10.Bölüm:İstanbul’a Ziyaret

MELİS’İN AĞZINDAN
Sabah perdelerin arasından süzülen güneş ışığı yüzüme vurduğunda gözlerimi yavaşça araladım. Birkaç saniye nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra dün gece geldiğimiz otel aklıma geldi.
Yanımda Efe yatıyordu. Bir kolunu başının altına koymuş, diğer eli yatağın üzerinde duruyordu. Saçları dağılmış, yüzündeki o kendinden emin ifade uyurken biraz yumuşamıştı.
Sessizce doğrulup komodinin üzerindeki telefonuma uzandım. Annemden mesaj vardı.
“Kızım, günaydın. Sizi bekliyorum. Gelmeden haber ver.”
Mesajı okuyunca yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Telefonu bırakırken Efe’nin sesini duydum.
“Ne sırıtıyorsun sabah sabah?”
Başımı çevirdim. Gözleri hâlâ yarı kapalıydı.
“Annem mesaj atmış.”
Efe gözlerini açıp bana baktı.
“Demek bugün kayınvalidemle tanışma günümüz.”
“Annemle daha önce de tanıştın.”
“Bu sefer damat olarak gidiyorum. Biraz daha özen göstermem lazım.”
Gülmemi tutamadım.
“Sen zaten kendini beğenmişin tekisin.”
“Senin kocanım ama.”
“Maalesef.”
Efe doğrulup bana doğru yaklaştı.
“Maalesef mi?”
“Öyle dedim.”
“Bir daha söyle bakalım.”
Yastığı alıp ona doğru tuttum.
“Yaklaşma.”
Efe kahkaha atarak ellerini kaldırdı.
“Tamam, tamam. Daha sabah sabah kavga etmeyelim. Hazırlan, annen bizi bekliyor.”
Yataktan kalkıp banyoya doğru ilerledim. Aynanın karşısında yüzümü yıkarken içimde garip bir heyecan vardı. Annemi görecektim. Onunla uzun uzun konuşacak, belki de son haftalarda yaşadığım her şeyi anlatacaktım.
Ama Efe’nin yanında ne kadarını anlatabileceğimden emin değildim.
Hazırlandığımda üzerimde açık mavi, düz kesim bir pantolon ve beyaz, ince bir kazak vardı. Saçlarımı açık bırakmış, uçlarını hafifçe şekillendirmiştim. Küçük altın küpelerimi takıp çantamı aldım.
Odaya çıktığımda Efe çoktan hazırlanmıştı. Siyah kumaş pantolonunun üzerine koyu renk bir gömlek giymişti. Saatini takarken bana baktı.
“Oldu mu?”
“Ney?”
“Kayınvalidenin karşısına çıkacak kadar düzgün müyüm?”
Gülümseyerek baştan aşağı süzdüm.
“İdare eder.”
Efe gömleğinin kolunu düzeltti.
“İdare eder de bir iltifat sayılır artık.”
“Çok beklentin olmasın.”
Yanıma gelip çantamı elimden aldı.
“Benim beklentim belli zaten.”
“Neymiş?”
“Senin gülümsemen.”
Bir an cevap veremedim. Efe kapıya yönelirken arkasından baktım. Sonra çabucak peşinden gittim.
EFE’NİN AĞZINDAN
Arabayı Melis’in annesinin verdiği adrese doğru sürüyordum. Yan koltukta oturan Melis, telefonundaki eski fotoğraflara bakıyordu. Bir fotoğrafta durduğunu fark ettim.
“Ne oldu?”
“Eski bir fotoğraf.”
“Kim var?”
“Ben, annem ve babam.”
Fotoğrafı bana uzattı. Melis daha küçüktü. Annesinin yanında durmuş, ikisi de kameraya gülümsüyordu.
“Çok güzel çıkmışsınız.”
Melis fotoğrafa bakmayı sürdürdü.
“Annem eskiden sürekli fotoğraf çekerdi. Her şeyi saklardı.”
“Şimdi de çekiyordur.”
“Ben yanında olmayınca eskisi kadar çekmiyordur.”
