.
“Biraz mı?”
İpek gülümsemeye çalıştı.
“Tamam, bayağı.”
İlk kez yüzümde küçük bir gülümseme oluştu. İpek bunu fark edince sevindi.
“İşte! Biraz gül artık.”
Gülümsemem kısa sürdü. Ardından bakışlarımı pencereden dışarı çevirdim.
İpek de sesini alçalttı.
“Melis, hastanedeki olaydan sonra herkes çok korktu. Annem hâlâ seni merak ediyor. Bir şey olursa bana da söyle, olur mu?”
“Olur.”
Bir süre daha yanımda kaldı. Sonra annesinin çağırması üzerine odadan çıktı.
Yalnız kaldığımda trençkotumu çıkarıp yatağın üzerine bıraktım. Ayakkabılarımı çıkardım ve yavaşça uzandım.
Tam gözlerimi kapatmıştım ki kapı yeniden açıldı.
Efe içeri girdi. Elinde bir tepsi vardı. Tepsiyi komodinin üzerine bıraktı.
“Çorban geldi.”
“İstemiyorum demiştim.”
“Biliyorum.”
“E o zaman niye getirdin?”
“Acıkırsın diye.”
Ona bakmadan yastığımı düzelttim.
Efe tepsiyi yatağın yanına çekti.
“En azından birkaç kaşık iç.”
“Efe, lütfen.”
Bu kez sustu.
Bir süre yüzüme baktıktan sonra tepsiyi yeniden komodinin üzerine bıraktı.
“Peki. İstediğinde burada.”
Kapıya yöneldi ama çıkmadan önce durdu.
“Bu arada, hastanenin önündeki gazetecilerle ilgili babam konuşmak istiyor. Bir şey söylemelerine izin vermeyeceğim.”
Yüzümü ona çevirdim.
“Benim hakkımda konuşurken bana sormayı düşündünüz mü?”
Efe’nin bakışları yüzümde sabitlendi.
“Ne demek istiyorsun?”
“Benimle ilgili bir şey olduğunda hep siz karar veriyorsunuz. Kimle konuşacağım, nereye gideceğim, ne söyleyeceğim… Artık benim adıma karar vermeyin.”
Efe cevap vermedi.
Bir süre sonra başını hafifçe salladı.
“Tamam.”
Kapıdan çıktı.
Ben yeniden yastığıma yaslandım. Komodinin üzerindeki çorba hâlâ sıcaktı. Birkaç dakika sonra doğrulup kaşığı elime aldım.
Yemek istemiyordum.
Ama iyileşmem gerekiyordu.
Çünkü bu evde daha çözülmemiş çok fazla mesele vardı.
MELİS’İN AĞZINDAN
Gözlerimi açtığımda odanın içi karanlıktı. Perdelerin arasından süzülen sokak lambasının ışığı duvarın bir kısmını aydınlatıyordu. Bir süre nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra hastaneden çıktığımı, yeniden konağa geldiğimi hatırladım.
Başımı yastıktan kaldırıp komodinin üzerindeki saate baktım. Gece yarısını geçmişti.
Boğazım kurumuştu. Yavaşça yataktan kalktım. Ayağa adım attığımda ayaklarımdaki küçük bandajlar hafifçe sızladı. Birkaç saniye durup dengemi bulduktan sonra kapıya yöneldim.
Koridora çıktığımda konağın büyük ölçüde sessiz olduğunu gördüm. Aşağıdan belli belirsiz konuşma sesleri geliyordu. Merdivenlere doğru ilerlerken mutfağın ışığının açık olduğunu fark ettim.
İçeri girdiğimde Nermin Hanım tezgâhın başındaydı. Beni görünce hemen döndü.
“Melis? Kızım, neden kalktın? Bir şey mi oldu?”
“Su içecektim.”
“Ben getireyim, sen otur.”
“Gerek yok, alabilirim.”
Bardağa uzandım ama Nermin Hanım benden önce davranıp sürahiyi aldı. Bardağı doldurup önüme koydu.
“İyi misin? Başın dönüyor mu?”
“Hayır.”
Bardağı iki elimle tutup biraz su içtim. Nermin Hanım karşımdaki sandalyeye oturdu.
“Bugün çok yoruldun. Doktorun söylediklerini dinlemelisin.”
Başımı salladım.
Bir süre yüzüme baktı. Sonra sesini yumuşattı.
“Annenle konuştun mu?”
“Evet.”
“Ne zaman gelecekmiş?”
“Hafta sonu gelmeye çalışacakmış.”
Nermin Hanım’ın yüzündeki ifade değişti. Belli ki annemin gelememesine üzülmüştü.
“İstersen ben tekrar arayayım. Belki yarın gelebilir.”
“Hayır, gerek yok.”
Israr etmedi. Elini masanın üzerine koydu.
“Burada kendini yalnız hissetmeni istemiyorum, Melis. Bunu bil.”
Cevap vermek istedim ama söyleyecek bir şey bulamadım. Bardağı tezgâha bıraktım.
“Ben odama çıkayım.”
“Tamam kızım. Yavaş çık, olur mu?”
Başımı sallayıp mutfaktan çıktım.
Merdivenleri ağır ağır çıkarken salonun kapısının açık olduğunu gördüm. İçeride Efe, babası ve birkaç aile büyüğü vardı. Konuşmaları ben yaklaşınca kesilmedi ama Mahir Bey’in sesi daha net duyuldu.
“Bu mesele böyle kapanmaz. O kızın başına gelenler ailemizin de meselesidir.”
Olduğum yerde durmadım. Yanlarından geçip merdivenlere yöneldim.
Fakat Efe beni fark etmişti.
“Melis.”
Duraksadım. Ona döndüm.
“Ne oldu?”
“Bir şey yok. Sadece… İyi misin?”
