Bölümler 25Şu an: I
- 1 Yürek Burgusu1.979 kelime
- 2 I1.154 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 II1.019 kelime
- 4 III1.419 kelime
- 5 IV1.408 kelime
- 6 V926 kelime
- 7 VI1.837 kelime
- 8 VII1.063 kelime
- 9 VIII1.329 kelime
- 10 IX1.363 kelime
- 11 X1.148 kelime
- 12 XI981 kelime
- 13 XII805 kelime
- 14 XIII1.342 kelime
- 15 XIV960 kelime
- 16 XV755 kelime
- 17 XVI692 kelime
- 18 XVII1.111 kelime
- 19 XVIII822 kelime
- 20 XIX891 kelime
- 21 XX1.227 kelime
- 22 XXI1.532 kelime
- 23 XXII963 kelime
- 24 XXIII986 kelime
- 25 XXIV1.372 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
I
Başlangıcın tamamı aklımda; bir yükselip bir alçalan, doğru ve yanlış heyecanların küçük bir tahterevallisi gibiydi. Şehirde onun çağrısına uymak için yola çıktıktan sonra, her şeye rağmen iki çok kötü gün geçirmiştim; yeniden kuşkuya düşmüş, gerçekten de hata yaptığım kanaatine varmıştım. Bu ruh haliyle, beni evden gelecek bir aracın karşılayacağı durağa götüren, sarsıla sallana ilerleyen atlı arabada uzun saatler geçirdim. Bu aracın ayarlandığı söylenmişti; haziran öğleden sonrasının sonuna doğru beni bekleyen geniş bir fayton buldum. Güzel bir günde, yazın tatlılığıyla beni dostça karşılar gibi görünen bir kır manzarasının içinden o saatte geçerken cesaretim yeniden arttı. Ama yola saptığımızda içime doğan rahatlama, belki de cesaretimin ne denli tükendiğinin kanıtıydı. Öyle kasvetli bir şey beklemiş ya da ondan öyle korkmuştum ki, karşıma çıkanlar güzel bir sürpriz oldu. Geniş ve aydınlık cepheyi, açık pencereleri, temiz perdeleri ve pencereden bakan iki hizmetçi kızını en hoş izlenimlerimden biri olarak hatırlıyorum. Çimenliği, parlak çiçekleri, çakıllı yolda tekerleklerimin çıkardığı sesi; altın renkli gökyüzünde kargaların dönüp gakladığı, birbirine geçmiş ağaç tepelerini hatırlıyorum. Manzaranın ihtişamı, burayı benim küçük evimden apayrı kılıyordu. Elinde küçük bir kızla kapıda beliren nazik bir kadın, sanki evin hanımı ya da saygın bir konukmuşum gibi bana layıkıyla reverans yaptı. Harley Caddesi’nde buraya dair daha mütevazı bir fikir edinmiştim; bunu hatırlayınca ev sahibini daha da beyefendi biri olarak görmüş, bana vaat edilenlerden de fazlasını yaşayabileceğimi düşünmüştüm.
Moralim ertesi güne kadar bir daha düşmedi; çünkü öğrencilerimin küçüğüyle tanıştırılmam, sonraki saatleri zafer kazanmışçasına geçirmemi sağladı. Bayan Grose’un yanındaki küçük kız, karşıma çıkar çıkmaz öyle büyüleyici göründü ki onunla ilgilenmek büyük bir talih gibi geldi. Hayatımda gördüğüm en güzel çocuktu; sonradan, işverenimin ondan bana neden daha çok söz etmediğine şaştım. O gece pek az uyudum; heyecandan gözümü kırpamıyordum. Bunun bile beni şaşırttığını hatırlıyorum; bu durum bende kaldı ve bana gösterilen cömertliğe dair duygumu pekiştirdi. Evin en güzel odalarından biri olan büyük, gösterişli oda; neredeyse gerçekten öyleymiş gibi hissettiren kocaman süslü yatak; desenli, bol perdeler ve ilk kez tepeden tırnağa kendimi görebildiğim uzun aynalar, küçük emanetimin olağanüstü cazibesi gibi, bana sunulmuş armağanlar izlenimi veriyordu. Daha ilk andan itibaren Bayan Grose’la iyi anlaşacağım da sanki bana sunulanların arasındaydı; yolda arabada bu ilişkiyi epeyce kafama taktığımdan korkuyorum. Doğrusu, bu ilk izlenimler içinde beni yeniden ürkütebilecek tek şey, beni gördüğüne bu kadar sevinmiş olmasıydı. Yarım saat içinde, tıknaz, sade, gösterişsiz, temiz, sağlıklı bu kadının beni öyle çok gördüğüne sevindiğini fark ettim ki sevincini fazla belli etmemek için adeta kendini kolluyordu. O zaman bile bunu neden gizlemek istediğini biraz merak ettim; üzerinde düşününce, bu kuşku elbette beni huzursuz edebilirdi.