Bu cümleyi söylerken sesindeki özlemi fark ettim. Elimi vitesin üzerinden çekip kısa süreliğine dizinin üzerine koydum.
“Bugün bol bol fotoğraf çekersiniz.”
Melis başını salladı.
“Sen de bizimle olacaksın.”
“Tabii ki olacağım.”
Biraz sonra binanın önünde durduk. Melis kemerini çözerken heyecanla kapıya baktı. Ben de arabadan inip onun kapısını açtım.
“Heyecanlandın mı?”
“Biraz.”
Elini tuttum.
“Merak etme. Yanındayım.”
Melis bu kez elimi kendiliğinden sıktı.
Birlikte binaya girdik. Kapının önüne geldiğimizde Melis zile basmadan önce derin bir nefes aldı. Sonra zile bastı.
Kapı açılır açılmaz karşıda annesini gördük.
“Melis!”
Annesi hiç beklemeden kızına sarıldı. Melis de kollarını annesinin çevresine doladı. Birbirlerine sıkıca sarılmışlardı. Ben birkaç adım geride bekledim.
“Anne, çok özledim seni.”
“Ben de seni kızım. Seni ne zamandır bekliyorum.”
Annesi kızının yüzünü iki eli arasına aldı, dikkatlice baktı.
“İyi misin? Bir şeyin var mı?”
“İyiyim anne, merak etme.”
Sonra annesinin bakışları bana döndü.
“Efe, hoş geldin oğlum.”
“Hoş bulduk. Nasılsınız?”
“İyiyim, iyiyim. Buyurun, içeri geçin.”
Elimdeki çiçekleri ona uzattım.
“Size küçük bir şey getirdim.”
Kadın çiçekleri görünce şaşırdı.
“Hiç zahmet etmeseydin oğlum.”
“Ne zahmeti? Sizi ziyarete geliyoruz sonuçta.”
Melis annesine bakıp gülümsedi.
“Anne, Efe yolda da böyleydi. Damatlık yapmaya çalışıyor.”
“İyi ya, ne güzel işte.” Annesi güldü. “Benim kızımın yanında böyle olsun zaten.”
Melis’in yüzündeki gülümsemeyi görünce içim rahatladı.
MELİS’İN AĞZINDAN
Evin içine girdiğimde tanıdık kokusu bile beni çocukluğuma götürmüştü. Salondaki koltuklar, vitrin, duvardaki aile fotoğrafları… Her şey bıraktığım gibiydi.
Annem mutfağa geçip çay hazırlamak istedi ama peşinden gittim.
“Anne, bırak ben yardım edeyim.”
“Sen otur kızım, misafirimsin.”
“Anne, kendi evimde misafir miyim?”
Annem dönüp bana baktı.
“Benim için hiçbir zaman misafir değilsin.”
Bu sözle boğazım düğümlendi. Ona sarıldım. Annem de saçlarımı okşadı.
“Çok özledim seni.”
“Ben de seni. Keşke daha sık gelebilsen.”
“Gelirim anne. Bundan sonra daha sık gelirim.”
Bir süre sonra salona döndüğümüzde Efe ile annemin konuştuğunu gördüm. Efe koltukta oturmuş, annemin sorularını dikkatle dinliyordu.
“Melis’in orada iyi olduğundan emin misin?” diye sordu annem.
Efe hiç düşünmeden cevap verdi.
“Elimden geldiğince iyi olması için uğraşıyorum.”
Annem bakışlarını ondan ayırmadı.
“Ben kızımı tanıyorum. İçine atar, kolay kolay anlatmaz. Bir şey olduğunda da belli etmemeye çalışır.”
Efe başını salladı.
“Biliyorum. Bazen anlatmasını beklemek gerekiyor.”
Annemin yüzünde hafif bir memnuniyet oluştu.
“Onu üzme oğlum.”
Efe’nin sesi bu kez daha ciddiydi.
“Üzmek istemem. Hata yaparsam da düzeltmek için uğraşırım.”
Kapının yanında bir süre onları dinledim. Efe beni fark edince eliyle yanındaki koltuğu gösterdi.
