Yürek Burgusu kitap kapağı

14. bölüm / 25

XIII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 25Şu an: XIII

XIII
Onlarla bir araya gelmek güzeldi ama onlarla konuşmak da her zamanki gibi gücümü aşan bir çaba gerektiriyordu; yüz yüze konuşmak da eskisi kadar aşılmaz güçlükler çıkarıyordu. Bu durum bir ay sürdü; üstelik yeni sıkıntılar ve belirgin işaretler de baş gösterdi. Bunların en belirgini, öğrencilerimdeki hafif alaycı farkındalığın giderek keskinleşmesiydi. Bugün de o zamanki kadar eminim: Bu, yalnızca benim lanet olası hayal gücüm değildi. İçinde bulunduğum durumun farkında oldukları apaçık belliydi; bu tuhaf ilişki, uzun süre, bir bakıma içinde yaşadığımız havaya dönüşmüştü. Alaycı ya da arsız tavırlar takındıklarını veya kabaca davrandıklarını söylemiyorum; tehlikelerinden biri bu değildi. Öte yandan, adı konmayan ve el sürülmeyen şeylerin aramızda öteki her şeyden daha büyük bir yer tuttuğunu söylüyorum; bu kadar ustaca kaçınabilmemiz, aramızda bunca sözsüz anlaşma olmadan mümkün olamazdı. Bazen, önlerinde durup kalmamız gereken konular gözümüzün önüne sürekli çıkıyormuş gibiydi: çıkmaz sokak olduğunu fark ettiğimiz ara yollardan ansızın dönüyor, düşüncesizce açtığımız kapıları küçük bir gürültüyle kapatıyorduk; o gürültü, bütün gürültüler gibi, niyet ettiğimizden daha yüksek çıkıyor ve birbirimize bakmamıza yol açıyordu. Bütün yollar Roma’ya çıkar; zaman zaman, hemen her dersin ya da sohbet konusunun yasak bölgenin kıyısından geçtiği aklımıza gelmiş olmalı. Yasak bölge, genel olarak ölülerin geri dönmesi ve özellikle de küçük çocukların yitirdikleri dostlarından bellekte geriye ne kalmış olabileceği sorusuydu. Öyle günler oluyordu ki, içlerinden birinin ötekine görünmez bir dürtüyle, “Bu kez yapacağını sanıyor ama yapmayacak!” dediğine yemin edebilirdim. “Yapmak” sözgelimi, onları benim disiplinime hazırlamış olan kadından doğrudan söz etmek, hem de bir defalığına, konuyu açmak demekti. Kendi yaşam öykümün anlattığım bölümlerine doymak bilmez, sonsuz bir iştahları vardı; tekrar tekrar anlatmıştım. Başıma gelen her şeyi, en küçük serüvenlerimin ve erkek ve kız kardeşlerimin, evdeki kediyle köpeğin başından geçenlerin her ayrıntısını biliyorlardı; babamın tuhaf huyları, evimizin eşyaları ve düzeni, köyümüzdeki yaşlı kadınların sohbetleri hakkında da pek çok şey öğrenmişlerdi. Hızlı konuşup içgüdüyle ne zaman dolambaçlı yola sapacağını bilirsen, konuşacak yeterince şey çıkıyordu. Kendi buluşlarının ve anılarımın iplerini ustalıkla çekiyorlardı; sonradan böyle anları düşündüğümde, gizlendiğim bir yerden gözetlendiğim kuşkusunu hiçbir şey belki de bu kadar uyandırmıyordu. Her durumda, rahatça konuşabildiğimiz tek konular benim yaşamım, geçmişim ve dostlarımdı; bu yüzden bazen, hiç yersiz değilmiş gibi, sohbete dönük anımsatmalarla söze giriyorlardı. Hiçbir görünür bağlantı yokken, Goody Gosling’in meşhur sözünü bir kez daha söylemem ya da papaz evinin midillisinin zekâsına ilişkin daha önce anlattıklarımı doğrulamam istenirdi.

