Bölümler 25Şu an: IX
- 1 Yürek Burgusu1.979 kelime
- 2 I1.154 kelime
- 3 II1.019 kelime
- 4 III1.419 kelime
- 5 IV1.408 kelime
- 6 V926 kelime
- 7 VI1.837 kelime
- 8 VII1.063 kelime
- 9 VIII1.329 kelime
- 10 IX1.363 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 X1.148 kelime
- 12 XI981 kelime
- 13 XII805 kelime
- 14 XIII1.342 kelime
- 15 XIV960 kelime
- 16 XV755 kelime
- 17 XVI692 kelime
- 18 XVII1.111 kelime
- 19 XVIII822 kelime
- 20 XIX891 kelime
- 21 XX1.227 kelime
- 22 XXI1.532 kelime
- 23 XXII963 kelime
- 24 XXIII986 kelime
- 25 XXIV1.372 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
IX
Bekledim, bekledim; günler geçtikçe dehşetim biraz olsun azaldı. Gerçekten de, öğrencilerimi sürekli gözümün önünde tuttuğum birkaç gün boyunca yeni bir olay yaşanmaması, ağır kuruntuların, hatta iğrenç anıların üzerindeki izi biraz silmeye yetti. Onların olağanüstü çocukça zarafetine kendimi bırakmayı etkin biçimde besleyebileceğim bir şey olarak gördüğümü söylemiştim; şimdi bu kaynağa dönüp ondan ne alabilirsem almaya çalışmadığımı kim düşünebilirdi? Yeni kavrayışlarıma karşı koyma çabası anlatabileceğimden de tuhaftı; ama bu çaba sık sık başarıya ulaştığı için, kuşkusuz daha da zorlu olabilirdi. Küçük öğrencilerimin, onlar hakkında tuhaf şeyler düşündüğümü tahmin etmekten kendilerini nasıl alıkoyabildiklerini merak ederdim; bu düşüncelerin onları daha ilginç kılması da onların bundan habersiz kalmalarını sağlamaya pek yardımcı olmuyordu. Onların benim gözümde ne denli çok daha ilginç olduklarını fark etmelerinden korkuyordum. İşleri en kötü tarafından ele aldığımda, ki düşünürken bunu sık sık yapıyordum, masumiyetlerinin gölgelenmesi—kendileri suçsuz, yazgıları önceden çizilmiş olsa da—risk almam için ancak bir neden daha olabilirdi. Bazen karşı konulamaz bir dürtüyle onları kollarıma alıp göğsüme bastırırken buluyordum kendimi. Hemen ardından da kendi kendime, “Bundan ne çıkaracaklar? Fazla şey ele vermiş olmuyor muyum?” derdim. Ne kadarını ele verebileceğime dair üzücü, çılgınca bir karmaşaya kapılmam işten bile değildi; ama hâlâ tadını çıkarabildiğim huzurlu saatlerin asıl nedeni, arkadaşlarımın o anki çekiciliğinin, bunun hesaplı olabileceği ihtimalinin gölgesinde bile etkisini sürdürmesiydi. Onlara karşı zaman zaman taşan keskin tutkumun kuşku uyandırabileceği aklıma geliyorsa, kendi sevgi gösterilerinin gözle görülür biçimde artışında da bir tuhaflık görüp görmediğimi merak ettiğimi hatırlıyorum.
Bu dönemde bana ölçüsüzce, doğaüstü denecek kadar düşkündüler; ama ne de olsa durmadan kucaklanıp okşanan çocuklardan zarif bir karşılık beklemekten öte değildi bu. Bana bol bol sundukları sevgi gösterileri, onları sanki içlerinden bir amaçla hareket ederken yakalamışım gibi görünmediğim zamanlarda bile sinirlerime iyi geliyordu. Zavallı koruyucuları için bu kadar çok şey yapmak istedikleri hiç olmamıştı sanırım. Derslerini giderek daha iyi öğrenmeleri, doğal olarak beni en çok sevindirecek şeydi; ama bunun yanı sıra beni oyalamaya, eğlendirmeye, şaşırtmaya çalışıyorlardı: bana metinler okuyor, hikâyeler anlatıyor, sessiz sinema oynuyor, kılık değiştirip hayvan ya da tarihî kişiler gibi karşıma çıkıyor, en çok da gizlice ezberledikleri “parçaları” durmadan okuyarak beni hayrete düşürüyorlardı. Kendimi bırakıverecek olsam, o günlerde geçirdiğimiz saatlere eşlik eden ve yine gizlice gözden geçirip düzelttiğim o olağanüstü iç konuşmaları anlatmakla bitiremezdim. Daha ilk günden her şeyi kolayca yapabildiklerini, genel bir yeteneğe sahip olduklarını göstermişlerdi; bu yetenek yeniden hız kazanınca dikkate değer atılımlar yapıyordu. Küçük ödevlerini sanki severek yapıyor, sırf yeteneklerinin taşkınlığıyla kendiliklerinden küçük hafıza mucizeleri yaratıyorlardı. Karşıma yalnızca kaplan ya da Romalı olarak değil, Shakespeare karakterleri, gökbilimciler ve denizciler olarak da çıkıyorlardı. Bu durum o kadar dikkat çekiciydi ki, bugün başka türlü açıklayamadığım bir olguyla muhtemelen yakından ilişkiliydi: Miles’ı başka bir okula gönderme meselesini doğal olmayan bir sakinlikle karşılamamdan söz ediyorum. Hatırladığım kadarıyla o sırada bu konuyu açmamaya razıydım; bu razı oluşum da onun durmadan sergilediği zekâsına duyduğum hayranlıktan kaynaklanmış olmalı. Kötü bir mürebbiye, bir papazın kızı, onu bozamayacak kadar zekiydi; az önce sözünü ettiğim düşünceli işlemeler içindeki en tuhaf, en azından en parlak olmayan iplik de, bunu çözmeye cesaret edebilseydim, onun küçücük zihinsel yaşamında büyük bir dürtü olarak işleyen bir etkinin altında bulunduğu izlenimi olabilirdi.