“Gel güzelim.”
Yanına oturdum. Annem çayları dağıtırken bana dönüp gülümsedi.
“Senin yüzün biraz yerine gelmiş.”
“İyiyim anne.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Annem elimi tuttu.
“Bir gün de baş başa konuşalım seninle, olur mu?”
Efe hemen araya girmedi. Yalnızca bana baktı. Ben de annemin elini sıktım.
“Olur anne.”
Efe çayından bir yudum aldıktan sonra ayağa kalktı.
“Ben biraz dışarı çıkayım. Siz rahat rahat konuşun.”
Annem şaşırdı.
“Olur mu oğlum, misafirimizsin.”
“Merak etmeyin, yakında olacağım. Hem Melis’in sizinle konuşmak istediği şeyler vardır.”
Bana dönüp gülümsedi.
“Bir şeye ihtiyacın olursa ara.”
Başımı salladım.
Efe kapıdan çıktıktan sonra annem yanıma biraz daha yaklaştı.
“Şimdi anlat bakalım kızım. Gerçekten nasılsın?”
Annemin gözlerine baktım. Bu kez konuyu değiştirmek istemedim.
“Anne, sana anlatacak çok şeyim var.”
Ve uzun zamandır ilk defa, kendimi anlatabileceğim bir yerde olduğumu hissettim.
MELİS’İN AĞZINDAN
Annemin karşısında otururken bir süre nereden başlayacağımı bilemedim. Çayından küçük bir yudum aldı, sonra fincanını masaya bırakarak elimi tuttu.
“Anlat kızım. İçinde ne varsa anlat.”
Derin bir nefes aldım.
“Her şey çok hızlı gelişti anne. Evlilik, Mardin, Demirhan ailesi… Bir anda kendimi hiç bilmediğim bir hayatın içinde buldum.”
Annem başını hafifçe salladı.
“Başından beri kolay olmadığını biliyorum.”
“İlk zamanlar Efe’yle sürekli tartışıyorduk. Birbirimize tahammül edemiyorduk. Ben onun hayatına zorla girmiştim, o da benim hayatıma.”
“Şimdi?”
Bakışlarımı çay bardağıma indirdim.
“Şimdi… değişti biraz.”
Annemin yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
“Nasıl değişti?”
“Efe eskisi gibi değil. En azından artık beni dinliyor. Bir şey istemediğimde zorlama yapmıyor. Son zamanlarda da gerçekten yanımda olmaya çalışıyor.”
Annem bir süre sessiz kaldı.
“Peki sen onu seviyor musun?”
Bu soru karşısında olduğum yerde kaldım. Parmaklarımla bardağın kenarını çevirdim.
“Anne, bilmiyorum. Yani… Ona karşı bir şeyler hissediyorum ama bunun adını koymak istemiyorum henüz.”
“Adını koymak zorunda değilsin kızım. Kendine zaman ver.”
Gözlerimi kaldırdım.
“Bazen onun yanında kendimi güvende hissediyorum. Bazen de her şeyin yeniden kötüye gitmesinden korkuyorum.”
Annem elimi biraz daha sıkı tuttu.
“Bir insanın sana iyi davranması, geçmişte yaşadıklarını hemen unutman gerektiği anlamına gelmez. Ne hissediyorsan onu yaşa. Sırf evlisin diye kendini bir şeye mecbur hissetme.”
Başımı salladım.
“Zaten dün gece de Efe’yle konuştuk. Ben hazır olmadığımı söyledim. O da geri çekildi, özür diledi.”
Annemin yüzü yumuşadı.
“İyi yapmış. Senin sınırlarına saygı duyması önemli.”
“Ben de bunu istiyorum anne. Beni anlamasını.”
“Umarım zamanla her şey yoluna girer.”
Bir süre annemin elini tuttum. Sonra gözlerim salondaki eski fotoğrafımıza takıldı. Annemle yan yana durduğumuz, ikimizin de güldüğü bir fotoğraftı.
“Keşke daha önce gelebilseydim.”
“Önemli değil kızım. Geldin ya.”
Annemin omzuna başımı yasladım. O da saçlarımı okşadı.
