Yürek Burgusu kitap kapağı

18. bölüm / 25

XVII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 25Şu an: XVII

XVII
Akşam, işe koyulup bir başlangıç yapacak kadar ilerledim. Hava yeniden değişmişti; dışarıda şiddetli bir rüzgâr vardı. Odamda lambanın altında, yanımda huzur içinde duran Flora’yla birlikte, boş bir kâğıdın karşısında uzun süre oturup yağmurun kamçı gibi savruluşunu, rüzgârın darbelerini dinledim. Sonunda bir mum alıp dışarı çıktım; koridoru geçip Miles’ın kapısında bir dakika kadar kulak kabarttım. İçimi kemiren saplantıyla, huzursuz olduğuna dair bir işaret duymayı bekliyordum; az sonra bir işaret yakaladım, ama beklediğim türden değildi. Sesi çınlayarak geldi: “Hey, sen, içeri gel.” Karanlığın ortasında neşeyle söylenmişti!

Elimde ışığımla içeri girdim. Yatağında, gözleri kocaman açık ama son derece rahat buldum onu. “Ee, ne yapıyorsun?” diye sordu; öyle içten bir hâli vardı ki, Bayan Grose orada olsa “açıkta” olduğuna kanıt arar, boşuna bakardı.

Elimdeki mumla başında durdum. “Orada olduğumu nereden bildin?”

“Tabii ki sesini duydum. Hiç ses çıkarmadığını mı sandın? Süvari birliği gibisin!” diye hoş bir kahkahayla güldü.

“Demek uyumuyordun?”

“Pek sayılmaz! Uyanık yatıp düşünüyorum.”

Mumumu bilerek biraz uzağa koymuştum. O dostça, yaşlı elini bana uzatınca yatağının kenarına oturdum. “Ne düşünüyorsun?” diye sordum.

“Dünyada ne düşüneceğim, sevgilim? Seni tabii ki.”

“Takdirine duyduğum gurur, bunu gerektirmiyor! Doğrusu uyumanı tercih ederdim.”

“Şey, bir de bizim şu tuhaf meselemizi düşünüyorum, biliyorsun.”

Kararlı, küçük elinin serinliğini fark ettim. “Hangi tuhaf meseleyi, Miles?”

“İşte beni yetiştirme biçimini. Bir de geri kalan her şeyi!”

Bir dakika boyunca soluğumu tuttum; titrek mum ışığında bile yastığından bana gülümseyen yüzü apaçık görünüyordu. “‘Geri kalan her şey’ derken ne demek istiyorsun?”

“Ah, biliyorsun, biliyorsun!”

Elini tutup göz göze kalmışken bir dakika boyunca hiçbir şey söyleyemedim. Sessizliğim, suçlamasını kabul ediyormuşum gibi görünüyordu; belki de o anda gerçek dünyada, aramızdaki gerçek ilişkiden daha düşsel bir şey yoktu. “Seni elbette yeniden okula göndereceğiz,” dedim, “seni rahatsız eden buysa. Ama eski okuluna değil; başka, daha iyi bir okul bulmalıyız. Bu meselenin seni rahatsız ettiğini nereden bilebilirdim? Bana hiç söylemedin, bundan hiç söz etmedin.” Düzgün beyazlığıyla çevrelenmiş, dikkatle dinleyen açık yüzü, onu bir anlığına çocuk hastanesindeki hüzünlü bir hasta kadar dokunaklı kılıyordu. Bu benzerlik aklıma gelince, ona yardım etmiş bir hemşire ya da rahibe olabilmek için dünyadaki her şeyimi verirdim. Yine de belki şimdi de yardım edebilirdim! “Okulun hakkında—eski okulunu kastediyorum—bana hiç tek kelime etmediğini biliyor musun? Ondan hiçbir şekilde söz etmedin.”

Şaşırmış gibiydi; yine aynı güzellikle gülümsedi. Ama besbelli zaman kazanıyordu; bekliyor, yol gösterilmesini istiyordu. “Öyle mi?” Ona yardım etmek bana düşmüyordu; karşılaştığım o şeye düşüyordu!

Sesi ve yüzündeki ifade, bunları ondan duyar duymaz, kalbimi daha önce hiç tatmadığı bir acıyla sızlattı. Küçük aklının şaşkınlığa düşmesini, bütün becerilerini zorlayıp üzerine çöken büyünün etkisi altında masum ve tutarlı bir rol oynamaya çalışmasını görmek anlatılamayacak kadar dokunaklıydı. “Hayır, hiç. Geri döndüğün andan beri. Bana öğretmenlerinden, arkadaşlarından, okulda başına gelen küçücük bir şeyden bile söz etmedin. Hiç, küçük Miles, hayır, hiç; orada başına gelmiş olabilecek herhangi bir şey hakkında en ufak bir ipucu vermedin. Bu yüzden ne kadar bilgisiz olduğumu düşünebilirsin. Bu sabah o şekilde dışarı çıktığın ana dek, seni ilk gördüğüm saatten beri önceki hayatına neredeyse hiç değinmemiştin. Şimdiki hâlinle yaşamak sana yetiyormuş gibi görünüyordun.” Onun gizli olgunluğuna duyduğum kesin inanç—ya da ancak yarım yamalak adlandırabildiğim o etkinin zehrine duyduğum inanç—içindeki sıkıntının belli belirsiz izine rağmen, onu daha yaşlı biri kadar kolay anlaşılır gösteriyordu; neredeyse düşünsel açıdan bana eşit kılıyordu. “Böyle devam etmek istediğini sanmıştım.”

Bunu söylerken hafifçe kızardığını fark ettim. Her hâlükârda, nekahat dönemindeki biraz yorgun bir hastayı andıran bitkin bir baş hareketi yaptı. “İstemiyorum—istemiyorum. Buradan gitmek istiyorum.”