“İyiyim.”
Mahir Bey de bana bakıyordu. Bakışlarını üzerimde hissedince gözlerimi kaçırdım.
Efe ayağa kalktı.
“Odana kadar geleyim.”
“Gerek yok.”
Bunu söyledikten sonra yürümeye devam ettim. Arkama bakmadım. Efe’nin peşimden gelmediğini merdivenleri çıkarken anladım.
Odaya döndüğümde yatağın üzerine oturdum. Telefonumu elime aldım. Annemden bir mesaj vardı.
“Kızım, nasılsın? Kendine dikkat et. İlk fırsatta yanına geleceğim.”
Mesajı birkaç kez okudum. Cevap yazmak için klavyeyi açtım ama uzun süre tek kelime yazamadım.
Sonunda yalnızca şunu gönderdim:
“İyiyim anne. Merak etme.”
Telefonu kapatıp komodine bıraktım.
Tam yeniden uzanacaktım ki kapı çalındı.
“Gel.”
Efe içeri girdi. Elinde bir bardak ılık su vardı. Bardağı komodine bıraktı.
“Gece su içmek için kalkmışsın. Bir daha başın dönerse İpek’i ya da beni çağır.”
“Tamam.”
Kapının yanında birkaç saniye bekledi.
“Yarın doktoru arayıp kontrol gününü netleştireceğim.”
“Peki.”
“Başka bir şey lazım mı?”
“Hayır.”
Efe başını salladı. Çıkmak üzereyken durdu.
“Melis…”
Yüzüne baktım.
“Ne?”
Söyleyeceklerini toparlamaya çalışıyor gibiydi. Sonra vazgeçti.
“İyi geceler.”
“İyi geceler.”
Kapı kapandı.
Yatağa uzanıp üzerime örtüyü çektim. Gözlerimi kapattığımda aklıma yine o gece, babasının söyledikleri ve hastane koridorundaki kalabalık geldi.
Bütün bunların içinde en çok canımı acıtan şey, kendimi hâlâ bu evde bir yabancı gibi hissetmemdi.
Ve sabah olduğunda da hiçbir şeyin değişmeyeceğini biliyordum.
ÜÇ HAFTA SONRA
MELİS’İN AĞZINDAN
Üç hafta geçmişti.
Hastaneden çıktığım günden beri kendimi toparlamaya çalışıyordum. İlk günlerde yürümekte bile zorlanırken artık eski gücüme büyük ölçüde kavuşmuştum. Kontrollerim tamamlanmış, doktorum günlük hayatıma yavaş yavaş dönebileceğimi söylemişti.
Ellerimdeki ve ayaklarımdaki yaralar iyileşmişti. Baş dönmelerim de geçmişti.
Dışarıdan bakıldığında her şey normale dönmüş gibiydi.
Ama Efe’yle aramızdaki hiçbir şey düzelmemişti.
O sabah dolabımın karşısında durup üzerime giyeceklerimi seçtim. Açık mavi kot pantolonumu, beyaz bluzumu ve krem rengi ceketimi giydim. Saçlarımı tarayıp açık bıraktım. Hafifçe makyaj yaptıktan sonra çantamı alıp odadan çıktım.
Merdivenlerden indiğimde Efe’yi salonda telefonuyla ilgilenirken gördüm. Üzerinde siyah bir pantolon, beyaz gömlek ve koyu renk ceket vardı. Bileğindeki saatini düzeltti. Beni fark edince telefonunu cebine koydu.
“Hazır mısın?”
Bir an duraksadım.
“Nereye?”
“Biraz dışarı çıkacağız.”
“Benim haberim yoktu.”
“Dün akşam söylemiştim. İyileştiğini düşünerek biraz hava almanın iyi geleceğini düşündüm.”
Dün akşam konuştuğumuzu hatırladım. Fakat nereye gideceğimizi söylememişti.
“Tamam. Gidelim.”
Başka bir şey sormadan kapıya yöneldim. Efe de arkamdan geldi.
EFE’NİN AĞZINDAN
Arabaya bindiğimizde Melis cam kenarına oturdu. Emniyet kemerini taktıktan sonra telefonunu eline aldı.
Nereye gitmek istediğini sormak için ona döndüm.
“Önce bir yerde kahvaltı edelim mi?”
“Evde yaptım.”
“Bir şeyler içersin o zaman.”
“Olur.”
Kısa cevaplar veriyordu. Üç haftadır böyleydi. Bazen aynı odada saatler geçiriyor, tek kelime konuşmuyorduk. Ona yaklaşmaya çalıştığımda geri çekilmiyor ama aramızdaki mesafeyi de kapatmıyordu.
Şoföre şehir merkezine gitmesini söyledim.
Yol boyunca Melis telefonuyla ilgilendi. Ben de onu rahatsız etmemek için konuşmadım.
MELİS’İN AĞZINDAN
Şehir merkezine geldiğimizde arabadan indik. Efe yanımda yürümeye başladı. Kalabalık caddede ilerlerken birkaç kişi onu tanıyıp selam verdi. O da kısa selamlarla karşılık verdi.
Bir kafeye girdik. Cam kenarındaki masalardan birine oturduk.
Garson siparişlerimizi aldıktan sonra Efe bana baktı.
“Nasıl hissediyorsun?”
“İyiyim.”
“Gerçekten mi?”
“Evet, Efe. İyiyim.”
Bir şey söylemedi. Bir süre sonra içeceklerimiz geldi. Ben kahvemi karıştırırken o telefonuna gelen mesaja baktı.
“Bugün işin yok mu?” diye sordum.
“Var ama birkaç saat ayırabilirim.”
“Benim yüzümden işlerini ertelemene gerek yok.”
Telefonunu masaya bıraktı.
“Ben kendim karar verdim.”