Kapının açılma sesiyle başımı kaldırdım. Efe içeri girmişti. Elinde iki poşet vardı.
“Rahatsız etmiyorum umarım?”
Annem gülümseyerek cevap verdi.
“Yok oğlum, gel.”
Efe poşetleri masanın üzerine bıraktı.
“Yoldan geçerken birkaç şey aldım. Bir de size tatlı getirdim.”
Annem şaşkınlıkla poşetlere baktı.
“Hiç gerek yoktu.”
“Ben de öyle dedim ama Melis’in annesine eli boş gelmek olmaz diye düşündüm.”
“Sen de çok düşüncelisin maşallah.”
Efe bana baktı.
“Benim hanımın annesi sonuçta.”
Gözlerimi devirdim.
“Yine başladın.”
Annem kahkaha attı.
“Ne güzel işte, takılın birbirinize.”
Efe yanıma oturdu. Elini koltuğun arkasına bıraktı.
“Nasıl geçti sohbetiniz?”
“İyi,” dedim.
Annem araya girdi.
“Kızımla konuştuk biraz. Özlemişim.”
Efe başını salladı.
“İstediğiniz zaman görüşebilirsiniz. Benim için sorun değil.”
Annem bu kez daha dikkatli baktı ona.
“Senin de işlerin vardır oğlum.”
“İş bekler. Aile beklemez.”
Bu cümlesinden sonra annem gülümsedi. Ben de ona baktım ama bir şey söylemedim.
EFE’NİN AĞZINDAN
Melis’in annesiyle geçirdiği vakti görünce onu buraya getirmekle ne kadar doğru bir karar verdiğimi anladım.
Bir süredir ilk defa bu kadar rahat gülüyordu. Annesinin anlattığı eski bir anıya kahkaha atarken yüzündeki ifadeyi izledim. O an, İstanbul’a gelmeden önceki Melis’i biraz olsun görmüş gibiydim.
Annesi mutfağa geçtiğinde Melis de kalkacak oldu.
“Sen otur, ben yardım ederim,” dedim.
“Ben de geleyim.”
Annesi mutfaktan seslendi.
“İkiniz de gelmeyin, ben hallederim!”
Melis bana dönüp gözlerini kıstı.
“Bak, annen beni mutfağa sokmuyor.”
“Benim annem değil, senin annen.”
“Sen de hemen sahiplen.”
Güldüm.
“Tamam, kayınvalidem.”
Melis başını iki yana sallayıp tekrar koltuğa oturdu.
Bir süre sonra telefonum çaldı. Arayan Mahir’di.
“Efendim baba?”
“Nasıl gidiyor?”
“İyi. Melis annesiyle vakit geçiriyor.”
“İyi. Annesiyle rahatça görüşsün. Acele etmeyin.”
“Tamam.”
Mahir kısa bir sessizliğin ardından sordu:
“Sen nasılsın?”
“İyiyim.”
“Melis’i üzme Efe. Kızın zaten yeterince başına iş geldi.”
“Farkındayım baba.”
“Öyleyse dikkat et.”
Telefonu kapattım. Melis bana bakıyordu.
“Baban mı?”
“Evet. Nasıl olduğumuzu sordu.”
“Ne dedi?”
“Annenle rahatça vakit geçirmeni söyledi.”
Melis hafifçe gülümsedi.
“İyi.”
O sırada annesi elinde tabaklarla salona döndü.
“Hadi bakalım, tatlıları getirdim.”
MELİS’İN AĞZINDAN
Öğleden sonra annemle mutfakta fotoğraflara bakmaya başladık. Eski albümü dolabın üst rafından indirmişti. Sayfaları çevirdikçe çocukluğumdan, okul günlerimden, doğum günlerimden fotoğraflar çıktı.
“Şuna bak,” dedi annem. “Saçlarını kendi kendine kesmeye çalışmıştın.”
Fotoğrafa bakıp gülmeye başladım.
“Anne, bunu neden sakladın?”
“Hatıra işte.”
“Çok kötü çıkmışım.”
“Benim için hepsi güzel.”
