4.Bölüm:”Karım.”

Demirhan Konağı'nın salonunda otururken tek düşündüğüm şey bir an önce odama çıkmaktı. Saatlerdir yol gelmiştim. Üstelik sabahtan beri yaşadığım şeyleri düşününce başımı yastığa koyup birkaç saat kimseyi görmemek istiyordum.
Karşımda oturan Mahir Demirhan, elindeki çay bardağını sehpanın üzerine bıraktı.
“Yarın sabah saat onda nikâh kıyılacak. Gerekli hazırlıklar tamamlandı. Öğleden sonra da misafirler gelmeye başlar.”
Başımı hafifçe salladım.
“Peki.”
Mahir Bey'in yanındaki Nermin Hanım bana dönerek gülümsedi.
“Yol seni yormuştur kızım. İstersen odana çık, biraz dinlen. Akşam yemeğinde görüşürüz.”
“Teşekkür ederim.”
Tam ayağa kalkmıştım ki salonun diğer ucundan bir ses geldi.
“Odası hazır mı?”
Başımı çevirdim.
Efe, koltuğa yayılmış oturuyordu. Üzerinde siyah kumaş pantolon ve beyaz bir gömlek vardı. Gömleğinin ilk iki düğmesi açıktı, kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Bileğindeki saatiyle oynarken başını kaldırdı. Dağınık duran siyah saçları alnına düşüyor, keskin yüz hatları ve koyu gözleri olduğundan daha sert görünüyordu.
“Hazır,” diye cevap verdi annesi.
Efe başını salladı.
“İyi.”
Sanki benim burada olup olmamam umurunda bile değildi. Açıkçası bu tavrı hoşuma gitmişti. En azından sürekli konuşmak zorunda kalmayacaktım.
Nermin Hanım bana eşlik etmesi için İpek'e seslendi.
“İpek, Melis'e odasını gösterir misin?”
İpek telefonunu sehpanın üzerine bırakarak ayağa kalktı.
“Tabii anne.”
Ben de çantamı alıp merdivenlere yöneldim. İpek arkamdan gelirken Efe'nin sesi yeniden duyuldu.
“İpek.”
İpek durdu.
“Efendim abi?”
“Melis'in eşyalarını yerleştirmesine yardım et. Bir şeye ihtiyacı olursa anneme söylersiniz.”
“Tamam abi.”
“Bir de odada benim eşyalarıma dokunulmasın.”
İpek gözlerini devirdi.
“Merak etme, kimse senin kutsal eşyalarına dokunmaz.”
Efe başını kaldırıp kardeşine baktı.
“İpek, uzatma.”
“Tamam, sustum.”
Merdivenleri çıkarken arkamdan gelen bu kısa konuşmaya gülümsememek için kendimi zor tuttum.
Odamın kapısını açtığımda ilk dikkatimi çeken şey geniş yatağın üzerindeki açık renk örtü oldu. Oda oldukça büyüktü. Krem tonlarındaki duvarlar, koyu ceviz mobilyalarla tamamlanmıştı. Tavandan sarkan zarif avize, odanın ortasına yumuşak bir ışık yayıyordu. Boydan boya uzanan gardırobun karşısında büyük bir makyaj masası, yanında da açık renk kumaşla kaplanmış bir koltuk vardı.
Balkon kapısının iki yanındaki uzun perdeler hafifçe hareket ediyordu.
Çantamı yatağın üzerine bıraktım.
“Bayağı güzelmiş,” dedim.
İpek kapının yanında durdu.
“Annem özellikle hazırlattı. Eksik bir şey olursa söylersin.”
“Teşekkür ederim. Gerçekten.”
“Ne demek. Ben aşağı ineyim, sen rahat rahat yerleş. Akşam görüşürüz.”
İpek kapıyı arkasından kapatınca odada yalnız kaldım.
Ayakkabılarımı çıkarıp yatağın kenarına oturdum. Ayaklarım sızlıyordu. Saçlarımı omuzlarımdan geriye atıp derin bir nefes aldım.
Sonunda yalnızdım.
En azından birkaç dakika boyunca.
Çantamı açıp içinden rahat kıyafetlerimi çıkardım. Krem rengi elbisemi dikkatlice askıya astım. Ardından üzerimdeki kıyafetleri değiştirip bol, açık gri bir eşofman takımı giydim. Saçlarımı elimle toparlayıp yüzümün iki yanındaki bukleleri serbest bıraktım.Aynanın karşısına geçerek makyajımı temizlemeye başladım.
Gün boyunca yaşananları düşündükçe sinirlerim yeniden geriliyordu.
“Şu işe bak ya…” diye söylendim kendi kendime. “Bir de yarın nikâh var. Sanki düğün değil, şirket devralıyorlar.”
Pamuğa biraz temizleyici döküp göz makyajımı silmeye başladım.
“Efe Demirhan…”
Adını söylerken bile yüzüm ekşidi.
“Allah'ım, ne kadar kendini beğenmiş bir adam. Bir de o bakışlar, o konuşmalar… Sanki herkes onun iki dudağının arasına bakıyor.”
Bir an aynadaki yansımama baktım.
“Gerçi…”
Dudaklarımı büzdüm.
“Şerefsiz çok da yakışıklı.”
Bir saniye durdum. Sonra elimdeki pamuğu masaya bıraktım.
“Yok artık Melis. Kendine gel. Yakışıklı diye karakteri düzelmiyor herhâlde. Adamın yüzü güzel, huyu bozuk. Allah birini vermiş, diğerini almamış.”