Cevap vermedim. Kahvemden bir yudum aldım.
Bir süre sonra kafeden çıktık. Efe yakındaki birkaç mağazanın bulunduğu sokağa doğru yürüdü.
“Bir yere bakmak ister misin?”
“Hayır.”
“Peki.”
Yürümeye devam ettik. Bir vitrinin önünde durup birkaç kıyafete baktım. Efe de yanımda durdu ama bir şey söylemedi.
Sonra küçük bir çiçekçinin önünden geçtik. Vitrindeki beyaz çiçekler dikkatimi çekti. Birkaç saniye baktıktan sonra yürümeye devam ettim.
Efe arkamdan geldi.
“Bekle.”
Durup ona döndüm.
“Ne oldu?”
“Bir dakika.”
Çiçekçiye girdi. Ben dışarıda bekledim. Çok geçmeden elinde küçük bir buket beyaz çiçekle çıktı.
Çiçekleri bana uzattı.
“Vitrinde baktığını gördüm.”
Bir süre çiçeklere baktım. Sonra elimi uzatıp aldım.
“Teşekkür ederim.”
“Rica ederim.”
Yeniden yürümeye başladık. Çiçekleri çantamın üzerine dikkatlice yerleştirdim.
Öğleye doğru bir restorana geçtik. Yemeklerimiz geldiğinde fazla konuşmadan yedik. Efe arada bir bir şeye ihtiyacım olup olmadığını sordu. Ben de kısa cevaplar verdim.
Yemekten sonra arabaya doğru yürüdük.
“Başka bir yere gitmek ister misin?” diye sordu.
“Hayır. Eve dönelim.”
Başını salladı.
“Tamam.”
Arabaya bindiğimizde çiçekleri yanımdaki koltuğa bıraktım. Camdan dışarı bakarken Efe’nin bana baktığını fark ettim ama başımı çevirmedim.
Bugün kötü geçmemişti.
Hatta uzun zamandır ilk kez konağın dışına çıkıp biraz vakit geçirmiştim.
Ama güzel bir gün geçirmek, yaşananları unutmak anlamına gelmiyordu. Efe’nin aldığı çiçekler de aramızdaki her şeyi bir anda değiştirmeyecekti.

MELİS’İN AĞZINDAN
Arabaya binmek üzereyken sokaktan gelen sesler dikkatimizi çekti. Birkaç gazeteci kaldırımın diğer tarafında kameralarını hazırlıyordu. Bizi fark ettiklerinde hemen yanımıza doğru ilerlemeye başladılar.
“Efe Bey! Efe Bey, birkaç soru alabilir miyiz?”
Efe bana dönüp kısa bir bakış attı.
“İstersen geçelim, konuşmak zorunda değilsin.”
“Bir iki soru cevaplayabilirim. Sorun değil.”
Başını salladı. Gazeteciler etrafımızı sardığında kameraların ışıkları yandı. Bir muhabir mikrofonunu bize doğru uzattı.
“Öncelikle ikinize de merhaba. Melis Hanım, nasılsınız? Bir süre önce rahatsızlanıp hastaneye kaldırılmıştınız. Sağlığınız nasıl?”
Mikrofona doğru hafifçe döndüm.
“Merhaba. Teşekkür ederim, iyiyim. Şu an çok daha iyi hissediyorum. Biraz dinlendim, kontrollerimi de tamamladım.”
“Geçmiş olsun. Sizi yeniden dışarıda görmek güzel. Peki bugün eşinizle küçük bir geziye mi çıktınız?”
“Evet. Biraz hava almak istedik.”
Efe araya girdi.
“Uzun zamandır evdeydi. Bugün biraz dolaşalım istedik.”
Muhabir gülümsedi.
“Evliliğiniz nasıl gidiyor? Sizi birlikte görmek hayranlarınızı sevindirecektir.”
Efe cevap vermeden önce bana baktı. Ben de hafifçe gülümsedim.
“İyi gidiyor. Teşekkür ederiz.”
Tam o sırada arkamızdan bir kadın yaklaştı. Elinde telefon, yüzünde telaşlı bir ifade vardı. Önce etrafa baktı, ardından doğrudan Efe’ye yöneldi.
“Entschuldigung, können Sie mir sagen, wie ich zum Bahnhof komme?”
Efe kadına baktı. Birkaç saniye ne dediğini anlamaya çalıştı.
“Pardon?”
Kadın tekrar Almanca konuştu. Efe bu kez bana dönüp kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Ne diyor?”
Kadına doğru döndüm.
“Natürlich. Sie müssen diese Straße geradeaus gehen und an der zweiten Kreuzung nach rechts abbiegen. Der Bahnhof ist dann auf der linken Seite.”
Kadın yüzünde rahatlamış bir ifadeyle gülümsedi.
“Vielen Dank! Das ist sehr nett von Ihnen.”
“Gern geschehen. Schönen Tag noch.”
Kadın teşekkür ederek uzaklaştı.
Arkamızdaki gazetecilerden biri kamerayı hâlâ bize doğrultmuştu. Muhabir şaşkınlıkla bana baktı.
“Melis Hanım, Almanca mı konuştunuz?”
“Evet.”
“Almancayı nereden biliyorsunuz?”
“Bir süredir öğreniyorum. Ayrıca daha önce de derslerini almıştım. Günlük konuşmaları rahatlıkla yapabiliyorum.”
Gazetecilerden birkaçının yüzünde hayranlık dolu bir ifade vardı. Kameralar hâlâ üzerimizdeydi. Efe ise kadının gittiği yöne bakıp sonra bana döndü.
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Kamera zoom.”
Kameramanlardan biri gerçekten de kamerayı yüzüme doğru yaklaştırınca gülmemek için kendimi zor tuttum.
Efe başını hafifçe bana doğru eğdi.