Bir fotoğrafı elime aldım. Babamla birlikte çekilmiş eski bir fotoğrafımızdı. Gülümsemem yavaşça kayboldu.
Annem bunu fark etti.
“İstersen geçelim.”
Fotoğrafı kapatıp albümün üzerine bıraktım.
“Yok, sorun değil.”
Annem bir şey söylemedi. Yalnızca elimi tuttu.
Biraz sonra Efe kapının önünde belirdi.
“Rahatsız etmiyorum değil mi?”
“Gel,” dedim.
Elindeki telefonunu gösterdi.
“Birazdan çıkalım mı? Sana İstanbul’u gezdireceğime söz vermiştim.”
Annem hemen araya girdi.
“Biraz daha kalsınlar. Daha yeni geldiler.”
Efe bana baktı.
“Sen nasıl istersen.”
Annemin omzuna yaslandım.
“Biraz daha kalalım. Sonra çıkarız.”
Efe başını salladı.
“Tamam. Ben salondayım.”
Kapıdan çıkarken annem arkasından seslendi.
“Efe!”
Döndü.
“Efendim?”
“Kızımı bana getirdiğin için teşekkür ederim.”
Efe’nin yüzündeki ifade yumuşadı.
“Ne demek. O da istedi, ben de getirdim.”
Annem gülümsedi.
“Yine de teşekkür ederim.”
Efe başını hafifçe eğip salona geçti.
Annem bana dönerek kısık sesle konuştu.
“İyi bir adama benziyor.”
Gülümsedim.
“Anne, hemen karar verme.”
“Karar vermedim kızım. Sadece gördüğümü söylüyorum.”
Başımı yeniden omzuna yasladım. İçimde hâlâ cevaplayamadığım sorular vardı ama o gün için hiçbirini çözmek zorunda değildim.
Çünkü annemin yanındaydım. Ve birkaç saatliğine de olsa kendimi yeniden evimde hissediyordum.
MELİS’İN AĞZINDAN
İstanbul’da geçirdiğimiz günler düşündüğümden daha güzel geçmişti. Annemi birkaç kez daha ziyaret etmiş, onunla uzun uzun vakit geçirmiştik. Birlikte eski fotoğraflara bakmış, çocukluğumdan konuşmuş, hatta yıllardır gitmediğimiz birkaç yere uğramıştık.
Efe de bu süre boyunca yanımızdaydı. Bazen annemle mutfakta sohbet ediyor, bazen de ikimize kahve hazırlıyordu. Annem onu her gördüğünde biraz daha benimsemiş gibiydi.
İstanbul’da geçirdiğimiz son akşam annemle yeniden vedalaşırken içimde buruk bir his vardı.
“Bu sefer ne zaman geleceksin?” diye sordu.
“Çok geçmeden anne.”
“Bak, söz verdin.”
Gülümsedim ve ona sarıldım.
“Söz verdim.”
Efe de annemin elini öptü.
“Bir dahaki gelişimizde daha uzun kalırız.”
Annem gülümsedi.
“Sizi bekliyorum.”
Arabaya bindiğimizde bir süre arkamı dönüp binaya baktım. Annem hâlâ kapının önünde duruyordu. El salladım. O da bana karşılık verdi.
Efe arabayı hareket ettirdiğinde başımı koltuğa yasladım.
“Özledin mi şimdiden?”
“Biraz.”
“İstersen bir süre daha kalabiliriz.”
Başımı ona çevirdim.
“Yok. Mardin’e dönelim artık.”
Efe elini uzattı. Parmaklarımı avucunun içine aldı.
“Nasıl istersen güzelim.”
ZAMAN ATLAMASI — BİRKAÇ GÜN SONRA
EFE’NİN AĞZINDAN
İstanbul’da geçirdiğimiz birkaç günün ardından dönüş yoluna çıkmıştık. Sabah erkenden otelden ayrılmış, valizleri arabaya yerleştirmiştik.
Melis yol boyunca çoğunlukla müzik dinlemiş, arada benimle konuşmuştu. İstanbul’da annesinin yanında geçirdiği zamanın ona iyi geldiği belliydi. Son günlerde yüzündeki gerginlik biraz olsun azalmıştı.