Kendi kendime gülerek saçlarımı taramaya başladım.
“Bir de aynı odada kalacakmışız. Harika. İnşallah geceleri horluyordur da yakışıklı suratına bakmak zorunda kalmam.”
“Horlamam.”
Elimdeki tarak havada kaldı.
Aynadan kapıya baktım.
Efe kapının eşiğinde duruyordu.
Üzerini değiştirmişti. Beyaz gömleğinin kolları yine kıvrılmış, ilk düğmeleri açık bırakılmıştı. Bir eli kapının kenarındaydı. Yüzünde belli belirsiz, insanı daha da sinirlendiren bir ifade vardı.
Kaç dakikadır oradaydı?
En önemlisi…
Ne kadarını duymuştu?
“Sen ne zaman geldin?”
“Yakışıklı olduğumu söylediğin kısımda.”
Gözlerimi kapattım.
Harika. Gerçekten harika.
Yüzüme olabildiğince umursamaz bir ifade yerleştirdim.
“Kapıyı çalmayı bilmiyor musun?”
“Çaldım. Kendinle konuşmaktan duymadın.”
“Kapıda bekleyebilirdin.”
“Bekledim zaten.”
Kaşlarım çatıldı.
“Ne kadar?”
Efe omzunu kapıya yasladı.
“Yeterince.”
“Yani bütün söylediklerimi duydun.”
“Özellikle bazı kısımları.”
Yüzümün ısındığını hissettim ama belli etmemeye çalıştım. Tarakla saçlarımın ucunu düzeltmeye devam ettim.
“Yanlış anlamışsındır.”
Efe'nin dudaklarının kenarı kıvrıldı.
“Hangisini yanlış anlayayım? Şerefsiz dediğini mi, yakışıklı dediğini mi?”
“İkisini de unutabilirsin.”
“İlki biraz zor. İkincisi de hoşuma gitti açıkçası.”
“Senin hoşuna gitmesi benim problemim değil.”
Efe kapıdan ayrılıp odaya girdi. Bakışları kısa bir an makyaj masasının üzerindeki eşyalara, ardından yatağın üzerine bıraktığım çantaya kaydı.
Efe kapıyı arkasından kapatıp içeri girdi. Üzerindeki beyaz gömleğin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Saçları dağılmış, yüzündeki o kendinden emin ifade ise yerli yerindeydi.
“Beni mi özledin, yoksa yakışıklı olduğumu düşündüğün için mi hâlâ aynaya bakıyorsun?”
Aynadaki yansımamdan ona baktım.
“İkisi de değil. Sadece yüzümü yıkıyordum.”
“Üzüldüm. Bir an beni düşündüğünü sanmıştım.”
Gülümseyerek yatağın kenarına oturdu. Sanki kendi odasındaymış gibi rahattı. Gözleri üzerimde bir süre dolaştıktan sonra yeniden yüzüme çıktı.
“Şu hâlinle daha güzelsin.”
Elimdeki pamuğu masaya bıraktım. Bu kez yüzüne doğrudan baktım. Söylediği şeyin şaka mı yoksa gerçekten bir iltifat mı olduğunu anlamaya çalışıyordum.
“Ne oldu? İlk defa mı iltifat ediyorum?”
“Alışık değilim.”
“Alıştırırım.”
O kadar rahat söylemişti ki istemsizce gülümsedim. Hemen ardından yüzümü toparladım. Bunu fark etmiş olmalıydı; dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Ayağa kalkıp yanıma geldi. Aynanın önündeki masaya yaslandı. Aramızda çok az mesafe kalmıştı. Üzerindeki parfümün kokusu, odadaki temiz çarşaf kokusuna karışıyordu.
“Bana öyle bakma,” dedi alçak bir sesle.
“Nasıl bakıyorum?”
“İnsanın aklını karıştıracak gibi.”
Gözlerimi ondan ayırmadım ama kalbimin ritmi değişmişti. Bunu belli etmemek için saçlarımı omzumun arkasına attım.
Efe hafifçe eğilip masanın üzerindeki tokayı aldı. Parmaklarının arasındaki tokayı çevirirken gözleri yüzümdeydi.
“Yarın bu kadar güzel hazırlanırsan nikâhta gözümü senden alamam.”
“Zaten başka yere bakacak hâlin olmayacak.”
Gülümsedi.
“Bak, şimdiden kocanı kıskanmaya başladın.”
“Seninle uğraşamayacağım.”
“Uğraşma. Ben yeterince uğraşırım.”
Efe kapının önünde birkaç saniye daha bekledi. Bir eli kapı kolundaydı. Omzunu kapının ahşap pervazına yaslamış, yüzünde insanın ister istemez sinirini bozan o kendinden emin gülümsemeyle bana bakıyordu. Gömleğinin açık bıraktığı yakasından görünen teni, bileğindeki pahalı saati ve dağınık saçlarının alnına düşen birkaç tutamı, sanki aynanın karşısında hiç uğraşmadan bile kusursuz görünmeyi başarıyormuş gibi bir hava veriyordu.
“İyi geceler, karıcığım.”
Elimdeki tokayı ona doğru fırlatacak gibi oldum ama kapıyı çoktan kapatmıştı. Koridorda uzaklaşan ayak sesleri birkaç saniye daha duyuldu. Ardından evin sessizliği yeniden odaya yerleşti.
“Şerefsiz…”
Dudaklarımın kenarında beliren gülümsemeyi engelleyemeden aynaya döndüm. Az önceki konuşmayı düşünmek istemiyordum. Özellikle de o bana yaklaşırken hissettiğim tuhaf heyecanı. Aynadaki yansımama baktım; yanaklarımın hafifçe kızardığını fark edince yüzümü buruşturdum.