“Kültürlü gelin aldım.”
Bu kez gülümsememi saklayamadım. Başımı ona çevirip kısa bir bakış attım.
“Öyle görünüyor.”
Efe’nin yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
Muhabir bu anı kaçırmamıştı.
“Efe Bey, eşinizle gurur duyuyor gibisiniz.”
“Duyulmayacak gibi değil.”
Bir an ona baktım. Bu sözünü beklemiyordum. Efe ise sanki çok sıradan bir şey söylemiş gibi kameraya döndü.
Muhabir birkaç soru daha sordu. Almanca bilmemin yanı sıra başka hangi dilleri bildiğimi, eğitimimle ilgili planlarımı merak ettiler. Ben de bildiğim kadarıyla cevap verdim.
Röportaj bittikten sonra gazeteciler teşekkür ederek yanımızdan ayrıldı.
Efe arabaya doğru yürürken bana döndü.
“Bunu benden saklamışsın.”
“Neyi?”
“Almanca bildiğini.”
“Sormadın ki.”
Kısa bir sessizlik oldu. Ardından Efe başını sallayıp güldü.
“Haklısın.”
Arabaya bindiğimizde çiçekleri yeniden kucağıma aldım. Efe motoru çalıştırmadan önce bana baktı.
“Bugün iyi geçti.”
“Evet, fena değildi.”
“Fena değildi mi?”
“Güzeldi.”
Bu kez gülümseyen bendim. Efe de bunu fark etti ama üzerine gitmedi. Arabayı çalıştırıp konağa doğru yola çıktı.
EFE’NİN AĞZINDAN
Melis’in gülümsemesini uzun zamandır görmüyordum.
Küçük bir gülümsemeydi. Belki birkaç saniye sürdü ama yine de dikkatimi çekmişti. Son haftalarda aramızda kurulan sessizlik biraz olsun dağılmıştı.
Arabayı sürerken ona göz ucuyla baktım. Beyaz çiçekleri kucağında tutuyor, camdan dışarıyı izliyordu.
“Bir ara Almanca konuşmanı tekrar dinlemek isterim.”
“Ne için?”
“Anlamadığım bir şey söylersin, ben de anlamış gibi yaparım.”
Başını bana çevirdi.
“Zaten bugün de öyle yaptın.”
Gülümseyerek başımı salladım.
“Doğru.”
Bir süre sonra konağın kapısına geldik.
GÖKDEMİR AİLESİ – SALON
Akşam saatlerinde televizyon açıktı. Aile üyeleri salonda oturmuş, haberleri izliyordu.
Mahir Bey koltuğunda gazetesini okurken Nermin Hanım çay dağıtıyordu. İpek ise telefonuyla ilgileniyordu.
Televizyonda bir anda tanıdık görüntüler belirdi.
Ekranın alt kısmında şu yazı geçiyordu:
DEMİRHANLARIN GELİNİNDEN ALMANCA YOL TARİFİ
İpek başını kaldırdı.
“Bir dakika… Bu Melis!”
Nermin Hanım elindeki çay tepsisini masaya bırakıp televizyona döndü.
Ekranda Melis, beyaz çiçekleri elinde tutmuş, muhabirin sorusuna cevap veriyordu. Ardından Alman kadın kadraja girdi. Melis’in akıcı Almancayla yol tarif ettiği bölüm yayınlanmaya başladı.
İpek’in ağzı açık kaldı.
“Ben Melis’in Almanca bildiğini bilmiyordum!”
Nermin Hanım gülümseyerek ekrana baktı.
“Maşallah benim kızıma.”
Ardından Efe’nin sesi duyuldu:
“Kamera zoom. Kültürlü gelin aldım.”
İpek kahkaha attı.
“Efe abinin söylediğine bakın!”
Nermin Hanım da gülümsemesini gizleyemedi.
Mahir Bey gazetesini yavaşça indirdi. Ekrana birkaç saniye baktıktan sonra yeniden koltuğuna yaslandı.
“İyi. Kendini güzel ifade etmiş.”
İpek hemen babasına döndü.
“Baba, sadece iyi mi? Kız Almanca konuşuyor!”
Mahir Bey cevap vermedi ama gözlerini televizyondan ayırmadı.
MELİS’İN AİLESİ – EV
Aynı görüntüler başka bir evde de izleniyordu.
Melis’in annesi, televizyonun karşısındaki koltukta oturuyordu. Kızının yüzünü ekranda görünce elindeki kumandayı bıraktı.
“Bu bizim Melis…”
Yanındaki aile üyesi de ekrana yaklaştı. Melis’in Almanca konuştuğu bölüm başladığında annesinin yüzünde gururlu bir ifade belirdi.
“Benim kızım… Ne güzel konuşuyor.”
Ekranda Efe’nin sözleri duyulduğunda annesi hafifçe gülümsedi.
“Kültürlü gelin aldım, diyor.”
Bir süre kızının ekrandaki görüntüsünü izledi. Melis’in daha iyi görünmesine seviniyordu. Yine de içinden geçen tek şey, kızının yanında olamamak ve onu uzun zamandır görememekti.
MELİS’İN AĞZINDAN
Konağa vardığımızda hava kararmaya başlamıştı. Arabadan indim. Efe çiçekleri almam için kapıyı açtı, ardından kendisi de indi.
İçeri girdiğimizde İpek neredeyse koşarak yanımıza geldi.
“Abla!”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Ne oldu?”
“Televizyona çıktın!”
Efe bana bakıp hafifçe güldü.
“Şimdiden haberimiz yayılmış.”
İpek telefonunu uzattı. Ekranda röportajımızın görüntüleri vardı. Özellikle Almanca konuştuğum bölüm tekrar tekrar oynatılıyordu.
“Bak, herkes seni konuşuyor. Efe abinin söylediği de ayrı olay olmuş!”
