Bölümler 25Şu an: XII
- 1 Yürek Burgusu1.979 kelime
- 2 I1.154 kelime
- 3 II1.019 kelime
- 4 III1.419 kelime
- 5 IV1.408 kelime
- 6 V926 kelime
- 7 VI1.837 kelime
- 8 VII1.063 kelime
- 9 VIII1.329 kelime
- 10 IX1.363 kelime
- 11 X1.148 kelime
- 12 XI981 kelime
- 13 XII805 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 XIII1.342 kelime
- 15 XIV960 kelime
- 16 XV755 kelime
- 17 XVI692 kelime
- 18 XVII1.111 kelime
- 19 XVIII822 kelime
- 20 XIX891 kelime
- 21 XX1.227 kelime
- 22 XXI1.532 kelime
- 23 XXII963 kelime
- 24 XXIII986 kelime
- 25 XXIV1.372 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XII
Aldığım özel izlenimi, tekrarlıyorum, ertesi sabahın ışığında Bayan Grose’a pek de başarıyla aktaramadım; ayrılmadan önce söylediği bir başka sözü de ekleyerek anlatımı güçlendirmiştim. “Her şey yarım düzine söze bağlı,” dedim ona, “meseleyi gerçekten çözen sözlere. ‘Düşünsene, neler yapabilirim!’ Bunu ne kadar iyi olduğunu göstermek için öylece söyleyiverdi. ‘Yapabileceği’ şeyleri en ince ayrıntısına kadar biliyor. Okulda onlara tattırdığı da buydu.”
“Tanrım, nasıl da değişiyorsun!” diye haykırdı dostum.
“Değişmiyorum —yalnızca meseleyi çözüyorum. Dördü, emin ol, durmadan bir araya geliyor. Son iki geceden herhangi birinde iki çocuktan biriyle birlikte olsaydın, bunu açıkça anlardın. Ne kadar çok izlediysem ve beklediysem, başka hiçbir şey kesinleştirmese bile her birinin sistemli sessizliğinin bunu kanıtlayacağını o kadar çok hissettim. Dillerinin sürçmesiyle eski dostlarından birine bile değinmediler; Miles da okuldan atılmasından söz etmedi. Evet, burada oturup onları seyrediyoruz; onlar da orada istedikleri kadar bize gösteri yapıyorlar. Ama masallarına dalmış gibi yaparlarken bile, geri dönmüş ölülerin hayaliyle dopdolular. O, ona kitap okumuyor,” diye ilan ettim; “onlardan söz ediyorlar —korkunç şeylerden konuşuyorlar! Delirmişim gibi konuşup duruyorum, biliyorum; delirmemiş olmam şaşırtıcı. Gördüklerim seni delirtirdi; ama beni daha berrak kıldı, başka şeyleri de kavramamı sağladı.”
Berraklığım korkunç görünmüş olmalıydı; ama birbirlerine sokulmuş tatlılıklarıyla önümden geçip geri dönen, onun kurbanı o sevimli yaratıklar, çalışma arkadaşıma tutunacak bir şey veriyordu. Tutkumun soluğu bile kıpırdamadan onları gözleriyle hâlâ örterken, onlara ne sıkı sarıldığını hissediyordum. “Başka neleri kavradın?”
“Beni hem büyüleyen hem de sevindiren; ama şimdi, tuhaf biçimde fark ettiğim üzere, aslında aklımı karıştırıp kaygılandıran şeylerin ta kendisini. Dünya dışı güzelliklerini, bütünüyle doğa dışı iyiliklerini. Bu bir oyun,” diye sürdürdüm; “bir plan, bir sahtekârlık!”
“Küçük yavrucuklar mı yapıyor bunu —?”
“Daha şimdilik yalnızca güzelim bebekler mi? Evet, kulağa delilik gibi gelse de!” Bunu dile getirmem, izini sürmeme —hepsini takip edip bir araya getirmeme— gerçekten yardımcı oldu. “İyi olmadılar —yalnızca ortada yoktular. Onlarla birlikte yaşamak kolaydı; çünkü kendi hayatlarını yaşıyorlardı. Benim değiller —bizim değiller. Onlar onun ve onun!”
“Quint’in ve o kadının mı?”
“Quint’in ve o kadının. Çocuklara ulaşmak istiyorlar.”
Ah, bunu duyunca zavallı Bayan Grose onları nasıl da dikkatle süzdü! “Ama ne için?”
“O korkunç günlerde ikilinin içlerine ektiği bütün kötülükler uğruna. Onları hâlâ o kötülükle beslemek, şeytanların işini sürdürmek için dönmelerine yol açıyor.”