Bir ara başını bana çevirdi.
“Mardin’e varınca doğrudan konağa mı gideceğiz?”
“Evet. Başka bir yere uğramamızı ister misin?”
“Yok. Sadece merak ettim.”
“Yoruldun mu?”
“Biraz. Ama iyiyim.”
“İstersen mola verelim.”
“Efe, daha yarım saat önce mola verdik.”
“Ne yapayım? Karım yorulmasın istiyorum.”
Gülerek başını iki yana salladı.
“Seninle yolculuk yapmak gerçekten zor.”
“Niye?”
“Her beş dakikada bir iyi misin, yoruldun mu, acıktın mı diye soruyorsun.”
“Çünkü hepsini merak ediyorum.”
“Biraz rahat ol.”
“Sen rahat ol, ben ikimizin yerine de düşünürüm.”
Melis gülümseyerek yeniden camdan dışarı döndü. Elini uzatıp radyonun sesini biraz yükseltti.
MELİS’İN AĞZINDAN
Mardin’e yaklaştığımızda tanıdık manzara yeniden karşıma çıkmaya başladı. Şehrin taş yapıları, dar yolları ve uzaktan görünen tepeleri… İstanbul’un kalabalığından sonra burası bana daha sakin gelmişti.
Konağın büyük kapısına yaklaştığımızda görevli kapıyı açtı. Efe arabayı avluya sürdü ve motoru durdurdu.
“Evimize geldik,” dedi.
Ona dönüp gülümsedim.
“Sonunda.”
Efe arabadan inip önce benim kapımı açtı. Ardından bagajdan valizleri aldı.
Konağın kapısından içeri girdiğimizde İpek’in sesi duyuldu.
“Sonunda geldiniz!”
Hızlı adımlarla yanımıza geldi. Önce bana sarıldı, sonra Efe’ye döndü.
“Abim, İstanbul’da bizi unuttun sandık.”
Efe valizi yere bıraktı.
“Seninle uğraşmamak için biraz daha kalmayı düşünüyordum.”
İpek gözlerini kıstı.
“Çok komiksin.”
Nermin de salondan çıkıp yanımıza geldi.
“Hoş geldiniz çocuklar.”
Elini öptüm, ardından bana sarıldı.
“Özledim seni kızım.”
“Ben de sizi özledim.”
Mahir de salona açılan kapının önünde belirdi. Efe’ye başıyla selam verdi, ardından bana döndü.
“Hoş geldin Melis.”
“Hoş bulduk Mahir Bey.”
“Yolculuk nasıl geçti?”
“İyiydi, teşekkür ederim.”
Aras da biraz sonra yanımıza geldi. Efe’yle selamlaştıktan sonra bana gülümsedi.
“İstanbul iyi geldi mi?”
“Çok iyi geldi.”
“Yüzünden belli.”
Efe valizleri alıp merdivenlere yöneldi.
“Ben bunları yukarı çıkarayım.”
Ardından ben de merdivenlere ilerledim.
EFE’NİN AĞZINDAN
Valizleri yatak odasına bıraktıktan sonra gömleğimin kollarını sıvadım. Melis de içeri girmiş, çantasını koltuğun üzerine bırakmıştı.
“Yoruldun mu?” diye sordum.
“Biraz. Yol uzun sürdü.”
Yanına gidip saçlarının arasına düşen bir tutamı kulağının arkasına yerleştirdim.
“Biraz dinlen. Akşam aşağı ineriz.”
Melis başını salladı.
“Sen de dinlen.”
“Ben iyiyim.”
“Yol boyunca sen kullandın arabayı.”
“Alışığım.”
Melis gözlerini kıstı.
“Efe.”
“Efendim?”
“Dinleneceksin.”
Gülümseyerek ellerimi kaldırdım.
“Peki, hanımım. Söz dinliyorum.”
Melis gülerek valizinin fermuarını açtı. Ben de ceketimi çıkarıp koltuğa bıraktım.