Ekrandaki görüntüye baktım. Efe’nin “Kültürlü gelin aldım.” dediği an yeniden başladı.
İstemeden gülümsedim.
Efe yanımda duruyordu. Bana baktığını fark ettim ama bu kez gözlerimi kaçırmadım.
“Güzel çıkmışım en azından.”
Efe’nin yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.
“Gayet güzel çıkmışsın.”
İpek ikimize bakıp gülümseyerek aradan çekildi.
Ben çiçekleri elimde tutarak merdivenlere yöneldim. Efe de yanımda yürüdü.
Aramızdaki her şey düzelmiş değildi. Ama o gün, uzun zamandır ilk kez aynı anın içinde birbirimize bu kadar uzak hissetmemiştik.

MELİS’İN AĞZINDAN
Salona girdiğimizde İpek hâlâ telefonundan röportajımızı izliyordu. Bizi görünce telefonu hemen kaldırdı.
“Abla, bak! Yorumlara da bakman lazım. Herkes seni çok beğenmiş.”
Gülümseyerek yanına oturdum.
“İpek, tamam. Biraz da başka şey konuşalım.”
“Peki, peki. Ama önce şunu göstereceğim.”
Telefonunu bana uzattı. Ekranda küçük bebek kıyafetlerinin olduğu bir mağazanın paylaşımı vardı. Minik tulumlar, örgü patikler, beyaz battaniyeler…
“Selin’in bebeği için bakıyorum. Sence hangisi güzel?”
Ekrana biraz daha yaklaştım. Beyaz, üzerinde küçük bir ayıcık bulunan tulum dikkatimi çekti.
“Şu çok güzelmiş.”
İpek hemen fotoğrafı büyüttü.
“Ben de onu beğendim! Bir de şu minik ayakkabılara bak.”
Tam o sırada Selin salona girdi. Üzerinde açık renk, rahat bir elbise vardı. Bir eli karnının üzerinde geziniyordu.
“Yine mi bebek alışverişi yapıyorsunuz?”
İpek telefonu ona çevirdi.
“Selin, Melis de geldi. Artık üç kişiyiz, karar vermemiz daha kolay.”
Selin gülerek yanımıza oturdu.
“Anne de sabahtan beri bebek odasını düşünüyor. Daha çok erken diyorum ama dinlemiyor.”
Nermin Hanım mutfaktan salona girerken konuşmayı duydu.
“Erken falan değil. Ben torunumu bekliyorum, hazırlık yapmayayım mı?”
Hepimiz güldük.
“Anne, daha cinsiyetini bile bilmiyoruz,” dedi Selin.
“Ne olmuş? Her iki ihtimale göre de hazırlanırız.”
Nermin Hanım’ın heyecanı yüzünden okunuyordu. Selin’in yanına oturup karnına dikkatlice baktı.
“Nasıl hissediyorsun bugün?”
“İyiyim anne. Sabah biraz midem bulandı ama geçti.”
“Doktorun söylediklerine dikkat et. Kendini yorma.”
“Merak etme.”
Ben de Selin’e dönüp gülümsedim.
“Tekrar tebrik ederim. Umarım her şey yolunda gider.”
“Teşekkür ederim Melis.”
İpek yeniden telefonunu eline aldı. Bu kez ekranda minik bir bebek odası vardı. Açık renk mobilyalar, duvarlarda küçük yıldızlar, yatağın üzerinde yumuşacık bir battaniye…
Fotoğrafa bakarken farkında olmadan gülümsedim.
Gerçekten çok tatlıydı.
Tam o sırada Efe salona girdi. Üzerinde siyah bir pantolon ve koyu gri gömlek vardı. Gömleğinin ilk düğmesi açıktı, sarı saçları her zamanki gibi geriye taranmıştı. Elindeki telefonla ilgilenerek yanımıza geldi.
“Ne yapıyorsunuz?”
İpek telefonu ona doğru uzattı.
“Yeğenine oda seçiyoruz.”
Efe ekrana şöyle bir baktı.
“Daha doğmadan odası hazır olacak demek.”
“Tabii,” dedi İpek. “Sen anlamazsın.”
Efe koltuğun arkasına yaslanıp bana baktı. Ben hâlâ ekrandaki minik kıyafetleri inceliyordum.
Beyaz tulumun fotoğrafını büyüttüm. Kumaşı, üzerindeki küçük işlemeleri gerçekten çok hoşuma gitmişti.
Efe yanıma doğru eğildi. Kimsenin duymayacağı şekilde kulağıma fısıldadı:
“İstersen biz de bir tane yaparız. Yok, bir tane yetmez. Üç de az… Altı olsun, tam olsun.”
Başımı ona çevirdim. Yüzünde kendinden emin bir gülümseme vardı.
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım ama başaramadım.
“Millî takımı kuruyorsun.”
Efe hafifçe güldü.
“Ne var? Kadro sağlam olur.”
Başımı iki yana salladım.
“Hem sen daha kendin çocuksun. Sen adam olana kadar sana çocuk falan yok.”
Efe’nin gülümsemesi genişledi. Birkaç saniye yüzüme baktı.
“Öyle mi düşünüyorsun?”
“Kesinlikle.”
“Demek önce adam olmam gerekiyor.”
“Bence biraz yolun var.”
Efe başını eğip güldü. Ben de gülümsememi saklamadım.
Karşımızda oturan İpek şüpheyle ikimize baktı.
“Siz ne konuşuyorsunuz öyle?”
Hemen telefonuna döndüm.
“Hiçbir şey.”
Efe hiç istifini bozmadan koltuğa oturdu.
“Gelecek planları.”
İpek’in gözleri büyüdü.
“Ne gelecek planı?”
“Sen bebek kıyafetlerine bakmaya devam et.”