Saçmalama Melis. Adam iki güzel laf etti diye kendini kaptıracak değilsin.
Saçlarımı son kez tarayıp yatağa geçtim. Odanın geniş penceresinden Mardin gecesi görünüyordu. Dışarıdaki taş evlerin sarı ışıklarla aydınlanan duvarları, gecenin karanlığında eski bir tablonun içindeymiş gibi duruyordu. Pencerenin önündeki ince tül perde, aralık camdan giren hafif rüzgârla usulca hareket ediyordu. Uzaklardan gelen belirsiz bir müzik sesi, avludaki fıskiyenin su şırıltısına karışıyordu.
Yatağın üzerine oturup ayaklarımı yere uzattım. Burası oldukça büyük, gösterişli ve güzeldi. Koyu ahşap mobilyalar, yatağın iki yanında duran işlemeli komodinler, tavandan sarkan zarif avize… Her şey özenle seçilmişti. Fakat ne kadar güzel olursa olsun burası benim evim değildi.
Yarın bu evin gelini olacaktım.
Üstelik tanımadığım bir adamın karısı…
Telefonumu elime alıp annemin numarasını çevirdim. Ekranda annemin fotoğrafı belirirken içimde gün boyunca bastırdığım özlem yeniden kendini gösterdi. Birkaç çalıştan sonra açtı.
“Melis’im, nasılsın kızım? Yerleştin mi?”
Sesini duyunca boğazım düğümlendi. Gün boyunca güçlü görünmeye çalışmıştım ama annemin tek bir sorusu bile yetmişti. Parmaklarımla yatağın üzerindeki saten örtünün kenarını evirip çevirdim.
“İyiyim anne. Merak etme, odam güzel. Her şey yolunda.”
“Efe nasıl davranıyor sana?”
Başımı yatağın başlığına yasladım. Gözlerim tavandaki işlemeli detaylara kaydı.
“Nasıl davransın? Biraz kendini beğenmiş, biraz da fazla rahat. Ama idare ediyoruz.”
Annem hafifçe güldü. Ardından telefondan gelen sesi biraz daha yumuşadı.
“Biliyorum, kızım. Bu evliliği istemedin. Ama ne olur kendine dikkat et. Kimsenin seni ezmesine izin verme.”
“Vermem anne. Merak etme.”
Telefonu kapattığımda bir süre ekrana baktım. Annemin fotoğrafı hâlâ ekrandaydı. Başparmağımla fotoğrafın üzerinde gezindim, sonra telefonu yavaşça komodinin üzerine bıraktım.
Bir süre öylece oturdum. Odanın loş ışığında ellerime baktım. Parmaklarımın arasında yarın takılacak yüzüğün hayalini bile kurmak istemiyordum.
Sonra üzerimi örtüp gözlerimi kapattım.
Sabah, perdelerin arasından süzülen güneş ışığıyla uyandım.
Güneş, odanın açık renk duvarlarına ince altın çizgiler bırakmıştı. Perdelerin kenarından sızan ışık, yatağın üzerindeki beyaz örtünün üzerinde dans ediyor; odanın içindeki her ayrıntıyı yavaş yavaş ortaya çıkarıyordu. Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalışarak tavana baktım.
Ardından telefonumun alarmı çalmaya başladı.
Elimi yastığın altına sokup telefonu bulmaya çalıştım. Ekranı gözlerimi kısarak açtığımda saat 08.17 yazıyordu.
Bir anda doğruldum.
“Hay sikeyim…”
Bugün nikâh vardı.
Yataktan kalkarken üzerimdeki ince battaniye yere kaydı. Ayaklarımı soğuk mermer zemine bastığımda hafifçe ürperdim. Perdeleri araladım. Mardin sabahı, geceye göre bambaşka görünüyordu. Güneş, sarı taş evlerin üzerine vurmuş; avludaki ağaçların yapraklarını aydınlatmıştı. Bahçenin ortasındaki fıskiyeden yükselen su damlaları ışıkta küçük cam parçaları gibi parlıyordu.
Bir süre dışarıyı izledikten sonra banyoya geçtim.
Yüzümü soğuk suyla yıkadım. Aynadaki uykulu hâlime bakıp saçlarımı geriye doğru taradım. Gözlerimin altındaki hafif şişlikleri ellerimle düzelttim. Bugün ağlamak yoktu. En azından insanların önünde.
Dolabın önüne geçtiğimde dün gece özenle hazırlanmış kıyafetlerim askıda duruyordu. Krem tonlarında, zarif kesimli bir elbise seçilmişti. İnce askıları omuzlarıma oturuyor, bel kısmındaki dikişler vücudumun şeklini belli ediyordu. Eteği dizlerimin biraz üzerinde bitiyor, kumaşı hareket ettikçe hafifçe dalgalanıyordu. Elbiseyi askısından çıkarıp yatağın üzerine serdim.
Kumaşın yumuşak dokusunu parmak uçlarımla yokladım.
Güzel bir elbiseydi. Hatta belki de şimdiye kadar giydiğim en güzel elbiseydi.
Ama bugün onu giymemin sebebi hiç de güzel değildi.