Böyle bir çocuğun okula başlamayı erteleyebilmesini anlamak kolaydı; ama böyle bir çocuğun okul müdürü tarafından “okuldan kovulmuş” olması en az bunun kadar akıl almazdı. Şunu da ekleyeyim: Artık onların yanındayken —neredeyse hiç ayrılmamaya özen gösteriyordum— izini pek uzağa kadar süremiyordum. Müzik, sevgi, başarı ve evde oynanan küçük oyunlarla dolu bir bulutun içinde yaşıyorduk. İki çocuğun da müzik kulağı çok keskindi; özellikle büyük olanın duyduğunu hemen kapıp tekrarlamakta olağanüstü bir becerisi vardı. Okul odasındaki piyano, türlü korkunç ezgiler çalmaya koyuluyordu; o yetmeyince köşelerde fısıldaşmalar oluyor, ardından biri büyük bir neşeyle çıkıp yeni bir kılığa bürünerek “içeri giriyordu”. Benim de erkek kardeşlerim olmuştu; küçük kızların küçük erkek çocuklara körü körüne hayranlık duyabileceğini bilmek benim için yeni değildi. Her şeyden şaşırtıcı olan, dünyada yaşça, cinsiyetçe ve akılca kendinden aşağı birine böylesine incelikle davranabilen bir oğlan çocuğunun bulunmasıydı. Araları olağanüstü iyiydi; hiç tartışmadıklarını ya da yakınmadıklarını söylemek, sevimliliklerinin niteliğine yakışmayacak kadar kaba bir övgü olur. Gerçi bazen ben de kabalaştığımda, birinin beni oyalarken ötekinin sıvışmasını sağlayan küçük anlaşmalarının izlerine rastlamış olabilirim. Sanırım her diplomasi türünde safça bir yan vardır; ama öğrencilerim beni oyuna getiriyorsa, bunu olabilecek en zararsız biçimde yapıyorlardı. Kabalık, bir durgunluğun ardından, hep öteki tarafta patlak veriyordu.
Ağırdan aldığımı görüyorum; ama artık kendimi bu işe atmalıyım. Bly’de yaşanan korkunç olayları anlatmayı sürdürürken, yalnızca en geniş yürekli okurun bile inancına meydan okumakla kalmıyorum —bunun pek de önemi yok—; bir de, bu başka mesele, bizzat çektiğim acıyı yeniden yaşıyor, sonuna dek içinden geçiyorum. Birden, sonrasına dönüp baktığımda bütün olayın saf acıdan ibaret göründüğü bir an geldi; ama hiç değilse işin özüne ulaştım ve buradan çıkmanın en kestirme yolu kuşkusuz ilerlemek. Bir akşam —öncesinde hiçbir belirti ya da hazırlık olmaksızın— gelişimin gecesi üzerime çöken o soğuk duygunun dokunuşunu hissettim. O gece bu duygu çok daha hafifti; daha önce de söylediğim gibi, sonrasındaki kalışım böylesine çalkantılı geçmeseydi muhtemelen belleğimde fazla yer etmezdi. Yatağa girmemiştim; iki mumun ışığında kitap okuyordum. Bly’de eski kitaplarla dolu bir oda vardı; aralarında geçen yüzyıldan romanlar da bulunuyordu. Bu romanların kötü şöhreti gözlerden uzak bu eve kadar ulaşmış, ama tek bir örnekleri bile buraya gelmemişti; yine de gençliğimin gizli merakına sesleniyorlardı. Elimdeki kitabın Fielding’in Amelia’sı olduğunu hatırlıyorum; ayrıca tamamen uyanıktım. Gecenin korkunç derecede ilerlediğine dair genel bir kanaati ve saatime bakmaktan özellikle kaçındığımı da anımsıyorum. Son olarak, o günlerin âdetince Flora’nın küçük yatağının baş ucuna asılmış beyaz perdenin, çok önceden kendimi inandırdığım gibi, kusursuz bir çocuk uykusunu gizlediğini gözümün önüne getiriyorum. Kısacası, yazarımı büyük bir ilgiyle okumama rağmen, bir sayfayı çevirdiğim sırada, büyüsü bir anda dağılınca gözlerimi kitaptan kaldırıp odamın kapısına diktiğimi hatırlıyorum. Bir an dinledim; gelişimin ilk gecesi evde tarif edemediğim bir şeylerin kıpırdadığına dair duyduğum o silik hissi anımsadım ve açık pencerenin yumuşak esintisinin yarı çekilmiş storu hafifçe oynattığını fark ettim. Sonra, kendisini hayranlıkla seyredecek biri olsaydı muhteşem görünecek denli kararlı hareketlerle kitabımı bıraktım, ayağa kalktım, bir mum alıp odadan çıktım; ışığımın pek etkili olmadığı koridordan sessizce kapıyı kapatıp kilitledim.