İpek gözlerini kıstı.
“Kesin benden bir şey saklıyorsunuz.”
Selin kahkaha attı. Nermin Hanım da bize bakıp gülümsedi.
Ben ise yeniden telefondaki kıyafetlere döndüm. Efe’nin söyledikleri aklıma geldikçe yüzümdeki gülümseme kaybolmuyordu.
EFE’NİN AĞZINDAN
Melis’in son söylediği söz hâlâ aklımdaydı.
Sen adam olana kadar sana çocuk falan yok.
Bana laf yetiştirmesine alışkındım ama son zamanlarda böyle gülerek konuşmasını özlediğimi fark ettim.
Yanımda oturmuş, İpek’in gösterdiği bebek kıyafetlerine bakıyordu. Biraz önceki konuşmamızdan sonra yüzündeki ifade yumuşamıştı.
Selin, annemle bebek odasının nasıl olacağını konuşuyordu.
“Ben çok renkli bir oda istemiyorum. Daha sade olsun,” dedi Selin.
Annem hemen karşılık verdi.
“Duvarlara küçük desenler yaptırırız. Bir de güzel bir koltuk koyarız. Ben torunumu orada uyuturum.”
“Anne, daha doğmasına aylar var.”
“Ben şimdiden hayalini kuruyorum.”
Melis, İpek’in telefonundaki başka bir fotoğrafa baktı.
“Bence açık renkler daha güzel olur. Hem ileride büyüdüğünde de kullanabilir.”
Selin ona döndü.
“Gerçekten mi? Ben de öyle düşünüyordum.”
“Evet. Çok koyu renkler odayı biraz dar gösterebilir.”
Melis’in konuşurken yüzünün aydınlandığını fark ettim. Bir konuyla ilgilendiğinde nasıl dikkat kesildiğini izlemek hoşuma gidiyordu.
“Melis, sen de bize yardım edersin artık,” dedi annem.
Melis başını kaldırdı.
“Elimden geldiğince.”
İpek hemen atıldı.
“Ben de yardım edeceğim! Hatta bebeğin bütün kıyafetlerini ben seçeceğim.”
Selin gülerek başını salladı.
“Sen önce hangisini alacağına karar ver.”
Salondaki sohbet devam ederken Melis’in elindeki telefonu kapattığını gördüm.
“Yoruldun mu?” diye sordum.
“Biraz.”
“İstersen yukarı çıkalım.”
“Biraz daha oturacağım.”
“Tamam.”
Bu kez onu acele ettirmedim. Koltuğa yaslanıp konuşmaları dinlemeye devam ettim.
MELİS’İN AĞZINDAN
Akşam ilerledikçe salondaki sohbet daha da koyulaştı. Selin bebek isimlerinden bahsediyor, İpek her isme ayrı bir yorum yapıyordu.
“Bence kız olursa Lina olsun,” dedim.
Selin bana döndü.
“Lina’yı sen de söylemiştin. Gerçekten güzel isim.”
“Erkek olursa?” diye sordu İpek.
Biraz düşündüm.
“Aras olabilir.”
Efe yanımdan konuştu.
“Sen isimleri de hazırlamışsın.”
“Bunlar sadece öneri.”
“Altı çocuk için de isim buldun mu?”
Başımı ona çevirdim.
“Efe!”
İpek kahkahayı bastı. Selin de gülmeye başladı.
Efe ise gayet ciddiymiş gibi omuzlarını kaldırdı.
“Ne var? Plan yapıyoruz.”
“Senin planlarını bir süre rafa kaldıralım.”
“Peki, şimdilik.”
Gözlerimi devirip önüme döndüm. Ama gülümsememi engelleyemiyordum.
Bir süre sonra Nermin Hanım çayları getirdi. Herkes birer bardak aldı. Ben de çayımı elime alıp koltuğa yaslandım.
Efe yanımda sessizce oturuyordu. Bir ara bana doğru eğilip alçak sesle konuştu.
“Bugün güldüğünü görmek güzeldi.”
Başımı ona çevirdim.
“Abartma.”
“Abartmıyorum.”
Bir an göz göze geldik. Bu kez bakışlarımı hemen kaçırmadım.
“Teşekkür ederim,” dedim.
“Neye?”
“Bugün için. Dışarı çıkardığın için. Çiçekler için.”
Efe’nin yüzündeki ifade değişti. Birkaç saniye sonra başını hafifçe salladı.
“Rica ederim.”
Aramızda yeniden sessizlik oldu ama bu kez rahatsız edici değildi.
O akşam odama çıktığımda uzun zamandır ilk kez günün nasıl geçtiğini düşünürken yüzümde bir gülümseme vardı.
Her şey bir anda düzelmemişti.
Ama belki de bazı şeylerin düzelmesi için büyük sözlere değil, böyle küçük anlara ihtiyaç vardı.
MELİS’İN AĞZINDAN
Sabah alarmın sesiyle gözlerimi açtım. Telefonun ekranında saat 06.15 yazıyordu. Birkaç saniye tavana baktıktan sonra dün akşam Efe’yle yaptığımız konuşma aklıma geldi.
“Yarın sabah koşuya çıkalım mı?” demişti.
Ben de hiç düşünmeden kabul etmiştim. Şimdi ise yatağın sıcaklığından ayrılmak hiç içimden gelmiyordu.
Yine de kalktım. Banyoya geçip yüzümü yıkadım, saçlarımı taradım ve spor kıyafetlerimi giydim.
Üzerimde siyah, kısa kollu ve göbek hizamın biraz üzerinde biten bir spor üstü vardı. Altıma yüksek belli, siyah, kısa spor şortumu giymiştim. Ayaklarımda beyaz koşu ayakkabılarım vardı. Saçlarımı tepeden sıkı bir at kuyruğu yaptım, bileğime de akıllı saatimi taktım.