Elbiseyi üzerime geçirdikten sonra aynanın karşısına oturdum. Önce cildime ince bir fondöten sürdüm. Ardından göz kapaklarıma ten rengi far uygulayıp kirpiklerimi belirginleştirdim. Gözlerimin dış köşelerine çektiğim ince eyeliner, zaten hafif çekik olan gözlerime daha belirgin bir ifade vermişti. Dudaklarıma gül kurusu tonlarında ruj sürdüm. Son olarak yanaklarıma hafif bir allık dokundurdum.
Saçlarımı açık bırakmaya karar verdim. Uzun, koyu kahverengi saçlarım omuzlarımdan aşağı dökülüyordu. Buklelerin bazıları sırtıma kadar inerken önlerdeki birkaç tutam yüzümün iki yanına düşüyordu. Saçlarımın uçlarına son bir kez şekil verip küçük, zarif küpelerimi taktım.
Aynadaki görüntüme baktım.
Kendimi güzel bulmuştum.
Ama keşke bu kadar özel bir güne kendi isteğimle hazırlanıyor olsaydım.
Tam küpelerimin son düzeltmesini yaparken kapı çaldı.
“Melis? Hazır mısın?”
Nermin Hanım’ın sesiydi.
“Bir dakika, geliyorum.”
Aynadan son kez kendime baktım. Elbisemin bel kısmını düzelttim, saçlarımı omuzlarımın gerisine attım ve kapıya yürüdüm. Kapıyı açtığımda Nermin Hanım karşımdadaydı.
Üzerinde koyu yeşil, vücuduna zarifçe oturan bir elbise vardı. Saçlarını ensesinde toplatmış, kulaklarına küçük inci küpeler takmıştı. Boynundaki ince altın kolye, sabah ışığında belli belirsiz parlıyordu. Her zamanki gibi bakımlı ve zarif görünüyordu. Beni baştan aşağı süzdüğünde yüzünde içten bir gülümseme belirdi.
“Çok güzel olmuşsun kızım.”
“Teşekkür ederim.”
Elimi tutup hafifçe sıktı. Parmakları sıcaktı. Yüzündeki tebessümün altında, benim de fark ettiğim küçük bir endişe vardı.
“Bugün biraz heyecanlı olabilirsin. Her şeyin kolay olmayacağını biliyorum ama bu evde kendini yabancı hissetmeni istemem.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Bakışlarımı kısa bir an ellerimize indirdim. Bana karşı gösterdiği bu incelik, içinde bulunduğum durumu daha da karmaşık hâle getiriyordu.
Sadece gülümsedim.
Koridordan gelen erkek sesleriyle ikimiz de kapıya döndük.
Efe, siyah takım elbisesinin içinde merdivenlerden çıkıyordu. Merdivenlerin koyu renk ahşap trabzanına bir eliyle tutunmuş, diğer eliyle gömleğinin manşetini düzeltiyordu. Üzerindeki takım elbise omuzlarına kusursuz oturmuştu. Beyaz gömleğinin yakası açıktı; kravatını henüz takmamıştı. Saçları özenle şekillendirilmiş, birkaç tutam alnına düşecek şekilde bırakılmıştı. Bileğindeki saati düzeltirken başını kaldırdı.
Bakışları önce annesine, ardından bana çevrildi.
Bir an durdu.
Sanki merdivenleri çıkarken söyleyeceği şeyi unutmuş gibi gözleri üzerimde kaldı. Bakışları elbisemin ince askılarından yüzüme, oradan da açık bıraktığım saçlarıma kadar uzandı. Yüzündeki alışılmış rahat ifade kısa bir anlığına silindi. Çenesini hafifçe kaldırdı, dudaklarını birbirine bastırdı.
Sonra o tanıdık gülümsemesi yüzüne yerleşti.
“Vay be…”
Nermin Hanım gülerek oğluna baktı.
“Ne oldu?”
Efe gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.
“Bir şey olmadı anne. Sadece gelinimiz bugün biraz fazla güzel olmuş.”
Yanaklarımın ısındığını hissettim. Bakışlarımı kaçırırken elbisemin eteğini düzelttim. Parmaklarım kumaşın üzerinde gereksiz yere dolaşıyordu. Efe’nin bakışlarını hâlâ üzerimde hissediyordum. Başımı kaldırdığımda göz göze geldik. Dudaklarının kenarında hafif bir kıvrım vardı; belli ki yüzümdeki değişikliği fark etmişti.
“Bir de utanıyor,” diye mırıldandı.
Bu adamın ağzı gerçekten hiç durmayacaktı. Yine de istemsizce gülümsediğimi fark ettim. Hemen yüzümü toparlayıp bakışlarımı başka tarafa çevirdim.
Efe ise hiçbir şey olmamış gibi annesinin yanına geçti. Ceketinin önünü düzeltti, ardından saatine göz attı. Fakat birkaç saniye sonra bakışlarının yeniden bana döndüğünü fark ettim.
Bu kez gözlerimi kaçırmadım.
O da kaçırmadı.
Nermin Hanım, Efe’nin koluna hafifçe dokundu.
“Tamam, oğlum. Kızı daha fazla utandırma. Aşağıda herkes sizi bekliyor.”
Efe gözlerini benden ayırmaNermin Hanım, Efe’nin koluna hafifçe dokundu.
“Tamam, oğlum. Kızı daha fazla utandırma. Aşağıda herkes sizi bekliyor.”
Efe gözlerini benden ayırmadan gülümsedi.
“Ben bir şey yapmadım ki anne.”
“Senin bir şey yapmana gerek yok zaten.”
Nermin Hanım’ın sözlerine istemsizce güldüm. Efe ise annesine dönüp başını iki yana salladı.
“Anne, daha nikâh olmadan tarafını belli ettin.”