Durumumun aldığı biçimle birlikte, çıkmazım dediğim şey, kısmen böyle anlarda, kısmen de bambaşka zamanlarda iyice belirginleşiyordu. Günlerin yeni bir karşılaşma olmadan geçmesi, öyle görünüyordu ki sinirlerimi yatıştırmalıydı. Üst kattaki sahanlıkta, merdivenin dibinde bir kadının varlığını ikinci gece belli belirsiz hissettiğimden beri, evin içinde ya da dışında görülmemesi gereken hiçbir şey görmemiştim. Quint’le karşılaşacağımı umduğum nice köşe, Bayan Jessel’in belirmesine tekinsizce elverişli nice durum vardı. Yaz dönmüştü, yaz geçmişti; sonbahar Bly’ın üzerine çökmüş, ışıklarımızın yarısını söndürmüştü. Gri göğü, solmuş çelenkleri, çıplak alanları ve etrafa saçılmış ölü yapraklarıyla burası, gösteri bitmiş de her yer buruşuk ilan kâğıtlarıyla dolmuş bir tiyatroya benziyordu. Havanın tam da belirli halleri, sesin ve sessizliğin belirli koşulları, söze gelmez izlenimler, o haziran akşamı dışarıda Quint’i ilk gördüğüm ortamı ve onu pencereden gördükten sonra çalılıkların çevresinde boşuna aradığım o başka anları, yeterince uzun süreliğine de olsa, bana yeniden yaşatıyordu. İşaretleri, alametleri tanıyordum; zamanı ve yeri tanıyordum. Ama bunlar bir şeye eşlik etmiyor, boşlukta kalıyordu; ben de rahatsız edilmeden yaşamayı sürdürüyordum. Duyarlılığı en olağanüstü biçimde azalmayıp derinleşen genç bir kadına “rahatsız edilmeden” denebilirse tabii. Bayan Grose’la, Flora’nın göl kıyısındaki o korkunç sahnesi üzerine konuşurken, o andan itibaren gücümü yitirmektense onu korumanın beni çok daha fazla kaygılandıracağını söylemiştim; bunu söyleyince aklını karıştırmıştım. O sırada zihnimde capcanlı duran gerçeği dile getirmiştim: Çocuklar gerçekten görüyor muydu, görmüyor muydu, henüz kesin olarak kanıtlanmamış olsa da, korunmak adına kendi maruz kalışımın tümüyle açığa çıkmasını yeğliyordum. Bilinebilecek en kötü şeyi öğrenmeye hazırdım. O zaman dehşetle sezdiğim şey, tam da onların gözleri en açıkken benim gözlerimin mühürlenebileceğiydi. Şimdilik gözlerim mühürlenmişti; öyle görünüyordu. Bu sonuca şükretmemek küfür gibi geliyordu. Ne yazık ki bu konuda bir güçlük vardı: Öğrencilerimin sırrına ilişkin inancım da bir o kadar güçlü olmasaydı, ona bütün ruhumla şükrederdim.

Takıntımın tuhaf adımlarını bugün nasıl yeniden izleyebilirim? Bir arada bulunduğumuz bazı zamanlarda, düpedüz, yanımda oldukları halde benim doğrudan algımın dışında kalmış tanıdık ve hoş karşılanan ziyaretçileri olduğunu görsem yemin edebilirdim. O zaman, böyle bir yaranın önlemeye çalıştığım yaradan daha büyük olabileceği ihtimali beni durdurmasaydı, sevincimi dışa vururdum: “Geldiler, geldiler küçük yaramazlar!” diye bağırırdım. “Artık inkâr edemezsiniz!” Küçük yaramazlar, sosyalliklerini ve şefkatlerini daha da artırarak inkâr ediyorlardı; tıpkı derede çakan bir balığın parıltısı gibi, üstünlüklerinin alayı bu berrak derinliklerden başını uzatıyordu. Gerçek şu ki, yıldızların altında ya Quint’i ya da Bayan Jessel’i görmek için dışarı baktığım gece, göz kulak olduğum çocuğu görmüştüm; o geceki sarsıntı, sandığımdan da derine işlemişti. Çocuk, yanında o güzel, yukarı doğru bakan bakışı getirmişti; hatta hemen, oracıkta, bakışını bana çevirmişti. Quint’in tepemdeki mazgallardan o iğrenç hayaletiyle oynadığı bakıştı bu. Korkudan söz edilecekse, o seferki keşfim beni her şeyden çok korkutmuştu; asıl çıkarımlarımı da bu keşfin yarattığı sinir hâli içinde yaptım. Öylesine eziyet ediyorlardı ki, bazen tuhaf anlarda kendimi odama kapatıp meseleyi nasıl açabileceğimi sesli olarak prova ediyordum. Bu, hem hayal gücüne dayalı bir rahatlama hem de umutsuzluğumu yeniden körükleyen bir şeydi. O noktaya bir yandan, bir yandan da öteki yandan yaklaşırken odamda bir aşağı bir yukarı atılıyordum; ama isimleri söylemenin korkunç noktasına gelince hep tıkanıyordum. Dudaklarımda sönüp giderlerken, kendime şöyle diyordum: İsimlerini ağzıma alarak, bir okulda belki de daha önce eşi görülmemiş, böylesine nadir bir içgüdüsel inceliği çiğnersem, onları gerçekten rezil bir şeyi temsil etmeye zorlamış olurum. “Onlar susacak kadar ince davranıyor; ya sen, sana güvenilmişken, konuşacak kadar alçaksın!” dediğimde yüzüm kızarıyor, ellerimle yüzümü kapatıyordum. Bu gizli sahnelerin ardından her zamankinden çok konuşuyordum; ta ki o olağanüstü, elle tutulur sessizliklerimizden biri gelip çatana kadar. Başka ad bulamıyorum onlara: O tuhaf, baş döndürücü yükseliş ya da dalgınlık hâli (terim bulmaya çalışıyorum!), yaşamın bütünüyle durduğu bir an. O sırada çıkardığımız az ya da çok gürültüyle hiçbir ilgisi yoktu; coşkumuz derinleşse, konuşmamız hızlansa, piyano daha gür çalınsa da bunu duyabiliyordum. İşte o zaman ötekiler, dışarıdakiler oradaydı. Melek değillerdi; ama Fransızların dediği gibi, “geçip gidiyorlardı.” Yanımızda kaldıkları sürece, genç kurbanlarına kendim için bile fazla iyi buldukları daha cehennemî bir ileti ya da daha canlı bir görüntü sunacakları korkusuyla titriyordum.