Ama küçük kızımın ışıl ışıl görüntüsü kadar mutluluk veren bir şeyle kurulan bağda huzursuzluğa yer olamazdı. Melekleri andıran güzelliğinin hayali, herhalde her şeyden çok, sabah olmadan birkaç kez yataktan kalkıp odamda dolaşmama; manzarayı ve çevreyi bütünüyle kavramaya, açık penceremden yaz şafağının ilk ışıklarını izlemeye, evin görebildiğim bölümlerine bakmaya ve alacakaranlık silinirken ilk kuşlar cıvıldamaya başlarken, duyduğumu sandığım doğal olmayan ve dışarıdan değil içeriden gelen bir iki sesin yeniden işitilip işitilmeyeceğini dinlememe yol açan huzursuzluğun nedeniydi. Bir an, bir çocuğun sesini uzaktan, belli belirsiz tanıdığıma inanmıştım; bir başka an, kapımın önünden geçen hafif bir ayak sesini duyunca farkında olarak irkilmiştim. Ama bu kuruntular üstünde durulacak kadar belirgin değildi; şimdi aklıma ancak başka şeylerin, sonradan yaşananların ışığında—daha doğrusu karanlığında—geliyorlar. Küçük Flora’yı izlemek, ona ders vermek, onu “şekillendirmek”, kuşkusuz mutlu ve yararlı bir hayatın temelini atacaktı. Alt katta, bu ilk seferden sonra geceleri doğal olarak benimle kalması konusunda anlaşmıştık; küçük beyaz yatağı da bu amaçla odama çoktan hazırlanmıştı. Üstlendiğim şey onun tüm bakımını üstlenmekti; bu son gece Bayan Grose’un yanında kalması yalnızca benim kaçınılmaz yabancılığım ve onun doğal çekingenliğini gözetmemizdendi. Çocuğun kendisi, dünyanın en tuhaf biçimde, bu çekingenliği hiç sakınmadan ve cesaretle kabul etmiş; rahatsızlık duyduğunu belli etmeden, hatta Rafael’in kutsal bebeklerindeki o derin, tatlı dinginlikle, bunun konuşulmasına ve kendisine yakıştırılmasına izin vermiş, kararımızı da buna göre vermemizi sağlamıştı. Buna rağmen, kısa süre içinde benden hoşlanacağından emindim. Akşam yemeğinde, aramızda yüksek mama sandalyesine oturmuş, önünde süt ve ekmek duran öğrencime dört uzun mumun ışığında hayranlıkla bakarken, Bayan Grose’un benim hayranlığım ve şaşkınlığımdan aldığı keyfi görebiliyordum; bu, Bayan Grose’u şimdiden sevmemin nedenlerinden biriydi. Flora’nın yanında aramızda geçebilecek şeyler, doğal olarak, yalnızca hayret ve memnuniyet dolu bakışlar ile kapalı, dolaylı imalardan ibaretti.
“Peki küçük oğlan, kız kardeşine benziyor mu? O da bu kadar olağanüstü mü?”
İnsan bir çocuğu överken abartmazdı. “Ah, hanımefendi, hem de çok olağanüstü. Bunu beğendiyseniz!” dedi; elinde bir tabakla orada durup, aramızda birinden ötekine sakin, göksel gözlerle bakan ve söylediklerimize karşı çıkacak hiçbir şeyden haberi olmayan arkadaşımıza gülümseyerek baktı.