İstanbul’dan dönerken tek düşündüğüm şey, Melis’in orada ne kadar mutlu olduğuydu. Şimdi yeniden konağa dönmüştük ama onun o rahat gülümsemesini kaybetmesini istemiyordum.
Yanına oturup elini tuttum.
“İstanbul’a yine gideriz.”
Melis bana döndü.
“Gerçekten mi?”
“İstediğin zaman.”
Bu kez elimi kendisi sıktı.
“Tamam. Ama bir dahaki sefere daha uzun kalacağız.”
Gülümsedim.
“Sen iste, bir ay kalırız.”
“Abartma.”
“Seninle ilgili konularda biraz abartabilirim.”
Melis başını omzuma yasladı.
“Biraz dinlenelim.”
Kolumu omuzlarına doladım.
“Dinlenelim güzelim.”
Ve böylece İstanbul’daki kısa kaçamağımız sona ermiş, yeniden Demirhan Konağı’na dönmüştük. Fakat bu kez aramızdaki mesafe, İstanbul’a giderken olduğundan biraz daha azdı.
Bundan sonra Melis de sadece Efe’nin ilgisine karşılık vermekle kalmayacak; kendi isteğiyle ona yaklaşacak, sevgisini küçük hareketlerle gösterecek. Efe’nin her adımı atmasını beklemeyecek. Devam ediyorum.
MELİS’İN AĞZINDAN
Sabah uyandığımda Efe çoktan hazırlanmıştı. Yatağın kenarında oturmuş saatini takıyordu. Üzerinde siyah bir gömlek, koyu renk kumaş pantolon vardı. Saçlarını geriye doğru taramış, her zamanki gibi özenli görünüyordu.
Gözlerimi ovuşturarak doğruldum.
“Nereye böyle?”
Efe başını çevirip bana baktı.
“İşe gidiyorum güzelim.”
Saatime baktım.
“Daha çok erken.”
“Biraz erken çıkmam gerekiyor.”
Yataktan kalkıp ona doğru ilerledim. Gömleğinin yakası hafifçe kıvrılmıştı. Parmaklarımla yakasını düzelttim.
“Şimdi daha iyi.”
Efe şaşkın bir ifadeyle yüzüme baktı.
“Ne oldu?”
“Bir şey olmadı. Yakan yamulmuştu.”
Bileğindeki saati kontrol ederken gülümsedi.
“Her sabah böyle uğurlasan işe geç kalırım.”
“Abartma.”
“Abartmıyorum.”
Bir an duraksadım. Sonra kollarımı boynuna dolayarak ona sarıldım.
“Kolay gelsin.”
Efe’nin yüzündeki gülümseme belirginleşti. Kollarını belime doladı ama beni sıkmadan, başını hafifçe eğdi.
“Bu sabah bir başka oldun.”
“Nasıl?”
“Bilmem. Daha bir… sevgi dolu.”
Gözlerimi kaçırdım.
“İstersen bir daha sarılmam.”
Hemen güldü.
“Öyle bir şey demedim.”
Yanağıma küçük bir öpücük kondurdu.
“Akşam gelince bunun devamını bekliyorum.”
“İşe git sen.”
Kapıya yöneldiğinde arkasından seslendim.
“Efe!”
Döndü.
“Seni seviyorum demedim ama…”
Kaşlarını kaldırdı.
“Ama?”
Gülümsedim.
“Özleyeceğim.”
Efe birkaç saniye bana baktı. Sonra yeniden yanıma gelip alnımdan öptü.
“Ben de seni özleyeceğim, güzelim.”
Kapıdan çıktığında yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.
EFE’NİN AĞZINDAN
Arabaya bindiğimde hâlâ Melis’in söylediklerini düşünüyordum.
“Özleyeceğim.”
Basit bir cümleydi ama ondan duymak bambaşka hissettirmişti. Çünkü artık yalnızca benim ona yaklaşmamı beklemiyordu. Kendi isteğiyle sarılmış, beni uğurlamıştı.
Telefonumu alıp ona mesaj yazdım.
EFE: Daha şimdiden özledim.
Mesajı gönderip telefonu kenara bıraktım. Birkaç dakika sonra ekran aydınlandı.