“Melis’in tarafındayım, evet. Bir itirazın mı var?”
“Yok. Ben de onun tarafındayım zaten.”
Bu kez bakışlarımı ona çevirdim. Söylediği şeyin ardından yüzünde beliren küçük gülümseme, yine aklımı karıştırmaya yetmişti. Sanki söylediği her şeyi şaka gibi gösterebiliyor ama insanın içinde bir yerde bırakmayı başarıyordu.
Nermin Hanım koluma girdi.
“Hadi kızım, aşağı inelim.”
Merdivenlere doğru ilerlerken Efe birkaç adım gerimizde kaldı. Merdivenlerin başına geldiğimizde elini uzatıp bana yol verdi.
“Buyur, güzelim.”
Elini tutmadan önce bir an duraksadım. Sonra merdivenlerden inerken dengemi sağlamak için parmaklarımı avucuna bıraktım.
Eli sıcaktı. Parmakları elimi tamamen kavramıştı. Merdivenlerin ortasında eteğimin ucuna takılmamak için biraz yavaşladığımda beni hafifçe kendine doğru çekti.
“Dikkat et.”
Sesi az önceki şakacı hâlinden farklıydı. Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Gözleri bir an gözlerimde kaldı. Sonra elimi bırakmadan son basamağa kadar eşlik etti.
Aşağı indiğimizde salonun kapıları açıktı. İçeridekiler bizi bekliyordu.
Mahir Bey, her zamanki gibi koyu renk takım elbisesiyle salonun ortasında duruyordu. Yanında Aras ve Selin vardı. Aras’ın siyah takım elbisesi, yüzündeki ciddi ifadeyle birleşince oldukça mesafeli görünüyordu. Selin ise bej tonlarında, vücuduna oturan şık bir elbise giymişti. Saçları özenle dalgalandırılmış, makyajı kusursuz yapılmıştı. Beni gördüğünde dudaklarına zarif bir gülümseme yerleştirdi.
“Gerçekten çok güzel olmuşsun Melis.”
“Teşekkür ederim.”
Selin’in bakışları bir an Efe’ye kaydı.
“Efe de pek bir süslenmiş. Seni böyle görmek için sabah erkenden hazırlanmış olmalı.”
Aras hafifçe güldü.
“Efe’nin hazırlanması uzun sürmez. Asıl mesele bugün ne kadar uslu durabileceği.”
Efe ceketinin düğmesini ilikledi.
“Ben gayet uslu bir adamım.”
Aras kaşını kaldırdı.
“Sen mi?”
“Ne var lan? İtibarımı zedeleme sabah sabah.”
İpek’in kahkahası salonun sessizliğini bozdu. Pembe elbisesinin eteğini hafifçe kaldırarak yanımıza geldi. Saçlarını açık bırakmış, yüzüne oldukça yakışan sade bir makyaj yapmıştı.
“Abi, senin uslu olduğuna inanan biri varsa onu da tebrik etmek lazım.”
Efe kız kardeşinin başına hafifçe dokundu.
“Sen de başladın.”
İpek bana dönüp göz kırptı.
“Sen hiç merak etme, Melis. Bizim evde eğlence eksik olmaz.”
“Şimdiden fark ettim,” dedim gülerek.
Mahir Bey boğazını temizleyince herkesin dikkati ona yöneldi.
“Hazırsanız çıkalım. Nikâh memuru bizi bekliyor.”
İçimde bir şeylerin sıkıştığını hissettim.
İşte o an gelmişti.
Birazdan hayatımın geri kalanını etkileyecek o imzayı atacaktım. Parmaklarımın ucunda hafif bir uyuşma hissettim. Bunu kimseye belli etmemek için ellerimi birleştirdim.
Efe yanıma geldi. Eğilerek kulağıma doğru yaklaştı.
“Heyecanlandın mı?”
Başımı hafifçe ona çevirdim.
“Biraz.”
Gözleri yüzümde gezindi. Sonra elini belimin hemen üzerine, oldukça hafif bir şekilde yerleştirdi.
“Rahat ol. Ben buradayım.”
Bu kadar basit bir cümlenin beni neden rahatlattığını anlayamadım. Ona cevap vermedim. Sadece başımı küçükçe salladım.
Efe de başka bir şey söylemedi.
Birlikte kapıya yöneldik.
Nikâh salonu oldukça gösterişliydi. Yüksek tavanından sarkan büyük avize, mermer zemine ışıklar düşürüyor; salonun kenarlarına yerleştirilmiş beyaz çiçekler ortama hoş bir koku yayıyordu. Ön taraftaki masanın üzerinde kırmızı bir nikâh defteri duruyordu.
İçeri girdiğimizde birkaç kişi ayağa kalktı. Aile dostları, yakın akrabalar ve Demirhan ailesinin çevresinden insanlar salona doluşmuştu.
Efe sandalyemi çekti.
“Buyur.”
Otururken teşekkür ettim. Kendisi yanıma geçti ve ceketinin önünü düzelterek sandalyeye yerleşti. Bacak bacak üstüne atıp rahatça arkasına yaslandı. Sanki birazdan nikâh masasına oturacak olan kendisi değilmiş gibi sakindi.
Ben ise ellerimi kucağımda birleştirmiş, masanın üzerindeki kırmızı deftere bakıyordum.
Efe başını bana doğru çevirdi.
“Bu kadar gerilme. Daha imza atmadan kaçmayı düşünmüyorsun herhâlde?”
Ona yan gözle baktım.
“Senin kadar rahat olamıyorum maalesef.”