Beni neyin harekete geçirdiğini ya da neyin yönlendirdiğini şimdi söyleyemem; ama koridordan dosdoğru ilerledim, mumumu havada tutarak merdivenin geniş dönüşüne hâkim olan yüksek pencereyi görene dek yürüdüm. Tam o sırada, ansızın üç şeyin farkına vardım. Neredeyse aynı anda oldular, ama sanki kısa kısa art arda çakıp söndüler. Mumum cesur bir el hareketiyle söndü; açık pencereden, sabahın ilk ışıklarındaki yumuşak alacakaranlığın artık ona gerek bırakmadığını anladım. Mum olmayınca, hemen ardından merdivende birinin durduğunu gördüm. Olayları sırayla anlatıyorum ama Quint’le üçüncü kez karşılaşmaya hazırlanmak için bir saniye bile geçmesi gerekmedi. Hayalet, merdivenin yarısındaki sahanlığa ulaşmıştı; dolayısıyla pencereye en yakın noktadaydı. Beni görünce olduğu yerde kaldı ve tıpkı kuleden ve bahçeden bana baktığı gibi gözlerini dikti. O beni en az benim onu tanıdığım kadar iyi tanıyordu; böylece soğuk, solgun alacakaranlıkta, yüksek camdaki bir parıltı ve aşağıdaki meşe basamakların cilasındaki bir başka yansıma eşliğinde, aynı yoğunlukla birbirimize baktık. Bu kez gerçekten yaşayan, iğrenç ve tehlikeli bir varlıktı. Ama en büyük mucize bu değildi; bu ayrımı bambaşka bir şeye saklıyorum: Korku beni apaçık terk etmişti ve içimde ondan kaçan hiçbir şey kalmamıştı; her yanım onunla yüzleşip boy ölçüşüyordu.
O olağanüstü andan sonra çok acı çektim; ama Tanrı’ya şükür, korkmadım. Üstelik korkmadığımı o da biliyordu —bir anın sonunda bunu görkemli bir açıklıkla fark ettim. Bir dakika yerimden kıpırdamazsam, en azından o süre boyunca onunla uğraşmak zorunda kalmayacağımı, sarsılmaz bir güvenle hissettim. O dakika boyunca yaşananlar, gerçek bir yüzleşme kadar insani ve korkunçtu; insani olduğu için korkunçtu: Uykudaki bir evde, gecenin bir vakti, tek başına bir düşmanla, bir maceracıyla ya da bir suçluyla karşılaşmak kadar insani. Bu kadar yakından ve uzun süre birbirimize bakarken hüküm süren ölü sessizlik, bütün dehşete —ne kadar büyük olursa olsun— doğaüstü olan tek niteliğini veriyordu. Böyle bir yerde ve saatte bir katille karşılaşsaydım bile, hiç değilse konuşurduk. Aramızda, hayatta olan insanlar arasında bir şey geçerdi; hiçbir şey geçmeseydi, ikimizden biri kımıldardı. Bu an öylesine uzamıştı ki biraz daha sürse hayatta olup olmadığımdan bile kuşkulanabilirdim. Sonrasında olanları, sessizliğin kendisinin —gücümün bir kanıtı gibiydi— hayaleti kaybolurken gördüğüm unsur hâline geldiğini söylemeden anlatamam. Onun, tıpkı bir zamanlar bedeninin ait olduğu aşağılık yaratığı bir emir üzerine dönerken görmüş olabileceğim gibi, döndüğünü kesinlikle gördüm; kamburunun bile daha fazla çirkinleştiremeyeceği o hain sırtı gözümün önündeyken, merdivenlerden dosdoğru aşağı inip bir sonraki dönüşün yitip gittiği karanlığa karıştı.
Bölüm etkileşimi