“Evet; beğendiysem...?”
“Küçük beyefendi sizi kendinizden geçirecek!”
“Doğrusu, buraya geliş amacım da bu sanırım—kendimden geçmek. Ama korkarım,” diye ekleme dürtüsü duyduğumu hatırlıyorum, “ben kolayca kendimden geçerim. Londra’da da kendimden geçmiştim!”
Bunu kavrarken Bayan Grose’un geniş yüzünü hâlâ gözümün önüne getirebiliyorum. “Harley Caddesi’nde mi?”
“Harley Caddesi’nde.”
“Eh, hanımefendi, ilk siz değilsiniz; son da olmayacaksınız.”
“Ah, tek kişi olduğumu iddia edecek değilim,” dedim gülerek. “Öteki öğrencim de anladığım kadarıyla yarın dönüyor, değil mi?”
“Yarın değil, cuma günü, hanımefendi. Sizin gibi arabayla, görevlinin gözetiminde gelecek; aynı araç onu karşılayacak.”
Hemen, halk arabası geldiğinde küçük kız kardeşiyle birlikte onu karşılamaya hazır bulunmamın hem doğru hem de hoş, dostça bir davranış olacağını söyledim. Bayan Grose bu fikre öyle içtenlikle katıldı ki tavrını, her konuda tam bir görüş birliği içinde olacağımıza dair içimi rahatlatan bir güvence gibi algıladım; çok şükür, bu güvence hiç boşa çıkmadı! Ah, orada olmama ne kadar sevinmişti!
Ertesi gün hissettiğim şey, sanırım, gelişimin verdiği neşenin ardından gelen bir düşüş sayılamazdı; olsa olsa yeni koşullarımın boyutlarını daha iyi kavrayıp etraflarında dolaşırken, onlara bakıp onları anlamaya çalışırken içime çöken hafif bir ağırlıktı. Sanki hazırlıklı olmadığım bir genişlikleri ve heybetleri vardı; karşılarında yeniden, biraz ürkmüş ama biraz da gururlanmış buldum kendimi. Bu heyecan içinde dersler kesinlikle gecikti; çocuğun beni tanıması için aklıma gelebilecek en nazik yollarla gönlünü kazanmamın ilk görevim olduğunu düşündüm. Günü onunla dışarıda geçirdim; büyük memnuniyetle, bana burayı yalnızca onun gezdirebileceği konusunda anlaştık. Adım adım, odadan odaya, sırdan sırra götürdü; burayla ilgili komik, sevimli, çocuksu sohbeti sayesinde yarım saat içinde çok yakın arkadaş olduk. Küçük gezimiz boyunca, yaşı bu kadar küçük olmasına rağmen, kendine güveni ve cesareti beni etkiledi: Boş odalarda ve loş koridorlarda, durup kalmama yol açan dolambaçlı merdivenlerde, hatta başımı döndüren mazgallı eski kare kulenin tepesinde sabah şarkısı ve bana sorduğundan çok daha fazla şey anlatma hevesi sesini çınlatıp beni peşinden sürüklüyordu. Bly’ı ayrıldığım günden beri görmedim; daha yaşlı ve bilgili gözlerime şimdi pek küçük görüneceğini tahmin ediyorum. Ama altın saçlı, mavi elbiseli küçük rehberim köşeleri dönerek önümde dans edip koridorlardan tıpış tıpış geçerken, burayı pembe yanaklı bir perinin yaşadığı romantik bir şatoya benzetmiştim; genç zihinleri eğlendirmek için masal ve hikâye kitaplarının bütün renklerini solduracak türden bir yerdi. Yoksa uyuyakalıp düşlere daldığım bir hikâye kitabının içine mi düşmüştüm? Hayır; burası büyük, çirkin, eski ama kullanışlı bir evdi; yarısı başka amaçlarla kullanılmış, yarısı yerine yenisi yapılmış, daha eski bir yapının birkaç özelliğini taşıyordu. İçinde, büyük ve sürüklenen bir gemideki bir avuç yolcu gibi, neredeyse kaybolduğumuzu hayal etmiştim. Eh, tuhaf biçimde dümenin başında ben vardım!
Bölüm etkileşimi