Gülümsedi.
“İstersen elini tutabilirim.”
Bir an ellerime baktım. Sonra yüzüne döndüm. Şaka yapıyor gibi görünmüyordu.
“Gerek yok.”
“Peki. Ama fikrini değiştirirsen buradayım.”
Arkasına yaslandı. Ben de gözlerimi yeniden nikâh masasına çevirdim.
Çok geçmeden nikâh memuru salona girdi. Herkes yerini aldı. Memur önündeki dosyayı açıp gözlüğünü düzeltti.
O sırada Efe’nin eli sandalyemin yanında duran elime yaklaştı. Parmaklarının ucu elime değdi. Başımı çevirdiğimde bana bakıyordu.
Bu kez gülümsemiyordu.
Sadece gözlerimin içine baktı.
Ve nedense o bakış, birazdan atacağım imzadan daha fazla heyecanlandırdı beni.
dan gülümsedi.
“Ben bir şey yapmadım ki anne.”
“Senin bir şey yapmana gerek yok zaten.”
Nermin Hanım’ın sözlerine istemsizce güldüm. Efe ise annesine dönüp başını iki yana salladı.
“Anne, daha nikâh olmadan tarafını belli ettin.”
“Melis’in tarafındayım, evet. Bir itirazın mı var?”
“Yok. Ben de onun tarafındayım zaten.”
Bu kez bakışlarımı ona çevirdim. Söylediği şeyin ardından yüzünde beliren küçük gülümseme, yine aklımı karıştırmaya yetmişti. Sanki söylediği her şeyi şaka gibi gösterebiliyor ama insanın içinde bir yerde bırakmayı başarıyordu.
Nermin Hanım koluma girdi.
“Hadi kızım, aşağı inelim.”
Merdivenlere doğru ilerlerken Efe birkaç adım gerimizde kaldı. Merdivenlerin başına geldiğimizde elini uzatıp bana yol verdi.
“Buyur, güzelim.”
Elini tutmadan önce bir an duraksadım. Sonra merdivenlerden inerken dengemi sağlamak için parmaklarımı avucuna bıraktım.
Eli sıcaktı. Parmakları elimi tamamen kavramıştı. Merdivenlerin ortasında eteğimin ucuna takılmamak için biraz yavaşladığımda beni hafifçe kendine doğru çekti.
“Dikkat et.”
Sesi az önceki şakacı hâlinden farklıydı. Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Gözleri bir an gözlerimde kaldı. Sonra elimi bırakmadan son basamağa kadar eşlik etti.
Aşağı indiğimizde salonun kapıları açıktı. İçeridekiler bizi bekliyordu.
Mahir Bey, her zamanki gibi koyu renk takım elbisesiyle salonun ortasında duruyordu. Yanında Aras ve Selin vardı. Aras’ın siyah takım elbisesi, yüzündeki ciddi ifadeyle birleşince oldukça mesafeli görünüyordu. Selin ise bej tonlarında, vücuduna oturan şık bir elbise giymişti. Saçları özenle dalgalandırılmış, makyajı kusursuz yapılmıştı. Beni gördüğünde dudaklarına zarif bir gülümseme yerleştirdi.
“Gerçekten çok güzel olmuşsun Melis.”
“Teşekkür ederim.”
Selin’in bakışları bir an Efe’ye kaydı.
“Efe de pek bir süslenmiş. Seni böyle görmek için sabah erkenden hazırlanmış olmalı.”
Aras hafifçe güldü.
“Efe’nin hazırlanması uzun sürmez. Asıl mesele bugün ne kadar uslu durabileceği.”
Efe ceketinin düğmesini ilikledi.
“Ben gayet uslu bir adamım.”
Aras kaşını kaldırdı.
“Sen mi?”
“Ne var lan? İtibarımı zedeleme sabah sabah.”
İpek’in kahkahası salonun sessizliğini bozdu. Pembe elbisesinin eteğini hafifçe kaldırarak yanımıza geldi. Saçlarını açık bırakmış, yüzüne oldukça yakışan sade bir makyaj yapmıştı.
“Abi, senin uslu olduğuna inanan biri varsa onu da tebrik etmek lazım.”
Efe kız kardeşinin başına hafifçe dokundu.
“Sen de başladın.”
İpek bana dönüp göz kırptı.
“Sen hiç merak etme, Melis. Bizim evde eğlence eksik olmaz.”
“Şimdiden fark ettim,” dedim gülerek.
Mahir Bey boğazını temizleyince herkesin dikkati ona yöneldi.
“Hazırsanız çıkalım. Nikâh memuru bizi bekliyor.”
İçimde bir şeylerin sıkıştığını hissettim.
İşte o an gelmişti.
Birazdan hayatımın geri kalanını etkileyecek o imzayı atacaktım. Parmaklarımın ucunda hafif bir uyuşma hissettim. Bunu kimseye belli etmemek için ellerimi birleştirdim.
Efe yanıma geldi. Eğilerek kulağıma doğru yaklaştı.
“Heyecanlandın mı?”
Başımı hafifçe ona çevirdim.
“Biraz.”
Gözleri yüzümde gezindi. Sonra elini belimin hemen üzerine, oldukça hafif bir şekilde yerleştirdi.
“Rahat ol. Ben buradayım.”
Bu kadar basit bir cümlenin beni neden rahatlattığını anlayamadım. Ona cevap vermedim. Sadece başımı küçükçe salladım.
Efe de başka bir şey söylemedi.
Birlikte kapıya yöneldik.