“Aman Tanrım!” dedi dostum kısık sesle. Gündelik bir haykırıştı ama kötü günlerde —çünkü bundan da beterinin yaşandığı olmuştu!— olanlara dair yeni kanıtıma gerçekten inandığını gösteriyordu. İki alçağın ne ölçüde yozlaşmış olabileceğine dair benim her inancımı, onun deneyiminin açıkça doğrulamasından daha iyi bir dayanak bulamazdım. Bir süre sonra, belleğine teslim olmuşçasına şöyle dedi: “Alçaklardı! Ama şimdi ne yapabilirler?” diye üsteledi.
“Ne mi yapabilirler?” diye öyle yüksek sesle tekrarladım ki, uzaktan yanımızdan geçmekte olan Miles ve Flora yürüyüşlerine bir an ara verip bize baktılar. “Yeterince yapmıyorlar mı?” diye daha alçak sesle sordum. Çocuklar gülümseyip başlarını sallayarak bize öpücük yolladıktan sonra gösterilerine devam ettiler. Bir dakika onları seyrettik; sonra cevap verdim: “Onları yok edebilirler!” Bunun üzerine arkadaşım bana döndü; ama sorduğu soruyu sessizce, yalnızca bakışıyla dile getirdi. Bu da beni daha açık konuşmaya yöneltti. “Henüz tam olarak nasıl yapacaklarını bilmiyorlar —ama çok uğraşıyorlar. Sanki hep karşıdan, öte taraftan görülüyorlar: tuhaf yerlerde, yüksek yerlerde; kulelerin tepesinde, evlerin çatılarında, pencerelerin dışında, göletlerin öteki kıyısında. Ama iki tarafta da aradaki mesafeyi kısaltıp engeli aşmaya yönelik derin bir plan var; ayartıcıların başarısı da yalnızca zaman meselesi. Tehlike imalarını sürdürmeleri yeterli.”
“Çocukların yanlarına gelmesi için mi?”
“Ve bu girişimde ölmeleri için!” Bayan Grose ağır ağır ayağa kalktı. Ben de sözümü dikkatle ekledim: “Elbette engelleyemezsek!”
Ben otururken karşımda ayakta duruyordu; yüzünden, söylenenleri tarttığı anlaşılıyordu. “Bunu amcaları engellemeli. Onları buradan götürmeli.”
“Peki bunu yapmasını kim sağlayacak?”
Az önce uzaklara bakıyordu; şimdi aptalca bir ifadeyle bana döndü. “Siz, hanımefendi.”
“Ona, evinin zehirlendiğini, küçük yeğeni Miles’la küçük yeğeni Flora’nın delirdiğini yazarak mı?”
“Ama delirmişlerse, hanımefendi?”
“Kendim deliysem, demek istiyorsun? Başlıca görevi ona dert olmamak olan bir mürebbiyeden gelecek ne hoş bir haber.”
Bayan Grose çocukları yeniden izleyerek düşündü. “Evet, dertten gerçekten nefret eder. Asıl sebep buydu —”
“O iblislerin onu bu kadar uzun süre kandırmasının sebebi mi? Şüphesiz, kayıtsızlığı korkunç olsa da. Ben hiç değilse iblis değilim; onu kandırmazdım.”
Arkadaşım, bir an durduktan sonra başka cevap vermeden yeniden oturdu ve kolumu tuttu. “Hiç değilse size gelmesini sağlayın.”
Gözlerimi ona diktim. “Bana mı gelsin?” Yapabileceği şeyden birden korktum. “‘O’ mu?”
“Burada olmalı —yardım etmeli.”
Hızla ayağa kalktım; sanırım ona şimdiye dek gösterdiğimden daha tuhaf bir yüz ifadesi takınmış olmalıyım. “Ondan beni ziyarete gelmesini istediğimi mi görüyorsun?” Hayır, gözleri yüzümdeyken bunu açıkça göremiyordu. Hatta bir kadının başka bir kadını okuyuşuyla bile, benim gördüğümü görebiliyordu: yalnız bırakılmaya boyun eğişimin çökmesine duyduğu küçümsemeyi, eğlencesini, alayını; ilgisini ihmal edilmiş cazibeme çekmek için kurduğum ince düzeneklere karşı duyduğu küçümsemeyi. Ona hizmet etmekten ve aramızdaki anlaşmaya bağlı kalmaktan ne kadar gurur duyduğumu kimse bilmiyordu —o da bilmiyordu—; ama yine de ona yaptığım uyarının ağırlığını anladığını sanıyorum. “Benim için ona başvuracak kadar aklını yitirirsen —”
Gerçekten korkmuştu. “Evet, hanımefendi?”
“Onu da sizi de hemen oracıkta bırakıp giderim.”
Bölüm etkileşimi
