Yürek Burgusu kitap kapağı

17. bölüm / 25

XVI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 25Şu an: XVI

XVI
Öğrencilerimin dönüşünün büyük bir gösteriye dönüşeceğini o kadar kesin bekliyordum ki, yokluğumdan hiç söz etmediklerini fark edince yeniden sarsıldım. Neşeyle beni suçlayıp sevecenlikle sarılmak yerine, beni yüzüstü bırakmış olmalarından hiç bahsetmediler. Şimdilik o da bir şey söylemeyince Bayan Grose’un tuhaf yüzünü incelemeye koyuldum. Öyle dikkatle baktım ki, bir şekilde onu susması için kandırdıklarına emin oldum; ama ilk fırsatta bu sessizliği bozacağıma da kararlıydım. Bu fırsat çaydan önce çıktı: ev sahibinin odasında onunla baş başa beş dakika geçirdim. Alacakaranlıkta, yeni pişmiş ekmek kokusu arasında, oda silinip süpürülmüş, her şey yerli yerindeyken, ateşin karşısında dingin ama kederli bir hâlde oturduğunu gördüm. Onu hâlâ böyle görüyorum, en iyi de böyle hatırlıyorum: karanlık ama pırıl pırıl odada, düz arkalıklı sandalyesinde alevlere dönük otururken; çekmeceleri kapatılmış, kilitlenmiş, çaresizce dinlenmeye bırakılmış bir şeyin iri, temiz görüntüsü gibi.

“Ah, evet, susmamı istediler; onlar oradayken gönüllerini hoş tutmak için elbette söz verdim. Ama sana ne olmuştu?”

“Sizinle yalnızca yürüyüşe çıkmıştım,” dedim. “Sonra bir arkadaşımla buluşmak için geri dönmem gerekti.”

Şaşkınlığını belli etti. “Senin bir arkadaşın mı var?”

“Ah, evet, birkaç tane var!” diye güldüm. “Ama çocuklar bir sebep söylediler mi?”

“Gidişinden söz etmemem için mi? Evet; böyle daha iyi olacağını söylediler. Gerçekten daha mı iyi?”

Yüzüm onu kederlendirmişti. “Hayır, daha kötü!” Bir an sonra ekledim: “Daha iyi olacağını neden düşündüğümü söylediler mi?”

“Hayır; genç efendi Miles yalnızca, ‘Onun hoşuna gitmeyecek hiçbir şey yapmamalıyız!’ dedi.”

“Keşke gerçekten öyle yapsa. Peki Flora ne dedi?”

“Bayan Flora çok tatlıydı. ‘Ah, elbette, elbette!’ dedi; ben de aynısını söyledim.”

Bir an düşündüm. “Sen de çok tatlıydın; hepinizi duyar gibiyim. Ama yine de Miles’la aramızda artık her şey açık.”

“Her şey açık mı?” Yanımdaki kadın gözlerini dikti. “Ama ne, hanımefendi?”

“Her şey. Önemi yok. Kararımı verdim. Eve, sevgilim,” diye sürdürdüm, “Bayan Jessel’le konuşmak için döndüm.”

O vakte kadar, bu haberi vermeden önce Bayan Grose’u kelimenin tam anlamıyla hazırlıklı tutma alışkanlığı edinmiştim. Bu yüzden şimdi bile, söylediğim sözün işaretiyle cesurca gözlerini kırpıştırırken onu görece sağlam tutabildim. “Konuşmak mı? Yani sizinle konuştu mu?”

“Öyle oldu. Döndüğümde onu derslikte buldum.”

“Peki ne dedi?” İyi kadının sesini, şaşkınlığındaki o içtenliği hâlâ duyabiliyorum.

“Azap çektiğini—!”

Gördüğüm sahneyi gözünde canlandırınca ağzı açık kaldı. “Yani,” diye kekeledi, “—kaybolmuşların azabını mı?”

“Kaybolmuşların. Lanetlenmişlerin. Onlarla paylaşmak için—” Dehşete kapılıp ben de sözümü tamamlayamadım.

Ama daha az hayal gücüne sahip olan yanımdaki kadın beni konuşturdu. “Onlarla paylaşmak için—?”

“Flora’yı istiyor.” Söylediklerim üzerine Bayan Grose, hazırlıklı olmasaydım neredeyse yığılıverecekti. Hazırlıklı olduğumu göstermek için onu hâlâ yanımda tutuyordum. “Ama sana söylediğim gibi, bunun önemi yok.”

“Kararını verdiğin için mi? Peki neye karar verdin?”

“Her şeye.”

“‘Her şey’ derken neyi kastediyorsun?”

“Amcasını çağırmayı.”

“Ah, hanımefendi, ne olur öyle yapın,” diye haykırdı dostum. “Ah, ama yapacağım, yapacağım! Tek yolun bu olduğunu görüyorum. Dediğim gibi, Miles’la ilgili mesele şu: Bunu yapmaya korktuğumu düşünüyor ve bundan ne kazanacağını hesaplıyorsa, yanıldığını görecek. Evet, evet; amcası bunu burada, hemen benden duyacak (gerekirse çocuğun kendisinin önünde de): yeniden okul konusunda hiçbir şey yapmadığım için beni suçlayacaksa—”

“Evet, hanımefendi,” diye sözüme devam etmem için bastırdı yanımdaki kadın.

“İşte o korkunç sebep var ya.”

Zavallı iş arkadaşım için artık bu sebepler o kadar çoğalmıştı ki ne demek istediğimi anlamaması mazur görülebilirdi. “Ama—hangi—?”

“Eski okulundan gelen mektup işte.”

“Beyefendiye gösterecek misin?”

“Hemen göstermem gerekirdi.”

“Ah, hayır!” dedi Bayan Grose kararlılıkla.

“Ona,” diye sözümü sürdürdüm, acımasızca, “okuldan atılmış bir çocuk adına bu meseleyi yürütmeyi üstlenemeyeceğimi söyleyeceğim—”

“Çünkü ne olduğunu hiçbir zaman öğrenemedik!” dedi Bayan Grose.

“Kötülüğü yüzünden. Öyle zeki, güzel ve kusursuzsa başka ne olabilir? Aptal mı? Dağınık mı? Bedenen güçsüz mü? Kötü huylu mu? O kadar kusursuz ki sebep ancak bu olabilir; bunu öğrenirsek her şeyin önü açılır. Hem,” dedim, “bu amcalarının suçu. Burada böyle insanları bıraktıysa—!”

“Onları aslında hiç tanımıyordu. Suç benim.” Kadının yüzü bembeyaz olmuştu.

“Peki, sen acı çekmeyeceksin,” diye karşılık verdim.

“Çocuklar da çekmeyecek!” diye vurguladı.

Bir süre sustum; birbirimize baktık. “Peki ona ne söylememi istiyorsun?”

“Ona bir şey söylemen gerekmiyor. Ben söylerim.”

Bunu tarttım. “Yazacağını mı söylüyorsun—?” Yazamadığını hatırlayıp kendimi düzelttim. “Nasıl haberleşiyorsun?”

“Kâhyaya söylerim. O yazar.”

“Hikâyemizi onun yazmasını ister misin?”

Soruma, tam olarak amaçlamadığım alaycı bir ton sinmişti; kadın bir an sonra beklenmedik biçimde dağıldı. Gözleri yine yaşla doldu. “Ah, hanımefendi, siz yazın!”

“Peki—bu akşam,” diye sonunda karşılık verdim; sonra ayrıldık.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…