Nikâh salonu oldukça gösterişliydi. Yüksek tavanından sarkan büyük avize, mermer zemine ışıklar düşürüyor; salonun kenarlarına yerleştirilmiş beyaz çiçekler ortama hoş bir koku yayıyordu. Ön taraftaki masanın üzerinde kırmızı bir nikâh defteri duruyordu.
İçeri girdiğimizde birkaç kişi ayağa kalktı. Aile dostları, yakın akrabalar ve Demirhan ailesinin çevresinden insanlar salona doluşmuştu.
Efe sandalyemi çekti.
“Buyur.”
Otururken teşekkür ettim. Kendisi yanıma geçti ve ceketinin önünü düzelterek sandalyeye yerleşti. Bacak bacak üstüne atıp rahatça arkasına yaslandı. Sanki birazdan nikâh masasına oturacak olan kendisi değilmiş gibi sakindi.
Ben ise ellerimi kucağımda birleştirmiş, masanın üzerindeki kırmızı deftere bakıyordum.
Efe başını bana doğru çevirdi.
“Bu kadar gerilme. Daha imza atmadan kaçmayı düşünmüyorsun herhâlde?”
Ona yan gözle baktım.
“Senin kadar rahat olamıyorum maalesef.”
Gülümsedi.
“İstersen elini tutabilirim.”
Bir an ellerime baktım. Sonra yüzüne döndüm. Şaka yapıyor gibi görünmüyordu.
“Gerek yok.”
“Peki. Ama fikrini değiştirirsen buradayım.”
Arkasına yaslandı. Ben de gözlerimi yeniden nikâh masasına çevirdim.
Çok geçmeden nikâh memuru salona girdi. Herkes yerini aldı. Memur önündeki dosyayı açıp gözlüğünü düzeltti.
O sırada Efe’nin eli sandalyemin yanında duran elime yaklaştı. Parmaklarının ucu elime değdi. Başımı çevirdiğimde bana bakıyordu.
Bu kez gülümsemiyordu.
Sadece gözlerimin içine baktı.
Ve nedense o bakış, birazdan atacağım imzadan daha fazla heyecanlandırdı beni.
Nikâh memuru önündeki dosyayı kapatıp ikimize baktı. Salondaki konuşmalar yavaş yavaş kesildi. Birkaç saniye önce duyduğum fısıltılar, sandalye sesleri ve hafif kahkahalar yerini sessizliğe bıraktı.
“Sayın Efe Demirhan, hiçbir baskı altında kalmadan, kendi özgür iradenizle Melis Hanım’la evlenmeyi kabul ediyor musunuz?”
Efe hiç düşünmeden cevap verdi.
“Evet.”
Sesi oldukça netti. Başını bile çevirmeden, gözlerini benden ayırmadan söylemişti.
Memur bu kez bana döndü.
“Sayın Melis, siz de hiçbir baskı altında kalmadan, kendi özgür iradenizle Efe Bey’le evlenmeyi kabul ediyor musunuz?”
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Özgür irade…
Bu iki kelimeyi duymak bile içimde acı bir gülümseme oluşturdu. Babamın borçları, ailemin çaresizliği ve karşımdaki adamın soyadı gözümün önünden geçti.
Efe’nin parmakları elime hafifçe dokundu. Başımı ona çevirdim. Yüzünde alışık olduğum o alaycı ifade yoktu. Gözleri sakindi. Sanki acele etmememi söylüyordu.
Derin bir nefes aldım.
“Evet.”
Memur gülümsedi.
“Şahitlerin huzurunda evliliğinizi onaylıyorum. Hayırlı olsun.”
Salondan alkış sesleri yükseldi.
Bir an ne yapacağımı bilemedim. Herkes gülümsüyor, birbirini tebrik ediyor, fotoğraf çekmek için ayağa kalkıyordu. Efe ise yanıma dönüp elimi tuttu.
“Bitti,” diye fısıldadı.
Gözlerimi ona çevirdim.
“Bitti mi gerçekten?”
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Evet, artık resmen başımın belasısın.”
İstemeden güldüm.
“Sen de benim.”
“Güzel. Anlaşmaya başladık.”
Nikâh defterini imzaladıktan sonra fotoğraf çekimi başladı. Önce ailelerle, ardından şahitlerle fotoğraf çekildik. Efe neredeyse her fotoğrafta elini belime koyuyordu. İlk birkaçında bundan rahatsız olsam da kameraların önünde sürekli geri çekilmek istemedim.
Fotoğrafçı bizi yan yana getirip gülümsememizi istedi.
“Biraz daha yakın durabilir misiniz?”
Efe hiç beklemeden bana yaklaştı. Omzuyla omzum birbirine değdi. Başını hafifçe eğip kulağıma doğru konuştu.
“Duydun mu? Adam bile yakın durmamızı istiyor.”
Dudaklarımı bastırarak gülümsemeye çalıştım.
“Bir dakika susabilir misin?”
“Sen böyle söyleyince daha çok konuşasım geliyor.”
Fotoğraf makinesinin flaşı patladı.
Efe’nin bana baktığı, benimse gülmemek için kendimi zor tuttuğum bir fotoğraf çekilmişti.
Fotoğrafçı ekrana bakıp gülümsedi.
“Bence en güzel fotoğraf bu oldu.”
Efe fotoğrafa göz attı.
“Ben de beğendim.”
“Fotoğrafta ne var ki?” diye sordum.
“Karım var.”
Bir an sustum.
Bunu söylerken yüzünde öyle rahat bir ifade vardı ki ne cevap vereceğimi bilemedim. Bakışlarımı ekrandan çekip başka tarafa çevirdim.