“Bly’den bıktın mı?”

“Ah, hayır, Bly’yi seviyorum.”

“Öyleyse...?”

“Ah, bir oğlanın ne istediğini biliyorsun!”

Miles kadar iyi bilmediğimi hissedip geçici olarak sığındım: “Amcanın yanına mı gitmek istiyorsun?”

Yine, bu kez tatlı ve alaycı yüzüyle yastığın üzerinde kıpırdandı. “Ah, bu bahaneyle sıyrılamazsın!”

Biraz sustum; sanırım bu kez kızaran bendim. “Canım, sıyrılmak istemiyorum ki!”

“İsteseydin bile sıyrılamazdın. Sıyrılamazsın, sıyrılamazsın!” diye tekrarladı; güzel güzel uzanmış, gözlerini dikmişti. “Amcam buraya gelmeli, sen de her şeyi kesin olarak çözmelisin.”

“Yaparsak,” diye karşılık verdim, biraz canlı bir tavırla, “bunu seni buradan tamamen götürmek için yapacağımızdan emin olabilirsin.”

“Yahu, tam da bunun için uğraştığımı anlamıyor musun? Ona anlatmak zorunda kalacaksın—her şeyi nasıl boşladığını; ona bir sürü şey anlatacaksın!”

Bunu söylerken duyduğu sevinç, o an ona biraz daha yaklaşmama bir şekilde yardımcı oldu. “Peki sen, Miles, ona ne kadar şey anlatmak zorunda kalacaksın? Sana soracağı şeyler var!”

Bir süre düşündü. “Olabilir. Ama ne soracak?”

“Bana hiç anlatmadığın şeyleri. Senin hakkında ne yapacağına karar vermek için. Seni geri gönderemez—”

“Ah, geri dönmek istemiyorum!” diye araya girdi. “Yeni bir alan istiyorum.”

Bunu öyle kusursuz bir sükûnetle, öylesine şen bir kesinlikle söyledi ki, muhtemelen beni en çok etkileyen de tam bu tını oldu: üç ay sonra bütün bu böbürlenişine ve daha da büyük bir utanca rağmen geri dönme ihtimalinin dokunaklı, doğallıktan uzak çocuk trajedisi. Bunun yükü şimdi üzerime çöktü; buna dayanamayacağımı anladım ve kendimi koyuverdim. Kendimi üzerine attım, acıyan şefkatimle ona sarıldım. “Canım küçük Miles, canım küçük Miles!”

Yüzüm yüzüne yakındı; öpmesine izin verdi, öpücüğümü hoşgörülü bir neşeyle olduğu gibi kabul etti. “Ee, yaşlı hanım?”

“Bana anlatmak istediğin hiçbir şey yok mu—hiç mi?”

Biraz yana döndü, yüzünü duvara çevirdi; hasta çocukların yaptığı gibi elini kaldırıp ona bakıyordu. “Sana söyledim ya—bu sabah söyledim.”

Ah, ona acıyordum! “Seni rahatsız etmememi mi istiyorsun?”

Beni anladığını fark etmiş gibi dönüp baktı; sonra pek yumuşak bir sesle, “Beni kendi hâlime bırakmanı,” diye cevap verdi.

Sözlerinde tuhaf, küçücük bir vakar vardı; bu, onu bırakmama neden oldu ama yavaşça doğrulduğumda yanında oyalanmayı sürdürdüm. Tanrı bilir, onu hiç üzmek istememiştim; yine de şimdi arkamı dönüp gitmenin onu terk etmek, daha doğrusu, onu yitirmek olduğunu hissediyordum. “Amcana bir mektup yazmaya başladım,” dedim.

“Öyleyse bitir!”

Bir dakika bekledim. “Daha önce ne oldu?”

Yeniden yüzüme baktı. “Neden önce?”

“Geri dönmeden önce. Bir de gitmeden önce.”

Bir süre sustu ama gözlerimi gözleriyle karşılamayı sürdürdü. “Ne oldu?”

Bu sözlerin sesi, ilk kez, kabul eder gibi bir bilincin belli belirsiz titremesini yakaladığımı düşündürdü; beni yatağın yanına diz çökmeye ve onu yeniden kendime bağlama fırsatını yakalamaya itti. “Canım küçük Miles, sana yardım etmeyi ne kadar istediğimi bir bilsen! Tek istediğim bu, başka hiçbir şey değil; sana acı vermekten ya da haksızlık etmektense ölmeyi yeğlerim—bir telini incitmektense ölmeyi yeğlerim. Canım küçük Miles”—ah, fazla ileri gitsem de artık söylemiştim—“seni kurtarmama yardım etmeni istiyorum, hepsi bu!” Ama bunu söyler söylemez fazla ileri gittiğimi anladım. Yalvarışıma anında karşılık geldi; ama bu, olağanüstü bir patlama ve soğukluk, buz gibi bir hava esintisi, fırtınalı rüzgârda pencere kanadı içeri çarpmışçasına odayı sarsan bir sarsıntı biçimindeydi. Çocuk tiz, yüksek bir çığlık attı; seslerin geri kalanına karışıp kaybolan bu çığlık, ona bu kadar yakın olmama rağmen, belirsizce, sevinç ya da dehşet çığlığı gibi duyulabilirdi. Yeniden ayağa fırladım ve karanlığı fark ettim. Perdeler kıpırdamamış, pencere sıkıca kapalı duruyordu; bir an öylece kaldık, ben çevreme bakınırken. “Aman Tanrım, mum söndü!” diye haykırdım.

“Onu ben söndürdüm, canım!” dedi Miles.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…