MELİS: Daha yeni çıktın.
EFE: Ne yapayım? Özledim işte.
MELİS: İşine odaklan beyefendi.
EFE: Akşam görüşürüz güzelim.
MELİS: Bekliyorum. ❤️
Mesajı okuyunca gülümsedim.
MELİS’İN AĞZINDAN
Öğleden sonra İpek’le alışverişe çıkmıştık. Birkaç mağaza gezdikten sonra bir kafeye oturduk. İpek telefonuyla ilgilenirken ben de Efe’nin sabah gönderdiği mesajlara yeniden baktım.
İpek başını kaldırdı.
“Abim mi?”
Telefonu hemen kapattım.
“Ne?”
“Telefonuna bakıp gülümsüyorsun. Kesin abim.”
“İpek, kahveni iç.”
Kahkaha attı.
“Tamam, tamam. Bir şey demiyorum. Ama sen de artık abimi seviyorsun galiba.”
Bu kez cevap vermedim.
İpek’in yüzündeki gülümseme büyüdü.
“Aaa! Sessiz kaldı!”
“İpek!”
“Tamam sustum.”
Biraz sonra telefonumu tekrar elime aldım. Efe’ye mesaj yazdım.
MELİS: Akşam yemeğe ne istersin?
Cevabı hemen geldi.
EFE: Sen ne yaparsan yerim.
MELİS: Güzel cevap. Ama ciddi soruyorum.
EFE: Seninle yemek yediğim sürece fark etmez.
Gülümseyerek telefonu masaya bıraktım.
İpek bana baktı.
“Yine mi?”
“Ne yine mi?”
“Yüzün değişti abla.”
Başımı iki yana salladım.
“Sen gerçekten çok konuşuyorsun.”
Akşam konağa döndüğümde mutfağa geçtim. Efe’nin sevdiği yemeklerden birini hazırlamak istiyordum. Nermin beni görünce şaşırdı.
“Kızım, sen neden mutfağa girdin? Bir şey mi istedin?”
“Yok anne, Efe’ye yemek hazırlamak istedim.”
Nermin’in yüzünde sıcak bir gülümseme oluştu.
“Ne güzel düşünmüşsün. Ben de sana yardım edeyim.”
Birlikte hazırlığa başladık. Nermin arada bana bazı şeyler gösteriyor, ben de dikkatle dinliyordum.
“Sen böyle şeylerle uğraşmak zorunda değilsin kızım,” dedi.
“Biliyorum. Ama kendim yapmak istedim.”
Nermin elimi hafifçe sıktı.
“İyi ki geldin bu eve.”
O sırada kapının önünden Efe’nin sesi duyuldu.
“Benim hakkımda ne konuşuluyor burada?”
Başımı çevirdim. Kapıda durmuş, bizi izliyordu.
“Senin hakkında konuşmuyoruz,” dedim.
Efe mutfağa girip yanıma geldi.
“Öyle mi? O zaman şu hazırlanan yemekler kimin için?”
“Senin için.”
Bir an yüzüme baktı.
“Benim için mi?”
Başımı salladım.
Efe’nin gülümsemesi yavaşça büyüdü. Eğilip yanağıma bir öpücük bıraktı.
“Teşekkür ederim karım.”
Nermin gülerek arkasını döndü.
“Ben sizi yalnız bırakayım.”
“Evet anne, iyi olur,” dedi Efe.
“Efe!” diye uyardım.
Gülerek mutfaktan çıktı.
Efe yanıma yaklaşıp kulağıma doğru eğildi.
“Bugün beni çok mutlu ettin.”
Ben de ona dönüp gömleğinin önünü düzelttim.
“Sen de beni mutlu ediyorsun.”
Efe bir an sustu. Sonra elimi tuttu.
“Galiba bu akşam eve gelmek için ilk defa bu kadar acele ettim.”
Gülümseyerek yanağına küçük bir öpücük kondurdum.
“Alış buna.”
Efe’nin yüzündeki şaşkınlık yerini kocaman bir gülümsemeye bıraktı.
“Memnuniyetle.”