Tam o sırada İpek yanımıza geldi.
“Abiii, artık evlisin. Biraz daha romantik olsan ölür müsün?”
Efe kardeşine baktı.
“Sen kendi işine bak.”
“Ben bakıyorum zaten. Melis’e yazık, bütün romantizmi tek başına taşımak zorunda kalacak.”
Gülmemek için dudaklarımı ısırdım.
Efe ise İpek’in alnına hafifçe dokundu.
“Git, başımdan.”
İpek bana göz kırpıp uzaklaştı.
Öğle saatlerine doğru konaktaki yemek hazırlıkları tamamlanmıştı. Uzun yemek masası özenle hazırlanmış, üzerine beyaz örtüler serilmişti. Gümüş servis takımları, kristal bardaklar ve ortadaki büyük çiçek aranjmanı masaya oldukça gösterişli bir hava katıyordu.
Herkes yerini alırken Efe benim sandalyemi çekti. Oturduktan sonra kendi yerine geçti.
Yemek boyunca aile büyükleri konuştu. Mahir Bey, Efe’yle ilgili birkaç anısını anlattı. Aras arada söze giriyor, Selin de gülümseyerek konuşmalara katılıyordu.
Ben ise önümdeki yemekle ilgileniyordum.
Bir süre sonra Efe’nin tabağıma bir şey bıraktığını fark ettim. Başımı çevirdiğimde bana bakıyordu.
“Bunu seversin diye düşündüm.”
Tabaktaki yemeğe baktım.
“Beni nereden tanıyorsun da ne sevdiğimi biliyorsun?”
“Bilmiyorum. Tahmin ettim.”
“Ya sevmezsem?”
Omuz silkti.
“Ben yerim.”
O kadar doğal söylemişti ki gülümsememek için kendimi zor tuttum.
Yemeğimi yemeye devam ederken Efe’nin telefonuna bir mesaj geldi. Ekrana kısa bir bakış attıktan sonra telefonu ters çevirdi.
Aras bunu fark etmiş olacak ki kardeşine döndü.
“İşler mi başladı yine?”
Efe çatalını bıraktı.
“Bir iki mesele var. Sonra bakarım.”
Aras hafifçe gülümsedi.
“Babanın senden beklentisi büyük. Artık evlisin, daha dikkatli olman gerekir.”
Efe’nin yüzündeki rahat ifade değişmedi.
“Sen kendi evliliğine dikkat et abi. Ben kendiminkini hallederim.”
Masada kısa bir sessizlik oldu.
Selin gülümseyerek araya girdi.
“Aras sadece şaka yapıyor. Siz de hemen ciddiye alıyorsunuz.”
Efe cevap vermedi. Sadece bardağından bir yudum su içti.
Ben ise bu ailede herkesin birbirine karşı ayrı bir hesabı varmış gibi hissetmeye başlamıştım.
Yemekten sonra yukarı çıkmak için izin istedim. Gün boyunca gülümsemekten, insanlarla konuşmaktan ve fotoğraf çektirmekten yorulmuştum.
Merdivenleri çıkarken ayakkabılarımı elimde taşıyordum. Koridorun sonuna geldiğimde odamın kapısını açtım.
İçeri girip kapıyı kapatmak üzereyken arkamdan bir ses duydum.
“Bensiz mi gidiyorsun?”
Başımı çevirdim.
Efe kapının önünde duruyordu. Ceketini çıkarmış, koluna atmıştı. Gömleğinin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Kravatı gevşemiş, saçları da günün yorgunluğuyla biraz dağılmıştı.
“Biraz dinlenmek istiyorum.”
“Ben de.”
Kapıyı biraz daha açtım. Efe içeri girip ceketini koltuğun üzerine bıraktı. Ardından saatini çıkardı ve komodinin üzerine koydu.
Odaya göz gezdirdim.
“Senin odan ayrı değil miydi?”
Efe bana dönüp kaşlarını kaldırdı.
“Melis, biz bugün evlendik. Unuttun mu?”
Gözlerimi devirdim.
“Unutmadım.”
“İyi. Ben de hatırlatayım dedim.”
Gömleğinin yakasını gevşetip yatağın kenarına oturdu. Sonra bana bakarak gülümsedi.
“Ee, karım… İlk evlilik günümüz nasıl geçiyor?”
Ayakkabılarımı yere bıraktım.
“Yorucu.”
“Benimle evli olmak o kadar zor değil aslında.”
Ona baktım.
“Daha ilk günden kendini övmeye başladın.”
Efe güldü. Sonra yanındaki boş yere eliyle hafifçe vurdu.
“Gel otur. Bütün gün ayakta kaldın.”
Bir an tereddüt ettim. Ardından yatağın diğer ucuna oturdum. Aramızda biraz mesafe bıraktım.
Efe bunu fark etti ama bir şey söylemedi.
Sadece başını geriye yaslayıp tavana baktı.
“Yarın sabah seni dışarı çıkarayım mı?”
Şaşırarak ona döndüm.
“Nereye?”
“Sen seç. Mardin’i gezmek istersin diye düşündüm.”
İlk kez onun ağzından, benim ne isteyebileceğime dair bir teklif duyuyordum.
“Düşünürüm,” dedim.
Efe başını bana çevirdi. Hafifçe gülümsedi.
“Tamam. Düşünürken beni de düşün, güzelim.”
Gözlerimi kapattım.
Bu adamla bir ömür nasıl geçecekti, gerçekten bilmiyordum.