Aynaya son kez baktım.
Hazırdım.
Odadan çıktığımda Efe henüz ortalıkta yoktu. Merdivenlerden aşağı indim. Birkaç dakika sonra o da merdivenlerden geldi.
Üzerinde koyu gri, kısa kollu, hafif bol bir spor tişört; siyah şort ve siyah koşu ayakkabıları vardı. Saçlarını her zamanki gibi geriye yatırmamış, biraz dağınık bırakmıştı. Bileğinde saati, elinde de su şişesi vardı.
Beni görünce durdu.
“Sen gerçekten hazırlanmışsın.”
Kaşımı kaldırdım.
“Ne bekliyordun? Pijama ile mi koşacaktım?”
Güldü.
“Yok, sabahın altısında yataktan kalkabileceğine pek inanmamıştım.”
“Ben de senin koşabilecek kadar enerjin olduğuna inanmıyorum.”
“Birazdan görürüz.”
Kapıya yöneldi. Ben de peşinden çıktım.
Bahçede bizi bekleyen korumalara bugün bizimle gelmemelerini söyledik. Efe, çevrede uzaktan takip etmelerini istedi. Sonrasında konağın önünden yürüyüş yoluna doğru ilerledik.
Mardin sabahları bambaşka görünüyordu. Sokaklar henüz kalabalıklaşmamıştı. Taş evlerin arasından serin bir hava geçiyor, uzaktan birkaç dükkânın kepenk sesi duyuluyordu.
Koşmaya başladık.
İlk dakikalarda oldukça rahattım. Efe de yanımda aynı tempoda ilerliyordu.
“Nasıl gidiyor Demirhan?” diye sordum.
“Gayet iyi.”
“Şimdilik.”
Bana yan gözle baktı.
“Sen kendi hızına bak.”
Gülerek biraz hızlandım.
Aradan yaklaşık on dakika geçmişti. Ben hâlâ tempomu koruyordum ama Efe’nin nefesi yavaş yavaş değişmeye başlamıştı. Önce tişörtünün yakasını çekiştirdi, sonra adımlarını biraz yavaşlattı.
Ona dönüp baktım.
“Bir sorun mu var?”
“Yok.”
“Soluk soluğa kaldın.”
“Koşuyoruz Melis, normal.”
“Tabii. Ben de yürüyüşe çıkmışım gibi hissediyorum zaten.”
Efe cevap vermek yerine derin bir nefes aldı.
Biraz daha ilerledikten sonra durdu. Ellerini beline koyup öne doğru eğildi.
“Bir dakika.”
Kahkaha attım.
“Ne oldu? Kadro sağlamdı hani?”
Başını kaldırıp bana baktı.
“Çok konuşuyorsun.”
“Konuşacak nefesim var çünkü.”
“Melis…”
“Efendim?”
“Şu an seni hiç çekemiyorum.”
Gülerek su şişemi uzattım.
“Al, biraz su iç. Belki kendine gelirsin.”
Şişeyi aldı, birkaç yudum içti.
“Bir daha seninle sabah koşusuna çıkmayacağım.”
“Henüz yarım saat bile olmadı.”
“Benim için yeterince uzun bir süre.”
Tam o sırada kaldırımın karşısındaki iki yaşlı adam bize bakmaya başladı. Birbirlerine bir şeyler söylediler. Ardından yakındaki çay ocağında oturan birkaç kişi de başlarını bize çevirdi.
Birinin sesini duydum.
“Sabah sabah bunlar ne yapıyor böyle?”
Diğeri gülerek cevap verdi.
“Koşuyorlar herhâlde.”
Bir kadın yanımızdan geçerken bana bakıp başını iki yana salladı.
“Bu kız da nasıl giyinmiş? Yarı çıplak koşuyor resmen.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Üzerimde spor kıyafetleri vardı. Ne eksik ne de farklı bir şey.
Efe de söylenenleri duymuştu. Başını o tarafa çevirdi ama ben koluna hafifçe dokundum.
“Boş ver.”
Bana baktı.
“İnsanların kendi işi yok galiba.”
“Alışık değiller belki.”
“Alışmak zorunda da değiller ama kimseye laf söylemek zorunda da değiller.”
Gülümseyerek omuz silktim.
“Ben rahatsız olmadım.”
Efe bir süre yüzüme baktıktan sonra doğruldu.
“Tamam. O zaman devam edelim.”
Yeniden koşmaya başladık. Bu kez Efe benim yanımda kalmaya çalışıyordu ama birkaç dakika sonra yine yavaşladı.
“Biraz daha yavaş.”
“Az önce çok iyiydin.”
“Melis, lütfen.”
Gülerek hızımı düşürdüm.
Tam o sırada karşıdan gelen genç bir çocuk bize doğru yaklaştı. Önce Efe’ye, sonra bana baktı. Birkaç saniye tereddüt ettikten sonra konuştu.
“Merhaba.”
“Merhaba,” dedim.
“Bir şey sorabilir miyim?”
“Tabii.”
“Instagram’ını alabilir miyim?”
Efe’nin yüzündeki ifade bir anda değişti. Yanıma doğru geçti.
“Ne için?”
Çocuk biraz şaşırdı.
“Abi, sadece Instagram’ını isteyecektim.”
Efe’nin kaşları çatıldı.
“Yanındaki kişinin evli olduğunu görmüyor musun?”
Çocuk gözlerini Efe’ye çevirdi.
“Abi, bilmiyordum.”
“Şimdi öğrendin.”
Efe’nin sesi sertleşmişti. Çocuk geri çekildi.
“Tamam abi, kusura bakmayın.”
Çocuk uzaklaşırken Efe arkasından bir adım attı. Ben hemen kolundan tuttum.
“Efe, dur.”
Bana döndü.