Aklımdan bir türlü çıkaramadığım en korkunç düşünce, ne görmüş olursam olayım, Miles’la Flora’nın daha fazlasını gördükleriydi: korkunç, akıl almaz şeyler ve geçmişteki dehşet verici ilişkilerinden doğan şeyler. Bunlar, o an için, yüzeyde doğal olarak bir ürperti bırakıyordu; biz de bu ürpertiyi duyduğumuzu yüksek sesle inkâr ediyorduk. Üçümüz de, tekrarlaya tekrarlaya, öylesine iyi bir alışkanlık edinmiştik ki her seferinde olayın sonunu neredeyse otomatik olarak aynı hareketlerle belirtiyorduk. Ne olursa olsun, çocukların beni yılmadan öpmeleri ve ikisinden birinin o kıymetli soruyu sormayı hiç aksatmaması dikkat çekiciydi; bu soru bizi nice tehlikeden kurtarmıştı. “Sence ne zaman gelecek? Yazmamız gerekmez mi?” diye soruyorlardı. Deneyimle anlamıştık ki, bu sorudan iyisi yoktu; insanı zor bir durumdan böyle sıyırıp çıkarıyordu. “O” elbette Harley Caddesi’ndeki amcalarıydı; her an aramıza katılabileceğine dair türlü türlü kuramlar üretiyorduk. Bu düşünceyi desteklemek için elinden gelenin daha azını yapamazdı; ama sığınacak bu düşüncemiz olmasaydı, birbirimizi en güzel gösterilerimizden bazılarından yoksun bırakmış olurduk. Onlara hiç mektup yazmazdı. Bu bencilce sayılabilirdi, ama bana duyduğu güvenin bir parçasıydı. Çünkü bir erkeğin bir kadına duyduğu en büyük saygıyı gösterme biçimi, çoğu zaman onun huzurunu koruyan kutsal kurallardan birini daha şenlikli biçimde kutlamaktan ibarettir. Emanetindekileri ne zaman onu yardıma çağırmayacağımıza dair verdiğim söze sadık kaldığıma inandırdığımda, onların kendi mektuplarının yalnızca sevimli edebî alıştırmalar olduğunu anlamalarını sağlıyordum. Mektuplar gönderilemeyecek kadar güzeldi; hepsini kendim sakladım, bugün bile elimdeler. Bu kural, her an aramıza katılabileceği varsayımıyla bana takılmalarının alaycı etkisini daha da artırıyordu. Sanki emanetimdekiler, bunun benim için neredeyse her şeyden daha sıkıntılı olacağını biliyorlardı. Üstelik geriye dönüp baktığımda, bütün bunlarda, gerginliğime ve onların zaferine rağmen onlara sabrımı hiç yitirmemem kadar şaşırtıcı bir şey yok. Gerçekten sevimli olmalılardı; şimdi düşünüyorum da, o günlerde onlardan nefret etmemişim! Ama rahatlama daha uzun süre gecikseydi, sonunda öfkem bana ihanet eder miydi? Bunun pek önemi yok, çünkü rahatlama geldi. Buna rahatlama diyorum; oysa bu, yalnızca gerilmiş bir ipin kopmasının ya da boğucu bir günün gök gürültülü sağanakla sona ermesinin getirdiği rahatlamaydı. En azından bir değişiklikti ve birdenbire geldi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…