“Ne?”
“Çocuk zaten gidiyor.”
“Ne yapayım, Instagram’ını mı vereyim?”
“Hayır ama bu kadar büyütmene de gerek yok.”
Efe derin bir nefes verdi.
“Sinir oldum.”
“Fark ettim.”
Bir süre yüzüme baktı. Sonra başını hafifçe iki yana salladı.
“Sen de çok sakinsin.”
“Birimizin sakin olması gerekiyor.”
Bu kez gülümseyen o oldu.
“Tamam, hanımefendi. Devam edelim.”
“Önce nefesini toparla.”
“Seninle uğraşmak, koşmaktan daha yorucu.”
“İstersen eve dönebilirsin.”
“Yok. Başladık bir kere.”
Yürüyüşümüze devam ettik. Birkaç sokak sonra koşuyu bıraktık ve konağa doğru yürümeye başladık.
EFE’NİN AĞZINDAN
Konağa döndüğümüzde Melis’in hâlâ enerjisi vardı. Ben ise merdivenleri çıkarken bile biraz yorulmuştum.
Kapıdan içeri girerken bana döndü.
“Nasıl geçti koşumuz?”
“Harika.”
“Yüzünden belli.”
“Sen çok eğlendin galiba.”
“Biraz.”
Başımı salladım.
“Yarın tek başına çıkarsın.”
“Olur. Sen dinlen.”
Bana bakıp güldü. Ben de istemsizce gülümsedim.
Tam o sırada İpek salondan çıktı. Önce Melis’e, sonra bana baktı.
“Hayırdır? Sabah sabah nereye gittiniz?”
“Koşuya,” dedi Melis.
İpek’in gözleri büyüdü.
“Koşuya mı? Siz?”
“Bir sorun mu var?” diye sordum.
İpek bana baktı.
“Abi, senin koştuğuna inanmam için kanıt lazım.”
Melis kahkaha attı.
“Kanıtı var. Yolda birkaç kez mola verdi.”
“Melis!”
İpek gülmeye başladı.
“Abi, sen gerçekten yoruldun mu?”
“İkiniz de sabah sabah başıma bela oldunuz.”
Nermin annem mutfaktan seslendi.
“Çocuklar, kahvaltı hazır. Önce bir şeyler yiyin.”
Melis mutfağa yöneldi. Ben de arkasından gittim.
MELİS’İN AĞZINDAN
Kahvaltı sırasında İpek telefonuyla uğraşıyordu. Birden gözlerini büyüterek başını kaldırdı.
“Bir dakika!”
Hepimiz ona döndük.
“Ne oldu?” diye sordu Nermin Hanım.
İpek telefonu masaya koydu.
“Abi, siz haberlere çıkmışsınız!”
Efe kaşlarını çattı.
“Ne haberi?”
“Sabah koşusu haberi!”
Telefonunu alıp ekranı bize çevirdi. Yerel bir haber sayfasında çekilmiş görüntülerimiz vardı. Bir karede Efe nefes nefese kalmış, ellerini beline koymuştu. Diğerinde ben koşarken görünüyordum. Arka planda da bize bakan birkaç Mardinli vardı.
Haberin başlığı şöyleydi:
YEREL HABER
Demirhan çifti sabah koşusunda! Mardin sokaklarında şaşkınlık yarattılar.
Haberde kullanılan görüntüler temsili değildir; haber başlığı hikâye içindir.

“Demirhan ailesinin genç çifti sabah saatlerinde birlikte koşarken görüntülendi. Çevredeki vatandaşların şaşkın bakışları dikkat çekti. Bazı vatandaşlar bu alışkanlığa anlam veremezken, çiftin spor yapmaya devam etmesi sosyal medyada konuşulmaya başladı.”
İpek kahkahasını tutamadı.
“Abi, şu fotoğrafa bak! Sanki hayatının en zor kararını vermişsin.”
Melis de ekrana eğildi.
“Gerçekten çok yorgun görünüyorsun.”
“Sen de çok eğleniyorsun.”
“Biraz.”
Nermin annem gülümseyerek telefonu aldı.
“Maşallah, birlikte spor yapmanız güzel olmuş.”
Mahir Bey gazeteden başını kaldırdı.
“Demirhanların sabah sabah koşması da haber olmuş demek.”
Efe sandalyesine yaslandı.
“Bir daha kimseyle koşuya çıkmıyorum.”
İpek hemen atıldı.
“Özellikle Melis ablayla!”
Hepimiz güldük.
Tam o sırada telefonuma bir bildirim geldi. Haberin altındaki yorumlardan biri dikkatimi çekti.
“Gelin hanımın spor kıyafetleri biraz fazla açık değil mi?”
Yüzümdeki gülümseme hafifçe kayboldu. Efe bunu fark etmiş olacak ki telefonu elimden aldı, ekrana baktı.
“Yine mi?”
“Önemli değil.”
Telefonu masaya bıraktı.
“Önemli değilse canını sıkma.”
Ona baktım.
“Sen de sabah o insanlara kızdın.”
“Çünkü gereksiz konuşuyorlardı.”
Bir an sustum. Sonra gülümsedim.
“Yarın yine koşalım mı?”
Efe’nin yüzü düştü.
“Melis, daha sabah yaşadıklarımızı unutmadım.”
“Yani gelmiyorsun?”
Bana baktı, sonra hafifçe güldü.
“Geliyorum.”
İpek araya girdi.
“Ben de geliyorum!”
Efe hemen itiraz etti.
“Sen gelme.”
“Nedenmiş?”
“Yengenle belki romantik an yaşarız”
Masada yeniden kahkahalar yükseldi. Ben de gülümseyerek kahvaltıma devam ettim.
Belki de uzun zamandır ilk defa, bu evde sabahımız böyle hafif geçmişti.